Θράκη: Παιδιά, κομμένη η «πλάκα»!


Σημαντικό άρθρο του Ν. Μπογιόπουλου για τη Θράκη, όπου λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους και βάζει στην θέση τους όλους αυτούς τους ψευτοπροοδευτικούς αεθνικούς διανοούμενους και όλους τους ευκαιρειακούς πολιτικούς όλων των παρατάξεων, που για διαφόρους λόγους (πολιτικούς, προσωπικούς κλπ) παίζουν το παιχνίδι των Τούρκων εθνικιστών και ρίχνουν νερό στον μύλο του τουρκικού ιμπεριαλισμού και της τουρκικής επεκτατικής νεοοθωμανικής (Νταβούκλιος) πολιτικής.

Και  εμείς εδώ και ιδιαίτερα η πολιτική ηγεσία,  ως κοθώνια αφήνουμε την κατάσταση να εξελίσσεται σύμφωνα με τους τουρκικούς σχεδιασμούς και όχι μόνο δεν αντιδρούμε, αλλά θα λέγαμε ότι συμβάλλουμε αποφασιστικά στην υλοποίηση των σχεδιασμών των Τούρκων.

Και έρχεται ένας αριστερός, για την ακρίβεια ένας κομουνιστής κατά δήλωσή του ένας εξαιρετικός  δημοσιογράφος πρώτα από όλα ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ, που μακάρι να είχαμε πολλούς τέτοιους και  με ένα πολύ σημαντικό του άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://www.enikos.gr , λέει τα πράγματα με το ονομά τους και επισημαίνει τους κινδύνους που απορρέουν από την αδιάφορη έως ενδοτική επίσημη θέση της Ελλάδος, σε ένα θέμα τόσο καυτό που δεν πρέπει πλέον να παίζουμε πολιτικά παιχνίδια για την συγκέντρωση των ψήφων της μουσουλμανικής μειονότητας της Ελλάδος στην Θράκη.

Αξίζει να διαβάσετε το πατριωτικό  άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου, που ακολουθεί: 

 

Θράκη: Παιδιά, κομμένη η «πλάκα»!

Πρώτο: Στη Θράκη υπάρχει μουσουλμανική μειονότητα. Δεν υπάρχει καμία «τουρκική» μειονότητα. Τελεία. Και παύλα!

Δεύτερο: Είναι ακριβώς η τριχοτόμηση της εθνοτικής καταγωγής  της μειονότητας (Τουρκογενείς, Πομάκοι, Τσιγγάνοι) που καθόρισε και το θρησκευτικό της προσδιορισμό ως μουσουλμανικής, με τη Συνθήκη της Λοζάνης. Η δε Συνθήκη της Λοζάνης αποτελεί αυτό που θα λέγαμε «ακρογωνιαίο λίθο» στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου για την απόκρουση από την Ελλάδα αιτιάσεων που εγείρονται από τρίτους. Όποιος επιχειρεί να ξηλώσει κάποιον «πόντο» από τη Συνθήκη της Λοζάνης επαπειλείται το ξήλωμα όλης της «κάλτσας». Συνεπώς με την Συνθήκη της Λοζάνης δεν «παίζουμε». Ούτε επιτρέπουμε σε άλλους να «παίζουν». Τελεία. Και παύλα!
Τρίτο: Η τακτική της ψηφοθηρίας που ανάγει σε κριτήριο ψήφου, το αν θα καταψηφιστεί ή θα υπερψηφιστεί κάποιος λόγω του θρησκεύματός του, όσο ταιριάζει στα ακροδεξιά ήθη διαφόρων κυβερνητικών ή εκκλησιαστικών παραγόντων, άλλο τόσο ταιριάζει στα «διαφωτιστικά» ήθη εκείνων που αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν ανέξοδο «διαπολιτισμικό» χάπενινγκ. Τόσο οι «εθνικοί φωστήρες» του «κοσμοπολίτικου» δήθεν «διεθνισμού», όσο και οι «ελληναράδες» του κίβδηλου «πατριωτισμού», είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: Παίζουν με το θρήσκευμα. Και οι μεν και οι δε. Οι πρώτοι καλλιεργούν, συντηρούν και αναπαράγουν τον «ελληνο-χριστιανικό εθνικισμό», οι δεύτεροι υποδύονται τους «ευρύχωρους», αλλά και οι δυο μαζί ψηφοθηρούν, επαναλαμβάνοντας το έγκλημα που επί δεκαετίες διαπράττεται στο ελληνικό κράτος: Την ώρα που μεταχειρίζονται τη μουσουλμανική μειονότητα ως κομπάρσο στο θέατρο της εσωτερικής πολιτικής καταναλωτικής τους εντυπωσιοθηρίας, αδιαφορούν ότι με αυτό τον τρόπο επιτρέπουν τη μετατροπή της σε υποχείριο και σε μπαλάκι στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής.
Τέταρτο: Για τα παιχνίδια όσων επιδιώκουν τον «εκτουρκισμό» της μουσουλμανικής μειονότητας καθόλου αθώο δεν είναι το ελληνικό κράτος. Ο αντικομμουνισμός της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης στην Ελλάδα όπως και οι εν γένει «συμμαχικές της υποχρεώσεις» λειτούργησαν σε συγκεκριμένες περιόδους ως το υπόβαθρο για τη δράση των φορέων του «εκτουρκισμού» της μειονότητας. Θυμίζουμε:
  • Την υποχρέωση ενίσχυσης της κεμαλικής πολιτικής που ανέλαβε ο Βενιζέλος με το «Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας» του 1930όταν από το έδαφος της Δυτικής Θράκης εκδιώκονταν οι αντίθετοι με την πολιτική του Κεμάλ ηγέτες της μειονότητας και ταυτόχρονα στη Δυτική Θράκη έφθαναν βιβλία και δάσκαλοι από την Τουρκία και ασκείτο τέτοια βία με συνέπεια οι οπαδοί του Κεμάλ, που ήταν μια «ασήμαντη μειοψηφία» να πάρουν τα ηνία και (Αλ.Αλεξανδρής, «Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις 1923 – 1987», εκδόσεις «Γνώση») να προωθούν την πολιτική του τουρκικού καθεστώτος σε θέματα Παιδείας, Δικαίου κλπ.
  • Την πολιτική που με σύνθημα «να χτυπηθεί το φέσι» στην ουσία χτυπούσε τις μουσουλμανικές παραδόσεις των πληθυσμών της περιοχής με συνέπεια τη «σταδιακή μεταμόρφωση των κοινοτήτων της Δυτικής Θράκης από μουσουλμανικές σε τουρκικές» (σ.σ.: ο.π. σελίδα 71).
  • Την τακτική πάλι της κυβέρνησης Βενιζέλου από το 1930 να λειτουργεί τούρκικο προξενείο, που ως τότε δεν ήταν παρά ένα τυπικό προξενικό γραφείο.
  • Την τακτική του «εκτουρκισμού» ως απόρροια του αντικομμουνισμού. Η κυβέρνηση Παπάγου, το 1954, ενώ Ελλάδα και Τουρκία βρίσκονταν ήδη στο ΝΑΤΟ, έπρεπε να τονώσει το δόγμα του «από Βορράν κομμουνιστικού κινδύνου» και να δείξει, αντίθετα, ότι στην «ελευθέραν Δύσιν» οι σχέσεις μεταξύ των «συμμάχων» ήταν …αγγελικές. Έτσι, στις 28/1/1954, ο γενικός διοικητής της Θράκης, Γ. Φεσόπουλος, εκδίδει την εξής αλησμόνητη απόφαση: «Κατόπιν διαταγής του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως (σ.σ.: Παπάγος), παρακαλούμεν όπως εφ’ εξής εις πάσαν περίπτωσιν γίνεται χρήσις του όρος «Τούρκος – Τουρκικός» αντί του τοιούτου «Μουσουλμάνος – Μουσουλμανικός»… Κάπως έτσι ο εξ Ανατολών κίνδυνος εξαφανιζόταν και θέριευε η θεωρία του «από Βορράν κινδύνου».
  • Την τακτική, το Δεκέμβρη του 1952, και ενώ ο «κομμουνιστής κατάσκοπος» Ν. Μπελογιάννης είχε εκτελεστεί, η Φρειδερίκη να εγκαινιάζει τουρκικά σχολεία στη Θράκη, παρουσία του Τούρκου Προέδρου της Δημοκρατίας…
  • Τις μορφωτικές συμφωνίες του 1951 και της χούντας του 1968, που καθιερωνόταν η τουρκική ως η μόνη μειονοτική γλώσσα εκπαίδευσης. Όμως, η μητρική γλώσσα των Πομάκων και των Αθίγγανων μουσουλμάνων της Δ. Θράκης δεν ήταν τα τούρκικα…
  • Την τακτική (κάτι που η σημερινή ΝΔ το «ξεχνάει»…) η ίδια η κυβέρνηση στο ανώτατο μάλιστα επίπεδο να αποκαλεί στις συνομιλίες της με την ηγεσία της Τουρκίας σαν «τουρκική» την μειονότητα της Θράκης (βλέπε: Αρχείο Κωνσταντίνου Καραμανλή, συνομιλίες με Ετσεβίτ, 11 – 12/3/1978)
  • Την τακτική, τον Ιούλη του 1999, λίγες μόλις μέρες μετά τις ΝΑΤΟικές σφαγές στο Κοσσυφοπέδιο που έγιναν στο όνομα της «προστασίας» των δικαιωμάτων μιας μειονότητας, να γνωστοποιείται ηεπιστολή των τριών μουσουλμάνων βουλευτών, του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΝ, που από κοινού με 13 «μειονοτικές» και «μη κυβερνητικές» οργανώσεις ζητούσαν την αναγνώριση από το ελληνικό κράτος της ύπαρξης «τουρκικής» και «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα και ο τότε υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου – σε μια ασύγγνωστη αντιμετώπιση του ζητήματος του «ατομικού αυτοπροσδιορισμού» με τις παρενέργειες που γεννά η έγερση θεμάτων «συλλογικού αυτοπροσδιορισμού» – να δηλώνει ότι δεν τον ενδιέφερε αν κάποιος θα αυτοπροσδιορίζεται στην ελληνική επικράτεια ως «Τούρκος» ή «Μακεδόνας»…
  • Δίπλα σε όλα αυτά είναι πασίγνωστο επίσης τούτο: Το πόσο σεβάστηκε αυτό το κράτος τους Έλληνες πολίτες μουσουλμάνους στο θρήσκευμα για δεκαετίες. Να μιλήσουμε για το πώς τους συμπεριφερόταν το κράτος στο στρατό; Η’ όταν ζητούσαν μια άδεια οικοδομής; Η’ όταν ζούσαν πίσω από τις μπάρες;
Πέμπτο: Για το ρόλο του τουρκικού προξενείου όλοι κάτι έχουν να πουν και να καταμαρτυρήσουν. Εδώ δυο παρατηρήσεις:
α) Γιατί το προξενείο και εν γένει η Τουρκία αφήνεται να δρα όπως δρα στην περιοχή; Ποιος έχει την ευθύνη που δεν μπαίνει τέλος σε αυτή την ιστορία;
β) Γιατί τα ίδια (φραστικά, έστω)… πατριωτικά αντανακλαστικά δεν τα έχουμε δει από τα κάθε λογής κόμματα του «ανήκομεν εις την Δύσιν» και του «ευρωμονόδρομου», όταν τα ίδια με το προξενείο τα διαπράττουν οι σύμμαχοί μας, οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι. Όταν, δηλαδή, στη έγερση ζητήματος «μειονοτήτων» στην Ελλάδα πρωτοστατούν, γνωστής χρηματοδότησης, πολιτικής επιρροής και ευρωατλαντικής …ιθαγένειας «ιδρύματα» και «οργανισμοί». Ας παρακολουθήσουμε τη δράση κάποιων εξ αυτών:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »

Θράκη και πολιτικός τυχοδιωκτισμός: Η πρώτη και η τελευταία έκπληξη


Όσοι πραγματικά γνωρίζουν και ενημερώνονται και διατηρούν σταθερά και επί δεκαετίες διαύλους επικοινωνίας με τη Θράκη και τους ανθρώπους της και έχουν αθόρυβα ασχοληθεί με τα θέματα που τους ταλανίζουν, αλλά και τους ενώνουν, αυτές τις μέρες του πρωτοφανούς, επικίνδυνου και άφρονος αλαλούμ διαπιστώνουν πως κατάπληκτη η τοπική κοινωνία παρακολουθεί αυτήν την προεκλογική έκρηξη ανοησίας και γελοιότητας.

Η πρώτη έκπληξη προκλήθηκε από την πρεμούρα του ΣΥΡΙΖΑ να αποκλείσει από το ευρωψηφοδέλτιό του την Ελληνίδα Ρομά Σαμπιχά Σουλεϊμάν, με τα στελέχη του να καταφεύγουν σε σειρά ανύπαρκτων επιχειρημάτων – επιβεβαιώνοντας ότι η διόρθωση είναι χειροτέρα του λάθους.

Η απόφαση της τελευταίας στιγμής να ενταχθεί ο Μανόλης Γλέζος στο ευρωψηφοδέλτιο, ως αντίβαρο «εθνικού και πατριωτικού χαρακτήρα», κατά δήλωση του ίδιου του κ. Τσίπρα, είναι προφανές ότι αποτελεί μια επικοινωνιακή πιρουέτα για να μεταφερθεί η συζήτηση από το «αντιεθνικιστικό» στο «εθνικό».

Είναι σαφές πως αν η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων μέσω ευρωπαϊκού κοινοβουλίου ήταν πρώτη επιλογή, τότε και ο ίδιος ο Γλέζος έπρεπε να είναι πρώτη επιλογή – και όχι να επιλέγεται μετά την άρνηση του Λαζόπουλου και την αποπομπή της Σαμπιχά.

Αφού δεν μπορούμε να πείσουμε τη Σαμπιχά ότι καταπιέζεται από όλους τους εθνικισμούς, ας πείσουμε την Ευρώπη ότι έχουμε ένα εθνικό θέμα…

Αλλά αυτή ήταν η τελευταία έκπληξη των ημερών.

Ανάμεσα στην πρώτη (της Σαμπιχά) και την τελευταία (του Γλέζου), μεσολάβησαν σειρά άλλων εκπλήξεων.

Αφήνω κατά μέρος την έκπληξη που προκάλεσε το γεγονός ότι εκεί που μας χρωστούσανε μας παίρνουν και το βόδι – με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να κατηγορούν τους άλλους για… ανεύθυνο τυχοδιωκτισμό και την Τ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης να ρίχνει απίστευτη λάσπη, επειδή λέει η Σαμπιχά δέχθηκε χρήματα από ευρωπαϊκά προγράμματα και επιχειρηματίες που θέλησαν να βοηθήσουν τους Ρομά.

Και πάω σ’ αυτό το πρωτοφανές κυνήγι μαγισσών, δια του οποίου επιβεβαιώνεται η παροιμία ότι «η κολοβή αλεπού τις θέλει όλες κολοβές».

Ξαφνικά, άρχισαν να κυκλοφορούν φωτογραφίες ανθρώπων (υποψηφίων) από τη μειονότητα, σε μια πρωτοφανή ενοχοποίηση κοινωνικών ή και πολιτικών επαφών, που πάντα υπάρχουν μεταξύ συμπολιτών, ακόμη και όταν βρίσκονται σε αντίπαλα πολιτικά ή κομματικά στρατόπεδα.

Όσοι γνωρίζουν την περιοχή, γνωρίζουν πως όλοι συζητούν και επικοινωνούν με όλους.

Επισκέπτονται πολιτικά κόμματα και γραφεία, ψωνίζουν οι μεν από τα μαγαζιά των δε, πίνουν μαζί τον καφέ τους, πηγαίνουν οι μεν στους γάμους και στις κηδείες των δε.

Στη Θράκη οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν μαζί, παρά τα λάθη και τις αντιξοότητες.

Και αυτά που συμβαίνουν – με αποκλειστική ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ που διψά για εξουσία – θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα επικίνδυνο πισωγύρισμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΛΗΓΗ ΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ


Ο νευροχειρουργός κ  Γεώργιος Αθανασίου

Ο νευροχειρουργός κ Γεώργιος Αθανασίου

Τεράστια αιμορραγούσα πληγή, σε ανθρώπινο δυναμικό και χρήμα, είναι  για την σύγχρονη κοινωνία  οι θάνατοι και οι αναπηρίες που προκαλούνται από τα Αγγειακά Εγκεφαλικά Επεισόδια!

Κι αυτό γιατί περισσότεροιαπό 450.000 άνθρωποι πεθαίνουν, ενώ δεκάδες χιλιάδες μένουν ανάπηροι κάθε χρόνο στην Ευρώπη από Αγγειακά Εγκεφαλικά Επεισόδια, κυρίως λόγω έλλειψης Πρότυπων Μονάδων Αντιμετώπισης στα νοσοκομεία!

Στην Ελλάδα από τα περίπου 35.000 νεα εγκεφαλικά χάνονται κάθε χρόνο πάνω από 12.000 άτομα, ενώ το μέσο ετήσιο κόστος  νοσηλείας για κάθε ασθενή  κυμαίνεται από 13.650 μέχρι 34.000 ανάλογα με την βαρύτητα, καθώς το Αγγειακό Εγκεφαλικό Επεισόδιο (ΑΕΕ) αποτελεί σήμερα την 2η αιτία θανάτουκαι την  1η αιτία αναπηρίας στους ενήλικες.

 Σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές και πολυκεντρικές  μελέτες από διαφορετικές χώρες, το 30% απ αυτούς θα είχαν σωθεί και το 25% θα είχαν αποφύγει την αναπηρία,αν  είχαν νοσηλευτεί άμεσα  σε Πρότυπη Μονάδα Αντιμετώπισης Εγκεφαλικών Επεισοδίων.

Τα στοιχεία αυτά παρουσιάστηκαν σε Επιστημονική Ημερίδα με θέμα «Αγγειακά Εγκεφαλικά Επεισόδια: Το παρόν και το μέλλον» , την οποίαδιοργάνωσε  τοMediterraneoHospital  ( Ηλείας 8 -12 Γλυφάδα).

Η Επιστημονική Ημερίδα διοργανώθηκε με αφορμή την λειτουργία στο MediterraneoHospital  της πρώτης στην Ελλάδα (σε δημόσιο και ιδιωτικό νοσοκομείο) Πρότυπης Μονάδας Αντιμετώπισης Εγκεφαλικών Επεισοδίων.

«Τα στατιστικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν στην Ημερίδα και απεικονίζουν τον ακήρυκτο πόλεμο με τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και αναπήρους, επιβεβαιώνουν την αναγκαιότητα δημιουργίας και λειτουργίας στο νοσοκομείο μας της Πρότυπης Μονάδας Αντιμετώπισης Εγκεφαλικών Επεισοδίων» δήλωσε  η κ Γεωργία Ε Δραγίνη αναισθησιολόγος, Γενική Διευθύντρια και αντιπρόεδρος του Δ.Σ MediterraneoHospital. και συμπλήρωσε:

«Δεν είναι δυνατόν τη στιγμή που σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες αναπτύσσονται ραγδαία Μονάδες ΑΕΕ (strokeunits), στην Ελλάδα  να μην υπάρχει ούτε μία, ενώ απαιτούνται  για τις ανάγκες μας τουλάχιστον 50!

 Πιστεύουμε ότι με την λειτουργία της 1ης  Πρότυπης Μονάδας Αντιμετώπισης Εγκεφαλικών Επεισοδίων ,η αντιμετώπιση του οξέος εγκεφαλικού επεισοδίου, σύμφωνα με τα διεθνή πρωτόκολλα, έρχεται να συμπληρώσει την ήδη από χρόνια λειτουργούσα στο νοσοκομείο μας Επεμβατική Μοναδα αντιμετώπιση του οξέος καρδιαγγειακού επεισοδίου.

Μ ’αυτόν τον τρόπο  συμβάλλουμε  από την πλευρά μας στην σωτηρία   συνανθρώπων μας, αλλά αποδεικνύουμε ταυτόχρονα ότι και στην  Ελλάδα της κρίσης νοσοκομειακές δομές είναι εφάμιλλες  με  αντίστοιχα διεθνή κέντρα».

Σύμφωνα με όσα ανέφερε στην ομιλία του ο εξειδικευμένος στην αντιμετώπιση των εγκεφαλικών παθολόγος  κ. Κωνσταντίνος  Βέμμος, Επιστημονικός  Συντονιστής  της Μονάδας Εγκεφαλικών του Μediterraneo, «την επόμενη δεκαετία θα έχουμε αύξηση των νεκρών και των αναπήρων , αν δεν δημιουργηθούν Πρότυπες Μονάδες Αντιμετώπισης κι αυτό γιατί μελέτες  έχουν δείξει ότι οι μονάδες εγκεφαλικών μειώνουν μέχρι και 30% την θνησιμότητα των ασθενών,  25% την αναπηρία αλλά και σημαντικά την ανάγκη για ιδρυματισμό των ασθενών».

Είναι αποδεδειγμένο ότι η νοσηλεία σε Πρότυπη Μονάδα μειώνει σε σημαντικό βαθμό τις κύριες αιτίες θανάτου των ασθενών με ΑΕΕ που είναι:

Ø  η πνευμονία,

Ø  οι ουρολοιμώξεις,

Ø  η πνευμονική εμβολή

Ø  οι υποτροπές των εγκεφαλικών.

              Η   ΠΡΟΤΥΠΗ ΜΟΝΑΔΑ ΤΟΥ MEDITERRANEO

Σύμφωνα με τον Επιμελητή του Νευρολογικού Τμήματος  κ  Αλκη Ψυχογιό,  «Η Πρότυπη Μονάδα Αντιμετώπισης Αγγειακών Εγκεφαλικών Επεισοδίων  του MediterraneoHospitalείναι ένα διακριτό τμήμα του νοσοκομείου  με εξειδίκευση στην αντιμετώπιση ασθενών με Αγγειακό Εγκεφαλικό Επεισόδιο. Στελεχώνεται από πολυδύναμη ομάδα. Παρέχει ολοκληρωμένη φροντίδα που ξεκινά από την επείγουσα αντιμετώπιση  και διαρκεί καθ όλη την διάρκεια της νοσηλείας του ασθενή».

Στην μονάδα ΑΕΕ του MediterraneoHospital νοσηλεύονται όλοι οι ασθενείς με ΑΕΕ ανεξαρτήτως τύπου (ισχαιμικό ή αιμορραγικό), φύλου, ηλικίας ή βαρύτητας (συμπεριλαμβανομένων και αυτών που χρειάζονται αναπνευστική υποστήριξη-Μονάδα Εντατικής Θεραπείας). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΘΕΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ. Leave a Comment »

Καλό ταξίδι …θειαΑρετή


Χθες το βράδυ αργά επικοινώνησα τηλεφωνικά με την μητέρα μου και μεταξύ των άλλων μου είπε:

– Ξέρεις αύριο έχουμε κηδεία στο χωριό ..

– Ποιός .. πάντα το ποιός χρησιμοποιώ, δεν ξέρω γιατί, ποιός πέθανε μάνα ;

-Η  …Αρετή ….

Θυμήθηκα τό από 3/10/2013  άρθρο της Ελένης  και σε ένδειξη σεβασμού στην μνήμη της , το αναδημοσιεύω.

Καλό ταξίδι …θειαΑρετή.

 

Αρετή. Είναι η Μητέρα μου

1922. Είναι ένας βαρύς και υγρός χειμώνας. Ο ουρανός για μέρες είναι φορτωμένος μαύρα σύννεφα, που βαραίνουν γεμάτα νερό. Κάθε τόσο, ανοίγουν τις τσέπες τους και τις αδειάζουν στα κεφάλια του κόσμου που δουλεύει στον κάμπο. Στον κάμπο που λασπώνει. Στο ποτάμι που γεμίζει, επιταχύνει τη ροή του και ξεχειλίζοντας σκεπάζει τις καλλιέργειες και μπαίνει στα χωριά.

Τα στενά δρομάκια του χωριού σκεπάστηκαν από την ποταμίσια λάσπη, κι έγιναν αδιάβατα. Το νερό που μπήκε στα σπίτια σάρωσε τα φτωχικά νοικοκυριά. Έμπαινε από τις πόρτες και έβγαινε απ’ τα παράθυρα. Σε μια τέτοια πλημμύρα,  αδειάσανε ακόμη και τα πιθάρια με το λάδι. Ανεβαίνοντας το νερό, έφτανε στο στόμιο του πιθαριού, κι έμπαινε μέσα. Άδειαζε το λάδι και το πιθάρι γέμιζε νερό. Τα μικρά πιθάρια πλέανε, και αναποδογυρίζανε. Στα μεσαία έμπαινε το νερό μέσα, κι έβγαινε το λάδι. Τα μεγάλα τα ‘δεναν από το ταβάνι με σχοινιά, για να στέκουν ορθά, απ’ το φόβο μη γείρουν κι αδειάσουν.

Στους Αγίους Ταξιάρχες, η γιαγιά μου η Ευτυχία, έχει γεννήσει το τέταρτο παιδί της. Ένα ακόμη κορίτσι. Όλες οι δυστυχίες μαζεμένες. Το ποτάμι έφτασε στο χωριό και μπήκε μέσα στο σπίτι. Τρομαγμένη, σ’ απόγνωση, μάζεψε όλα τα μικρά της, σαν τη φιλόστοργη κλώσσα, και τ’ ανέβασε στο κρεββάτι της, για να μη βραχούνε. Να μην πνιγούνε.

Ο Παππούς μου, ο Γιώργης, ύστερα από τέτοιο κατακλυσμό, δεν μπόρεσε να πάει στα χωράφια του. Οι πλημμύρες ήταν ισχυρότερες από τις ανάγκες του. Καμμιά φορά, κάνεις προγράμματα, κι ελπίζεις πως θα τα πραγματοποιήσεις. Έτσι σκέφτεται ο άνθρωπος. Αλλά σήμερα, δεν γίνεται. Όχι, σήμερα δεν μπορούσε να δουλέψει στα χωράφια του. Στο σπίτι, η αγαπημένη του γυναίκα, λεχώνα, καθόταν με τα τέσσερα παιδιά πάνω στο κρεββάτι, κι όλο το σπίτι ήταν  γεμάτο νερό.

Αυτό το σκηνικό ήταν συνηθισμένο. Και καλά, άμα είσαι μονάχος. Μα, αν έχεις οικογένεια, τότε δεν μπορείς να το αγνοήσεις. Κινδυνεύει η φαμίλια σου. Κινδυνεύουν τα μικρά. Ζωή και θάνατος γίνονται ένα σε λίγες στιγμές. Γι’ αυτό ο παππούς μου αποφάσισε. Όχι. Αυτό δεν θα ξαναγίνει. Πρέπει να προστατέψει τη φαμίλια του από τέτοιες καταστάσεις και τέτοιους κινδύνους. Αποφάσισε να μετακομίσει από τον τόπο τούτο, τον επικίνδυνο. Ρώταγε μέρες και βδομάδες από ‘δώ και από ‘κεί. Έμαθε πως πουλιέται ένα σπίτι «στην κορφή του βουνού». Αυτό ήταν το μόνο πλεονέκτημα αυτού του σπιτιού. Ήτανε στην κορφή του βουνού. Κι έτσι το ποτάμι δεν θα μπορούσε να φτάσει και να μπεί στο σπίτι.

«Ευτυχούλα μου, τελειώσανε τα βάσανά μας! Αγοράσαμε ένα σπίτι στην κορφή του βουνού. Ας βρέχει ο Θεός, όσο θέλει. Νερό μέσα στο σπίτι μας δεν θα ξαναδείς!» Η χαρά τους ήταν απερίγραπτη. Ευτυχισμένοι, με την οικογένειά τους εξασφαλισμένη από το ποτάμι, υποδέχτηκαν το νέο μέλος της οικογένειας, την Αρετή, στο νέο τους σπίτι, το Μάϊο του 1924.

Γιαννούλη Χαλεπά: Φιλοστοργία (Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού), γύψος, (1875) 1,03 x 1,16 x 0,24 www.eikastikon.gr/glyptiki/halepas.html

Γιαννούλη Χαλεπά: Φιλοστοργία (Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού), γύψος, (1875) 1,03 x 1,16 x 0,24
http://www.eikastikon.gr/glyptiki/halepas.html

Η  Αρετή, είναι η μαμά μου. Σαν πιο μικρή απ’ όλα της τ’ αδέρφια, υπήρξε απ’ όλους πολυχαϊδεμένη. Ήταν το παιχνίδι όλων,  κι η φροντίδα όλων. Η Αρετή, ήταν πάντα χαρούμενη και γελαστή σαν παιδί, αφού όλοι την αγαπούσαν κι όλοι τη φρόντιζαν. Έτσι, έγινε ένας άνθρωπος με  μεγάλη καρδιά για όλους, μικρούς και μεγάλους, για συγγενείς και φίλους, και γενικά για όλους της συνανθρώπους της. Από πάντα θυμάμαι ότι αγαπούσε και φρόντιζε ακούραστα. Θεωρούσε χρέος της, να βοηθήσει -με οποιοδήποτε τρόπο μπορούσε να σκεφτεί – όποιον ήξερε ότι βρίσκεται σε κάποια ανάγκη. Δεν σκέφτηκε ποτέ τον κόπο της. Δεν το θεωρούσε θυσία. Θυμάμαι ότι η μητέρα μου από πάντα αγαπούσε και φρόντιζε ξεχωριστά, τους μεγάλους ανθρώπους που ήσαν μόνοι στη ζωή. Θεωρούσε τη μοναξιά και την εγκατάλειψη  απάνθρωπη μοίρα, κι ήθελε να την απαλύνει όσο μπορούσε. Πίστευε κι ενσάρκωνε  ότι: «Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις…». Είναι πλασμένη ως “οικονόμος” συναισθημάτων, χρόνου και έργων. Είναι πλασμένη μάνα, τροφός και αλληλέγγυος «παραστάτης». Διέπεται από το πνεύμα της προσφοράς για την οικογένειά της, χωρίς ποτέ να ζητάει αντάλλαγμα, ρητά ή σιωπηρά. Της αρκεί που εκπληρώνει στο ακέραιο το Χρέος της. Της αρκεί που αποπνέει για όλους Αγάπη. Η μητέρα μου αγαπάει πολύ τα παιδιά. Όλα τα παιδιά. Γέννησε και μεγάλωσε πολλά παιδιά, κι έκανε πολλά εγγόνια και δισέγγονα, που όλα την αγαπούν. Η αγάπη που η μητέρα μου πήρε από τους γονείς και τ’ αδέρφια της, δημιούργησε στη χαρισματική καρδιά της έναν ανεξάντλητο λογαριασμό, από τον οποίο πληρωθήκαμε πλουσιοπάροχα όλοι μας. Όλοι όσοι ζούμε, αλλά και όσοι ζήσανε ή περάσανε από κοντά της.

Κι ακόμη, δεν είπα τίποτε για τον ασήκωτο πόνο που σ’ όλη τη ζωή της κουβάλησε: Τον πόνο του χαμού δυο αγαπημένων αδελφών μέσα σε 5 χρόνια, χώρια από την απώλεια του ακριβού της πατέρα, λίγα χρόνια νωρίτερα, που ήταν ακόμη μικρό παιδί. Στα 25 του χρόνια ο καθένας, την άφησαν τ’ αδέρφια της, κι είχε μονάχα εκείνη την ολοκληρωτική αγάπη που της είχαν δώσει για να κοιτάζει το μέλλον, τη ζωή, μόνη με μια χήρα μάνα, μέσα στον πόλεμο, χωρίς καμμιά προοπτική. Κι όμως αυτός ο πόνος, μάνα, όπως κι η αγάπη πού ‘χες λάβει, σε έκαναν πολύ σπουδαίο άνθρωπο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Ἀγορήνδε»


Σημαίνει στὴν συνέλευση, στὴν ἀγορά. Ἡ τελευταία προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀγείρω καὶ μὲ τὴν σειρά του ἀπὸ τὸ γαργαίρω δηλαδὴ φέρω, συναθροίζω, βρίθω (Ι.Σταματάκου). Ἡ ἀγορὰ εἶναι τόπος συνάθροισης ἀνθρώπων, ὅπου συντελοῦνται συζητήσεις, γνωριμίες, δημηγορίες, ἀλλὰ καὶ ἀγοραπωλησίες προϊόντων, ἀγαθῶν καὶ ζώων.

Περπάτησα τὴν Ἀγορὰ τῆς πόλης, στοὺς κεντρικοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες. Ἀντίκρυσα πλῆθος κόσμου. Ἄλλους καθισμένους στὰ τραπεζάκια τῶν καφὲ, στὰ σκαμπὼ τῶν μπάρα καὶ στὰ ρεστωράν. Ἄλλους νὰ περπατοῦν παρέες παρέες σὲ πεζοδρόμια καὶ πλατεῖες καὶ ἄλλους νὰ μπαινοβγαίνουν, κατὰ κύματα, στὰ μαγαζιὰ κοιτώντας καὶ ψωνίζοντας. Μεγάλο Σάββατο, γάρ.

Ὁμιλίες δυσδιάκριτες, γέλια αὐθεντικὰ, ἀλλὰ καὶ γάργαρα νεανικὰ, ἠχοῦσαν ὁλοῦθε. Κἀτι δὲν πάει καλὰ, σκέφθηκα. Ἐκτὸς ἄν ἔχασα κάτι στὶς εἰδήσεις καὶ βγήκαμε ἀπὸ τὸ μνημόνιο, ποὺ ὁ ἀλήστου μνήμης ΓΑΠ τέτοιο καιρὸ, τῷ 2010, μᾶς ἔνέτασσε ὕπουλα, χωρὶς τὴν ἔγκρισή μας, διαγράφοντας ξεδιάντροπα, ὅσα ἀντίθετα ἔλεγε, λίγο πιὸ πρίν.

Ἀποφάσισα νὰ ἐπισκεφθῶ μερικὰ μαγαζιὰ, κάνοντας τὸν δύσκολο πελάτη, ἀφοῦ ἔτσι κι’ ἀλλοιῶς, δὲν εἶχα σκοπό νὰ ἀγοράσω, ἀλλὰ νὰ δῶ τρόπους ἀντιμετώπισης. Ἐπέλεξα ἕνα παπουτσάδικο, μὲ ἀθλητικὰ καὶ καθημερινὰ παπούτσια.

«-Γιὰ ποιὸ στύλ κοιτᾶμε σήμερα», μὲ ὑποδέχθηκε, ἀνεπιτήδευτα, ὁ πρόσχαρος πωλητὴς. Αἰσθάνθηκα ὅτι εἶχε ήδη ‘σκανάρει’ τὸ στύλ μου, ἀναγνωρίσει τὰ παπούτσια ποὺ φοροῦσα καὶ ἐκτιμήσει τὸ νούμερό μου. Ἕκανα κάποιες ἐρωτήσεις, φέρνοντας στὴν κουβέντα ἀνταγωνιστικό μοντέλλο. Χωρὶς νὰ τὸ κατηγορήσει, ἐξεθείασε τὸ δικό του, δίνοντας ἔμφαση σὲ χαρακτηριστικά, ποὺ θεώρησε ὅτι ταίριαζαν στὸ στύλ καὶ τὴν ἡλικία μου· ὅπως ‘ἀνάλαφρα’, «βοηθοῦν τὴν καμάρα τοῦ πέλματος» καὶ ‘δὲν δημιουργοῦν κάλους’. Ἔφερε δύο τρία παρεμφερῆ δείγματα καὶ νούμερα ἀνάλογα μὲ τοῦ κατασκευαστῆ, μιὰ καὶ, ὅπως δἠλωσε, ὑπάρχει διαφορά φόρμας. Στὸ τέλος μὲ «βοήθησε» στὶς ‘δυσκολίες’ τῆς …πιστωτικῆς κάρτας.

Παρόμοια καὶ σὲ ρουχάδικο, οἱ πωλητὲς δὲν ἦσαν καθόλου καταπιεστικοὶ, ἔφερναν τὰ νούμερὰ μου καὶ σὲ ὅσα δὲν εἶχαν, δὲν δίσταζαν νὰ μοῦ τὸ δηλώσουν καὶ νὰ μὲ κατευθύνουν σὲ κάτι ἄλλο, ἀντὶ νὰ μοῦ φέρουν μεγαλύτερα ἤ μικρότερα. Οὔτε στραβομουτσούνιασαν ὅταν δὲν πῆρα τίποτε. Ἄντίθετα μὲ ξεπροβόδισαν εὐχόμενοι «Καλὴ Ἀνάσταση».

Τελειώνοντας μὲ τὰ ψώνια, κατὰλαβα ὅτι κάποια πράγματα δεν ἦταν «σωστὰ» σὲ αὐτὴ τὴν Ἀγορὰ: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ὁ θεός τοῦ πολέμου εἶναι ἀκόμη ἐδῶ;


Ὁ θεός τοῦ πολέμου εἶναι ἀκόμη ἐδῶ;1Περιέργη σύμπτωση:

19 Μαρτίου εἶναι ἡ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ  ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ τοῦ θεοῦ τοῦ πολέμου Ἄρεως καὶ στὶς  19 Μαρτίου ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ γιά:
τὸ ΙΡΑΚ 2003 καὶ
τὴν ΛΙΒΥΗ τὸ 2011.

Ὁ Ἄρης εἶναι ὁ θεὸς τοῦ πολέμου, ὁ πόλεμος ἀρχίζει στὶς 19 Μαρτίου 2003 στὸ Ἰράκ  καὶ στὶς 19 Μαρτίου 2011 στὴν Λιβύη.

Καὶ στὶς δύο ἐπιθέσεις τῶν Ἀμερικανῶν δόθηκε τὸ ὄνομα Ὀδύσσεια.
Ἔτσι, ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται: 19 Μαρτίου 2003: Ἐπίθεση στὸ Ἰρὰκ καὶ 19 Μαρτίου 2011: Ἐπίθεση κατὰ τῆς Λιβύης.

Παναγιώτης Δαρίβας

Ξέρετε….
Ἀναζήτησις στὸ google  γιὰ νὰ διαπιστώσω τὸ ἐὰν πράγματι ἰσχύῃ κάτι ἀπὸ τὰ παραπάνω.
Καὶ ἰδοῦ:Ὁ θεός τοῦ πολέμου εἶναι ἀκόμη ἐδῶ;2α

βικιπαίδεια

Συνεπῶς μᾶλλον, γιὰ τὸ πρῶτο σκέλος, ὁ φίλος μας ἔχει δίκαιον…
Τὴν νύκτα τῆς 19ης Μαρτίου τοῦ 2003, πρὸς τὴν 20η ξεκίνησαν οἱ ἐπιχειρήσεις… Μὲ τὰ γνωστὰ ἀποτελέσματα τῆς ….ἀπελευθερώσεως τοῦ Ἰρᾶκ καὶ τῆς …«ἀποκαταστάσεως»  τῆς δημοκρατίας.

Γιὰ νὰ δοῦμε ὅμως καὶ τὴν Λιβύη…Ὁ θεός τοῦ πολέμου εἶναι ἀκόμη ἐδῶ;3α

 

βικιπαίδεια

Βέβαια, ἰδίως γιὰ τὴν Λιβύη, οἱ βομβαρδισμοὶ τοῦ ΝΑΤΟ εἶχαν προηγηθεῖ τῆς 19ης Μαρτίου, σποραδικῶς. Ἀλλὰ κρατῶ τὴν ἡμερομηνία διότι πρέπει νὰ πάω λίγο παρακάτω… (Κι ἐφ΄  ὅσον εἶναι καταγεγραμμένη στὰ ἐπίσημα ἀρχεῖα τους. Ἄλλως τέ, κι ὁ πόλεμος στὸ Ἰράκ, ἀλλὰ κι ὁ πόλεμος τῆς Λιβύης, ὅπως καὶ ἡ περιπέτεια τῆς Συρίας, κατὰ τὰ γνωστά, ἀπεφασίσθησαν πολὺ παλαιότερα τῶν ἡμερομηνιῶν ποὺ σημειώνουμε παραπάνω.)

Ἄς δοῦμε ὅμως καὶ παλαιότερα, τὴν Σερβία…
Πάλι τὶς ἴδιες ἡμέρες ξεκίνησαν οἱ βομβαρδισμοί… 24 Μαρτίου 1999…

Ὁ θεός τοῦ πολέμου εἶναι ἀκόμη ἐδῶ;4αἀναζήτησις google

 Ὅμως…
Στὶς 20 Μαρτίου τοῦ 1916 οἱ Σέρβοι ἔχαναν τὴν χώρα τους, λόγῳ καταῤῥεύσεως τοῦ σερβικοῦ στρατοῦ, ἀπὸ τὶς δυνάμεις τῆς Γερμανῶν καὶ τῶν Βουλγάρων…
Συνεπῶς ἤδη ἡ ἡμερομηνία αὐτή, τῆς 19ης καὶ τῆς 20ης Μαρτίου, ἐμπεριέχει ἀρκετὲς συμφορὲς γιὰ τοὺς Σέρβους.

Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἔχω μάθει στὴν ζωή μου εἶναι νὰ μὴν περιορίζομαι σὲ δύο ἤ σὲ τρία περιστατικά, πρὸ κειμένου νὰ ἐξαγάγῳ κάποιο συμπέρασμα.
Ὅπως λοιπὸν ἀντιλαμβάνεστε τὸ θέμα μας εἶναι ἐὰν ἡ παρατήρησις τοῦ Παναγιώτου ἰσχύει γιὰ τὰ πάντα… Γιὰ τὸ «καθ΄ ὅλα» δῆλα δὴ τοῦ Ἀριστοτέλους.
Δῆλα δὴ ἐὰν πράγματι ἡ ἡμέρα τῆς 19ης Μαρτίου εἶναι μία ἡμέρα ἐνάρξεως πολέμων, καταστροφῶν καὶ συμφορῶν…
Κι ἀκόμη περισσότερο, ἐὰν αὐτὲς οἱ ἡμέρες σημάδεψαν τὴν ἀνθρωπότητα, γιὰ νὰ ἀποφασίσουμε νὰ τὶς ἐρευνήσουμε.
Πρὶν σᾶς καταθέσω καὶ μερικὰ ἀκόμη εὑρήματά μου, καθὼς φυσικὰ καὶ κάποιες σκέψεις μου, θὰ πρέπῃ νὰ σημειώσουμε πὼς πράγματι, τὴν ἄνοιξιν, εἰδικῶς μάλιστα περὶ τὴν ἐαρινὴ ἱσημερία, ἐθεωρεῖτο ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν θαυμασία περίοδος ἐνάρξεως πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων.  Οἱ στρατοὶ εἶχαν στὴν διάθεσίν τους ὅλους τοὺς ἐαρινοὺς κι ὅλους τοὺς θερινοὺς μῆνες, γιὰ νὰ διενεργήσουν τὶς ἐπιχειρήσεις τους στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Ὁπότε, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν ὁ Ἄρης δρᾷ, ἤ ὄχι, λογικὰ καὶ μόνον, ἐὰν τὸ ἐξετάσουμε, ναί, πράγματι, ἡ πέριξ τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας περίοδος ἔχει χρησιμοποιηθεῖ ἀρκετὲς φορὲς γιὰ νὰ σηματοδοτήσῃ τὴν ἐναρξιν τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων κάποιου πολέμου.

Ἐξετάζουμε λοιπὸν συνολικῶς τὴν 19η Μαρτίου:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΑΙΡΕΤΙΚΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »