Πού βρίσκεται το ιδεατό μέσον;


Lady_on_tightrope_with_ball_by_LordColinOnealΓράφει η Στεφανία Λυγερού

Κανονικά το σωστό (αυτό που πρέπει να κάνουμε) είναι πολυυυυυ εμφανές, ό,τι άλλο υπάρχει είναι σκέψεις που δημιουργούμε για να μην το κάνουμε. Πχ το τσιγάρο ξέρω ότι πρέπει να το κόψω, αυτό που με κάνει να συνεχίζω να καπνίζω είναι οι σκέψεις που δημιουργώ μόνη μου για να μην παιδευτώ/αλλάξω/ξεβολευτώ. (Γι’ αυτό δείχνει σαν να μην είναι εμφανές -το τι πρέπει να κάνω-, επειδή «οι απόψεις μου διίστανται».)

Κάτι άλλο τώρα. Όταν ήμουν η Στε τελεία (αυτό είναι, δεν υπάρχει τίποτε άλλο), το διαφορετικό δεν ήταν ότι δεν επενέβαινε ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΑ το μυαλό μου για να με μπερδέψει, αλλά ότι δεν εστίαζα (στις σκέψεις που παρήγαγε), άρα δεν του έδινα καθόλου δύναμη, άρα μπορούσα να το προσπεράσω, γι’ αυτό γινόταν τόσο εμφανές το σωστό (και μονόδρομος) κι έτσι αναγκαστικά το έκανα (μου άρεσε δεν μου άρεσε, με βόλευε δεν με βόλευε, μπορούσα δεν μπορούσα).

Οι περισσότεροι άνθρωποι ΕΘΕΛΟΥΣΙΑ (και καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους) παράγουν σκέψεις κατασταλτικές (αυτό που χονδροειδώς λέμε δικαιολογίες). Όταν τα πράγματα δεν κάθονται όπως τα θέλουν κατασκευάζουν σκέψεις ικανές να τους κάνουν να ανεχτούν/αντέξουν τις καταστάσεις ως έχουν (καταστάσεις που δεν είναι καθόλου του γούστου τους).

Και μετά ακούς αυτές τις ωραίες μεγαλοστομίες, όπως: η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην την ζεις όπως θες… Στην πράξη όμως, αν ζήσεις ασυμβίβαστος (αν προτιμάς το τίποτα από το κάτι λιγότερο από αυτό που θες) καταντάς ακραίος, πωρωμένος, μονομερώς εστιασμένος, και εν τέλει προβληματικός.

Πού βρίσκεται το ιδεατό μέσον;

.

εικόνα

Το σημείο μηδέν δεν αφορά μόνο τον πάτο


simeio-miden_kafka_metamorphosi_thumbΓράφει η Στεφανία Λυγερού

Όσο πιο καθορισμένος είσαι τόσο περισσότερα «δεν θέλω» κατασκευάζεις (κάθε θέλω σου έχει το αντίθετό του). Κάτι που δεν θα ήταν πρόβλημα αν οι ίδιοι επιλέγαμε τι θα μας συμβεί στη ζωή, οπότε και θα διαλέγαμε μόνο τα του γούστου μας. Από τη στιγμή που η ζωή αφειδώς τα προσφέρει όλα (και χωρίς εξαίρεση), σημαίνει ότι τα μισά απ’ όσα παθαίνεις δεν τα θες, δεν σου αρέσουν, δεν τα μπορείς, δεν είναι για σένα (που σημαίνει ότι σε κουράζουν, σε θλίβουν, σε κάνουν να νιώθεις άχρηστος), άρα την μισή σου ζωή δυστυχείς.

Εμείς κατασκευάζουμε όσα δεν θέλουμε, όσα δεν μπορούμε κι όσα φοβόμαστε, μέσω του καθορισμού/συγκεκριμενοποίηση των θέλω μας.

 

Υ.Γ. Αν πάψεις να ενισχύεις/τονώνεις τα θέλω σου θα αδρανήσουν ταυτόχρονα και τα δεν θέλω σου.

Το στάδιο της κατεύνασης των θέλω είναι για εμετό (το να στέκεις δίχως άποψη.. Γίνεσαι ένα με το μηδέν, το τίποτα). Όμως αν την ίδια ώρα εξαλείφονται κι οι φόβοι, και τα δεν θέλω και τα δεν μπορώ σου, τότε το τίποτα γίνεται.. Ελευθερία.

.

εικόνα

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Τι σημαίνει την δύναμη όλη την έχει ο λαός


(κάποιοι ήδη το κάνουν)

Μέχρι χθες οι δημόσιοι υπάλληλοι βρίσκονταν στο απυρόβλητο, δεν είχες τρόπο να βρεις το δίκιο σου, ακόμα κι αν τους κατήγγειλες στην προϊστάμενη τους αρχή άκρη δεν έβρισκες, κάλυπτε ο ένας τον άλλον (κόρακας κοράκου). Αυτό συνέβαινε επειδή οι υπάλληλοι ήταν κολεγιά με τους … άρχων

Επειδή τα πράγματα σήμερα είναι αλλιώς.. Σε όποια δημόσια υπηρεσία θελήσεις να κάνεις αντίσταση, αν ο δημόσιος υπηρέτης των δυναστών αρνηθεί να σε εξυπηρετήσει, ζήτα του τα στοιχεία του εκβιάζοντάς τον ότι θα προβείς σε μήνυση ΚΑΙ κατά του ιδίου, για συνέργεια στην προδοσία.

Είναι η ιδανική εποχή! Όλοι οι δημόσιοι υπηρέτες τους πλέον δεν έχουν για πλάτες το κράτος, με το ένα πόδι μέσα τούς έχει και με το άλλο έξω, δεν θα προτιμήσει κανείς τους να μπει σε μία προσωπική περιπέτεια για να υπηρετήσει τους προδότες. Αλλά ακόμα κι αν δεν κάνεις την δουλειά σου το χρέος σου το έκανες, έχεις στρώσει το έδαφος για τον επόμενο. (Η σημερινή αλλαγή τους οφείλεται σε ανάλογες μάχες που κάποιοι άλλοι έδωσαν πριν από σένα. Άλλαξαν τα πράγματα κι ας έχασαν την προσωπική τους μάχη.)

Ένας καυγάς την ημέρα σε δημόσια υπηρεσία θα επισπεύσει το ζητούμενο: (θα αναγκαστούν) να υπηρετούν και να υπερασπίζονται τα συμφέροντα του λαού, κι όχι των προδοτών. Όπως οφείλουν, όπως ορκίστηκαν πριν λάβουν/για να λάβουν την αυτή θέση.

Στεφανία Λυγερού

Η ζωή δεν είναι αυτό που πρεσβεύουν οι ευτελείς


zitise-kathodigisi-me-enan-yperoxo-dialogismo

Γράφει η Στεφανία Λυγερού

Παρακολουθώ κάτι μαθήματα διαλογισμού τελευταία, χθες καθ’ όλη την διάρκεια έκλαιγα. Γυρίζω σπίτι μού λέει ο γιος μου πώς πέρασες, του το λέω και με ρωτά γιατί, απαντώ «μόνο όταν είμαι ολότελα η ψυχή μου περνάω καλά. Αυτή η ζωή η επίγεια καθόλου δεν μου αρέσει, όχι μόνο τώρα που όλα είναι σύχρηστα, έτσι ήμουν πάντα. Ό,τι έχει να προσφέρει η ζωή, ό,τι αρέσει στους υπόλοιπους ανθρώπους, ωραία αυτοκίνητα, λούσα, συμφεροντολογικές σχέσεις, φαίνεσθαι, καριέρες, αξιώματα κλπ, με αφήνουν αδιάφορη. Δεν έχει τίποτα από αυτά που μ’ αρέσουν η ζωή, γι’ αυτό περιμένω πώς και πώς να πεθάνω, να πάω εκεί που υπάρχει μόνο η ουσία». Αφού τα είπα σκέφτηκα «ωραίες βλακείες είπες στο παιδί, για γονιός προσφέρεις την απόλυτη σιγουριά». Έπεσα έτσι (κατηγορώντας με) και ξύπνησα εντελώς αλλιώς! Μα η ζωή δεν είναι αυτό που πρεσβεύουν οι πεζοί, κενοί, επιφανειακοί, ανούσιοι, υλιστές, άψυχοι άνθρωποι!!!! Αυτό που δεν μου αρέσει είναι ο τρόπος που ζουν αυτοί!! Όχι η ζωή!!

(Το ανακάλυψα σήμερα, δεν άργησα και πολύ, μόλις 41 χρόνια.)

Από παιδί νιώθω εντελώς παρείσακτη, ξένο σώμα πάνω στη γη, και φυσικά πίστευα ότι το πρόβλημα το έχω εγώ!! Δεν γίνεται όλοι στραβά να αρμενίζουν, στραβός σίγουρα είναι ο γιαλός. Κι από την στιγμή που δεν μπορούσα με τίποτα να με «διορθώσω» για να γίνω σαν τους λοιπούς, μέχρι σήμερα ζούσα ως παρίας, περιμένοντας στωικά να ολοκληρώσω την διαδικασία μου και/για να πάω εκεί όπου ανήκω.

Επειδή ο άνθρωπος κατάφερε να καταντήσει το ευτελέστερο ον στον πλανήτη, οι αληθινοί άνθρωποι αισθάνονται προβληματικοί, αταίριαστοι, ξένοι στο σπίτι που θα έπρεπε να κατοικούν μόνο αυτοί!! Το σπίτι που φτιάχτηκε για Ανθρώπους.

.

εικόνα

Οργή λαού..


25ce259125ce25bd25cf258425ce25af25ce25b325cf258125ce25b125cf258625ce25bf2b25ce25b125cf258025cf258c2b0orgiΓράφει η Στεφανία Λυγερού

Πήγα στο νοσοκομείο, μου λένε ταμείο 5 ευρώ η επίσκεψη. Πάω ταμείο λέω είμαι άνεργη, δεν προβλέπεται λέει η κοπελιά (με σκυμμένο το κεφάλι), είχαν στείλει μία εγκύκλιο πριν κάνα μήνα την απέσυραν πάλι, δεν ισχύει τώρα τίποτα. Την ρωτώ, κι όλα αυτά τα χρήματα ρε κοπελιά που παίρνουν από τους κατέχοντες και με περίσσιο θράσος δηλώνουν ότι σας τα παίρνουν για να φροντίσουν τους μη έχοντες πού τα πάνε; Τι να σας πω, έχετε δίκιο, δεν μπορώ να κάνω εξαίρεση, δίνω λογαριασμό, δεν περνά από το χέρι μου, στο τέλος της ημέρας ταμείο παραδίδω κλπ. Αφού ξέρετε ότι σας εμπαίζουν (συνεχίζω) κι ότι τα χρήματά σας τα τρώνε αυτοί γιατί το ανέχεστε; Δεν το ανεχόμαστε, τόσες κινητοποιήσεις κάναμε.. Δεν τους κάνετε τίποτα με τις κινητοποιήσεις, να μην εκτελείτε τις παράνομες εντολές τους, αυτό είστε υποχρεωμένοι να κάνετε. Έτσι έκλεισα το λογύδριο κι έφυγα.

Και θα μου πεις τώρα εσύ ο συνετός, αφού την δουλειά σου δεν την έκανες γιατί χαίρεσαι.. Σου απαντώ: Ξέρεις γιατί άλλαξαν όλοι οι συνυπαίτιοι (συμμετέχοντες) και όλο και περισσότερο γέρνουν προς το μέρος/δίκιο του λαού; Βρίσκονται ανάμεσα σε δύο θεριά, κάθε φορά υπηρετούν/κάνουν τα χατίρια αυτού που φοβούνται περισσότερο!!!! Όσο μεγαλώνει η οργή του λαού τόσο θα δουλεύουν για εμάς. Την δουλειά μου λοιπόν την έκανα, έβαλα το λιθαράκι μου, την ζυγαριά την έγειρα, συν ένας στην μεριά λαού.

.

εικόνα