Ο Θουκυδίδης στις ΗΠΑ


Αν αναλύσει κανείς τις αποφάσεις, δηλώσεις, διπλωματικές ενέργειες και στρατιωτικές κινήσεις του Ομπάμα και των ΗΠΑ γενικώτερα, αντιλαμβάνεται αμέσως ότι δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε απερίσκεπτες: πίσω τους υπάρχει μία ακριβής αποτύπωση του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων, μία σαφής επίγνωση των ορίων και των δυνατοτήτων της αμερικανικής ισχύος, όπως και της ισχύος των άλλων Μεγάλων Δυνάμεων. Άλλωστε η αμερικανική ακαδημαϊκή κοινότητα, τα think-tanks και τα διάφορα ινστιτούτα, αλλά και τα σοβαρά ΜΜΕ, δεν στελεχώνονται από ψευδοπροοδευτικούς διανοούμενους που απεχθάνονται την έννοια του εθνικού συμφέροντος και αγνοούν την γεωπολιτική ανάλυση. Αλλά παράγουν τεκμηριωμένες αναλύσεις και προτάσεις πολύτιμες γιά τον Λευκό Οίκο, το Σταίητ-Ντηπάρτμεντ και το Πεντάγωνο.

Δεν είναι τυχαίο που, στις αμερικανικές στρατιωτικές και διπλωματικές σχολές, κατέχει περίοπτη θέση η διδασκαλία και η ανάλυση του έργου του Θουκυδίδη (στην Ελλάδα οι περισσότεροι  αγνοούν την αμερικανική εμμονή στον Θουκυδίδη, όπως αγνοούν και τον ίδιον τον Θουκυδίδη). Ο Θουκυδίδης και η Ιστορία του (έργο πολύ λιγώτερο πολύπλοκο και δύσβατο απ’ ό,τι φαντάζονται όσοι δεν τον έχουν διαβάσει) διδάσκει έναν τρόπο ανάλυσης των διεθνών εξελίξεων, βασισμένο στην διαυγή ανάλυση του εκάστοτε συσχετισμού ισχύος και των μεταβολών του. Αποβάλλει ιδεολογικές παρωπίδες, συναισθηματικές και ψυχαναλυτικές στρεβλώσεις. Οδηγεί τον αναλυτή στην κάθετη θέαση, στην κάτοψη της γεωπολιτικής πραγματικότητας. Και τον ηγέτη στην λήψη μίας απόφασης με μόνο κριτήριο το ποσοστό πιθανότητας επιτυχίας, εμπερικλείοντας και την πιθανότητα κινδύνου.

Γιά τον Θουκυδίδη, τα πολιτικά φαινόμενα, οι νίκες, οι ήττες, οι τακτικές υποχωρήσεις και οι στρατηγικές αναδιπλώσεις, οι επιθέσεις και οι κατακτήσεις, οι ανατροπές δεδομένων, οι όποιες εξελίξεις, αποτελούν προϊόν αποκλειστικά και μόνον συσχετισμών ισχύος. Οι αποφάσεις, από τους ηγέτες και τον κυρίαρχο δήμο, λαμβάνονται και πρέπει να λαμβάνονται βάσει υπολογισμού δεδομένων και πιθανοτήτων. Γι’ αυτό και οι ρήτορες, στην Εκκλησία του Δήμου της Αθήνας, της Σπάρτης και των άλλων ελληνικών πόλεων, καθώς και οι πρέσβεις που αποστέλλονται σε διπλωματικές αποστολές γιά να πείσουν ή να αποτρέψουν, οργανώνουν τον λόγο τους με εντυπωσιακό ρεαλισμό, αντιπαραβάλλοντας ψυχρά τα υπέρ και τα κατά. Ακόμη και τα ηθικά επιχειρήματα προβάλλονται ως μέρη της πρόσκτησης ή της απώλειας ισχύος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements