Καλό ταξίδι …θειαΑρετή


Χθες το βράδυ αργά επικοινώνησα τηλεφωνικά με την μητέρα μου και μεταξύ των άλλων μου είπε:

– Ξέρεις αύριο έχουμε κηδεία στο χωριό ..

– Ποιός .. πάντα το ποιός χρησιμοποιώ, δεν ξέρω γιατί, ποιός πέθανε μάνα ;

-Η  …Αρετή ….

Θυμήθηκα τό από 3/10/2013  άρθρο της Ελένης  και σε ένδειξη σεβασμού στην μνήμη της , το αναδημοσιεύω.

Καλό ταξίδι …θειαΑρετή.

 

Αρετή. Είναι η Μητέρα μου

1922. Είναι ένας βαρύς και υγρός χειμώνας. Ο ουρανός για μέρες είναι φορτωμένος μαύρα σύννεφα, που βαραίνουν γεμάτα νερό. Κάθε τόσο, ανοίγουν τις τσέπες τους και τις αδειάζουν στα κεφάλια του κόσμου που δουλεύει στον κάμπο. Στον κάμπο που λασπώνει. Στο ποτάμι που γεμίζει, επιταχύνει τη ροή του και ξεχειλίζοντας σκεπάζει τις καλλιέργειες και μπαίνει στα χωριά.

Τα στενά δρομάκια του χωριού σκεπάστηκαν από την ποταμίσια λάσπη, κι έγιναν αδιάβατα. Το νερό που μπήκε στα σπίτια σάρωσε τα φτωχικά νοικοκυριά. Έμπαινε από τις πόρτες και έβγαινε απ’ τα παράθυρα. Σε μια τέτοια πλημμύρα,  αδειάσανε ακόμη και τα πιθάρια με το λάδι. Ανεβαίνοντας το νερό, έφτανε στο στόμιο του πιθαριού, κι έμπαινε μέσα. Άδειαζε το λάδι και το πιθάρι γέμιζε νερό. Τα μικρά πιθάρια πλέανε, και αναποδογυρίζανε. Στα μεσαία έμπαινε το νερό μέσα, κι έβγαινε το λάδι. Τα μεγάλα τα ‘δεναν από το ταβάνι με σχοινιά, για να στέκουν ορθά, απ’ το φόβο μη γείρουν κι αδειάσουν.

Στους Αγίους Ταξιάρχες, η γιαγιά μου η Ευτυχία, έχει γεννήσει το τέταρτο παιδί της. Ένα ακόμη κορίτσι. Όλες οι δυστυχίες μαζεμένες. Το ποτάμι έφτασε στο χωριό και μπήκε μέσα στο σπίτι. Τρομαγμένη, σ’ απόγνωση, μάζεψε όλα τα μικρά της, σαν τη φιλόστοργη κλώσσα, και τ’ ανέβασε στο κρεββάτι της, για να μη βραχούνε. Να μην πνιγούνε.

Ο Παππούς μου, ο Γιώργης, ύστερα από τέτοιο κατακλυσμό, δεν μπόρεσε να πάει στα χωράφια του. Οι πλημμύρες ήταν ισχυρότερες από τις ανάγκες του. Καμμιά φορά, κάνεις προγράμματα, κι ελπίζεις πως θα τα πραγματοποιήσεις. Έτσι σκέφτεται ο άνθρωπος. Αλλά σήμερα, δεν γίνεται. Όχι, σήμερα δεν μπορούσε να δουλέψει στα χωράφια του. Στο σπίτι, η αγαπημένη του γυναίκα, λεχώνα, καθόταν με τα τέσσερα παιδιά πάνω στο κρεββάτι, κι όλο το σπίτι ήταν  γεμάτο νερό.

Αυτό το σκηνικό ήταν συνηθισμένο. Και καλά, άμα είσαι μονάχος. Μα, αν έχεις οικογένεια, τότε δεν μπορείς να το αγνοήσεις. Κινδυνεύει η φαμίλια σου. Κινδυνεύουν τα μικρά. Ζωή και θάνατος γίνονται ένα σε λίγες στιγμές. Γι’ αυτό ο παππούς μου αποφάσισε. Όχι. Αυτό δεν θα ξαναγίνει. Πρέπει να προστατέψει τη φαμίλια του από τέτοιες καταστάσεις και τέτοιους κινδύνους. Αποφάσισε να μετακομίσει από τον τόπο τούτο, τον επικίνδυνο. Ρώταγε μέρες και βδομάδες από ‘δώ και από ‘κεί. Έμαθε πως πουλιέται ένα σπίτι «στην κορφή του βουνού». Αυτό ήταν το μόνο πλεονέκτημα αυτού του σπιτιού. Ήτανε στην κορφή του βουνού. Κι έτσι το ποτάμι δεν θα μπορούσε να φτάσει και να μπεί στο σπίτι.

«Ευτυχούλα μου, τελειώσανε τα βάσανά μας! Αγοράσαμε ένα σπίτι στην κορφή του βουνού. Ας βρέχει ο Θεός, όσο θέλει. Νερό μέσα στο σπίτι μας δεν θα ξαναδείς!» Η χαρά τους ήταν απερίγραπτη. Ευτυχισμένοι, με την οικογένειά τους εξασφαλισμένη από το ποτάμι, υποδέχτηκαν το νέο μέλος της οικογένειας, την Αρετή, στο νέο τους σπίτι, το Μάϊο του 1924.

Γιαννούλη Χαλεπά: Φιλοστοργία (Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού), γύψος, (1875) 1,03 x 1,16 x 0,24 www.eikastikon.gr/glyptiki/halepas.html

Γιαννούλη Χαλεπά: Φιλοστοργία (Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού), γύψος, (1875) 1,03 x 1,16 x 0,24
http://www.eikastikon.gr/glyptiki/halepas.html

Η  Αρετή, είναι η μαμά μου. Σαν πιο μικρή απ’ όλα της τ’ αδέρφια, υπήρξε απ’ όλους πολυχαϊδεμένη. Ήταν το παιχνίδι όλων,  κι η φροντίδα όλων. Η Αρετή, ήταν πάντα χαρούμενη και γελαστή σαν παιδί, αφού όλοι την αγαπούσαν κι όλοι τη φρόντιζαν. Έτσι, έγινε ένας άνθρωπος με  μεγάλη καρδιά για όλους, μικρούς και μεγάλους, για συγγενείς και φίλους, και γενικά για όλους της συνανθρώπους της. Από πάντα θυμάμαι ότι αγαπούσε και φρόντιζε ακούραστα. Θεωρούσε χρέος της, να βοηθήσει -με οποιοδήποτε τρόπο μπορούσε να σκεφτεί – όποιον ήξερε ότι βρίσκεται σε κάποια ανάγκη. Δεν σκέφτηκε ποτέ τον κόπο της. Δεν το θεωρούσε θυσία. Θυμάμαι ότι η μητέρα μου από πάντα αγαπούσε και φρόντιζε ξεχωριστά, τους μεγάλους ανθρώπους που ήσαν μόνοι στη ζωή. Θεωρούσε τη μοναξιά και την εγκατάλειψη  απάνθρωπη μοίρα, κι ήθελε να την απαλύνει όσο μπορούσε. Πίστευε κι ενσάρκωνε  ότι: «Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις…». Είναι πλασμένη ως “οικονόμος” συναισθημάτων, χρόνου και έργων. Είναι πλασμένη μάνα, τροφός και αλληλέγγυος «παραστάτης». Διέπεται από το πνεύμα της προσφοράς για την οικογένειά της, χωρίς ποτέ να ζητάει αντάλλαγμα, ρητά ή σιωπηρά. Της αρκεί που εκπληρώνει στο ακέραιο το Χρέος της. Της αρκεί που αποπνέει για όλους Αγάπη. Η μητέρα μου αγαπάει πολύ τα παιδιά. Όλα τα παιδιά. Γέννησε και μεγάλωσε πολλά παιδιά, κι έκανε πολλά εγγόνια και δισέγγονα, που όλα την αγαπούν. Η αγάπη που η μητέρα μου πήρε από τους γονείς και τ’ αδέρφια της, δημιούργησε στη χαρισματική καρδιά της έναν ανεξάντλητο λογαριασμό, από τον οποίο πληρωθήκαμε πλουσιοπάροχα όλοι μας. Όλοι όσοι ζούμε, αλλά και όσοι ζήσανε ή περάσανε από κοντά της.

Κι ακόμη, δεν είπα τίποτε για τον ασήκωτο πόνο που σ’ όλη τη ζωή της κουβάλησε: Τον πόνο του χαμού δυο αγαπημένων αδελφών μέσα σε 5 χρόνια, χώρια από την απώλεια του ακριβού της πατέρα, λίγα χρόνια νωρίτερα, που ήταν ακόμη μικρό παιδί. Στα 25 του χρόνια ο καθένας, την άφησαν τ’ αδέρφια της, κι είχε μονάχα εκείνη την ολοκληρωτική αγάπη που της είχαν δώσει για να κοιτάζει το μέλλον, τη ζωή, μόνη με μια χήρα μάνα, μέσα στον πόλεμο, χωρίς καμμιά προοπτική. Κι όμως αυτός ο πόνος, μάνα, όπως κι η αγάπη πού ‘χες λάβει, σε έκαναν πολύ σπουδαίο άνθρωπο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προσπάθεια Υφαρπαγής του Δήμου Ελαφονήσου


    Ο  τροπικός  Σίμος της Ελαφονησου

    Ο τροπικός Σίμος της Ελαφονησου

    Με κατατεθειμένη τροπολογία σε νομοσχέδιο του Υπουργείου Εσωτερικών η κ. Φ. Πατριανάκου, βουλευτής Λακωνίας της Ν.Δ. προσπαθεί για πολλοστή φορά να υφαρπάξει το νησιωτικό Δήμο της Ελαφονήσου και να διαμελίσει το Δήμο Μονεμβασίας, μεσούσης μάλιστα της προεκλογικής περιόδου.

    Οι μεθοδεύσεις της, η απαξίωση των τοπικών κοινωνιών, η επιστημονικά, ιστορικά και πολιτισμικά φτωχή επιχειρηματολογία της, αποτελούν μνημείο πολιτικής προχειρότητας, ανεπάρκειας και επικινδυνότητας.

    Επισυνάπτεται το χρονικό της προσπάθειας υφαρπαγής του Δήμου Ελαφονήσου και του ξηλώματος του Καλλικράτη, συνοδευόμενο από αναλυτικό υπόμνημα του Συλλόγου Επιστημόνων Ελαφονήσου, καθώς και η κατατεθειμένη τροπολογία της κ.Πατριανάκου.

    ΒΛΕΠΕ: http://sullogos-epistimonwn-elafonisos.blogspot.gr/p/blog-page_1444.html

     

    Το χρονικό της προσπάθειας για την υφαρπαγή ενός νησιωτικού Καλλικρατικού Δήμου και για το Διαμελισμό του Δήμου της Μονεμβάσιας χωρίς καμία Διαβούλευση

    Στις  28-08-2012 ο βουλευτής της Λακωνίας – και  σημερινός αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών – κος  Γρηγοράκος Λεωνίδας με υπ’ αρ. 1082 ερώτηση του στη Βουλή ζητά τη  «Συγχώνευση του Καλλικρατικού δήμου Ελαφονήσου με τον τέως Καποδιστριακό δήμο Βοιών» (http://grigorakos.webs.com/erotiseis2012-11-2).

      Την ίδια πρόταση επαναφέρει στη Βουλή (ουσιαστικά την επικαιροποιεί) με την υπ αρ. 608/13.08.2013,  ερώτησή της η βουλευτής της Λακωνίας κα Πατριανάκου Φεβρωνία όπου και ζητά να: «(επανα)συσταθεί ο Δήμος Βοιών Λακωνίας»  (http://vatika-news.blogspot.gr/2013/03/blog-post_22.html)  και ως εναλλακτική πρόταση προτείνει:  «να συσταθεί Δήμος Βοιών-Ελαφονήσου, αποτελούμενος από τον Καποδιστριακό Δήμο Βοιών και τον Καλλικρατικό Δήμο Ελαφονήσου».

      Το περιεχόμενο της πρότασης αυτής στηρίζουν  οι βουλευτές της Λακωνίας που ανήκουν στα σημερινά κόμματα της συγκυβέρνησης.  Εξάλλου στην ως άνω ερώτηση της η κα Πατριανάκου αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «… στις 3 Απριλίου 2013 πραγματοποιήθηκε συνάντηση των τριών βουλευτών του Νομού, της υπογράφουσας και των κκ Λεωνίδα Γρηγοράκου και Αθανασίου Δαβάκη, με τον τότε  Υπουργό  Εσωτερικών κο Ευριπίδη Στυλιανίδη. Στη συνάντηση αυτή υποστηρίχτηκε ομόθυμα το αίτημα επανασύστασης του Δήμου Βοιών…» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

    Ο ΓΑΝΩΜΑΤΗΣ


    ceb3ceb1cebdcf89cebcceb1cf84ceb7cf83Τούτη την ιστορία που θα σας πω σήμερα την άκουσα πολλές φορές από έναν γερο-Μανιάτη, που ερχόταν να δουλέψει κάθε καλοκαίρι στα ρύζια.

    Σαν να τον βλέπω τώρα, βέρα Μανιάτικη φυσιογνωμία, μια μορφή αυλακωμένη από στέρηση και βάσανα, με κάτι μάτια πράσινα ,όλο εξυπνάδα και πονηριά.

    Έλεγε πολλά ο μπαρμπα-Πιέρρος.

    Το ΄περνε πάνω του πως ξέρει ακόμα και τον καιρό… ήταν το  « μετεωρολογικό δελτίο » της εργατιάς. Μάζευε κοντά του τα βράδια και τους άλλους εργάτες που μέναν σπίτι μας και να τα γέλια και τα χάχανα απ΄τις ιστορίες του μετά απ΄το ξεθέωμα της δουλειάς.

    Μικρό σκολιαρούδι εγώ έπιανα θέση κοντά του. Σαν ήταν κάτι που δεν έκανε να τ΄ακούσω ο μπαρμπα-Πιέρρος  μούλεγε : Λάκα να πας στη μάννα σου …σε γυρεύει …

    Μα τούτη την ιστορία η « λογοκρισία » του δεν την έβρισκε φαίνεται πολύ βαριά, τις άλλες έβρισκα τρόπους και τις κρυφάκουγα.

    Κάποτε λοιπόν , στο χωριό του ,κάπου κοντά στην Αρεόπολη, ένα πρωί ακούστηκε μια φωνή

    … Γανωματής !…Εδώ ο καλός γανωματής, γανώνω όλα τα παλιά !… Μια φωνίτσα τσιριχτή ,λίγο βραχνή που έβγαινε από ένα αστείο λιγόσαρκο κορμάκι.Τα ρούχα του ,τα παπούτσια του κι όλο του το σουλούπι έδειχναν πως με την πείνα κάνουν συχνά παρέα.

    Δεν παινεύω τους Μανιάτες γιατί οι πρόγονοί μου ήταν αποκεί , μα είναι γνωστή  η μανιάτικη φιλοξενία. Αμέσως βρέθηκε ένα κατώϊ για στεγάσει τον γέρο-Μιχάλη τον Γανωματή και απ΄το υστέρημά τους του πήγαιναν φαγάκι.

    Άλλος ψωμί, άλλος ελιές και κανα κομμάτι σύγκλινο και λουκάνικο καμιά φορά.

    Ο Γανωματής έφτιαχνε τα χαλκώματα του χωριού, γύριζε και στα γειτονικά χωριά και τα κατάφερνε καλά…. Είπε έγινες άνθρωπός μας … τούλεγαν οι χωριανοί .

    Είχε βρεθεί λιμανάκι πια για τούτο το ναυαγισμένο σκαρί, που ούτε έλεγε, ούτε μαρτυρούσε σε ποια πέλαγα παραδάρθηκε και πως βρέθηκε σε τούτη την ξέρα.

    –          Μάστορα γειά σου , ακούει μια μέρα.

    Σηκώνει τα μάτια του , τι να δει ; Μια φρεγάδα μαυροφορεμένη, γαϊτανοφρυδούσα Μανιάτισσα ,ίσα με 30 χρονών. Κράταγε ένα ταψί για φτιάσιμο.

    Ο γερο Μιχάλης τάχασε. Έστριψε το μισομαδημένο μουστάκι του ,ίσιωσε την σκευρωμένη του πλάτη ….μια φωνή σατανική του φώναζε στο άδειο του κρανίο ΄΄ Μιχάλη . το νου σου της αρέσεις, σε καλοκοιτάει ΄΄

    Ο γερο Μιχάλης της πιάνει την κουβέντα :

    –          Και γιατί φοράς μαύρα κυρά μου ;

    –          Αχ πάνε δυό χρόνια πούχασα τον άντρα μου !

    –          Ήτανε νέος;

    –          Τριάντα πέντε χρονών, άστα μάστορη, νέα γυναίκα να ζώ με την πεθερά, μισόκουφη , θεόστραβη… ζωή κι η δικιά μου…

    Άφησε η χήρα το ταψί και θα ξαναρχότανε να το πάρει έτοιμο φτιαγμένο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

    Αγρότες στο Διοικητήριο Σπάρτης 17/02/2014


    ΤΟ ΒΑΣΙΛΟΠΟΤΑΜΟ


    Σημ. Ιστ. : Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η φωνή του Έλους, προ διετίας περίπου.

    .
    plateia-pigon-skalaΤου Γιώργου Γλεντζέ

    Στη Σκάλα ,δίπλα στην πανέμορφη εκκλησούλα,την Αγία Παρασκευή βρίσκονται οι περίφημες πηγές που παλαιότερα τα νερά έβγαιναν από τα βράχια.

    Όταν το καλοκαίρι, ακόμη και σήμερα, ησυχάζουν βλέπεις τις πανέμορφες χήνες να φτιάχνουν περίεργους σχηματισμούς.

    Σ΄αυτό το χώρο η σκέψη πάει σε μακρυνά χρόνια, σε μια πολυειπωμένη ιστορία που έδωσε και το όνομα στο ποτάμι ,το Βασιλοπόταμο, το ποτάμι του Βασίλη.

    Εκείνα τα χρόνια οι τσοπάνηδες κατέβαιναν με τα κοπάδια τους στα χειμαδιά της Σκάλας και του Έλους.

    Γέμιζε ο κάμπος από νεογέννητα αρνιά και κατσίκια και μια μουσική από τροκάνια απλωνόταν στην περιοχή.

    Το πιο μεγάλο κοπάδι ήταν του τσέλιγκα Θύμιου. Κάθε χρόνο κατεβαίνει καμαρώνοντας με περηφάνια τα καλοθρεμμένα ζωντανά.

    Σ΄ένα τέτοιο κατέβασμα πήρα μαζί του για παραγιό το Βασίλη, γιό της χήρας Γιώργαινας. Πρόθυμος και εργατικός ο Βασίλης έτρεχε όλη τη μέρα να φέρει βόλτα το κοπάδι, μαζί με το μεγαλόσωμο σκυλί τον Αράπη. Το βράδυ με ζήλο συγύραγε το μαντρί και έπεφτε κατάκοπος για ύπνο.

    Το πρωί ακουγόταν η φωνή του τσέλιγκα.

    Αϊ Βασίλη σήκου κι΄ξημέρωσε.

    Παρ΄του τράστου κι το ταϊνι κι ξεκίνα.

    Αμέσως Αφεντικό !

    Το παλικαράκι φορτωνόταν το σακούλι και τράβαγε για το μαντρί.

    Ο Βασίλης άνοιγε το μαντρί και το βέλασμα των μαναριών γέμιζε τον ουρανό γλυκές μελωδίες που ενώνονταν με των τροκανιών το κουδούνισμα και του ποταμού το κελάρυσμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

    Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ


    Ο Θεόδοτος καλεί τους αναγνώστες του να διαβάσουν, ή καλύτερα, να απολαύσουν  αυτό  το  ξεχωριστό  άρθρο  το  οποίο θα έπρεπε να διδάσκεται στα λύκεια και τα πανεπιστήμια της  χώρας  μας. Ποιοι όμως να το διδάξουν;

     
    Άρθρο του Maurizio Blondet 
    Μετάφραση -επιμέλεια Αναστάσιος  Γιαννάς
    LamentSpartan
    Στις ρίζες του Δυτικού πολιτισμού η Σπάρτη και η Αθήνα αντιπαρατίθενται σανδύο διαφορετικά αρχέτυπα. Η Αθήνα είναι η συζήτηση, η Σπάρτη η σιωπή. Η Αθήνα μας άφησε τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο, τα ανάγλυφα του Φειδία• η Σπάρτη μερικέςβουβές πέτρες (δεν είχε άλλα τείχη, όπως λεγόταν, από τα στήθη των πολιτών της).
    Η Αθήνα είναι η αγορά της πολιτικής διαμάχης, η Σπάρτη ένα αυταρχικό σύστημα, όπου ο καθένας ανήκει στο κράτος. Η Αθήνα είναι η ελευθερία, η Σπάρτη η στρατιωτική πειθαρχία. Η Αθήνα δίνει, κατά μία έννοια, αρχή στην νεωτερικότητα και στην κοσμική θέαση του ανθρώπου, εικάζει πάνω στους θεούς και αμφιβάλει-ενώ η Σπάρτη μένει ακίνητη σε μία ιεροτελεστική και πολεμική αντίληψη της πόλεως. Η Αθήνα κατοικείται από άτομα, η Σπάρτη από μία αρχαϊκή και συμπνέουσα φάλαγγα.
    Προπάντων: Η Αθήνα παρήγαγε μία τεράστια ποσότητα και ποιότητα λέξεων-λόγος• διάλογοι, φιλοσοφία, σοφίσματα, γενικά αυτό που εμείς ονομάζουμε «κουλτούρα», «ιστορία», «έκφραση», «κριτική»• η Σπάρτη μία αινιγματική και μονολιθική σιωπή: μόνον κάποιο ρυθμικό πολεμικό άσμα του Τυρταίου.

    Ο δημοκρατικός όχλος απονέμει φυσικά στην Αθήνα την πρωτοκαθεδρία του πολιτισμού, και βλέπει στην Σπάρτη την απουσία του πνεύματος, αισθάνεται την σιωπή της σαν άναρθρη, βίαιη  σκοτεινότητα.

    Όμως αν ήταν πράγματι έτσι, πώς να εξηγήσουμε ότι ο Σωκράτης, ο τόσο ομιλητικός, ο πιο περίεργος των Αθηναίων, υπήρξε φίλο-Σπαρτιάτης; Και ο πιο ευγενής και έξυπνος μαθητής του, ο Πλάτωνας, από τον οποίο αρχίζει η φιλοσοφία-και αρχίζει σε μορφή διαλόγου-κοίταζε την Σπάρτη  σαν  την αληθινή  Ελληνική  πνευματική καρδιά;
    Διότι έτσι συνέβη: η δημοκρατική παράταξη, η Αθηναϊκή «αριστερά» υποπτεύθηκε ότι ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας Λακωνίζουν,  δηλαδή ότι  μιμούνται τους  Λάκωνες στον ακριβή- συνθετικό λόγο  και αναγνωρίζουν στην Σπαρτιατική τάξη την πολιτιστική πρωτοκαθεδρία πάνω στην Ελλάδα, και με την πολιτική έννοια, ότι παίρνουν το μέρος της Σπάρτης, ότι δηλαδή ανήκουν στην «Δεξιά»: κάτι που απαγορευόταν στην Αθήνα.
    Βέβαια δεν είναι απλό να εξηγηθεί γιατί η συνοδεία του Σωκράτη-η πιο σημαντική πολιτιστική ανθρώπινη ομάδα που υπήρξε ποτέ- αν  και  ζούσε μέσα στην Αθηναϊκή ελευθερία, κοίταζε την Σπάρτη ως ένα μοντέλο απαράμιλλου γοήτρου: προπάντων γιατί δημιουργεί  αμηχανία  στην δημοκρατία να παραδεχτεί ότι η υψηλή κουλτούρα, γεννήθηκε  στην Δύση  από ένα αντιδραστικό όραμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

    ΒΟΗΘΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ


    2013-08-16-474 - ΑντίγραφοΤου Γιώργου Γλεντζέ

    Όπως κάθε χρόνο τις παραμονές της Παναγίας ,με την σύζυγό μου, πήγαμε για προσκύνημα στην Έλωνα.

    Προς το τέλος του Όρθρου με έκπληξη είδα να μπαίνει στην εκκλησία ο παλιός συμμαθητής μου Παναγιώτης με την σύζυγό του και δύο πελώριες λαμπάδες.

    Μετά από λίγο κατέφθασε ο γιός του με την κόρη του επίσης με δύο λαμπάδες.

    Μετά την απόλυση πλησίασα τον Παναγιώτη και μετά τα τυπικά της συνάντησης δεν απέφυγα τον πειρασμό να τον ρωτήσω γιατί τόσες λαμπάδες.

    Α ! μου λέει δεν τό ΄μαθες ,γλίτωσα  από του χάρου τα δόντια, έπαθα έμφραγμα… και στο τέλος μου λέει :« Γιώργο με βοήθησε η Παναγία »

    Αλήθεια πόσες φορές κάθε ημέρα δεν αναφωνούμε: Βοήθα Παναγιά μου .

    Δυνατά όσοι είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και αναγνωρίζουν το μικρό και πεπερασμένο της υποστάσεώς τους.

    Ψιθυριστά ή από μέσα τους όσοι δεν θέλουν να τους ακούσει κανείς επειδή φοβούνται ότι θα τους χαρακτηρίσουν οπισθοδρομικούς ,μη σύγχρονους.

    Και με ανησυχία διαπιστώνουμε πως αυξάνουν οι καταστάσεις που δεν μπορούμε, δεν φθάνουμε μόνοι μας να τις αντιμετωπίσουμε. Όλο και συχνότερα αισθανόμαστε την ανάγκη της βοήθειας του Θεού.

    Γι΄αυτό όλο και πυκνώνουν οι ικεσίες μας προς τον Κύριο, τον κεντρικό, τον πιο αποτελεσματικό πρεσβευτή, την Θεοτόκο, που μπορούμε να κατανοήσουμε και έχουμε την ελπίδα ότι μας κατανοεί.

    Σε ατομικό επίπεδο ; η αναπόφευκτη παρακμή παρερχομένης της ηλικίας, ασθένειες, οικονομικά προβλήματα : Βοήθα Παναγιά μου !

    Σε οικογενειακό επίπεδο ; δυσκολίες πάσης φύσεως, άντε να σπουδάσουν τα παιδιά, άντε να βρουν δουλειά, άντε να σταδιοδρομήσουν, άντε να αποκατασταθούν, άντε να ανοίξουν δικό τους σπιτικό στέρεο και ευτυχισμένο : Βοήθα Παναγιά μου !

    Σε κοινωνικό επίπεδο ; εδώ Παναγία βοήθα ! Ανεργία, εγκληματικότητα, ναρκωτικά, υποβάθμιση κάθε αξίας, διάλυση κάθε ιστού ! Βοήθα Παναγία μου ! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »