ΟΛΜΕ, το δεκανίκι μιας Αεθνικής Κυβέρνησης, ενός Κομματοκρατικού Συστήματος


“Πολλά πρέπει να αλλάξουν στην Ελλάδα” κραυγάζουν τέσσερα χρόνια οι Ευρωκυβερνήτες και τα εγχώρια φερέφωνά τους. Το μόνο που ΔΕΝ χρήζει αλλαγής είναι ο υποκρτικός και παρανόμως νόμιμος τρόπος λειτουργίας του πολιτεύματος. Εκεί “όλα έχουν καλώς”.

Χωρίς την παραμικρή πρωτοτυπία η εκάστοτε “εθνική” κυβέρνηση εφαρμόζει όσα η “Ευρώπη” ή οι διάφροι “ΟΟΣΑ” “διαπιστώνουν”. Πρόσφατα, στον χώρο της παιδείας “προέκυψε” ένα “μείζον” θέμα: η Αναπλήρωση των ΧΑμένων ΔΙδακτικών Ωρών λόγω ΜΑθητικών ΚΑταλήψεων. Τα μέσα υπερπροβάλλουν το θέμα, κι εμείς αναλύουμε το “γιατί”.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει “δημοκρατικά” αποφασίσει να μετατραπεί πρώτα σε Κράτος και μετά σε Έθνος. Οι εθνικοί πολιτισμοί διώκονται και τα προσχήματα είναι μονότονα: όλα για την “ισότητα”, την “ειρήνη”, την “δικαιοσύνη”, όλα επειδή “φταίνε” οι πολίτες και ποτέ οι κυβερνώντες, των οποίων αρμοδιότητα συνεχής είναι η “διάσωση” της χώρας. Στο πλαίσιο αυτό η παιδεία καταργεί τις εθνικές ιδιαιτερότητες, που “περιέργως πώς” όλες είναι μια: η χριστιανική ταυτότητα. Έτσι, ενώ η ελληνική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να καταργήσει την γιορτή του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου (7 Ιανουαρίου) και την γιορτή των Τριών Ιεραρχών (30 Ιανουαρίου), προς το παρόν και μέχρι να ακουστεί η επίσημη εξαγγελία, πετάει μια “χειροβομβίδα κρότου-λάμψης” που λέγεται ΑΧΑΔΙΩΜΑΚΑ, τουτέστιν αναπλήρωση χαμένων διδακτικών ωρών λόγω μαθητικών καταλήψεων. Το συνδικάτο των λειτουργών Μ.Ε. “σπεύδει” να “εναντιωθεί”. Κηρύσσει 3ωρες στάσεις εργασίας! Δηλαδή, μετακυλίει το κόστος της “αναπλήρωσης” στους καθηγητές, άρα υποστηρίζει την “εθνική” Κυβέρνηση, αφού μετακυλίει την ευθύνη της πολυήμερης κατάληψης δημόσιου χώρου στους εντός αυτού εργαζόμενους. Να θυμηθούμε ότι η πράξη της κατάληψης και ποινικώς κολάσιμη είναι, και αυτεπάγγελτα διώκεται, αλλά και νομοθετεί με Π.Δ. η κυβέρνηση για το τι πρόκειται να συμβεί, “αν η λειτουργία σχολικής μονάδας διακόπτεται λόγω κατάληψης για περισσότερες από τρεις εργάσιμες μέρες” (άρθρο 1). Ποιος υποκρίνεται περισσότερο, η τοπική κυβέρνηση ή η ΟΛΜΕ; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

La universalidad de Pedro Olalla


¿Por qué Grecia? (Γιατί η Ελλάδα;). Ο ανανεωμένος μαρξισμός σε μια ακόμα ομιλία υπέρ του “ελληνικού πολιτισμού” α λα Ρουσώ, Θήρσειο, Μπένθαμ, Κοραή και πολλών άλλων διαφωτιστών στους οποίους προστίθεται και ο Πέδρο Ολάγια. Όλοι τους, μέσω του Πρωταγόρα και των τυραννοκτόνων εκθειάζουν την απόλυτη τυραννία του δυτικού πολιτισμού, παρουσιάζοντάς τον θετικά, σαν δήθεν συνέχεια του Σωκράτη και του Πλάτωνα, μόνο και μόνο για να επιτεθούν στον Χριστιανισμό. Σύμφωνα με αυτή την διαφωτιστικώς καθαγιασμένη προπαγάνδα οι υψηλότερες στιγμές του παλιού ελληνικού πολιτισμού είναι αντίθετες με τον χριστιανισμό. Αν αναρωτιέται λοιπόν ο Ολάγια γιατί εισχώρησε τόσο πολύ η Ελλάδα μέσα μας, μάλλον θα πρέπει να ξαναδιαβάσει τον 18ο αιώνα. Αλλά κι αυτό, ίσως είναι μάταιο, αφού μεταξύ Οκταβιανού και Ουάσινκτων βλέπει μόνον πηχτό σκότος, ενώ τον Κολοκοτρώνη τον βλέπει ως οπαδό του Μοντεσκιέ. Τουλάχιστον παραδέχθηκε ότι η Γαλλική Επανάσταση σχετιζόταν με την ανασύσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κάτι είναι κι αυτό.

Λέξεις κλειδιά με εξήγηση-λάστιχο: ανθρωπισμός, ηθική, φως, δικαιοσύνη, λογική, δημοκρατία, αυθαιρεσία, βαρβαρότητα, ανεκτικότητα, μετριοπάθεια, φανατισμός, ελευθερία, ισότητα, διάλογος, πολίτης, σύνταγμα. Όλες τους παραπέμπουν στον έναν, και φωτεινό οικουμενισμό (ουνιβερσαλισμό).

Καμιά πρωτοτυπία! Πρέπει να συκοφαντηθούν οι χριστιανικές θέσεις και αυτό θα γίνει. Πρέπει να προβληθούν η Δημοκρατία των άνισων επιλογών, και ο Συνταγματισμός των χρηματιστηρίων, η δικαιοσύνη των ισχυρών, η ελευθερία της μονομερούς πληροφόρησης. Πρέπει να διαφημιστεί η άρνηση των δογματισμών, όμως αλίμονο, αυτή γίνεται δια μέσου δογμάτων. Καταδικάζονται οι διώξεις επί της διαφορετικής άποψης, όμως αλίμονο, η σημερινή κατάσταση εντός και εκτός Ελλάδας ως προς τους χριστιανούς θεωρείται φυσιολογική. Τέτοιο είναι το πάθος, ώστε δεν χαρίζεται στον χριστιανισμό ούτε καν η ταπεινότητα. Κι αυτή “αλλού” ανήκει. Συνεχής βομβαδρισμός για τον “ελληνισμό”. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είναι διαχρονική η συλλογική αντίληψη της ιερότητας;


image001

Έχει κάπως ξεκαθαρίσει το θέμα “E.E.”. Η Ευρώπη έπαψε να αποτελεί ταμπού, και η άποψη ότι Κομισιόν και Ε.Κ.Τ. συνειδητά παραβιάζουν και ανεπιστρεπτί ψαλιδίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πιθανώς μειοψηφία στην χώρα μας, όμως για πρώτη φορά έγινε αισθητό το διαρκές ψεύδος των εδώ κυβερνώντων. Η πλήρης εξωθεσμική εξάρτησή τους από τους “ισχυρούς” της Ε.Ε. μάταια προσπαθεί να εμφανιστεί ως τήρηση των ευρωπαϊκών θεσμών. Άρα για πρώτη φορά και ο Έλληνας, που έχει επίγνωση της ευθύνης του (όχι στο επίπεδο της παγκαλικής χυδαιότητας), νιώθει ότι αυτός που τον κατηγορεί ως διεφθαρμένο είναι ο διατεταγμένος διαφθορέας του. Τα καλλιεργημένα ευρωσύνδρομα λοιπόν μειώθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαχωριστικές γραμμές του εγχώριου κομματισμού αποκαλύφθηκαν και χαρακτηρίζονται ως εκ προμελέτης νόθες. Μέχρι εκεί όμως. Οι φωνές για ξεσηκωμό, ακόμα και οι πιο συγκροτημένες, δεν αποδίδουν και από αρκετούς υπάρχει το αόριστο αίτημα να ξαναγυρίσουμε στο βιοτικό επίπεδο του 2009 ή να εφαρμόσουμε τους υπάρχοντες νόμους, ή να φτιάξουμε νέους ή να γυρίσουμε στην δραχμή κλπ κλπ. Ενώ πολλοί ψυχανεμίζονται πως το οικονομικό δεν είναι ο στόχος, αλλά ο τρόπος της βίαιης πολιτικής / πολιτισμικής ομογενοποίησης, ενότητα δεν υπάρχει, αφού το πρόβλημα είναι σύνθετο, δεν αφορά μόνον τους Έλληνες, αφού τα κόμματα, τα συνδικάτα, ακόμα και ο τίτλος “δημοκρατία” έχουν υποστεί πλήγμα. Με την ευκαιρία της κρίσης, αποκαλύφθηκε η πλαστή-ιδιοτελής χρήσης τους και η συνοδευτική προπαγάνδα. Ακόμα και οι πιο ευφάνταστες δικαιολογίες όψιμης υπεράσπισης των δικαιωμάτων όπως αυτή που λέει ότι η Ευρωβουλή θα ελέγξει και θα καταλογίσει τα λάθη της τρόικας, δεν πείθουν. Τι μένει λοιπόν για την πλήρη αφύπνιση; Αρκετοί πλέον το επισημαίνουν. Μένει η αποκατάσταση αυτού που επλήγη. Επλήγη ο άξονας της συλλογικότητας που δεν είναι άλλος από το ανώτερο, δηλαδή το ιερό. Ανεξάρτητα του πώς ακριβώς το τοποθετεί κάποιος και αυτό γίνεται αιτία φαγωμάρας με τον διπλανό, είναι φανερό ότι το συλλογικό υποκείμενο ήταν ισχυρό όταν ξεπερνούσε τον άνθρωπο. Δεν μπορεί να στηρίζεται στα “κοινωνικά συμβόλαια” που ανθρωπισμό επαγγέλλονται και απανθρωπιά εφαρμόζουν, επιβιώνουν δε μόνον χάρη στο κλείσιμο του ματιού προς τις οφ σόρ, τα ακριβά αυτοκίνητα και την χλιδή. Η συλλογικότητα ανέκαθεν συγκροτείτο γύρω από ό,τι ονομαζόταν ιερό και στην ιερότητα αυτή καταφανώς δεν εντάσσεται η αναφτιασίδωση των ψευτοϊδεολογιών που στόχο έχει στην ανανέωση των διχασμών και στην διαιώνιση της πλάνης. Η απουσία της εικόνας του εχθρού είναι καταφανής, όμως όποιος και να είναι, επιχειρεί να συντηρήσει την εικονικότητα του παρόντος, που εν πολλοίς οφείλεται στην πλαστή εικόνα του παρελθόντος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

“Αυτοί και οι Άλλοι”. Το νεοτερικό δόγμα του 1821 ζει και βασιλεύει


mav-xrys-kol-kap

28 Νοεμβρίου 2013. Βουλή των Ελλήνων. Ένας Έλληνας υπουργός δηλώνει περήφανος για το τζαμί που θα χτιστεί στην Αθήνα, αν και ξέχασε τελείως το τάμα του Έθνους για το οποίο την ίδια μέρα το ομώνυμο σωματείο αναρωτιέται αν θα γίνει μέσα από την σημερινή Βουλή· το τάμα και του Θ. Κολοκοτρώνη, που ατυχώς, για άλλη μια φορά, τον υπερασπίστηκε έναντι του υπουργού ο λάθος άνθρωπος και με λάθος τρόπο.

Είναι τυχαίο! Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Χωρίς την παραμικρή πρόθεση για έναν βαθύτερο στόχο έχουν συμπέσει τις τελευταίες δεκαετίες (έγιναν ή βρίσκονται στα σκαριά):

  • Το “άνοιγμα των συνόρων” από βορρά και ανατολή
  • Οι διεκδικήσεις της Αλβανίας, των Ελλήνων Μουσουλμάνων και των “Μακεδόνων”
  • Η είσοδος της Ελλάδας στο Ευρώ
  • Τα swaps, τα spreads, τα cds, τα psi, οι μαγειρεμένοι προϋπολογισμοί, τα αυτοδιογκούμενα ελλείμματα, η προτροπή για χρηματιστήριο, δάνεια, πιστωτικές κάρτες, η ολοκλήρωση της καταστροφής στην εγχώρια οικονομία
  • Η διάθεση του υπουργείου παιδείας να υπερασπιστεί τον Σμυρναίικο συνωστισμό που “αποδεικνύει” την αποκλειστική ευθύνη των Ελλήνων -και ειδικά του Χρυσοστόμου Σμύρνης- για τα γεγονότα του 1919-1922
  • Η διάθεση του Γιάννη Αλαφούζου να μας διδάξει πόσο ευνομούμενη ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία, πόσο διεφθαρμένοι και ανήμποροι ήταν οι Κολοκοτρώνης, Μπουμπουλίνα, Καραϊσκάκης, πόσο αιμοδιψείς ήταν κάποιοι ρασοφόροι και ο Κολοκοτρώνης, πόσο αμφιλεγόμενος παραμένει ο Καποδίστριας και πόσο φιλειρηνιστές και προοδευτικοί ήταν οι Μαυροκορδάτος, Φαρμακίδης, Κωλέττης
  • Η έμφαση στην “αποτυχία” του Μεσολογγίου και της Ακρόπολης, στην “επιτυχία” των δανείων και του Ναυαρίνου, που έφτασε από τα χείλη των ιστορικών να αναμασάται μέχρι και από τον κύριο “τα φάγαμε όλοι μαζί”
  • Η προώθηση των εννοιών “πολυπολιτισμός” και πολυθρησκευτικός “κοσμοπολιτισμός” ως αντίπαλες του χριστιανισμού
  • Ο προσδιορισμός του Έθνους ως πολιτικής (και όχι πολιτισμικής) κοινότητας
  • Η απαλοιφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες
  • Η εμφάνιση των τουρκικών σήριαλ στην τηλεόραση
  • Ο ξαφνικός θάνατος της ΕΡΤ
  • Η απαλοιφή του Έθνους από τον τίτλο του Υπουργείου Παιδείας
  • Η νεοτερική επιδρομή στα μαθήματα γλώσσας, ιστορίας, θρησκευτικών, ιδιαίτερα στο δημοτικό σχολείο
  • Η κατάργηση των δώρων Χριστουγέννων & Πάσχα
  • Ο δημαρχιακός προσδιορισμός των παραδοσιακών εορτών (Χριστούγεννα = δώρα, Πάσχα = λαγουδάκια), η δίωξη ακόμα και του χριστουγεννιάτικου δέντρου
  • Η κατάργηση της αργίας της Κυριακής
  • Η προώθηση της ομοφυλοφιλίας και του δικαιώματος υιοθεσίας παιδιών από δυο ή τρεις μπαμπάδες ή μαμάδες (σε διάφορους συνδυασμούς)
  • Η φορολογία των παιδιών και η αμφισβήτηση των αρχών πάνω στις οποίες στηρίζεται η οικογένεια
  • Η “χρεοκοπία” της Ελλάδας (διεφθαρμένοι Έλληνες)
  • Η “χρεοκοπία” των Κυπριακών Τραπεζών (διεφθαρμένες Τράπεζες)
  • Η “ανακάλυψη” μερικών τρισεκατομμυρίων ελληνικών κυβικών μέτρων φυσικού αερίου και η “αδυναμία” καθορισμού της ελληνικής υφαλοκριπίδας και της ΑΟΖ

Κάπως έτσι, και πάντα “εντελώς τυχαία” φτάσαμε να δούμε τον κύριο “δεν διάβασα το μνημόνιο που ψήφισα” να εμφανίζεται ως εγγυητής της “μετριοπάθειας” και της αρμονικής συνύπαρξης των θρησκειών και να δηλώνει

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Elementary feedback on “modern” holistic knowledge and holistic education in Greece (2013)


Σχέδιον … δια να γίνη ο Γαλλικός Πολιτικός Κώδηξ εφαρμοστέος στην Ελλάδα (Κόμης Alerino Palma)

Σχέδιον … δια να γίνη ο Γαλλικός Πολιτικός Κώδηξ εφαρμοστέος στην Ελλάδα (Κόμης Alerino Palma)

Εφόσον η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης αποτελεί -και σωστά- βασική επιδίωξη της διδασκαλίας στην πρωτοβάθμια & δευτεροβάθμια παιδεία, κάνοντας χρήση του ίδιου στόχου στο επίπεδο των διδασκόντων, ας επιχειρήσουμε μια συνοπτική κριτική αποτίμηση, δηλαδή μια καταγραφή ενός θεμελιώδους πλαισίου ερωτημάτων σχετικά με τις αντιφάσεις που φαίνονται να προκύπτουν από την πρόσφατη επιμορφωτική-παιδαγωγική συνάντηση με θέμα “Βασικές αρχές γενικής παιδαγωγικής με εφαρμογή στη μουσική. Κατασκευή σχεδίου μαθήματος“. Μιας συνάντησης που αφορούσε σε όλες τις ειδικότητες της δευτεροβάθμιας και όχι μόνον στους μουσικούς.

Τα δυο -κατά την αντίληψή μας- σημεία κλειδιά της παρουσίασης ήταν:
• Η “σύγχρονη” παιδαγωγική αντίληψη / πρακτική (αφετηριακό σημείο, αιτιώδης σχέση).
• Ο ολιστικός στόχος της γνώσης (που επιδιώκεται μέσω της σύγχρονης παιδαγωγικής).

Τα δυο στοιχεία που ξεχώριζαν στην παρουσίαση ήταν:
1. Η καταιγιστική παράθεση ονομάτων και ξενόγλωσσων όρων δίπλα στις επιμέρους παιδαγωγικές πρακτικές και στις μεθοδολογίες.
2. Η έμφαση στο δίπολο Πυθαγόρας/Σωκράτης – Χέγκελ ως προς τις βασικές αρχές για τους στόχους και τη μεθοδολογία προς την γνώση.

Ως προς το πρώτο στοιχείο: επαναλήφθηκε η γνωστή τακτική, να παρατίθενται οι αγγλόφωνοι συνήθως όροι (learning by doing, deduction and induction methods…) και τα γνωστά ονόματα Dewey, Vygotsky… που έρχονται αξιωματικά να υποστηρίξουν το σύγχρονο (αδιαμφισβήτητα ανώτερο) πλαίσιο των παιδαγωγικών πρακτικών.
Ως προς το δεύτερο στοιχείο: επαναλήφθηκε η δυτική θέση (διαχρονικά σύγχρονη) που παρακολουθεί και σημαδεύει το ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του: ο ελληνικός πολιτισμός διακόπτεται στο τέλος της κλασικής περιόδου και επανεμφανίζεται με την διαδικασία της μετακένωσης από την Δύση, μέσω της “νεωτερικής” Επανάστασης του 1821.
Κι ενώ θα μπορούσε κάποιος να έχει δεκάδες επί μέρους ερωτήματα, που θα έθεταν σε νέα βάση την συνειδητοποίηση του τι νέο προτείνεται; πού αποσκοπεί η παρουσίαση; όπως π.χ. πάνω στο πολυαναφερόμενο θέμα ενεργητική ακρόαση: “υπό ποιες συνθήκες και σε ποιες κοινωνίες η μουσική έγινε και ακρόαση και παθητική ακρόαση;”, είναι προτιμότερο να ξεφύγουμε από την μουσική και να γενικεύσουμε:

ΠΕΝΤΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ …

  1. Το αρχαιοελληνικό πρότυπο παιδείας (στο οποίο λέγεται ότι στηρίζεται ο δυτικός διαφωτισμός και μέσω αυτού, όλα τα σύγχρονα παιδαγωγικά μοντέλα) στηριζόταν στον κατακερματισμό της γνώσης, στην εξειδίκευση και στην αποκομμένη πληροφόρηση ή στην ολότητα της γνώσης και στην διαμόρφωση του πολίτη που υπηρετεί εθνικές και πανανθρώπινες αξίες; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Ευρωπαική Ένωση απαίτησε να αφαιρεθεί η απεικόνιση του Χριστού από κέρματα του ευρώ!


Στέργιος Ζυγούρας

Στέργιος Ζυγούρας

[Υποβλήθηκε την  20 Αυγούστου 2013 – 5:11 μ.μ.]

Η Ευρωπαική Ένωση απαίτησε να αφαιρεθεί η απεικόνιση του Χριστού από κέρματα του ευρώ!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ζήτησε από την Ανδόρα να αλλάξει την εμφάνιση των κερμάτων του ευρώ, τα οποία κόβονται στο πριγκηπάτο, και να αφαιρέσει από αυτά την απεικόνιση του Ιησού Χριστού Παντοκράτορα, αντικαθιστώντας την με μία ουδέτερη απεικόνιση.

ΠΡΙΝ

Οι αρχές της Ευρωπαικής Ένωσης αιτιολόγησαν το αίτημά τους με την “επιθυμία” να τηρηθεί η αρχή της ουδετερότητας σε …θρησκευτικά ζητήματα! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Παγκοσμιοποίηση και… Παγκοσμιοποίηση


Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή το αξιόλογο άρθρο του Γεράσιμου Γερολυμάτου “Η Τέχνη και ο Πολιτισμός υπό το πρίσμα της παγκοσμιοποίησης”. Ξεκίνησε ως σχόλιο επί του άρθρου, κατέληξε σε μια ευρύτερη τοποθέτηση, όχι όμως σε μια εκτενή ανάλυση του διάσημου όρου.

Ως προς την σχέση των πυλώνων της παγκοσμιοποίησης: Η πολιτική παγκοσμιοποίηση φαίνεται να έχει ως όχημα την πολιτισμική παγκοσμιοποίηση. Πολιτική ενοποίηση δεν μπορεί να επιτευχθεί, αν δεν εμπεδωθεί η αντίστοιχη πολιτισμική (σ’ αυτό φαίνεται ότι συμπίπτουμε). Είναι όμως ζήτημα προς διερεύνηση ποιος είναι ο στόχος της πολιτικής ενοποίησης, όταν η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, που γίνεται κάτω από έναν ιστό δηλωμένων αγαθών προθέσεων και μέσα σ’ ένα πλαίσιο δηλωμένης θεσμικής υπεροχής, μοιάζει στοιχείο πολιτισμικής ταυτότητας και όχι ενέργεια που προκύπτει μέσα από έναν μαθηματικό υπολογισμό. Μήπως τότε ανατρέπονται τελείως το όχημα και ο προορισμός;

descartes_mugΑς παρατηρήσουμε τις εγχώριες “αναγκαίες”, ριζοσπαστικές (όπως κι ο Στουρνάρας λέει εσχάτως) “μεταρρυθμίσεις” στην κοινωνική ζωή και στην παιδεία που αναδιατάσσουν την οικογένεια, την ιστορία, τη γλώσσα, το έθνος, το έθνος-κράτος και τον χριστιανισμό, ακόμα και αυτόν τον εθνικό χριστιανισμό (τον υποκείμενο στο κράτος) που επέβαλε και στην Ελλάδα ο διαφωτισμός. Τα στοιχεία αυτά τείνουν να θεωρούνται άσχετα και υποδεέστερα της οικονομίας, ιδιαίτερα όταν εκβιαστικά τίθεται ζήτημα επιβίωσης μέσω της ανεργίας ή της υγείας. Είναι όμως έτσι ή εκπαιδευθήκαμε να τα θεωρούμε έτσι; ή μήπως οργανωθήκαμε κατάλληλα ώστε να μπορούμε να εκβιαστούμε ως προς άλλες ζωτικές μας ανάγκες (διατροφή, στέγη…) και να δεχθούμε εύκολα τον δημιουργό του προβλήματος ως Σωτήρα; Στην σημερινή Ελλάδα, μια βασική δυσκολία συγκρότησης ενιαίας αντιστασιακής φωνής, (αν εξαιρέσουμε την παραπληροφόρηση και την τεχνητή διαίρεση την οποία θα δούμε πιο κάτω), είναι η επικράτηση του πολιτισμού της ατομικότητας, η έκπτωση και η απονέκρωση των στοιχείων της παραδοσιακής συλλογικότητας· όχι όμως στον βαθμό που να εξασφαλίζεται πλήρως η διατήρηση του δόγματος “δανείζομαι άρα υπάρχω”. Γι’ αυτό και βλέπουμε τις πιέσεις να εντείνονται· τελικός στόχος για όσους επιζήσουν δεν είναι η φτωχοποίηση. Όχημα και προορισμός, προσχήματα και πραγματικοί στόχοι, όλα συγχέονται. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »