καθαρά και ξάστερα…


Πρέπει να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράματα.

Όταν έγραφα το προηγούμενο άρθρο μου, » απάντηση στο Νίκο Δήμου για το 1821″ , και όσα έγραψα για τον πατριάρχη Γεννάδιο, δεν απευθύνονταν στην Ορθοδοξία για να την βλάψω, αλλά στο Ν. Δήμου, να του πω, μπας και καταλάβει σε τι κιμαδομηχανή βρισκόντουσαν οι Έλληνες της εποχής εκείνης.

Ήθελα να του πω πως ήταν κάτι ανάλογο μ’ αυτό που συμβαίνει και σήμερα με τους σύγχρονους κοτζαμπάσηδες υποτακτικούς των σημερινών κατακτητών μας.

Η θρησκεία όμως θέλει να αποδεχτείς όλα τα δόγματά της αναντίρρητα.

Ξέρετε, μελετώντας τας γραφάς, βρίσκω αρκετά κείμενα που αντίκεινται στην κοινή λογική, εγώ δεν τα δέχομαι και νοιώθω την επιθυμία να αποστασιοποιηθώ από αυτά.

Όμως κατάφερα και ξεχώρισα τα χρήσιμα της Ορθοδοξίας από τις εβραϊκές σκοπιμότητες, τα δογματικά και τα γεμάτα χλιδή τελετουργικά της και μένω στο συνεκτικό κρίκο που ενώνει τον ελληνισμό και στο φιλανθρωπικό της έργο.

Στις τάξεις της υπάρχουν πολλοί άγιοι άξιοι άνθρωποι που επιτελούν το έργο τους με αυταπάρνηση και προς την πατρίδα και προς τα καλά που διδάσκει η θρησκεία αυτή.

Δεν μπορώ να καταλάβω όμως γιατί θα πρέπει να κουκουλώνουν ένα θέμα για το οποίο δε φταίει η ορθοδοξία, αλλά υπόλογος είναι αυτός ο ανεκδιήγητος Θεσσαλός, κατά κόσμον Γεώργιος Κουρτέσιος που προσκύνησε με πάθος τον Τούρκο !

Πρέπει ιεράρχες και λαϊκοί να αποβάλλουν την παλαιοκαλογερίστικη τακτική των αντιγραφέων μοναχών, να καίνε, να παραποιούν ή να διαγράφουν κείμενα που δεν συνέφεραν τη θρησκεία τους.

Είναι λάθος όμως να γενικεύουμε λέγοντας πως η εκκλησία αφόρισε την επανάσταση. Την αφόρισαν ορισμένοι πατριάρχες και ποιός ξέρει κάτω από ποιές πιέσεις. Ότι θα είχαν και τα συμφεροντάκια τους σίγουρα θα τα είχαν.

Όμως πάρα πολλοί ιερωμένοι είχαν ταχθεί με την επανάσταση, την ενίσχυσαν και πήραν τα όπλα εναντίων των κατακτητών και βασανιστών τους και έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μεγάλη Παρασκευή! Σταύρωσις!


Μεγάλη Παρασκευή! Σταύρωσις!

Μ. Παρασκευή – Τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, επιτελούμεν

Νεκρωμένοι
«Και εσταύρωσαν Αυτόν»
(Μάρκ. ιε’ 1-41, Κολασ. γ’ 1-5)

Μεγάλη Παρασκευή! Σταύρωσις!

Το μεγαλύτερο έγκλημα της Ιστορίας. Ο άνθρωπος σταυρώνει τον Θεό του, αφού προηγουμένως τον γελοιοποίησε.

«Ίδε ο Άνθρωπος».

Ο άνθρωπος ο ξεπεσμένος, όπως τον κατήντησε η αμαρτία.

Δείχνοντας ο Πιλάτος τον Ιησούν, έδειχνε στην πραγματικότητα την ξεπεσμένη ανθρωπότητα όπως την ανέλαβε ο Θεός Λόγος. Φτωχέ άνθρωπε! Η ιστορία του Ιησού, δείχνει την απύθμενη φτώχεια σου μπροστά στον απύθμενο δικό του πλούτο. Και ο Θεός επιμένει. Θέλει να σε ανεβάση. Θέλει να σου παρουσιάση το μέγεθος του εγκλήματός σου για να φανή ο πλούτος της δικής του αγαθότητος στη συγχώρησι.

Απ’ αυτά ακριβώς τα φλογισμένα στο σταυρό χείλη του, δόθηκε η άφεσις. Και από την λογχισμένη του πλευρά, βγήκε η «καινή» του ανθρώπου «κτίσις». Εμείς τον σταυρώσαμε, κι απ’ τις ωδίνες που του προκαλέσαμε γέννησε τη σωτηρία μας.

Ένας διάσημος ζωγράφος σ’ ένα πίνακά του με θέμα την Αποκαθήλωσι του Ιησού, ανάμεσα στα πρόσωπα που αποκαθηλώνουν το νεκρό σώμα του Κυρίου, έβαλε και το δικό του. Όταν ρωτήθηκε, απήντησε ότι και αυτός με τον τρόπο της ζωής του είχε πολλά καρφιά μπήξει στο Σώμα του Χριστού.

Φτωχή ψυχή!, Ήσουν και συ εκεί όταν σταύρωναν τον Χριστό.

Τα μάτια σου τώρα γέμισαν δάκρυα. Ζήτησες ταπεινά συγνώμην. Έλα λοιπόν και συ να νεκρωθής μαζί με τον Ιησούν.

«Απεθάνετε, και η ζωή υμών κέκρυπται συν τω Χριστώ εν τω Θεώ… Νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης…»

Να νεκρωθώ, Κύριε, στην αμαρτία, αυτό λαχτάρησε η θεϊκή Σου Καρδιά!

Απολυτίκιον. Ήχος δ’.

Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου, τω τιμίω Σου αίματι. τω Σταυρώ προσηλωθείς και τη λόγχη κεντηθείς, την αθανασίαν επήγασας ανθρώποις, Σωτήρ ημών, δόξα Σοι.

.

 impantokratoros  , votegreece (η.τ)

«Ποιὸ προπατορικό ἁμάρτημα;»


Ἡ Ἑλληνική Ἐμπειρία ἐκζήτησης τῆς Ἀρχής, ποὺ πυροδοτΠροεπισκόπηση αλλαγώνήθηκε ἀπὸ Ὅμηρο καὶ Ἡσίοδο, συνεχίσθηκε με Ἡράκλειτο, Θαλῆ, Ἀναξίμανδρο, Ἀναξαγόρα, Δημόκριτο, διέλυσε τὰ μυθολογικά, θρησκευτικά συντάγματα καὶ τὶς φυλετικὲς κοινωνίες, εἰσήγαγε τὴν ἰδιότητα τοῦ πολίτου ὡς ἐξ ἴσου μετόχου- «ἐκκλησιαζομένου», στὴν Πόλη καὶ ἔφθασε μέσῳ Πλάτωνος – Σωκράτους, στὴν ἀναγνώριση τῆς ἀνθρωπίνης Ὑπάρξεως ὡς Ἱερᾶς.

Ἡ ἔλευση τοῦ Χριστιανισμοῦ γκρεμίζει ὁριστικά τὴν φυλετική κουλτούρα. Ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθοδοξία καταχώρησε ὡς ἀπαξία ὁλόκληρη τὴν κοινωνικὴ τάξη, δηλαδή κάθε διάκριση. Ὅλοι εἶναι ἴσοι ὡς πρόσωπα θεούμενα κατά χάριν Θεοῦ. Βεβαίως δὲν ἔχουν καταργηθῆ ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ διακρίσεις, ἀλλὰ ἔπαψαν νὰ ἔχουν θρησκευτική, δηλαδὴ ἠθική, νομιμοποίηση καὶ κάλυψη.

Συμπληρώνουν οἱ Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅτι ἡ βιολογική, κοινωνικὴ καὶ φυσική ἀναγκαιότητα δὲν μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν στὴν κατάργηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ εἰσαγωγή τοῦ Αὐτεξουσίου ἀποδιώχνει καὶ μετατρέπει τὸ ‘προϋπᾶρχον’ κακό, ἀπὸ συστατικὸ τοῦ μυθολογικοῦ κόσμου, σὲ πρόβλημα δυνητικῆς χρήσης τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ αὐτεξουσίου τοῦ ἀνθρωπίνου Ὅντος.

Πῶς συναρτῶνται τώρα ἡ Ἑλληνορθόδοξη Φιλοσοφία καὶ ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη, μὲ τὸ ἰουδαϊκὸ μυθολογικὸ σύνταγμα (Παλαιὰ Διαθήκη) ποὺ καθορίζει ἀτομικὴ καὶ συλλογικὴ ἐνοχὴ καὶ μάλιστα ἐκ κληρονομίας; Καὶ ὄχι μόνον αὐτὸ ἀλλὰ μετατρέπει τὴν ἐργασία ἀπὸ πηγὴ προσφορᾶς καὶ συμμετοχῆς στὴν κοινωνία σὲ ἀπαξία, τὴν δὲ μητρότητα σὲ ἀφόρητο πόνο. Ποὺ μόνο ἀνελεύθεροι ἤ ἐπικυρίαρχοι μποροῦν νὰ πρεσβεύουν. Διότι τὸ ἐνοχικὸ θρησκευτικὸ μοντέλο, ἀκυρώνει τὶς δυνατότητες τῆς ἐλευθερίας, τὴν ἐξορίζει ἀπὸ τὴν συνυπαρκτικὴ περιοχὴ (κοινωνία). Φανερώνει οὐσιαστικὰ, τρόμο, μπροστὰ στὴν ἐλευθερία. Κρατούντων καὶ κρατουμένων.

Πουθενὰ στὰ Εὐαγγέλια δὲν ὑπεισέρχεται ἡ ἔννοια τῆς πτώσεως καὶ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, παρὰ μόνον ἀργότερα καὶ στά πλαίσια τῆς ἀναφορᾶς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου σὲ ὁμοθρήκους τῆς ἐποχῆς του. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ τιμωροῦ τοῦ «περιουσίου» (ἄλλη θεμελιώδης ἀντίφαση) λαοῦ, ὅταν παρεκτρέπεται ἤ τῶν ἐχθρῶν του! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οσία Μαρία η Αιγυπτία…απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια


osia-maria-aiguptiaΠριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά.

Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις. Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της.

Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη. Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή, κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα. Πρόκειται για μια ηρωίδα, μάρτυρα και οσία.

Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια. Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία. Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία.

Κυκλοφορούσε σαν ένα αγρίμι της ερήμου. Η αφιλόξενη έρημος, η ξένη γη, πέτρες και σπηλιές υπήρξαν κατοικίες. Έζησε άλλα είκοσι τρία χρόνια δίχως τον φοβερό πόλεμο των λογισμών. Εξαϋλώθηκε. Η περίφημη πόρνη έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.

Ο αββάς Ζωσιμάς ιεραποδημώντας μια Σαρακοστή στην έρημο είδε μια σκιά περιπλανώμενη. Όταν αντελήφθη ότι ήταν μια γυναίκα, κάλυψε με το ιμάτιό του τη γύμνια της και πληροφορήθηκε με συγκίνηση τη θαυμαστή ζωή της. Επιστρέφοντας την κοινώνησε. Μετά ένα έτος τη βρήκε νεκρή. Σ’ ένα κεραμίδι είχε σημειώσει ότι ανεπαύθη μόλις κοινώνησε.

Η αμαρτία δεν είναι απλά η παράβαση του νόμου, αλλά έλλειψη αγάπης στον Θεό. Η αμαρτία φαντάζει πάντα πολύ ωραία, λίαν ελκυστική και σαγηνευτική. Συλλαμβάνεται στο νου, αποδέχεται και διαπράττεται. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Ἀνάλαφρα …Γεωπολιτικὰ μαθήματα»


«Ὑπάρχει σαφής ἑτερότητα στὴν Ὀρθοδοξία, μιὰ μεγάλη παγκόσμια θρησκεία. Ἔτσι οἱ Ορθόδοξες χῶρες δὲν διακρίνονται γιὰ ἀπολυτότητα τῶν θεσμῶν… Ἡ λέξη κλειδί στὴν Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ‘Ανατολική’. Ἕνας Χριστιανισμὸς ποὺ ἔχει πολεμήσει τὸν Δυτικὸ Ρωμαιοκαθολικισμό , ὅπως ἀκριβώς καὶ τὸ Ἰσλάμ. .. Όμως τὸ νὰ πῶ ὁτι πολιτισμός καὶ ἡ θρησκεία ἁπλά δὲν συμβάλλουν καθόλου στὴν ανάπτυξη προτύπων δεν είναι λογικό… Τὸ νὰ διαγράφουμε τὸ παρελθόν καὶ νὰ λέμε ὅτι εἴμαστε ξαφνικά ὅλοι πανομοιότυπα πλάσματα σε ἕνα παγκόσμιο χωριὸ, εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς τρέλας»

« Οἱ γραφειοκράτες τῶν Βρυξελλῶν δὲν ἔχουν ἰδέα περὶ ἱστορίας. Ἡ Εὐρώπη δὲν εἶναι μόνο οἰκονομική ἱστορία . Εἶναι μιὰ πολιτική ἱστορία , καὶ ὡς ἐκ τούτου, μιὰ γεωπολιτική»

-Ποιὸς τὰ λέει αὐτὰ. Μὴν τὰ λέει ὁ Χριστόδουλος ἀπὸ τὸν τάφο; Μὴν κανένας ἐθνικιστὴς τοῦ κερατᾶ; Ὄχι, τὰ λέει, σὲ ἐλεύθερη ἀπόδοση,  ὁ Robert Caplan, ἐπὶ κεφαλῆς γεωπολιτικὸς ἀναλυτὴς τοῦ Stratford μὲ ἄρθρο του (20/3/14). Καὶ σέρνει ἕνα ἐξάψαλμο στοὺς ἀνιστόρητους εὐρωκράτες.

-Ἔρχεται καὶ ο πρόεδρος Πούτιν νὰ διακηρύττῃ ὅτι θεωρεῖ θεμέλιο τοῦ Ρωσσικοῦ κράτους, τὴν Ὁρθοδοξία. Εἰδικὰ μάλιστα τὴν Ρωσσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὴν θεωρεῖ πυλῶνα καὶ φύλακα τῆς Ἑνότητος, ὄχι μόνο τοῦ ρωσσικοῦ κράτους, ἀλλὰ καὶ τοῦ Ρωσσικοῦ Ἐθνους, παγκοσμίως.  Δίνει μάλιστα, ἐξαιρετικὴ σημασία στοὺς ὁμογενεῖς του (Ρώσσους), ὁμοεθνεῖς του καὶ ὁμοδόξους του.

Ἀκριβῶς ὅπως …. ἐμεῖς!! Ποὺ τοὺς ἀντίστοιχους τοὺς θεωροῦμε περίπου γραφικοὺς καὶ μόνο νὰ ἔρχονται καὶ νὰ αφήνουν κανὰ φράγκο τὸ καλοκαίρι. Ὅσο γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία τὴν βλέπουμε μόνο ὥς γραφικὸ τουρισμό. Γιὰ νὰ μὴν μᾶς περνᾶνε, μάλιστα, γιὰ ὀπισθοδρομικούς, ‘ἐπιτρέπουμε’ νὰ διδάσκωνται τὰ παιδιὰ μας στὰ σχολειὰ, μόνο θρησκειολογία ἤ ἄντε ὁλίγον ἀλληλεγγύη, ἐλεημοσύνη καὶ τὰ συναφῆ.

-Τὴν Ὀρθοδοξία, τὸ πιὸ ἐλεύθερο σύστημα  ἐκκλησιῶν σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, τὸ ὑποβιβάσανε, ὅλοι αὐτοὶ σε θρησκεία ἀσπρόμαυρων διλημμάτων ἠθικῆς. Πρόθυμοι νὰ δέχωνται ἀσμένως ἰσλαμοφασιστικὲς ἀναλύσεις καὶ παιδιαρίσματα ζενικοῦ τύπου.

Φρόντισε γι῾αὐτό, ὅλη ἡ ἀριστεράντζα ιντελιγκέτσια καὶ τὰ κοπιαριστίρια της, πασοκνουδοῦ κακέκτυπα. Ἔτσι ὥστε τὰ βιβλία νὰ εἶναι ἀνάλατα καὶ ἀνούσια, οἱ δὲ θεολόγοι νὰ αὐτολογοκρίνωνται, μιλῶντας οὐδέτερα, ἀκόμη καὶ σὲ περιπτώσεις κατάφωρης ἐκτροπὴς τῆς λογικῆς ἀπὸ τὰ παιδιὰ, μὲ τὴν ἐκτέλεση κομματικῶν (!!!) ἐντολῶν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Αγία Σοφία να ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς


Μελέτης Η. Μελετόπουλος Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

Μελέτης Η. Μελετόπουλος
Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών
Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

Ο Ερντογάν επανήλθε στο πάγιο ισλαμικό αίτημα της μετατροπής της Αγίας-Σοφίας σε τζαμί, εν όψει των τουρκικών περιφερειακών εκλογών. Καθώς τα ερείσματά του συρρικνώνονται, επιχειρεί να επανασυσπειρώσει την ισλαμική εκλογική του βάση, ανατρέχοντας σε πρωτοβουλίες που επαναφέρουν την συζήτηση στο κλίμα του 1453.

Η μεταφορά, από τους Τούρκους, της συζήτησης σε μακρο-ιστορικές συντεταγμένες δεν διευκολύνει την τουρκική εξωτερική πολιτική, ούτε την ήδη οριακή ελληνοτουρκική συνύπαρξη. Με τέτοια συμπεριφορά, η Τουρκία δεν αφήνει την Ιστορία να παραμείνει Ιστορία και την χρησιμοποιεί ως εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Λάθος ολέθριο και μοιραίο.

Διότι η μνήμη της  29ης Μαίου 1453 αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της νεοελληνικής συλλογικής συνείδησης. Η είσοδος του Ελληνικού Στρατού στην Πόλη και η επαναλειτουργία της Αγιά-Σοφιάς ως ορθόδοξου ναού στοίχειωσε και στοιχειώνει το συλλογικό φαντασιακό του Ελληνισμού, και λειτουργεί ως άξονας εθνικής συνοχής. Ώστε δεν είναι σοφό εκ μέρους των Τούρκων να ξανανοίγουν ένα θέμα που έκλεισε πολύ σωστά ο Κεμάλ μετατρέποντας την Αγία-Σοφία σε μουσείο.

Σε όλη την διάρκεια της τουρκοκρατίας, η απελευθέρωση του υπόδουλου Ελληνικού κόσμου από τους Οθωμανούς κατακτητές υπήρξε το συλλογικό όραμα του ελληνικού λαού και γενεσιουργός αιτία δεκάδων επαναστατικών κινημάτων. Ο Ρήγας σχεδίασε την αναβίωση της Βυζαντινής Οικουμένης σε μία δημοκρατική, φιλελεύθερη βάση. Η Φιλική Εταιρεία σχεδίασε την έκρηξη επαναστατικής δράσης στα όρια του Βυζαντίου και στην ίδια την Κωνσταντινούπολη. Η Επανάσταση του 1821 είχε ως στόχο την αναβίωση της Αυτοκρατορίας και ο πραγματικός στόχος των Επαναστατών ήταν η Πόλη, όπως σαφέστατα δηλώνει ο αρχηγός της Επανάστασης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα Απομνημονεύματά του. Αυτό υπενθύμισε μπροστά στον Γεώργιο Α΄ και στην Ελληνική κυβέρνηση, με το συγκλονιστικό του ποίημα γιά τον Γρηγόριο τον Πέμπτο, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Εθνομάρτυρα Πατριάρχη.

Όταν ξεκίνησε ο Ελληνικός Στρατός στις 14 Σεπτεμβρίου του 1912 από το Πεδίον του Άρεως, το συγκεντρωμένο πλήθος κραύγαζε: «και στην Πόλη». Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν το 1919 ο Ελληνικός στρατός έφτασε στην Τσαλτάτζα, λίγα χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη, ζήτησε να φέρουν από την Μονή Ιβήρων την Δαλματική του Ιωάννη Τσιμισκή και από την Μεγίστη Λαύρα το στέμμα του  Νικηφόρου Φωκά, γιά να στέψει τον νεαρό βασιλιά Αλέξανδρο Αυτοκράτορα στην Αγία-Σοφία. «Θα σας πάω στην Κωνσταντινούπολη», του είπε. Ο Αλέξανδρος, όταν έφυγε ο Βενιζέλος από το παλάτι, σύμφωνα με την αφήγηση του βιογράφου του, έκανε τον σταυρό του και είπε «Μακάρι να βγει αληθινός!» Όταν το καλοκαίρι του 1919 ο Βενιζέλος ξεπροβοδίζει τον Αλέξανδρο, που πηγαίνει περιοδεία με το θωρηκτό Αβέρωφ στην Προποντίδα, τον αποχαιρετά με την φράση: «Και στην Πόλη, Μεγαλειότατε». Το βράδυ της κατάληψης της Αδριανούπολης, ο Αλέξανδρος καταρρέει. Βλέποντας τα πλήθη να παραληρούν στις ακτές του Βοσπόρου, μονολογεί: «Τώρα καταλαβαίνω τι συγκίνηση μπορει να κρύβει η λαϊκή φράση: «Θα πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά». [Χρ. Ζαλοκώστας, Αλέξανδρος, εκδ. Άλφα-Σκαζίκης, s.d., σ. 148 κ.ε]. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Έλληνες, Λαός, κοσμάκης δυστυχεί και πεθαίνει Σεβασμιώτατοι…πότε θ’ «αγανακτήσετε»;


 

Γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

 

Στην σύσκεψη της Ι. Συνόδου αρχές Φεβρουαρίου ‘14 είχαμε δύο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά:

Πρώτον, για πρώτη φορά αποφάσισε να στηλιτεύσει τα κακώς κείμενα της Δημόσιας Κακοδιαχείρισης (των Πολιτικών) και το ότι αυτά οδήγησαν σε οικτρές καταστάσεις την Ελληνική κοινωνία και δη ακόμη και σε χιλιάδες αυτοκτονίες.

Δεύτερον, στο τέλος της τριήμερης σύσκεψης, ο Αρχιεπίσκοπος ξέσπασε:


ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΣΕ ΥΨΗΛΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Αυστηρή αυτοκριτική από τον Αρχιεπίσκοπο:

 

 «Μας βλέπουνε και δεν μας θέλουνε»

Η αυστηρή αυτοκριτική του Αρχιεπισκόπου, σε υψηλούς μάλιστα τόνους, για τα μεγάλα προβλήματα στον χώρο της Εκκλησίας ήταν η στιγμή που «σημάδεψε» την εφετινή εορτή του Αγίου Φωτίου στη Μονή Πεντέλης και την κοινή σύσκεψη της Ιεράς Συνόδου με τους καθηγητές των δυο Θεολογικών Σχολών…

«Μας βλέπουνε και δεν μας θέλουνε» είπε ο κ. Ιερώνυμος αναφερόμενος στο πως αντιμετωπίζει μέρος της κοινωνίας τον Κλήρο, αγγίζοντας ταυτόχρονα ένα σημαντικό κοινωνικό ζήτημα που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια η Εκκλησία σε σχέση με την επαφή της με τον λαό ο οποίος θρησκεύει εκτός Εκκλησίας.

«Γιατί πνευματικοί άνθρωποι που είναι ψηλά, θρησκεύουν με τον δικό τους τρόπο» είπε ο Αρχιεπίσκοπος για να συμπληρώσει «Δεν έχουν σχέση μαζί μας, γιατί δεν θέλουν; Δεν μπορούμε; Δεν ξέρω τι γίνεται».

Αυτά έλεγε το σχετικό Δελτίο τύπου την άλλη μέρα…

Οι πρώτες (μαζικές) Φωνές

Η ίδια η Ι. Σύνοδος λοιπόν, για πρώτη φορά στα χρονικά, αποφάσισε να βγάλει Φωνή Διαμαρτυρίας για την κακοδιαχείριση της Πολιτείας, την καταστροφή της Ελληνικής κοινωνίας και τις πολλές αυτοκτονίες που αυτά οδήγησαν.

 Αυτό προφανώς ήταν το «έναυσμα» για μια «ευχάριστη νεκρανάσταση της Εκκλησιαστικής πολιτικοκοινωνικής παρέμβασης» έπειτα από μερικά χρόνια «Εκκωφαντικής (πλην «ευχάριστων θορυβωδών εξαιρέσεων») Σιωπής».

Μετά την εν λόγω μηνιαία σύσκεψη – αρχές Φεβρουαρίου ’14 – διάφοροι Σεβασμιώτατοι έκαναν ένα βήμα παραπάνω.

Άλλοι τάχθηκαν στο πλευρό δημοτικών – λαϊκών δυνάμεων που διαμαρτύρονταν για επιβολή ή αύξηση διοδίων.

Άλλοι ζήτησαν να επιστραφούν τα ομόλογα στο ακέραιο.

 Άλλος προειδοποίησε να μην εκλεγούν οι Άθεοι στην κυβέρνηση.

Άλλοι δήλωσαν απερίφραστα την ενόχλησή τους από Πολιτικούς και Δημάρχους.

Κάποιοι άλλοι – πχ στο Αιγαίο επισκέφτηκαν τον Περιφερειάρχη με λαϊκά αιτήματα.

Κάποιοι άλλοι συνέβαλαν με τη φωνή τους για την επίλυση ακτοπλοϊκών ζητημάτων.

Ο Διδυμοτείχου στηλιτεύει, διαμαρτύρεται και θέτει δημόσια το ζήτημα της απαξίωσης τόσο του νοσοκομείου Διδυμοτείχου όσο και γενικότερα του Βόρειου Έβρου. Του Νο1 Πολεμικού μας οιονεί πυριφλεγέθοντος Συνόρου.

Και όχι μόνον. Κι άλλοι Σεβασμιώτατοι, σε όλη τη χώρα, σαν να έπεσε ένα «σύνθημα ελευθέρας πλην συγκρατημένης βολής» βγήκαν από τη σιωπή τους και προσέθεσαν τη φωνή τους – μουδιασμένα, είναι αλήθεια – σε δίκαιες λαϊκές εκρήξεις.

Γενικά, από την προηγούμενη Ιερά Σύνοδο αρχές Φλεβάρη ’14 ως τέλος Φεβρουαρίου, αισθητά περισσότεροι Αρχιερείς αποφάσισαν να αναμειχθούν στα Δημόσια Πράγματα με παρεμβάσεις τους. Κι αυτό είναι απολύτως θετικό. Ανώδυνες μεν, όχι ρηξικέλευθες ή ριζοσπαστικές ή επαναστατικές πρωτοβουλίες αλλά είναι μια «αρχή».

Αλλά…οι αναστολές ετών δεν λύνονται εύκολα…

Υπήρξαν βεβαίως και οι συνήθεις στάσεις/ενστάσεις του τύπου:

 «Να μην πάμε κόντρα στην Πολιτεία και στους Νόμους της». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »