Καλό ταξίδι …θειαΑρετή


Χθες το βράδυ αργά επικοινώνησα τηλεφωνικά με την μητέρα μου και μεταξύ των άλλων μου είπε:

– Ξέρεις αύριο έχουμε κηδεία στο χωριό ..

– Ποιός .. πάντα το ποιός χρησιμοποιώ, δεν ξέρω γιατί, ποιός πέθανε μάνα ;

-Η  …Αρετή ….

Θυμήθηκα τό από 3/10/2013  άρθρο της Ελένης  και σε ένδειξη σεβασμού στην μνήμη της , το αναδημοσιεύω.

Καλό ταξίδι …θειαΑρετή.

 

Αρετή. Είναι η Μητέρα μου

1922. Είναι ένας βαρύς και υγρός χειμώνας. Ο ουρανός για μέρες είναι φορτωμένος μαύρα σύννεφα, που βαραίνουν γεμάτα νερό. Κάθε τόσο, ανοίγουν τις τσέπες τους και τις αδειάζουν στα κεφάλια του κόσμου που δουλεύει στον κάμπο. Στον κάμπο που λασπώνει. Στο ποτάμι που γεμίζει, επιταχύνει τη ροή του και ξεχειλίζοντας σκεπάζει τις καλλιέργειες και μπαίνει στα χωριά.

Τα στενά δρομάκια του χωριού σκεπάστηκαν από την ποταμίσια λάσπη, κι έγιναν αδιάβατα. Το νερό που μπήκε στα σπίτια σάρωσε τα φτωχικά νοικοκυριά. Έμπαινε από τις πόρτες και έβγαινε απ’ τα παράθυρα. Σε μια τέτοια πλημμύρα,  αδειάσανε ακόμη και τα πιθάρια με το λάδι. Ανεβαίνοντας το νερό, έφτανε στο στόμιο του πιθαριού, κι έμπαινε μέσα. Άδειαζε το λάδι και το πιθάρι γέμιζε νερό. Τα μικρά πιθάρια πλέανε, και αναποδογυρίζανε. Στα μεσαία έμπαινε το νερό μέσα, κι έβγαινε το λάδι. Τα μεγάλα τα ‘δεναν από το ταβάνι με σχοινιά, για να στέκουν ορθά, απ’ το φόβο μη γείρουν κι αδειάσουν.

Στους Αγίους Ταξιάρχες, η γιαγιά μου η Ευτυχία, έχει γεννήσει το τέταρτο παιδί της. Ένα ακόμη κορίτσι. Όλες οι δυστυχίες μαζεμένες. Το ποτάμι έφτασε στο χωριό και μπήκε μέσα στο σπίτι. Τρομαγμένη, σ’ απόγνωση, μάζεψε όλα τα μικρά της, σαν τη φιλόστοργη κλώσσα, και τ’ ανέβασε στο κρεββάτι της, για να μη βραχούνε. Να μην πνιγούνε.

Ο Παππούς μου, ο Γιώργης, ύστερα από τέτοιο κατακλυσμό, δεν μπόρεσε να πάει στα χωράφια του. Οι πλημμύρες ήταν ισχυρότερες από τις ανάγκες του. Καμμιά φορά, κάνεις προγράμματα, κι ελπίζεις πως θα τα πραγματοποιήσεις. Έτσι σκέφτεται ο άνθρωπος. Αλλά σήμερα, δεν γίνεται. Όχι, σήμερα δεν μπορούσε να δουλέψει στα χωράφια του. Στο σπίτι, η αγαπημένη του γυναίκα, λεχώνα, καθόταν με τα τέσσερα παιδιά πάνω στο κρεββάτι, κι όλο το σπίτι ήταν  γεμάτο νερό.

Αυτό το σκηνικό ήταν συνηθισμένο. Και καλά, άμα είσαι μονάχος. Μα, αν έχεις οικογένεια, τότε δεν μπορείς να το αγνοήσεις. Κινδυνεύει η φαμίλια σου. Κινδυνεύουν τα μικρά. Ζωή και θάνατος γίνονται ένα σε λίγες στιγμές. Γι’ αυτό ο παππούς μου αποφάσισε. Όχι. Αυτό δεν θα ξαναγίνει. Πρέπει να προστατέψει τη φαμίλια του από τέτοιες καταστάσεις και τέτοιους κινδύνους. Αποφάσισε να μετακομίσει από τον τόπο τούτο, τον επικίνδυνο. Ρώταγε μέρες και βδομάδες από ‘δώ και από ‘κεί. Έμαθε πως πουλιέται ένα σπίτι «στην κορφή του βουνού». Αυτό ήταν το μόνο πλεονέκτημα αυτού του σπιτιού. Ήτανε στην κορφή του βουνού. Κι έτσι το ποτάμι δεν θα μπορούσε να φτάσει και να μπεί στο σπίτι.

«Ευτυχούλα μου, τελειώσανε τα βάσανά μας! Αγοράσαμε ένα σπίτι στην κορφή του βουνού. Ας βρέχει ο Θεός, όσο θέλει. Νερό μέσα στο σπίτι μας δεν θα ξαναδείς!» Η χαρά τους ήταν απερίγραπτη. Ευτυχισμένοι, με την οικογένειά τους εξασφαλισμένη από το ποτάμι, υποδέχτηκαν το νέο μέλος της οικογένειας, την Αρετή, στο νέο τους σπίτι, το Μάϊο του 1924.

Γιαννούλη Χαλεπά: Φιλοστοργία (Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού), γύψος, (1875) 1,03 x 1,16 x 0,24 www.eikastikon.gr/glyptiki/halepas.html

Γιαννούλη Χαλεπά: Φιλοστοργία (Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού), γύψος, (1875) 1,03 x 1,16 x 0,24
http://www.eikastikon.gr/glyptiki/halepas.html

Η  Αρετή, είναι η μαμά μου. Σαν πιο μικρή απ’ όλα της τ’ αδέρφια, υπήρξε απ’ όλους πολυχαϊδεμένη. Ήταν το παιχνίδι όλων,  κι η φροντίδα όλων. Η Αρετή, ήταν πάντα χαρούμενη και γελαστή σαν παιδί, αφού όλοι την αγαπούσαν κι όλοι τη φρόντιζαν. Έτσι, έγινε ένας άνθρωπος με  μεγάλη καρδιά για όλους, μικρούς και μεγάλους, για συγγενείς και φίλους, και γενικά για όλους της συνανθρώπους της. Από πάντα θυμάμαι ότι αγαπούσε και φρόντιζε ακούραστα. Θεωρούσε χρέος της, να βοηθήσει -με οποιοδήποτε τρόπο μπορούσε να σκεφτεί – όποιον ήξερε ότι βρίσκεται σε κάποια ανάγκη. Δεν σκέφτηκε ποτέ τον κόπο της. Δεν το θεωρούσε θυσία. Θυμάμαι ότι η μητέρα μου από πάντα αγαπούσε και φρόντιζε ξεχωριστά, τους μεγάλους ανθρώπους που ήσαν μόνοι στη ζωή. Θεωρούσε τη μοναξιά και την εγκατάλειψη  απάνθρωπη μοίρα, κι ήθελε να την απαλύνει όσο μπορούσε. Πίστευε κι ενσάρκωνε  ότι: «Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις…». Είναι πλασμένη ως “οικονόμος” συναισθημάτων, χρόνου και έργων. Είναι πλασμένη μάνα, τροφός και αλληλέγγυος «παραστάτης». Διέπεται από το πνεύμα της προσφοράς για την οικογένειά της, χωρίς ποτέ να ζητάει αντάλλαγμα, ρητά ή σιωπηρά. Της αρκεί που εκπληρώνει στο ακέραιο το Χρέος της. Της αρκεί που αποπνέει για όλους Αγάπη. Η μητέρα μου αγαπάει πολύ τα παιδιά. Όλα τα παιδιά. Γέννησε και μεγάλωσε πολλά παιδιά, κι έκανε πολλά εγγόνια και δισέγγονα, που όλα την αγαπούν. Η αγάπη που η μητέρα μου πήρε από τους γονείς και τ’ αδέρφια της, δημιούργησε στη χαρισματική καρδιά της έναν ανεξάντλητο λογαριασμό, από τον οποίο πληρωθήκαμε πλουσιοπάροχα όλοι μας. Όλοι όσοι ζούμε, αλλά και όσοι ζήσανε ή περάσανε από κοντά της.

Κι ακόμη, δεν είπα τίποτε για τον ασήκωτο πόνο που σ’ όλη τη ζωή της κουβάλησε: Τον πόνο του χαμού δυο αγαπημένων αδελφών μέσα σε 5 χρόνια, χώρια από την απώλεια του ακριβού της πατέρα, λίγα χρόνια νωρίτερα, που ήταν ακόμη μικρό παιδί. Στα 25 του χρόνια ο καθένας, την άφησαν τ’ αδέρφια της, κι είχε μονάχα εκείνη την ολοκληρωτική αγάπη που της είχαν δώσει για να κοιτάζει το μέλλον, τη ζωή, μόνη με μια χήρα μάνα, μέσα στον πόλεμο, χωρίς καμμιά προοπτική. Κι όμως αυτός ο πόνος, μάνα, όπως κι η αγάπη πού ‘χες λάβει, σε έκαναν πολύ σπουδαίο άνθρωπο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Η Ντροπή της Ευρώπης…Ίσως είναι ήδη γνωστό (δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι υπάρχουν και αυτά..)


Το ποίημα-καταγγελία είναι χωρίς άλλο καθολική παραδοχή της εγκληματικής συμπεριφοράς της Ευρώπης.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ωστόσο ότι ότι αυτή την επιλογή την υπαγορεύει η Γερμανία από θέση οικονομικής ισχύος.

Δυστυχώς.
Το επόμενο ποίημα-καταγγελία του Γκύντερ Γκρας, θα πρέπει να είναιγια την αρπακτικότητα και την ανηθικότητα της Γερμανίας να αποζημιώσει για τα εγκλήματά της και να σταματήσει επιτέλους να εποφθαλμιά ό,τι γυαλίζει είτε απροκάλυπτα, είτε σε συμμαχία με άλλους άρπαγες αν αυτό το κατέχουν από καταβολής κόσμου άλλοι λαοί (χρυσάφι, χώμα, πετρέλαιο, θάλασσα, έργα τέχνης αφιερωμένα στη λατρευτική ζωή και τις θρησκευτικές και πολιτικές επιλογές των λαών).

Επειδή δε, αυτό πάντα θα συμβαίνει,ίσως εμείς θα πρέπει πια να ορθώσουμε τη δύναμη του όχι μας σε κάθε αρπαγή της ιστορίας και της ζωής μας.

Τίς πταίει;


Ε, λοιπόν, κανείς δεν φταίει για τις αποκαλύψεις.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία, ο κατηγορούμενος δικαιούται να κάνει το ο,τιδήποτε, ακόμη και να σιωπήσει, αν επιβαρύνεται η θέση του. Η δικονομία είναι μία και δεν έχει τουλάχιστον μέχρι τώρα θεσπιστεί διαφορετική για τους οπαδούς, μέλη κλπ των διαφόρων ιδεολογιών, κομμάτων, σωματείων κλπ. Αυτό το ξέρουν όλοι οι νομικοί βουλευτές, υπουργοί, κλπ. ασχολούμενοι. Γι’ αυτό υπάρχει και το άρθρο 4 για την ισότητα των πολιτών.

Ο γραμματέας, που έγινε μπαλτάκος σε μια μέρα, δεν φταίει γι’ αυτά που έλεγε, αν αυτά υποδηλώνουν την πραγματικότητα. Μπορεί να τα έλεγε για να δείξει τη δύναμη που έχει η εξουσία, και το βεληνεκές της απειλής.
Η πραγματικότητα όμως, αν είναι τέτοια, είναι πολύ βαρύ πράγμα για όλους μας.

Μου αρέσει το σχόλιο της  συζύγου του γάλλου πρωθυπουργού, που σημειώνεται σε παράπλευρη στήλη. «Πολλές θα ήθελαν να κοιμηθούν μαζί του». Έτσι και εδώ, γίνεται  διαγκωνισμός για την εξουσία, που πολλοί θα την ήθελαν. Και αυτό τους ωθεί έως και σε απονενοημένα διαβήματα.

Η πολιτική ηγεσία του τόπου οφείλει να αποδείξει την ακεραιότητά της. Χωρίς απειλές. Στη χώρα αυτή περισσεύει ο νούς. Δυστυχώς, λείπει το φιλότιμο.

Ή ας ακολουθήσουν τη σύσταση να εξορίσουν από τη χώρα όλους τους δεξιούς (!), κατά το ρήμα πολιτικού που έχει και την πνευματική καθηγεσία της χώρας.

Πολιτισμός και η Εγκληματικότητα αλλοδαπών


Με αφορμή το πολύ δυνατό -επίκαιρο και σημαντικό άρθρο:

Άσε τους ξενόφερτους φονιάδες να σφάζουν ανενόχλητα τ’ αδέρφια μας. Παιδιά του Θεού είναι κι αυτοί. Ας είμαστε πολιτισμένοι.Σωστά;

Ας είμαστε πολιτισμένοι δεν σημαίνει ανοχή στην εγκληματικότητα.

Δεν σημαίνει δικαιοσύνη στην ανομία, ή στην εγκληματικότητα (δηλαδή ανταπόδοση στα ίσα).

Δεν σημαίνει υποταγή στη βία.

Δεν σημαίνει φόβο και πανικό.

 

Σημαίνει αντίσταση, σημαίνει αντίδραση, σημαίνει ελευθερία στη δράση για την αντιμετώπιση του κακού, στα πλαίσια της πρακτικής του υπεύθυνου και πολιτισμένου κόσμου για τα προστατευόμενα αγαθά του.

Σημαίνει κυριαρχία στη χώρα μας των ημεδαπών αρχών και δυνάμεων.

Σημαίνει επιβολή με κάθε μέσο της ισχύος των ιδίων ημών ηθικών αξιών, σε οποιονδήποτε τις επιβουλεύεται στη Χώρα μας και στη ζωή μας.

Σημαίνει επιδίωξη των ιδίων ημών πολιτικών οραμάτων και προγραμμάτων.

Σημαίνει επαγρύπνηση και φρούρηση, διαρκή και ακατάπαυστη. Γιατί από το καρφί χάνεται το πέταλο. Από το πέταλο το άλογο. Από το ‘άλογο ο ιππέας. Από τον ιππέα το ιππικό. Από το ιππικό η μάχη και ενδεχομένως ο πόλεμος, που λέει και ο Δάσκαλος Λιαντίνης..

Ερεθίσματα για σκέψη και προβληματισμό


Με την ευκαιρία των συζητήσεων που προκλήθηκαν από το πρόσφατο άρθρο  του Νίκου Δήμου, σχετικά με την αλήθεια για την Επανάσταση του 1821.

Οι καιροί αλλάζουν, οι μέθοδοι είναι γνωστές. Οι αντιδράσεις των κρατούντων ίδιες παντού.

1. Για τη σφαγή της Χίου, όπως τη διάβασα στο: http://www.chioshistory.gr/gr/itx/itx25.html

2.Με την ίδια ευκαιρία στο http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=379466

Βασίλης Φίλιας:»Από την εξαχρείωση στην εξαθλίωση (1974-2012)»
Οδοιπορικό της χρεωκοπίας των κατεστημένων ελληνικών ηγεσιών, εκδ. Προσκήνιο

Αντιγράφω το σχόλιο της εφημερίδας:  Το βιβλίο αυτό δεν γράφτηκε για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Γράφτηκε για να αποδώσει ευθύνες σε όλους εκείνους που με πράξεις ή παραλείψεις οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό αδιέξοδο. Σε όλους εκείνους, που άφησαν την Ελλάδα απροστάτευτη, ανοχύρωτη απέναντι στην «παγκοσμιοποίηση» και την Διεθνή του χρηματοπιστωτικού τοκογλυφικού κεφαλαίου.

Σε όλους εκείνους, που ευθύνονται διότι ο τόπος «ανεπτύχθη εν υπαναπτύξει», δηλαδή έμεινε υπανάπτυκτος οικονομικά, πολιτικά, διοικητικά. Σε όλους εκείνους, που φόρτωσαν τη δημοσιονομική υπερχρέωση στις ράχες του λαού, που τον εξαθλίωσαν και διέσυραν διεθνώς.
Σε όλους αυτούς, που έχουν υψώσει το λάβαρο των αποκρατικοποιήσεων, ακολουθώντας τις εντολές του διαπλανητικού τοκογλυφικού διευθυντηρίου, ξεπουλώντας αντί πινακίου φακής τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και τα διαθέσιμα της χώρας.
Τα στοιχεία που προσκομίζονται σ’ αυτό το βιβλίο είναι ατράνταχτα και αδιαφιλονίκητα και αποδεικνύουν ότι η όλη αντιμετώπιση της κρίσης έχει σαφέστατα τον χαρακτήρα ενός εγκλήματος διαρκείας.
Στις σελίδες του καταγράφεται ένα κατηγορητήριο, που δεν φείδεται ουδενός και σε κανένα επίπεδο.
Είναι βιβλίο αμείλικτο, που καλύπτει όλη την μεταπολιτευτική περίοδο και στηλιτεύει όχι μόνο τις πολιτικές, αλλά και τις οικονομικές και τις πνευματικές ηγεσίες, που εγκαλούνται σε μια κλίμακα, που διαβαθμίζεται από ανικανότητα και αναξιότητα έως εθνική μειοδοσία ακόμη και συνειδητή προδοσία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιατί να καταργηθούν οι εθνικές εορταστικές παρελάσεις ;


H κ. Ρεπούση, μίλησε, και καθώς διαβάζω στο: http://www.euro2day.gr/news/highlights/article-news/1196769/repoysh-oi-parelaseis-einai-thesmos-toy-metaxa.html

είπε ότι: “Οι παρελάσεις είναι θεσμός του Μεταξά…”, προκειμένου να καταδείξει ότι είναι αδόκιμο να εξακολουθούν να γίνονται παρελάσεις σήμερα. Το “εν μέσω κρίσης” δεν λέγει και κάτι σημαντικό, γιατί είναι σαφώς προσχηματικό.

Θα περιμέναμε από έναν άνθρωπο που αποφασίζει για τις τύχες του τόπου, να μπορεί να σταθμίζει τα διακυβεύματα των κρίσιμων αποφάσεων, με ευθυκρισία, με αίσθηση χρέους για το σύνολο και την πατρίδα, με ανιδιοτέλεια. Αλλά φαίνεται πως δεν συμβαίνει αυτό.

Επί της ουσίας η ένσταση που μπορεί να προβληθεί στην τοποθέτηση της κ.Ρεπούση, είναι ότι “και το ΙΚΑ είναι θεσμός του Μεταξά, όπως και το 8ωρο εργασίας” και η άφεση των αγροτικών χρεών ήταν θεσμός/μέτρο της χούντας. Μήπως θα πρέπει να καταργούμε, να ξεχνάμε, ή να διαγράφουμε τα καλά, σημαντικά, ευεργετικά ή επωφελή μέτρα που λαμβάνονται για το λαό και την αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων, στο βαθμό που οι πολιτικές πεποιθήσεις των κυβερνώντων που τα θέσπισαν αντίκεινται στις πεποιθήσεις της κ. Ρεπούση και των ομο-ιδεατών της;

 

Ή μήπως θα πρέπει να κάνουμε εισαγωγή μοντέλων αναπτυξιακής πολιτικής και κοινωνικής αναδιάρθρωσης σύμφωνα με τις προτάσεις και τα συμφέροντα αλλοδαπών “φίλων, συνεύνων και συνδαιτημόνων” ορισμένων  πολιτικών μας και μάλιστα σε βάρος των συμφερόντων της πατρίδας;

Το δίλημμα


Με την ευκαιρία του άρθρου του Τ. Φούντογλου με τίτλο «Οι πολίτες ακολουθούνε μόνο. Μήτε εκλέγουν πια, μήτε συζητούν…»

Ο Τ. Φούντογλου, με την ευθυκρισία που τον διακρίνει  και την τόλμη στην έκφραση των προτάσεών του, είναι ένας από  από τους λίγους αρθρογράφους που στιγματίζει τα κακώς κείμενα και έχει προτάσεις. Η Δημοκρατία μας πέθανε προ πολλού. Ο παλαιοκομματισμός ανθεί, η παραπολιτική υποκατέστησε την πολιτική και οι παλαιοδεξιές μέθοδοι πολιτικής επικράτησης υποσκελίζουν την πολιτική δεοντολογία, προκειμένου να διατηρηθούν τα κεκτημένα και να καταργηθεί το πολιτικό αίτημα της εποχής, που είναι:
ι.Ανανέωση πολιτικού προσωπικού με έγκυρες και ικανές προσωπικότητες, με ήθος, με καλλιέργεια και διάκριση, υπεύθυνες των πράξεών τους.
ιι.Ανανέωση των δομών και των διαδικασιών.
ιιι.Επαναπροσδιορισμός του πολιτικού προσανατολισμού της Χώρας ενόψει γεωπολιτικών αναγκών και ευκαιριών.
ιν.Ακεραιότητα της Δικαιοσύνηςκαι απονομή Δικαιοσύνης.
ν.Ελεγχος της εξουσίας.
νι. Ανάπτυξη και δημιουργική εκμετάλλευση παραγωγικών δομών,
νιι. Ουσιαστική παιδεία και καλλιέργεια της νεότητας μέσα από την ανεξάντλητη πηγή της ελληνικής και πατερικής γραμματείας.

Σήμερα η αρετή είναι ύβρις, η μόρφωση ανοησία, ο πατριωτισμός αφέλεια,  η συνέπεια ηλιθιότης. Η αναρρίχηση είναι ιδιαιτέρα ικανότης και η διαφυγή του ελέγχου προνόμιο (της κατεστημένης ή συνεταιριστικής εξουσίας).

Από πού να πορισθούμε το νέο πολιτικό προσωπικό που θα στελεχώσει την πολιτεία, τη δικαιοσύνη και την διοίκηση και θα έχει  τα αναγκαία προσόντα για τους παραπάνω στόχους; Τα συνεχώς κατειλημμένα σχολειά και πανεπιστήμια μόρφωσαν τέτοιους ανθρώπους; Ή η πολιτική κονίστρα εξέθρεψε τους κατάλληλους ακολούθους της πεπατημένης  πολιτικής πρακτικής;

Σήμερα, ακόμη κι αν υπάρχει κάποιος πολιτικός που λέγει κάτι σωστό, αυτό δεν έχει καμμιά σημασία τις περισσότερες φορές, γιατί πρόκειται για κενό λόγο, επειδή ούτε αυτός το τηρεί. Κορυφαίο παράδειγμα η ψήφιση και μη εφαρμογή νόμων, οι διορισμοί ημετέρων σε περίοπτες θέσεις εργασίας, καλά πληρωνόμενες ακόμη και σήμερα, κλπ.

Μακάρι ο λόγος του αρθρογράφου να ακουστεί και η παραίνεσή του να λάβει σάρκα και οστά.

Θα έβγαινε ο ίδιος μπροστά να διεκδικήσουμε και να δημιουργήσουμε το αύριο; Εχει το λόγο. Έχει και τη δύναμη για τέτοιο αγώνα σε τούτο το κάτεργο; Αυτό είναι το δίλλημα για τους άξιους σήμερα. ‘Ή μήπως κάνω λάθος;