Ως ελληνισμός ανά της γης θα γιορτάσουμε την Ανάσταση και θα ξεφαντώσουμε με το αποκορύφωμα της Λαμπρής με ευχές, χαρές και προσδοκίες.


Το Μεγαλοβδόμαδο τελειώνει και τελειώνουν και τα βάσανα του Χριστού. Ως ελληνισμός ανά της γης θα γιορτάσουμε την Ανάσταση και θα ξεφαντώσουμε με το αποκορύφωμα της Λαμπρής με ευχές, χαρές και προσδοκίες. Ο παραδοσιακός οβελίας, οι λιχουδιές, το κρασί και τα της Λαμπρής γιορτινά…, όπου μπορούν αυτά να υπάρχουν…, θα σβήσουν κάθε απόηχο των γυφτοκαρφιών, που ο κάλφας κάρφωσε στο θεάνθρωπο, θα ανεβεί στην απεραντοσύνη του ουρανού στα δεξιά του πατρός και ο ήλιος θα λιώσει τα μαύρα σύννεφα και θα ξαναλάμψει γιομάτος, φως, χαρά και ελπίδα…

Μεγάλη Παρασκευή από Τρίκαλα, 18-04-2014, ο γράφων, ο επαναπατριζόμενος Θεσσαλός Πολίτης, αντί για κάρτα και ηλεκτρονικά λουλούδια που δεν έχουν αφή και άρωμα, στέλνει όλες του τις ευχές, σε κοντινούς και μακρινούς φίλους και φίλες, στους ενεργούς και ανενεργούς σκαπανείς του Λόγου και της Τέχνης, με ένα ποιητικό αφιέρωμα που δείχνει μια άλλη διάσταση, που περιμένουμε να πάρει σάρκα και οστά όπως η Ανάσταση του Χριστού.

Χρόνια Πολλά σε όλους, φίλους, «εχθρούς» και «αντιπάλους»

Χριστός Ανέστη αδελφοί!

Με τούτη την Ανάσταση και η ζωή κι αυτή να Αναστηθεί!

 

      ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

Πριν γείρει ο ήλιος σας φωνάζω

Σ’ ένα συμπόσιο μεγάλο σας καλώ

Που χρόνια τώρα για σας μ’ αγάπη ετοιμάζω

Την διαθήκη μου στα χέρια σας να εμπιστευθώ

 

Απ’ τη ζωή μου ζήτησα πολλές φορές

Άλλοτε φανερά κι άλλοτε κρυφά

Κάποια στιγμή να κουβεντιάσουμε οι δυο

Κι ό,τι θα μου ’λεγε, θα άκουγα πιστά

 

Στο πρόσωπό της είδα χρώματα πολλά

Τα πιο πολλά της μελανά, σαν να ’ταν δαγκωμένα

Με ρούχα αταίριαστα, βρώμικα και σχισμένα

Μ’ άδεια ψυχή από κάλλη, κλεμμένα ή διωγμένα Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

«Ανθή!, τη φώναξε, Ανθή είσαι ένα λουλούδι Εσύ θ’ ανθίσεις τη ζωή, εσύ θα είσαι ο φάρος Ήλιος θα γένεις αστραφτερός, κι εγώ ο ουρανός σου Και γη που θα καρποφοράς κι εγώ θα ‘μαι βροχή σου…


-ΜΕ ΣΤΕΓΗ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ-

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΣΙΓΓΑΝΟΥΣ

Έρευνα-επιμέλεια Γιώργος Σ. Λεπενιώτης – Λάρισα 2008

Πασχαλινό τσιγγάνικο αφιέρωμα από τον Πολίτη Βάιο Φασούλα

 Όταν οι προερχόμενοι από τη χώρα του φωτός Έλληνες μετανάστες, αναγκάστηκαν για μύριους λόγους να πάρουν τη φυγή προς την Ξένη, προκειμένου να επιβιώσουν, το πρώτο που συνάντησαν στις χώρες υποδοχής ήταν το αφ’ υψηλού  βλέμμα των ντόπιων Πολιτών και το δάχτυλο που τρυπούσε πέρα ως πέρα. Η «στέγασή» τους σε παράγκες θύμιζε στρατόπεδο συγκέντρωσης αντικατοπτρίζοντας έτσι  το μέγεθος της ευνομούμενης Πολιτείας -Κράτους υποδοχής και τα πολιτιστικά της  αποθέματα. Εγκαταλειμμένα κτίρια που οι ντόπιοι δεν προτιμούσαν, μεταβλήθηκαν  κυριολεκτικά σε γκέτα, καθιστώντας απραγματοποίητο όνειρο την ενσωμάτωση και  την κοινωνικοποίησή τους, όσο η χώρα υποδοχής, εσκεμμένα ή μη, δεν είχε καταφέρει να κοινωνικοποιήσει τους δικούς της πολίτες. Το αποτέλεσμα ήταν να βρει πρόσφορο έδαφος ο ρατσισμός, που έκανε τα «άλματά» του σε βάρος των ξένων μεταναστών και ερέθισε το φασισμό. Παράδειγμα προς τούτο αποτελεί η άλλοτε Δυτική Γερμανία και σήμερα ενωμένη πια Γερμανία, «κορμός» της ΕΕ. Όταν λοιπόν, μετανάστες προερχόμενοι από φτωχές χώρες αντιμετώπισαν τέτοιου είδους προβλήματα, εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο δύσκολη είναι και η ζωή των τσιγγάνων στην Ελλάδα.

Πρόσφατα είχα τη χαρά να διαβάσω το βιβλίο του συγγραφέα-ερευνητή Γιώργου Λεπενιώτη με τίτλο «Με στέγη τον ουρανό». Πρόκειται για ένα τσιγγάνικο ψυχογράφημα, γραμμένο με ερευνητικό τρόπο, για τη διαδρομή των τσιγγάνων στην ελληνική επικράτεια, όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από τις παραστατικές και τεκμηριωμένες ιστορικά και πολιτιστικά σελίδες του βιβλίου. Η ρηξικέλευθη και επίπονη από κάθε άποψη έρευνά του, ταυτοποιεί στο μέγιστο την κοινωνία των τσιγγάνων και παράλληλα την ευνομούμενη (αν μπορούμε να μιλούμε για κάτι τέτοιο) κοινωνία των πολιτών, αντιπαραθέτοντας τη μία απέναντι στην άλλη, έχοντας η μία το «δόρυ» και η άλλη την «ασπίδα».

Η αναφορά στην πορεία αιώνων των τσιγγάνων στη χώρα μας πλαισιώνεται από αναρίθμητα θετικά και ενίοτε αρνητικά περιστατικά, τα οποία έχουν τις ρίζες τους σε «επιλογές» των ντόπιων πληθυσμών. Οι ίδιοι οι πολίτες αντιμετωπίζουν στις πόλεις και στην επαρχία πολλά προβλήματα με αποτέλεσμα να μειώνεται η αλληλεγγύη και ο σεβασμός απέναντι στους συνανθρώπους τους. Κι εδώ ακριβώς βρίσκει το ανάλογο έδαφος ο ρατσισμός και εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως, άσχετα κατά πόσο οι Πολίτες συνειδητοποιούν ή όχι την ύπαρξή του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΌ ΜΗΝΥΜΑ


Πασχαλινό Μήνυμα – 1994

Είναι γνωστό πώς οι διάφοροι «ταγοί», ρασοφόροι και μη, συνειδητά, κάθε χρόνο και γιορτή αναμεταδίδουν τα μαγνητοφωνημένα –κατεψυγμένα, άψυχα και ψεύτικα μηνύματά τους. Λοιπόν, στα πλαίσια των εορτών της Λαμπρής του 1994, (τώρα 2014) για τον κάθε Έλληνα, που αγαπά και σκέφτεται τον συνάνθρωπό του, αυτές οι μέρες του δίνουν τη δυνατότητα να το δείξει. Έτσι ο γράφων σκέφτηκε, αντί για ένα άλλο μήνυμα, να στείλει το «Χριστός Ανέστη» και μ’ αυτό να ευχηθεί στους απανταχού Έλληνες:

«Χριστός Ανέστη αδελφοί!

Με τούτη την Ανάσταση και η ζωή κι αυτή να Αναστηθεί!»

 Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Α Ν Ε Σ Τ Η

  «Χριστός Ανέστη» Χριστιανοί, πάλι θ’ ακουστεί

από απλά ανθρωπάκια, ετούτου τ’ αστεριού

Αλλού σιγά, για ν’ αποφύγουνε το μάτι του Θεού

κι αλλού πιο δυνατά για ν’ ακουστεί η οργή του λαού

Λέξεις σοφές σαν κύματα θα ’ρθουν στα χείλη μας

και στην καρδιά και άσπιλη ψυχή μας

Πολλοί θα δώσουν το παρών, θα γίνουν σταυροφόροι

και το σταυρό πάλι θα σκώσουνε, μαζί και το δικό τους

Μέσα σ’ αυτούς, κάποιοι από συνήθεια, γιατί έχουν βαρεθεί

όλους τους μεγαλόστομους τους χρυσορασοφόρους

Άλλοι γιατί πιστεύουνε κι όλα τα υπομένουν

κι άλλοι που καρτερούν Ανάσταση μ’ ανθρώπινη μορφή

Να αναστήσουνε μαζί με το Χριστό και τούτη τη ζωή

που έγινε ένα ανάθεμα και δύσβατο στρατί

Κι άλλοι που έχουν παράπονα, πολλά ερωτηματικά:

Πώς, τάχα να ξεχάστηκαν; Κι όχι μονάχα οι Χριστιανοί!

Μα βλέπουν μπρος στα μάτια τους πως σβήνει η αγάπη

και πως το μίσος επικρατεί, το χάος μεγαλώνει

Κι αυτά είναι ρωτήματα, που είναι για τις μέρες μας,

κάτι πολύ χειρότερα από τα Σόδομα και Γόμορρα

Και έχουμε «πολιτισμό»…! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΤΗΣ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ


ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΤΗΣ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ

(Τι φταίει;)

Δρόμοι πλατιοί με σίδερα και πίσσα

Αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, τρένα μοντέρνα υπέρ-ταχύτατα

Στημένα φανάρια, πράσινα κόκκινα κι όλα αυτόματα

Ραντάρ στους δρόμους, που ελέγχουν…την ταχύτητα

Καράβια και θάλασσες, λίμνες, βαπόρια, ποτάμια, καΐκια, ωκεανοί και πλοία

Άρης, Φεγγάρι, Γη κι Ουρανός

Διαστημόπλοια ανυπολόγιστης αξίας, βάσεις, γιγαντιαίες αράχνες-ραντάρ, που δεν αφήνουν να περάσει ούτε μύγα, πύραυλοι με τερατοκεφαλές και άλλα Α.Ρ.Β.Χ. των μοντέρνων Πολέμων όπλα

Στρατοί σε όλη τη Γη, αέρος, θαλάσσης και κάτω απ’ αυτή

Ηλεκτροφόρα σύρματα, ενέργεια, τέλε, νάρκες που σκάζουν

εν καιρό ειρήνης και σκοτώνουν αθώο κόσμο και ράδιο αχτίνα

Και οι στρατοί, μες στις άλλες σπουδές, μαθαίνουν να βασανίζουν τον κόσμο κι ακόμα να βιάζουν και άνδρες

 

Τα δένδρα, τα βουνά, τους κάμπους και τις στεριές

κι αυτά τα έχουν προσαρμόσει στην ταχύτητα

Και ο ήλιος, καυτός, χλωμός κι αρρωστιάρης

Τα φύλλα, παράξενα, να πέφτουν, να βγαίνουν, να…πληθαίνουν έτσι που να μας δίνουν δεύτερους καρπούς σε Ανάρμοστη εποχή

κι ο αγέρας με ορμές και με παράξενες οσμές να οργιάζει

Με κρύο, με ζέστη, να σκούζει σαν λύκος, να σαρώνει σαν σίφουνας και ν’ αφήνει γι’ αχνάρια σκόνες και αλάτι

Με βροντές κι αστραπές, με χιόνια, χαλάζια

Με νερά ψηλά, θολά κι ορμητικά, πλημμύρες καταποντισμοί,

να χάνεται ο κόσμος μπροστά στα μάτια μας

Μας λείπει, ω ναι, μας λείπει μια κιβωτός

Να μπούμε μέσα να σωθούμε, ίσως, για μια ακόμα φορά

Δονήσεις, ξεπαστρέματα, καταστροφές που σαρώνουν σπίτια, γεφύρια, δρόμους και πόλεις

Πράγματα ανώμαλα, συχνά… φυσικά!

Άνοιξη έρχεται, βρίσκει μια Γη καφετιά

Άδεια από δάση, γίναν φωτιά, στάχτες, καπνός κι αντάρες

Τα ψάρια πεθαίνουν, μια βρώμα ανθεί

Τα ζώα πεθαίνουν και φέρνουν λεφτά

Τα πουλιά πεθαίνουν, κατάρα θα ’ρθει

Τα νερά μας πεθαίνουν, μας στεγνώνει η μιλιά

Οι άνθρωποι χάνονται, -στη μαύρη Ήπειρο και σ’ άλλες γωνιές,

σε μέρη αφώτιστα -σε σχέση με μας- και φτωχά

και σβήνουν ταχύτατα, αφήνοντας πίσω τους μια καταχνιά Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-ΠΟΙΗΣΗ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Μικρές ασήμαντες τυραννίες .[ Βιβλιοπαρουσίαση ]


εξωφυλλο τυραννιεςΜε χαρά πληροφορήθηκα ότι κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο του Αντώνη Ανδρουλιδάκη με τίτλο Μικρές ασήμαντες τυραννίες .

Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι γνωστός στους παλαιότερους αναγνώστες μας από την αρθρογραφία του ,αλλά και εσάς τους νεότερους σας προτρέπουμε να κάνετε κλικ πάνω στο όνομα : Ανδρουλιδάκης. και τότε θα δείτε τα δείγματα γραφής του σε αρκετά από τα άρθρα , που μας τα εμπιστεύτηκε και τα φιλοξενήσαμε κατά καιρούς στο ιστολόγιό μας.

Λίγα ακόμα λόγια για τον Αντώνη :

Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης γεννήθηκε στη Σητεία της Κρήτης. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Έχει βραβευτεί από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρύθμισης για την καινοτομική μεθοδολογία του στην ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού. Η διδακτορική του διατριβή με θέμα τη Φιλοσοφία της Ανθρώπινης Εργασίας, απορρίφθηκε «πανηγυρικά». Μετά την παραίτηση του από τον Δημόσιο Τομέα, προώθησε τις αντιλήψεις εξανθρωπισμού της οργάνωσης της εργασίας, με δεκάδες σεμινάρια και άρθρα στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την προσωποκεντρική συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία.

Λίγα λόγια για το βιβλίο :

Πρόκειται για 11 μικρά διηγήματα με αναφορές κυρίως στους ασήμαντους μικρούς τυραννίσκους που μας τυχαίνουν καμιά φορά στη ζωή μας κι έχουν -παρά την ασημαντότητα τους- την εξουσιαστική ισχύ να μας κάνουν τη ζωή μας σχεδόν κόλαση…μπορεί καμιά φορά να τυραννάμε κι εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας…Ίσως αυτό που μας χρειάζεται τελικά είναι μια πλημμυρίδα αθωότητας…όχι απλά απο-ενοχοποίησης, αλλά πλήρους αθώωσης. Το βιβλιαράκι λοιπόν παίρνει κάμποσους χαρακτήρες και παλεύει να τους απαλλάξει από τις ενοχές τους…Αν τα καταφέρνει θα φανεί στο χειροκρότημα σας …

 

Που θα βρείτε το βιβλίο : 9789607740762

Ζητήστε από τον βιβλιοπώλη σας

ή

αγοράστε το μέσω internet από τις διευθύνσεις που ενδεικτικά σας παραθέτουμε :

Ηλεκτρονικό κατάστημα  Πρωτοπορίας  ΕΔΩ

Ηλεκτρονικό κατάστημα  IANOS  ΕΔΩ

 

Μικρό δείγμα –απόσπασμα ένός εκ των έντεκα διηγημάτων :

Δ.Ε.Ν.

Με βαριά καρδιά σηκώθηκε εκείνο το πρωϊνό και πήγε στη διεύθυνση που του είχανε υποδείξει. Στα κεντρικά γραφεία της Δ.Ε.Ν. Της Δημόσιας Επιχείρησης Νερού. Το και το, του είχε πει ο πεθερός του, μεγαλοπαράγοντας του κυβερνώντος κόμματος. «Αλλά μην ανοίξεις το στόμα σου κι αρχίσεις πάλι αυτά τα επαναστατικά σου, κατουρημένες ποδιές φίλησα για να το πετύχω αυτό!» τον είχε δασκαλέψει οργισμένος.
Δεν φτάνει που του πήρε την κόρη του, άφραγκος κι ακαμάτης, έπρεπε τώρα να υποχρεώνεται και στον κάθε κερατά να τον τακτοποιήσει. Όχι τίποτα άλλο, αλλά τον είχε φάει και η κόρη του. Τί να κάνει κι αυτός με τα πολλά της έκανε το χατήρι, πήρε καναδυό τηλέφωνα και του κανόνισε την πρόσληψη. «Και όχι όπου κιόπου, μόνιμος στη Δ.Ε.Ν. παρακαλώ. Ρε άλλοι δίνουνε εκατομμύρια για μια τέτοια θέση» περηφανευότανε. «Αλλά, όλα κι όλα, άσε τα πολιτικά στην άκρη. Να κοιτάζεις τη δουλειά σου κι άσε τα υπόλοιπα. Κλείσε το στοματάκι σου, επιτέλους. Άχνα σε κανέναν. Τσιμουδιά!» έκανε απηυδισμένος με νοήματα στην κόρη του, σαν να τις έλεγε που πήγες κι έμπλεξες να κάνεις προκοπή με τον λεγάμενο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΟΔΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ


Ανοικτή επιστολή του Ν.Ασιμου Στα ΜΜΕ