Η αθέατη διάσταση της Ουκρανικής κρίσης


Μεσούσης της μεγαλύτερης μεταπολεμικής κρίσεως στην Ευρώπη, ο πρόεδρος Ομπάμα ξεκίνησε μείζονα περιοδεία στην Άπω Ανατολή. Στις 23 Απριλίου πήγε στην Ιαπωνία, στις 25 στην Νότιο Κορέα, στις 26 επισκέπτεται την Μαλαισία, στις 28 τις Φιλιππίνες, με τις οποίες θα ανακοινώσει επισήμως την σύναψη αμυντικής συμμαχίας, ενώ απέφυγε να επισκεφθεί την Κίνα. Οι επισκέψεις στις συγκεκριμένες χώρες διαμορφώνουν το επιδιωκόμενο γεωγραφικό εύρος της αμερικανικής σφαίρας επιρροής στον Ειρηνικό, ενώ η μη επίσκεψη (στην Κίνα) καθιστά σαφές ποιό είναι το αντίπαλον δέος, έναντι του οποίου ορθούται η διαμορφούμενη συμμαχία.

Ο Ομπάμα είναι ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ με προέλευση όχι WASP (White-Anglosaxon-Ρrotestant). Η αφρικανική του καταγωγή και τα παιδικά του χρόνια στην Χαβάη συγκροτούν οντολογία εντελώς διαφορετική από αυτήν του μέσου πολιτικού της Ουάσινγκτων. Το γεωπολιτικό κέντρο βάρους της σκέψης του είναι ο Ειρηνικός και όχι ο Ατλαντικός. Η Ευρώπη δεν αποτελεί γι’ αυτόν την μακρυνή πατρίδα των προγόνων του, που μετανάστευσαν στην Γη της Επαγγελίας πριν εκατό ή διακόσια χρόνια, κομίζοντας την επιθετική και φιλοπόλεμη πολιτική φιλοσοφία των Ευρωπαίων. Δεν ασπάζεται δε την εύκολη, «καουμπόϋκη» προσφυγή στα όπλα του Μακέην, των Μπους, του Κλίντον,του Τζόνσον, του Κέννεντυ κλπ.

Γι’ αυτούς τους λόγους εκκένωσε το Αφγανιστάν και το Ιράκ, ήρθε σε συνεννόηση με το Ιράν και απέφυγε τεχνηέντως την εμπλοκή του στην Συρία, παρά την πίεση που του άσκησε ο πιστότερος σύμμαχος των ΗΠΑ, δηλαδή το Ισραήλ

Η «Ασιατική Στροφή», όπως κωδικοποιήθηκε η αλλαγή πλεύσης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από τον Ομπάμα, εδράζεται τόσο στο (απολύτως υπαρκτό) γεγονός της ανάδυσης της Κίνας ως ανταγωνιστή των ΗΠΑ, όσο και στην ίδια την πολιτική προσωπικότητα του Ομπάμα.

Αλλά την στροφή αυτήν, αντιπολιτεύονται ισχυρές δυνάμεις. Πρώτον, η ίδια η πραγματικότητα: δηλαδή η φιλοδοξία της Ρωσσίας να εξελιχθεί από Μεγάλη Δύναμη σε Παγκόσμια Υπερδύναμη δημιουργεί πρόκληση γιά τις ΗΠΑ τουλάχιστον ίσης βαρύτητας με την Κίνα. Αλλά ποιός έδωσε το πρόσχημα και το άλλοθι στην Ρωσσία, γιά να κάνει επίδειξη ισχύος μεγατόνων; Όποιος και να εξήψε τα πνεύματα στην Ουκρανία (η Γερμανία πρώτη και καλύτερη), τώρα οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μια κατάσταση άνευ προηγουμένου. Δεν μπορούν να αγνοήσουν το χάος στην Ανατολική Ευρώπη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Θουκυδίδης στις ΗΠΑ


Αν αναλύσει κανείς τις αποφάσεις, δηλώσεις, διπλωματικές ενέργειες και στρατιωτικές κινήσεις του Ομπάμα και των ΗΠΑ γενικώτερα, αντιλαμβάνεται αμέσως ότι δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε απερίσκεπτες: πίσω τους υπάρχει μία ακριβής αποτύπωση του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων, μία σαφής επίγνωση των ορίων και των δυνατοτήτων της αμερικανικής ισχύος, όπως και της ισχύος των άλλων Μεγάλων Δυνάμεων. Άλλωστε η αμερικανική ακαδημαϊκή κοινότητα, τα think-tanks και τα διάφορα ινστιτούτα, αλλά και τα σοβαρά ΜΜΕ, δεν στελεχώνονται από ψευδοπροοδευτικούς διανοούμενους που απεχθάνονται την έννοια του εθνικού συμφέροντος και αγνοούν την γεωπολιτική ανάλυση. Αλλά παράγουν τεκμηριωμένες αναλύσεις και προτάσεις πολύτιμες γιά τον Λευκό Οίκο, το Σταίητ-Ντηπάρτμεντ και το Πεντάγωνο.

Δεν είναι τυχαίο που, στις αμερικανικές στρατιωτικές και διπλωματικές σχολές, κατέχει περίοπτη θέση η διδασκαλία και η ανάλυση του έργου του Θουκυδίδη (στην Ελλάδα οι περισσότεροι  αγνοούν την αμερικανική εμμονή στον Θουκυδίδη, όπως αγνοούν και τον ίδιον τον Θουκυδίδη). Ο Θουκυδίδης και η Ιστορία του (έργο πολύ λιγώτερο πολύπλοκο και δύσβατο απ’ ό,τι φαντάζονται όσοι δεν τον έχουν διαβάσει) διδάσκει έναν τρόπο ανάλυσης των διεθνών εξελίξεων, βασισμένο στην διαυγή ανάλυση του εκάστοτε συσχετισμού ισχύος και των μεταβολών του. Αποβάλλει ιδεολογικές παρωπίδες, συναισθηματικές και ψυχαναλυτικές στρεβλώσεις. Οδηγεί τον αναλυτή στην κάθετη θέαση, στην κάτοψη της γεωπολιτικής πραγματικότητας. Και τον ηγέτη στην λήψη μίας απόφασης με μόνο κριτήριο το ποσοστό πιθανότητας επιτυχίας, εμπερικλείοντας και την πιθανότητα κινδύνου.

Γιά τον Θουκυδίδη, τα πολιτικά φαινόμενα, οι νίκες, οι ήττες, οι τακτικές υποχωρήσεις και οι στρατηγικές αναδιπλώσεις, οι επιθέσεις και οι κατακτήσεις, οι ανατροπές δεδομένων, οι όποιες εξελίξεις, αποτελούν προϊόν αποκλειστικά και μόνον συσχετισμών ισχύος. Οι αποφάσεις, από τους ηγέτες και τον κυρίαρχο δήμο, λαμβάνονται και πρέπει να λαμβάνονται βάσει υπολογισμού δεδομένων και πιθανοτήτων. Γι’ αυτό και οι ρήτορες, στην Εκκλησία του Δήμου της Αθήνας, της Σπάρτης και των άλλων ελληνικών πόλεων, καθώς και οι πρέσβεις που αποστέλλονται σε διπλωματικές αποστολές γιά να πείσουν ή να αποτρέψουν, οργανώνουν τον λόγο τους με εντυπωσιακό ρεαλισμό, αντιπαραβάλλοντας ψυχρά τα υπέρ και τα κατά. Ακόμη και τα ηθικά επιχειρήματα προβάλλονται ως μέρη της πρόσκτησης ή της απώλειας ισχύος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η πολυδιάσπαση της Δεξιάς


Το σημαντικώτερο πλεονέκτημα της Δεξιάς -από το 1915 που δημιουργήθηκε η παράταξη αυτή από τον Δημήτριο Γούναρη ώς την θλιβερή παρακμή της κατά την πενταετία του Κώστα Καραμανλή-, ήταν η συνοχή της. Αυτό ήταν το στοιχείο που της προσέδωσε μόνιμη και πρωταγωνιστική παρουσία στην ελληνική πολιτική σκηνή. Οι δεκαετίες περνούσαν, αλλά η μάζα των ψηφοφόρων της Δεξιάς παρέμενε ενωμένη, ενώ η «ταυτότητα» του δεξιού ψηφοφόρου εμφάνιζε εξαιρετική αντοχή στον χρόνο και περνούσε με αξιοσημείωτη σταθερότητα από γενιά σε γενιά.

Οι δεξιοί έκριναν και κατέκριναν, μεταξύ τους και στο σπίτι τους, τις δεξιές κυβερνήσεις, αλλά έναντι των αντιπάλων τους ήταν ενωμένη γροθιά και στις εκλογές ψήφιζαν με νομιμοφροσύνη όποιον ηγείτο εκάστοτε της δεξιάς παράταξης: τον Παναγή Τσαλδάρη, τον Ντίνο Τσαλδάρη, τον Αλέξανδρο Παπάγο, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, πάλι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Γεώργιο Ράλλη, τον Ευάγγελο Αβέρωφ, ακόμη και τον μη δεξιό και πολιτικά «παρείσακτο» Μητσοτάκη, γιά να φτάσουμε στον Έβερτ και τον Κώστα Καραμανλή.

Μάλιστα, μετά τον Εμφύλιο, απορρόφησε τα καλύτερα στοιχεία της παλαιάς βενιζελική παράταξης κα εμπλουτίσθηκε με ποιοτικά στελέχη.  Ενώ η Αριστερά εδιασπάτο μεταξύ σταλινικών και τροτσκιστών, ζαχαριαδικών και αντιζαχαριαδικών, «εσωτερικού» και «ορθοδοξίας», και ο χώρος του Κέντρου ήταν μία πανσπερμία προσωποπαγών αρχηγικών σχηματισμών, η Δεξιά κυβερνούσε με μικρά διαλείμματα από το 1935 μέχρι το 1981. Και ακόμα και στα πικρά χρόνια της ήττας της από το ΠΑΣΟΚ, ακόμα και στην παταγωδώς αποτυχημένη διακυβέρνηση Μητσοτάκη και στην εξ ίσου αποτυχημένη διακυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, διατήρησε την συνοχή της. Και ουδέποτε, ακόμη και στις χειρότερες ήττες της (1964, 1981, 2009) έπεσε κάτω από το ποσοστό του 35%.

Την εποχή του Μνημονίου, που σαρώθηκαν δομές και σταθερές δεκαετιών, «έσπασε» και η συνοχή της Δεξιάς. Ο Αντώνης Σαμαράς  αρχικά ήταν διαπρύσιος εχθρός του Μνημονίου, και  η στάση του αυτή είχε τεράστια απήχηση. Αν την είχε κρατήσει, στις εκλογές του 2012 θα είχε κερδίσει μία συντριπτική πλειοψηφία σε επίπεδα 50%, θα είχε επαναδιαπραγματευθεί με την Μέρκελ από θέσεως ισχύος και –όπως τώρα ομολογούν οι ίδιοι οι δανειστές μας, καθώς κανείς δεν ήθελε (τότε) την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, θα είχε πετύχει μία συμφωνία που δεν θα οδηγούσε την Ελλάδα στην πλήρη διάλυση. Ταυτόχρονα, δεν είχαν ποτέ υπάρξει ΑΝΕΛ, ΧΑ κλπ.     Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Η σοφή παράδοση του Ιωβηλαίου


Μετά την κατηγορηματική δήλωση του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας ότι ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΟ ΚΟΥΡΕΜΑ, η κυβέρνηση πρέπει να μας εξηγήσει πού θα βρει τα λεφτά όχι γιά να πληρώσει έστω σταδιακά το τερατώδες χρέος, αλλά και μόνον τους τόκους του. Εκτός εάν η πολυδιαφημιζόμενη «επιστροφή στις αγορές» σημαίνει ότι η Ελλάδα θα αρχίσει και πάλι να δανείζεται τεράστια ποσά, απλώς και μόνον γιά να πληρώνει τους τόκους του χρέους. Που σημαίνει ότι τα νέα δάνεια θα υψώσουν το χρέος σε ακόμη πιό δυσθεώρητα ύψη, που σημαίνει νέα, ακόμη μεγαλύτερα δάνεια γιά αποπληρωμή των τόκων αλλά και των τόκων των νέων, πιό πρόσφατων δανείων κ.ο.κ. Δηλαδή πορεία προς την κόλαση.

    Τι έχει να μας πει η κυβέρνηση; Κρίμα στον κόπο των επικοινωνιολόγων της. Οργάνωσαν μία επικοινωνιακή επίθεση, που άγγιξε τα όρια της χυδαιότητας και της προσβολής της νοημοσύνης ακόμα και των πιο άσχετων. Προσπάθησε να μας πείσει γιά «επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος»,  «έξοδο στις αγορές», «πρωτογενές πλεόνασμα» και «τέλος των μνημονίων». Το τελευταίο, ειδικά, ακυρώνεται, διότι, κύριοι παπαγάλοι της κυβέρνησης, ο Σόϊμπλε προανήγγειλε νέο πακέτο βοήθειας….
    Αλλά η επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης και η ίδια η τύχη της, μας αφήνουν αδιάφορους. Εδώ τίθεται ένα μείζον ζήτημα γιά την χώρα: η παραμονή στην Ευρωζώνη προϋποθέτει, πρώτον, «κούρεμα» και, δεύτερον, κάποια ρευστότητα που να διοχετευθεί σε παραγωγικές επενδύσεις και ανασυγκρότηση της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας. Παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις σημαίνει ατέρμονα «πακέτα βοήθειας», δηλαδή δανεικά γιά αποπληρωμή των τόκων του χρέους, και ατέρμονα «μνημόνια» που θα εξοντώσουν ό,τι απέμεινε από την ελληνική βιομηχανία, βιοτεχνία, ακίνητη περιουσία κλπ. Στο βάθος ελλοχεύει η μετατροπή της χώρας σε αφρικανική αποικία 19ου αιώνος, μαζική μετανάστευση του πληθυσμού της, δημογραφική κατάρρευση, καταιγιστική άνοδος των άκρων, συνθήκες κοινωνικής αποδόμησης και βίαιης διάσπασης της όποιας κοινωνικής συνοχής απέμεινε. Και, φυσικά, οι αυτονόητες συνέπειες σε επίπεδο εθνικής κυριαρχίας, μιας και περιβαλλόμεθα από ευγενείς και φιλικούς γείτονες….
    Το χρέος θα μας φάει αν δεν το φάμε εμείς, είχε πει κάποτε ο κύριος υπεύθυνος γιά την εκτίναξη του, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πώς θα «φάμε» το χρέος; Ασφαλώς με μερική (έστω) διαγραφή του. Ώστε να κατέλθει σε λογικά επίπεδα. Οι σοφώτεροι οικονομολόγοι στην παγκόσμια ιστορία, οι Εβραίοι, είχαν θεσπίσει την ανά εξηκονταετία πλήρη διαγραφή όλων των χρεών, το λεγόμενο «Ιωβηλαίο». Διότι είχαν συνειδητοποιήσει ότι οι «φούσκες» που δημιουργούνται από την συσσώρευση υπέρογκων χρεών απειλούν την συνολική ευστάθεια ενος οικονομικού συστήματος. Μετά την διαγραφή, από την οποία κάποιοι θα βγούν ζημιωμένοι, αρχίζει η ανασυγκρότηση, από την οποία όλοι θα βγουν κερδισμένοι. Οι Αρχαίοι Έλληνες το ονόμασαν «σεισάχθεια». Άλλος τρόπος, κύριε Σόϊμπλε, κύριε Στουρνάρα που «αισθάνεσθε δικαιωμένος», κύριε Σαμαρά, κύριε Βαγγέλη Βενιζέλο, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Μην μας κοροϊδεύετε άλλο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΟΜΙΛΙΑ ΜΕΛΕΤΗ Η. ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ


Ο Σύλλογος Απογόνων Αγωνιστών 1821 και Ιστορικών Γενών της Ελλάδος οργάνωσε στις 3 Απριλίου 2014 διάλεξη του Μελέτη Η. Μελετόπουλου με θέμα «ΟΙ ΤΡΕΙΣ (ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ) ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑ» στην αίθουσα διαλέξεων του Συλλόγου των Αθηναίων (Κέκροπος 10, Πλάκα).

Στην διάλεξη παρευρέθησαν ο εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών αρχιμανδρίτης κ.Παπαθανασίου, ο πρώην πρωθυπουργός κ.Γρίβας, πρώην υπουργοί, ο αντιδήμαρχος Αθηναίων, πρόεδροι σωματείων κλπ.και πλήθος ακροατών.

Ο ομιλητής, βασιζόμενος σε πηγές, ανέπτυξε τις προϋποθέσεις επιτυχίας της Ελληνικής Επανάστασης, αναφέρθηκε εν εκτάσει στην στρατηγική σκέψη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, στην διπλωματική ιδιοφυία του Καποδιστρίου που διέσωσε την Επανάσταση από την καταδίκη της από την Ιερά Συμμαχία και ανέλυσε τους πραγματικούς λόγους γιά τους οποίους οι Μεγάλες Δυνάμεις παρενέβησαν στο Ναυαρίνο.

Ο ομιλητής διατύπωσε, εν κατακλείδι, την άποψη ότι το Ελληνικό Έθνος μπορεί να επανακάμψει στο ιστορικό προσκήνιο εφ’ όσον αποκτήσει στρατηγικό σχεδιασμό και διεθνή διπλωματική παρουσία, και εφ’ όσον γνωρίζει να αναλύει σωστά και να αξιοποιεί τους διεθνείς συσχετισμούς δυνάμεως.