ο ζητιάνος


Άλλη μια μέρα πέρασε στο ίδιο μοτίβο της φύσης.

Η νύχτα άρχισε σιγά – σιγά να σβήνει μία – μία τις αχτίδες φωτός απλώνοντας όλο της το μυστήριο .

Το σκοτάδι έκρυψε το μοναδικό μονοπάτι που συνδέει τον κόσμο με το κατώφλι της καλύβας και ο ζητιάνος άναψε ένα κεράκι για να μπορεί να βλέπει την πανέμορφη ασχήμια της καλύβας του.

Έβγαλε από την σακούλα του ένα κουλούρι που του είχε δώσει το πρωί μια γριούλα, έριξε στο ποτήρι του λίγο κρασί, κοίταξε για λίγο τ΄αστέρια από τις χαραμάδες της καλύβας του, μονολόγησε ένα ευχαριστώ και άρχισε το πρώτο και τελευταίο γεύμα της μέρας του.

Πέρασε κοντά μισή ώρα μέχρι να σταματήσει τους ήχους από το στομάχι του, μισή ώρα μέχρι να τελειώσει το γεύμα του, τελευταία μισή ώρα της μέρας που είχε να κάνει με τις σωματικές του επιθυμίες, τελευταία πράξη της μέρας του μέχρι να ανοίξει απερίσπαστος πλέον την πόρτα και να μπει στο απόλυτο σκοτάδι, στην απόλυτη σιωπή της ψυχής του και να αρχίσει να ζει στον κόσμο που δεν αντέχει ο πολιτισμένος κόσμος να ζει.

Προσπάθησε να ανασύρει από την μνήμη του κάτι σημαντικό από το χάος της μέρας για να το βάλει για διακόσμηση στον κόσμο της ψυχής του, μα τσάμπα κόπος, όλα είχαν κυλήσει το ίδιο μονότονα, ανούσια και γεμάτα νοητική παραφροσύνη εκεί έξω.

Η ίδια περιφρόνηση από σκιές ανθρώπων με νεκρά βλέμματα, η τιμή της ευτυχίας παρέμεινε το ίδιο ακριβή για τους αγοραστές της, η επιστήμη με τον ίδιο ρυθμό χαρίζει θάνατο ολοζώντανο, οι άρχοντες του τόπου στο ίδιο μεθύσι της εξουσίας χτίζουν κόσμους με τις λέξεις σε ένα παράλληλο φανταστικό σύμπαν, οι άνθρωποι του πνεύματος αναζητούν με την ίδια τρέλα το πνεύμα που είχαν ξεπουλήσει όσο όσο στις αγορές των θέσεων, οι τράπεζες παρέα με τις δυνάμεις καταστολής τρέχουν με τον ίδιο ρυθμό να εισπράξουν συμβόλαια υψηλών γραμμάτων και νοημάτων από αόρατες ζωές, τα μαγαζιά μπροστά στον βωμό της ευτυχίας γέμισαν τα ράφια με φέρετρα για κάθε γούστο, οι ναοί με τον ίδιο ρυθμό αναζητούν τους πιστούς που γεμίζουν το πουγγί τους χωρίζοντάς τους αιώνια ασυλία στην αμαρτία, στον ίδιο ρυθμό δύνονται τα επιδόματα στους κλέφτες και με τον ίδιο ρυθμό αυξάνονται οι φόροι στους δούλους της δημοκρατίας, με τον ίδιο ρυθμό η κοινωνία κινείται ψάχνοντας από γυαλί σε γυαλί τον καινούργιο αρχηγό και με τον ίδιο ρυθμό γεννιούνται καινούργιοι επίδοξοι αρχηγοί και μεγαλώνουν στα ίδια σιδερένια καλούπια των πρέπει, στα καλούπια της κοινής λογικής, μιας λογικής όπου έμεινε ορφανή από όρο που θα εξηγούσε την έννοιά της.

Και όμως όλη αυτή την δυστυχία ο ζητιάνος μπορούσε να την εξαφανίσει μέσα στο σκοτάδι της σιωπής, μπορούσε να της δώσει λίγο χώρο μέσα στην ψυχή του, μπορούσε να της δώσει λόγο ύπαρξης μέσα στον δικό του κόσμο.

Και όμως όλη αυτή η παραφροσύνη του θύμιζε πως η ψυχή του είναι ευτυχισμένη!!!! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για αυτούς που κοιτάζουν τον ουρανό……… [ 23/01/2014 ]


2014-01-23_073606

Λίγο πριν ξεπροβάλει η μέρα, λίγο πριν αρχίσει η τρομοκρατία από τα πρωινά κοράκια του γυαλιού, λίγο πριν πιάσουν δουλεία οι φύλακες των αριθμών, λίγο πριν πέσουν τα σφυριά των αποφάσεων πάνω στων θεών τα έδρανα, λίγο πριν ο δολοφόνος ανοίξει το νεκρό του βλέμμα, λίγο πριν η αρρώστια ξυπνήσει μέσα στου παιδόφιλου την κόλαση, λίγο πριν το ψέμα μαγέψει τους ανασφαλείς εραστές του φόβου, λίγο πριν πέσουν τα κάγκελα στα ελεύθερα ιατρικά δωμάτια, λίγο πριν τα τύμπανα του πολέμου χαϊδέψουν των κουφών πολεμιστών τα αυτιά, λίγο πριν ο κόσμος αλλάξει την δική του ίδια φορεσιά, λίγο πριν σκύψεις το κεφάλι σου σκέψου……
Κάπου, σε κάποιο μονοπάτι, υπάρχει άλλη μια ψυχή που μπορεί και κοιτάζει τον ουρανό, που μπορεί και ονειρεύται όταν αντικρίζει το ξημέρωμα!!!! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Αναρτήθηκε στις ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Απλά ξέχασες το όνειρό σου.


Γράφει ο Άκης Κουστουλίδης2013-12-22_131242

Και όμως έρχεται η στιγμή που αντικρίζεις μπροστά σου μια λευκή σελίδα.

Ξεφυλλίζεις το βιβλίο της ζωής σου και φτάνεις στην σελίδα που φοβίζει περισσότερο και από την πιο μαύρη σελίδα της ιστορίας σου που μπορείς να θυμηθείς.

Η θέα του άσπρου σε τυφλώνει προσκαλώντας όλο σου το παρελθόν σε μια μάχη με την αμφισβήτηση, σε έναν σίγουρο θάνατο όλων των απόψεων που χαράχτηκαν στην μνήμη της ιστορίας σου.

Φοβάσαι να γράψεις κάτι καινούργιο και τρομαγμένος γυρνάς τις σελίδες μία – μία προς το παρελθόν σου μπας και βρεις κάποια αίσθηση ασφάλειας μέσα σε μια σελίδα που θεωρείς ότι σ΄αντέχει ακόμη.

Ακόμη πιο πολύ φόβο προκαλεί το παράδοξο γεγονός πως αρκετές σου  σελίδες είναι πλέον λευκές, άλλες έχουν ξεθωριάσει τόσο που οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους, τα γεγονότα έχασαν τις αισθήσεις τους μέσα στην φθορά του χρόνου και το όνειρο……

Το όνειρο ξεχάστηκε στην πρώτη σελίδα περιμένοντας σιωπηλό το θάνατο του ύπνου σου.

Μα εσύ επιλέγεις να κάνεις τον αδιάφορο και δηλώνεις κουρασμένος για να γυρίσεις τρις δεκαετίες δρόμο πίσω και να το ξανασυναντήσεις.

Προσπαθείς να ξεχάσεις πως ένα όνειρο ήταν η αιτία που γράφτηκε το βιβλίο της ζωής σου  και συ θέλεις έτσι απλά να μπορείς να γυρίσεις την σελίδα.

Προσπαθείς να βάλεις έναν τίτλο στη λευκή σελίδα που ξεδιπλώθηκε μπροστά σου μα τα νοήματα των λέξεων χάθηκαν μέσα στην αμνησία του εγωισμού σου, ενός εγωισμού που αρνείται πεισματικά να σπάσει την αλαζονική του εικόνα και όμως εσύ θέλεις να τρέξεις στην επόμενη σελίδα της ζωής σου . Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Ένα δευτερόλεπτο..-.χιλιάδες πόρτες ανοιχτές.-

Οι εθισμένοι του θρόνου…..


Πάει καιρός που έχω να γράψω κάτι ή και να αναφερθώ ακόμη σε κείνο το μονοπάτι της ζωής μου, όπου ξόδεψα τα πιο πολλά χρόνια της ζωής και έδωσα την μεγαλύτερη ενέργεια του είναι μου.

Σε κείνο το μονοπάτι που δεν έχει σημασία για πιο λόγο το περπάτησα, αλλά η διαδρομή που έκανα.
Σε κείνο το μονοπάτι που ενώ ήξερα πως είναι επικίνδυνο, που ενώ είχα ακούσει για αυτούς που το περπάτησαν πως έχουν πεθάνει ή έχουν τρελαθεί, μπήκα στο κατώφλι του και άρχισα να το βαδίζω.
Φοβισμένος στην αρχή και επιφυλακτικός, ξελογιασμένος δε και διαφορετικός, άρχισα να ζω περπατώντας ανάμεσα σε τοίχους με συνθήματα που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο.

Άρχισα να πιστεύω πως θα σπάσω τα καλούπια που μου στερούν την ελευθερία μου, άρχισα να πιστεύω πως μπορώ να παλέψω για μια ειρηνική ζωή γεμάτη αγάπη.

Έκανα όνειρα μέσα σε έναν κόσμο που θεωρούσα σάπιο και βρώμικο, πιστεύοντας πως θα τα ζήσω μέσα στο μονοπάτι που ανακάλυψα.
Και το πίστεψα τόσο, που ήμουν αποφασισμένος να γκρεμίσω οποιονδήποτε και οτιδήποτε έμπαινε εμπόδιο στον δρόμο μου.
Άρχισα να νιώθω μια αίσθηση δύναμης, μιας δύναμης που ήταν ικανή να μεταμορφώσει τις χειροπέδες της ζωής σε ονειρικά βραχιόλια.
Και αυτή η αίσθηση δύναμης που μου έδινε το μονοπάτι, ζητούσε θυσίες.
Θυσίες που έπρεπε να κάνω για να παραμείνω όρθιος μέσα στο μονοπάτι, θυσίες που έκανα αγνοώντας παντελώς το τίμημα.
Θυσίες που προκαλούσαν πόνο στην καρδιά από την μία, αλλά με έφερναν πιο κοντά στον θρόνο από την άλλη.
Και όσο πιο κοντά έφτανα στον θρόνο άλλο τόσο μόνος ένιωθα.
Και όσο πιο μόνος ένιωθα άλλο τόσο άρχισε  ο θόρυβος μέσα στο κεφάλι μου  να γίνεται μια φωνή, μια φωνή που μου έλεγε περπάτα, ο θρόνος της λευτεριάς είναι κοντά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »