Ο ΓΑΝΩΜΑΤΗΣ


ceb3ceb1cebdcf89cebcceb1cf84ceb7cf83Τούτη την ιστορία που θα σας πω σήμερα την άκουσα πολλές φορές από έναν γερο-Μανιάτη, που ερχόταν να δουλέψει κάθε καλοκαίρι στα ρύζια.

Σαν να τον βλέπω τώρα, βέρα Μανιάτικη φυσιογνωμία, μια μορφή αυλακωμένη από στέρηση και βάσανα, με κάτι μάτια πράσινα ,όλο εξυπνάδα και πονηριά.

Έλεγε πολλά ο μπαρμπα-Πιέρρος.

Το ΄περνε πάνω του πως ξέρει ακόμα και τον καιρό… ήταν το  « μετεωρολογικό δελτίο » της εργατιάς. Μάζευε κοντά του τα βράδια και τους άλλους εργάτες που μέναν σπίτι μας και να τα γέλια και τα χάχανα απ΄τις ιστορίες του μετά απ΄το ξεθέωμα της δουλειάς.

Μικρό σκολιαρούδι εγώ έπιανα θέση κοντά του. Σαν ήταν κάτι που δεν έκανε να τ΄ακούσω ο μπαρμπα-Πιέρρος  μούλεγε : Λάκα να πας στη μάννα σου …σε γυρεύει …

Μα τούτη την ιστορία η « λογοκρισία » του δεν την έβρισκε φαίνεται πολύ βαριά, τις άλλες έβρισκα τρόπους και τις κρυφάκουγα.

Κάποτε λοιπόν , στο χωριό του ,κάπου κοντά στην Αρεόπολη, ένα πρωί ακούστηκε μια φωνή

… Γανωματής !…Εδώ ο καλός γανωματής, γανώνω όλα τα παλιά !… Μια φωνίτσα τσιριχτή ,λίγο βραχνή που έβγαινε από ένα αστείο λιγόσαρκο κορμάκι.Τα ρούχα του ,τα παπούτσια του κι όλο του το σουλούπι έδειχναν πως με την πείνα κάνουν συχνά παρέα.

Δεν παινεύω τους Μανιάτες γιατί οι πρόγονοί μου ήταν αποκεί , μα είναι γνωστή  η μανιάτικη φιλοξενία. Αμέσως βρέθηκε ένα κατώϊ για στεγάσει τον γέρο-Μιχάλη τον Γανωματή και απ΄το υστέρημά τους του πήγαιναν φαγάκι.

Άλλος ψωμί, άλλος ελιές και κανα κομμάτι σύγκλινο και λουκάνικο καμιά φορά.

Ο Γανωματής έφτιαχνε τα χαλκώματα του χωριού, γύριζε και στα γειτονικά χωριά και τα κατάφερνε καλά…. Είπε έγινες άνθρωπός μας … τούλεγαν οι χωριανοί .

Είχε βρεθεί λιμανάκι πια για τούτο το ναυαγισμένο σκαρί, που ούτε έλεγε, ούτε μαρτυρούσε σε ποια πέλαγα παραδάρθηκε και πως βρέθηκε σε τούτη την ξέρα.

–          Μάστορα γειά σου , ακούει μια μέρα.

Σηκώνει τα μάτια του , τι να δει ; Μια φρεγάδα μαυροφορεμένη, γαϊτανοφρυδούσα Μανιάτισσα ,ίσα με 30 χρονών. Κράταγε ένα ταψί για φτιάσιμο.

Ο γερο Μιχάλης τάχασε. Έστριψε το μισομαδημένο μουστάκι του ,ίσιωσε την σκευρωμένη του πλάτη ….μια φωνή σατανική του φώναζε στο άδειο του κρανίο ΄΄ Μιχάλη . το νου σου της αρέσεις, σε καλοκοιτάει ΄΄

Ο γερο Μιχάλης της πιάνει την κουβέντα :

–          Και γιατί φοράς μαύρα κυρά μου ;

–          Αχ πάνε δυό χρόνια πούχασα τον άντρα μου !

–          Ήτανε νέος;

–          Τριάντα πέντε χρονών, άστα μάστορη, νέα γυναίκα να ζώ με την πεθερά, μισόκουφη , θεόστραβη… ζωή κι η δικιά μου…

Άφησε η χήρα το ταψί και θα ξαναρχότανε να το πάρει έτοιμο φτιαγμένο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

ΒΟΗΘΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ


2013-08-16-474 - ΑντίγραφοΤου Γιώργου Γλεντζέ

Όπως κάθε χρόνο τις παραμονές της Παναγίας ,με την σύζυγό μου, πήγαμε για προσκύνημα στην Έλωνα.

Προς το τέλος του Όρθρου με έκπληξη είδα να μπαίνει στην εκκλησία ο παλιός συμμαθητής μου Παναγιώτης με την σύζυγό του και δύο πελώριες λαμπάδες.

Μετά από λίγο κατέφθασε ο γιός του με την κόρη του επίσης με δύο λαμπάδες.

Μετά την απόλυση πλησίασα τον Παναγιώτη και μετά τα τυπικά της συνάντησης δεν απέφυγα τον πειρασμό να τον ρωτήσω γιατί τόσες λαμπάδες.

Α ! μου λέει δεν τό ΄μαθες ,γλίτωσα  από του χάρου τα δόντια, έπαθα έμφραγμα… και στο τέλος μου λέει :« Γιώργο με βοήθησε η Παναγία »

Αλήθεια πόσες φορές κάθε ημέρα δεν αναφωνούμε: Βοήθα Παναγιά μου .

Δυνατά όσοι είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και αναγνωρίζουν το μικρό και πεπερασμένο της υποστάσεώς τους.

Ψιθυριστά ή από μέσα τους όσοι δεν θέλουν να τους ακούσει κανείς επειδή φοβούνται ότι θα τους χαρακτηρίσουν οπισθοδρομικούς ,μη σύγχρονους.

Και με ανησυχία διαπιστώνουμε πως αυξάνουν οι καταστάσεις που δεν μπορούμε, δεν φθάνουμε μόνοι μας να τις αντιμετωπίσουμε. Όλο και συχνότερα αισθανόμαστε την ανάγκη της βοήθειας του Θεού.

Γι΄αυτό όλο και πυκνώνουν οι ικεσίες μας προς τον Κύριο, τον κεντρικό, τον πιο αποτελεσματικό πρεσβευτή, την Θεοτόκο, που μπορούμε να κατανοήσουμε και έχουμε την ελπίδα ότι μας κατανοεί.

Σε ατομικό επίπεδο ; η αναπόφευκτη παρακμή παρερχομένης της ηλικίας, ασθένειες, οικονομικά προβλήματα : Βοήθα Παναγιά μου !

Σε οικογενειακό επίπεδο ; δυσκολίες πάσης φύσεως, άντε να σπουδάσουν τα παιδιά, άντε να βρουν δουλειά, άντε να σταδιοδρομήσουν, άντε να αποκατασταθούν, άντε να ανοίξουν δικό τους σπιτικό στέρεο και ευτυχισμένο : Βοήθα Παναγιά μου !

Σε κοινωνικό επίπεδο ; εδώ Παναγία βοήθα ! Ανεργία, εγκληματικότητα, ναρκωτικά, υποβάθμιση κάθε αξίας, διάλυση κάθε ιστού ! Βοήθα Παναγία μου ! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

… ΚΑΙ Η ΩΡΑ Η ΚΑΛΗ


2013-08-16-472 - ΑντίγραφοΑυτά συνέβησαν πριν 60-70 χρόνια και είναι από πρώτο χέρι.

Μου τα διηγήθηκε ο μπάρμπα-Ντίνος που γεννήθηκε μεν στον Λεήμωνα αλλά εκείνα τα χρόνια ήξερε και που γεννούν οι κότες στο Δουραλή.

Θυμάμαι έντονα την ιστορία, όχι μόνο γιατί μου αρέσουν τα παλιά, αλλά κυρίως γιατί αφορούσε πιπεράτο προξενιό του χωριού μας ,που είχε βέβαια αίσιο τέλος ,θα έλεγε κανείς, μα η διαδικασία ήταν εκείνη που έκανε να ρέει άφθονο γέλιο.

Στο συγκεκριμένο σπίτι του χωριού εκείνη την μέρα ήταν όλοι στο πόδι.

Από το πρωί οι γυναίκες έπλεναν και σιδέρωναν, σκούπισαν, άστραψαν τα ασημικά, άλλαξαν τα κεντήματα και τα πλεκτά.

Αυτά βέβαια γίνονταν πάντα μια φορά την βδομάδα αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά.

Το βράδυ περίμεναν τον μπάρμπα-Ντίνο που ήθελε, λέει, να κάνει προξενιό στην κόρη του σπιτιού την Μαντώ τον ανεψιό του τον Κώστα.

Ο πατέρας ,που ήξερε το γαμπρό και του καλάρεσε η ιδέα, δεν δίστασε να καλέσει μαζί με τον προξενητή και τον ίδιο τον γαμπρό.

Έτσι λοιπόν ,όταν νύχτωσε οι δύο άνδρες  πέρασαν το κατώφλι του σπιτιού, καθαροί, καλοχτενισμένοι και καλοσιδερωμένοι.

Τους καλοδέχτηκαν οι νοικοκυραίοι, τους πέρασαν στη σάλα και εκεί  αφού μίλησαν πρώτα περί ανέμων και υδάτων για να σπάσει ο πάγος μπήκαν στο ψητό, την προίκα.

Από την οικογένεια της κοπέλας δεν υπήρχε αντίρρηση καμιά. Μικρός ο τόπος και όσο να είναι ήξερε ο ένας τον άλλον.

Όσο για την … κοπέλα εκείνα τα χρόνια δεν της έπεφτε και πολύ ο λόγος. Ο λόγος του πατέρα ήταν νόμος.

Μέσα σε άλλα λοιπόν ο πατέρας προίκιζε την Μαντώ με ένα σωρό καλά. Δεν ήταν όποιοι κι όποιοι. Τον είχαν τον τρόπο τους και στάρια είχαν και κριθάρια και σπίτια και χρήματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Περί ενδυμασίας – μόδας …. την δεκαετία του 1950


Σημ. Ιστ. : Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η φωνή του Έλους, προ διετίας περίπου.

******************************************************************************

12143_11946Του Γεωργίου Ι. Γλεντζέ

Το θέμα που μου κεντρίζει το ενδιαφέρον και θα ασχοληθώ σ΄αυτό το άρθρο είναι το ντύσιμο που κάναμε και πως το αποκτούσαμε τότε…

Πότε ήταν το τότε ; Μα στην δεκαετία του 1950 ,όταν ήμουν παιδί. Βρίσκω πως όσο μεγαλώνω , τόσο γυρίζω στα χρόνια εκείνα.

Βλέποντας λοιπόν τα πολλά ρούχα και παπούτσια που έχουν σήμερα τα παιδιά και οι νέοι, τα ακριβά και επώνυμα, πώς να μη θυμηθώ τα δικά μας.

Το να μας ντύσουν και να μας ποδέσουν ήταν πρόβλημα, ιδιαίτερα για τις μεγάλες οικογένειες , που κατά κανόνα ήταν από τέσσερα παιδιά και πάνω,όμως ο αγώνας γινόταν για την επιβίωση , για ρουχα και παπούτσια λίγα μπορούσαν να διαθέσουν.

Οι μανάδες μας προσπαθούσαν και ύφαιναν, έραβαν, έπλεκαν , μπάλωναν και ότι δεν ερχόταν στους μεγάλους το έκαναν να «έρχεται »στους μικρούς  .

Αν κάποια δεν τα κατάφερνε, μοδίστρες έκαναν μεταποιήσεις στα παλιά και τα έκαναν καινούργια και τσαγκάρηδες έβαζαν φόλες και σόλες στα παπούτσια μας και τα σέρναμε μέχρι να λιώσουν στα πόδια μας.

Θυμάμαι έντονα τον τσαγκάρη τον Μπάρμπα-Λάμπη , που όταν έφτιαχνε σόλες έπαιρνε 20 δραχμές ,ο πατέρας του έκανε παζάρια… ρε Λάμπη πολλά παίρνεις ; απάντηση : μα Γιάννη μου τα κάτω στοιχίζουν ….

Όταν έφτιαχνε φόλες πάλι η ίδια ερώτηση και η ίδια απάντηση ,μα Γιάννη μου τα πάνω στοιχίζουν !

Τα καινούργια ρούχα μας ,ήταν λίγα τα πιο απαραίτητα.

Μας τα έπαιρναν τις μεγάλες γιορτές, παπούτσια είχαμε το Πάσχα και στα πανηγύρια.

Για τις γυμναστικές επιδείξεις αγόραζαν λινά « ελβιέλα » και μ΄αυτά βγάζαμε το καλοκαίρι ,αν και μετά τις εξετάσεις τα πετάγαμε και γυρίζαμε ξυπόλητοι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ


Σημ. Ιστ. : Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η φωνή του Έλους, προ διετίας περίπου.

******************************************************************************

Γράφει ο Γιώργος Ι. Γλεντζές

Η χώρα μας οδεύει ολοταχώς προς βουλευτικές εκλογές, που σίγουρα έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον και όλοι καταλαβαίνουμε το γιατί.

Αυτό μου δίνει αφορμή να ανατρέξω στο αρχείο μου και να θυμίσω τις βουλευτικές εκλογές του 1952 που είχαν πολλές ομοιότητες με την σημερινή κατάσταση, δηλαδή αλαζονεία, σπατάλες, διαφθορά και τόσα άλλα.

Ο Αλέξανδρος Παπάγος παραλαμβάνει από τον Νικόλαο Πλαστήρα.

Ο Αλέξανδρος Παπάγος παραλαμβάνει από τον Νικόλαο Πλαστήρα.

Στις εκλογές λοιπόν του Νοεμβρίου 1952, κέρδισε με άνετη πλειοψηφία το κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού του αειμνήστου Αλ.Παπάγου.

Όταν ο Παπάγος έγινε πρωθυπουργός δεν έβαλε φόρους, δεν έκανε περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, δεν αφαίρεσε το χαμόγελο από τον Ελληνικό Λαό ούτε και τις ελπίδες.

Αλλά αποφάσισε να σταματήσει οπωσδήποτε την οικονομική διάλυση και εξέδωσε αμέσως ανάλογους αυστηρούς νόμους και ανάλογες εγκυκλίους.

Με τα παραπάνω καθορίζονταν ότι όλες οι μετακινήσεις των πολιτικών, στρατιωτικών, αστυνομικών κλπ  λειτουργών , εντός και εκτός έδρας , περιορίζονται  στο ελάχιστο και θα γίνονται μόνο με έγκριση των αρμοδίων υπουργών.

Οι δε μετακινήσεις αυτές, γινόντουσαν μόνο με συγκοινωνιακά μέσα, ενώ η κίνηση όλων των κρατικών αυτοκινήτων , γίνονταν μόνο για πολύ-πολύ σοβαρούς λόγους και με ευθύνη μόνο των υψηλά προϊσταμένων.

Επίσης περιορίστηκαν στο ελάχιστο οι δεξιώσεις, οι γιορτές και οι διάφορες φιέστες και κόπηκαν τα φαγοπότια σ΄αυτές.

Τα τηλέφωνα, το ρεύμα, τα γραφικά και τόσα άλλα που θεωρώ περιττό να αναφέρω , περιορίστηκαν στο ελάχιστο.

Σ΄όλες τις πόλεις και πρωτεύουσες ο Νομάρχης, ο Δήμαρχος , ο Στρατηγός ,όπως και όλοι οι εκεί δημόσιοι λειτουργοί ,πήγαιναν το πρωί στην υπηρεσία και έφευγαν το μεσημέρι ή το βράδυ με τα πόδια.

Μερικοί εξυπνάκηδες που δεν εφάρμοσαν τους νόμους πήγαν αμέσως στο  σπίτι τους και στην συνέχεια στον εισαγγελέα για τα περαιτέρω.

Το μέτρο αυτό ίσχυσε τρία χρόνια (1953-55 ) και εφαρμόστηκε, όσο βέβαια ήταν δυνατόν, σε όλους του τομείς του κράτους και απέδωσε τα μέγιστα.

Το 1956 η οικονομία της χώρας είχε γίνει αρκετά ισχυρή και σιγά-σιγά τα παραπάνω αυστηρά μέτρα έπαυσαν να ισχύουν.

Όμως όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί τα είχαν τόσο πολύ συνηθίσει και με συνείδηση εξακολουθούσαν να τα εφαρμόζουν για πολλά χρόνια πρόθυμα.

Μήπως και σήμερα κάποιος πρωθυπουργός με πανταλόνια και κάποια κυβέρνηση, πρέπει να εφαρμόσει ανάλογα τέτοια μέτρα για να ιδεί η χώρα μας και ο λαός μας Θεού πρόσωπο ;

Για την ιστορία αναφέρουμε ότι οι εκλογές αυτές συγκεκριμένα έγιναν στις 16 Νοεμβρίου 1952.’6261

Ο Παπάγος πήγε στα ανάκτορα για την ορκωμοσία εν μεγάλη στολή, με την στραταρχική ράβδο και τα παράσημά του.

Έτσι δε φωτογραφήθηκε με τους υπουργούς του κατά την έξοδο τους από το παλάτι.

Βασικοί υπουργοί της κυβέρνησης εκείνης ήταν:

Σπύρος Μαρκεζίνης Συντονισμού, Στεφ .Στεφανόπουλος Εξωτερικών ,Παν. Κανελλόπουλος Εθνικής Άμυνας, Κωνσταντίνος Καραμανλής Δημοσίων Έργων, Δ. Μπιμπίκος  Δικαιοσύνης, Σπ. Θεοτόκης Παιδείας  και Ανδρ. Αποστολίδης Γεωργίας.

 

 

53 …. χρόνια πριν


Παρέλαση του Γυμνασίου στις 25 Μαρτίου 1960

Παρέλαση του Γυμνασίου στις 25 Μαρτίου 1960

Γράφει ο Γιώργος  Ι. Γλεντζές

Έχουμε ξαναγράψει ότι το γυμνάσιο Βλαχιώτη πρωτολειτούργησε με τις πρώτες τρείς τάξεις το 1955 και κάθε χρόνο μετά το 1960 προστίθετο μία τάξη.Έτσι το 1960 το γυμνάσιο είχε τέσσερες τάξεις,το 1961 πέντε και το 1962 είχε τους πρώτους απόφοιτους.

Η φωτογραφία είναι από την παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 1960,δηλαδή είναι οι πρώτοι μαθητές που αποφοίτησαν το 1962 από το Γυμνάσιο(Λύκειο)Βλαχιώτη.

Ο κεντρικός δρόμος τότε ήταν χωματόδρομος και η πλατεία που γινόντουσαν οι χοροί επίσης από χώμα.

Όπως έχουμε τονίσει δύσκολες ήταν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες φοιτούσαν οι τότε μαθητές μέσα σε ανθυγιεινές αίθουσες με ελάχιστο και ανεπαρκές διδακτικό προσωπικό, εκτός εξαιρέσεων και τόσα άλλα.

Η φτώχεια και οι στερήσεις ανάγκαζαν εκείνους τους μαθητές να διαβάζουν με πείσμα και θέληση, αφού είχαν κυρίαρχο στόχο τους να πάρουν το απολυτήριο του Γυμνασίου(Λυκείου) που θα τους άνοιγε την πόρτα για να σπουδάσουν και να σταδιοδρομήσουν σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Φτασμένοι επιστήμονες τώρα οι περισσότεροι,γιατρόι,δικηγόροι,εκπαιδευτικοί,στρατιωτικοί,οικονομολόγοι,επιχειρηματίες στο εσωτερικό και εξωτερικό έχοντας διανύσει μεγάλο μέρος του ταξιδιού προς την Ιθάκη και έχοντας μεγάλη προσφορά στην κοινωνία.

Φίλε αναγνώστη όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας βιώματα παιδικά και εφηβικά τα οποία πρέπει να τα ανασύρουμε πότε -πότε γιατί δεν μπορούμε να αποκοπούμε από το παρελθόν, αφού οι αναμνήσεις πάντα τρέφουν και συντηρούν την ανθρώπινη ψυχή.

Θα ήταν παράλειψη να μη αναφέρουμε μερικούς που παρελαύνουν με καμάρι υπό την επίβλεψη του αξέχαστου γυμναστή και όχι μόνο,ΤΑΣΟΥ ΣΜΥΡΝΙΩΤΗ.

Διμοιρίτης είναι ο Ελοσίτης Νίκος Βασιλακάκος, πρώτος δεξιά ο επίσης Ελοσίτης Ηλίας Γλεντζές ,επίσης διακρίνονται ο Ανδρέας Μπόλας, ο Ανδρέας Ζάχος, ο Τσολομύτης, ο Κούρλας  κ.α.

.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η φωνή του Έλους.

Μια φορά κι έναν καιρό


Γράφει ο Γιώργος Ι.Γλετζές

Αν είχα ασφαλιστεί σε μια ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία και συνέβαιναν αυτά που συμβαίνουν σήμερα, θα έλεγα ότι με εξαπάτησαν και θα κατέφευγα στα δικαστήρια.Τώρα κάθομαι,ακούω και λέω παραμύθια !

Μια φορά ,λοιπόν και έναν καιρό μου είπαν (και έγραφαν )ότι άμα συμπληρώσω κάποια χρόνια καταβάλλοντας ορισμένα ποσά που μου όριζαν,θα εξασφάλιζα 14 φορές τον χρόνο να εισπράττω κάποιο ποσό που το ονόμαζαν «σύνταξη» .

Το ποσό ήταν καθορισμένο και αναπροσαρμοζόταν με νόμο αυτού του κράτους.Προκειμένου ,όμως να μου εξασφαλιστεί το ποσό που θα εισέπραττα,γίνονταν κάθε τόσο αυξήσεις πολλές φορές σημαντικές στα ποσά που κατέβαλλα.

Μάλιστα μου είχαν πεί(και έγραφαν) ότι για κάθε επιπλέον χρόνο που θα πλήρωνα θα έπαιρνα και περισσότερα,

Κάποια στιγμή λοιπόν ,αφού ανέβαλα όσο άντεχα προκειμένου να πάρω περισσότερα,ήλθε η ώρα να ζητήσω αυτά που νόμιζα ότι δικαιούμαι.Έτσι αφού κατέθεσα όλα τα δικαιολογητικά που μου ζήτησαν και σταμάτησα να εργάζομαι άρχισαν οι καταβολές και όλα έδειχναν να είναι όπως μας είχαν υποσχεθεί.

Ξαφνικά όμως μια μέρα ήρθαν τα πάνω κάτω και εμφανίστηκα κάποιοι από την Γερμανία που ούρλιαζαν ότι είναι όλα μπάχαλο. Ορισμένα, λέει ,ταμεία  και οργανισμοί αλλά και υπουργεία , έκαναν κακή διαχείριση και τώρα πρέπει να σφίξω το ζωνάρι.

Βγήκαν και κάποιοι άλλοι και πόναγαν , απ΄τον πολύ δε τον πόνο έκλαιγαν , γιατί έλεγαν πως είναι αναγκασμένοι να μου δώσουν λιγότερα και ότι δυστυχώς θα μου κόψουν την 13η και 14η δόση για να βελτιωθούν τα οικονομικά του κράτους.

Και το χειρότερο , είπαν , ότι στην κακή διαχείριση συμμετείχα κι εγώ και ότι μαζί τα φάγαμε τα λεφτά !!!

Είπαν βέβαια πως σε όσους παίρνουν μέχρι 1400 ευρώ θα τους δίνουν μια ελεημοσύνη στις γιορτές.  Εγὠ , όμως , ο εύπιστος, που δούλεψα και παραπάνω δεν δικαιούμαι , λέει ,ούτε ελεημοσύνης ,αφού υπερβαίνω το « Πλαφόν »όπως λένε .

Τώρα τι κάνουμε ….

Τίποτα, ποιος μας λογαριάζει ,αφού ούτε τρακτέρ, ούτε φορτηγά ,ούτε βενζινάδικα διαθέτουμε και άμα βγούμε στο δρόμο θα μας δείρουν !

Ακούγονται , βέβαια ,ακόμα κάποιες φωνές ισχνές ,αλλά δυστυχώς όπως φαίνεται , μόνο για την τιμή των όπλων ….

Έτσι έζησαν αυτοί καλά ,όπως οι προηγούμενοι ,κι εμείς χειρότερα ….

Αλλά δεν βαριέσαι ….Δε θα ζούμε και αιώνια ! ….

.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η φωνή του Έλους.

εικόνα