«Ποιὸ προπατορικό ἁμάρτημα;»


Ἡ Ἑλληνική Ἐμπειρία ἐκζήτησης τῆς Ἀρχής, ποὺ πυροδοτΠροεπισκόπηση αλλαγώνήθηκε ἀπὸ Ὅμηρο καὶ Ἡσίοδο, συνεχίσθηκε με Ἡράκλειτο, Θαλῆ, Ἀναξίμανδρο, Ἀναξαγόρα, Δημόκριτο, διέλυσε τὰ μυθολογικά, θρησκευτικά συντάγματα καὶ τὶς φυλετικὲς κοινωνίες, εἰσήγαγε τὴν ἰδιότητα τοῦ πολίτου ὡς ἐξ ἴσου μετόχου- «ἐκκλησιαζομένου», στὴν Πόλη καὶ ἔφθασε μέσῳ Πλάτωνος – Σωκράτους, στὴν ἀναγνώριση τῆς ἀνθρωπίνης Ὑπάρξεως ὡς Ἱερᾶς.

Ἡ ἔλευση τοῦ Χριστιανισμοῦ γκρεμίζει ὁριστικά τὴν φυλετική κουλτούρα. Ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθοδοξία καταχώρησε ὡς ἀπαξία ὁλόκληρη τὴν κοινωνικὴ τάξη, δηλαδή κάθε διάκριση. Ὅλοι εἶναι ἴσοι ὡς πρόσωπα θεούμενα κατά χάριν Θεοῦ. Βεβαίως δὲν ἔχουν καταργηθῆ ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ διακρίσεις, ἀλλὰ ἔπαψαν νὰ ἔχουν θρησκευτική, δηλαδὴ ἠθική, νομιμοποίηση καὶ κάλυψη.

Συμπληρώνουν οἱ Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅτι ἡ βιολογική, κοινωνικὴ καὶ φυσική ἀναγκαιότητα δὲν μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν στὴν κατάργηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ εἰσαγωγή τοῦ Αὐτεξουσίου ἀποδιώχνει καὶ μετατρέπει τὸ ‘προϋπᾶρχον’ κακό, ἀπὸ συστατικὸ τοῦ μυθολογικοῦ κόσμου, σὲ πρόβλημα δυνητικῆς χρήσης τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ αὐτεξουσίου τοῦ ἀνθρωπίνου Ὅντος.

Πῶς συναρτῶνται τώρα ἡ Ἑλληνορθόδοξη Φιλοσοφία καὶ ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη, μὲ τὸ ἰουδαϊκὸ μυθολογικὸ σύνταγμα (Παλαιὰ Διαθήκη) ποὺ καθορίζει ἀτομικὴ καὶ συλλογικὴ ἐνοχὴ καὶ μάλιστα ἐκ κληρονομίας; Καὶ ὄχι μόνον αὐτὸ ἀλλὰ μετατρέπει τὴν ἐργασία ἀπὸ πηγὴ προσφορᾶς καὶ συμμετοχῆς στὴν κοινωνία σὲ ἀπαξία, τὴν δὲ μητρότητα σὲ ἀφόρητο πόνο. Ποὺ μόνο ἀνελεύθεροι ἤ ἐπικυρίαρχοι μποροῦν νὰ πρεσβεύουν. Διότι τὸ ἐνοχικὸ θρησκευτικὸ μοντέλο, ἀκυρώνει τὶς δυνατότητες τῆς ἐλευθερίας, τὴν ἐξορίζει ἀπὸ τὴν συνυπαρκτικὴ περιοχὴ (κοινωνία). Φανερώνει οὐσιαστικὰ, τρόμο, μπροστὰ στὴν ἐλευθερία. Κρατούντων καὶ κρατουμένων.

Πουθενὰ στὰ Εὐαγγέλια δὲν ὑπεισέρχεται ἡ ἔννοια τῆς πτώσεως καὶ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, παρὰ μόνον ἀργότερα καὶ στά πλαίσια τῆς ἀναφορᾶς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου σὲ ὁμοθρήκους τῆς ἐποχῆς του. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ τιμωροῦ τοῦ «περιουσίου» (ἄλλη θεμελιώδης ἀντίφαση) λαοῦ, ὅταν παρεκτρέπεται ἤ τῶν ἐχθρῶν του!

Ἀντὶ λοιπὸν νὰ συνεχισθῇ ἡ ἐξέλιξη τῆς Ἑλληνορθόδοξης σκέψης, δηλαδὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς Ἐκκλησίας, ἐνστερνίσθηκε ἡ Ὀρθοδοξία τὸ δῆθεν παραδειγματικὸ πλαίσιο τῆς «παιδευτικῆς» λειτουργίας τῶν ἰουδαϊκῶν μυθολογιῶν καὶ δημιουργεῖ σχιζοφρενεῖς καταστάσεις στὰ μυαλὰ τῶν παιδιῶν μας. Ἔτσι ποὺ ἡ ἀποχώρησὴ τους ἀπὸ τὸν ποιμαντορικό λόγο νὰ εἶναι βεβαία, ἀφοῦ ἡ Π.Δ. βρίθει ἀπὸ ἐγκλήματα, πάθη, ἀγριότητες πολεμικὲς, ἀλλὰ καὶ νομικὲς ἐπιβολὲς προκειμένου νὰ τιθασσευθῇ ἡ ἀνθρώπινη φύση. Γιὰ νὰ μὴν ποῦμε γιὰ τὴν ἀπέχθεια γιὰ τὴν σεξουαλικότητα καὶ τὴν γυναίκα κατὰ τὴν ἔμμηνο καὶ ὄχι μόνο, ρύση (ἐνῷ πουθενὰ στὴν Καινὴ Διαθήκη δὲν ὑπάρχει ἔστω καὶ ἡ παραμικρὴ νύξη γι’ αὐτά). Δὲν πρωτεύει ἡ ἀγάπη καὶ ἡ σχέση, ἀλλὰ μιὰ πανικόβλητη προσπάθεια ἀπόσεισης καὶ ἀμνήστευσης φαντασιακῶν καὶ ἀνύπαρκτων ἐνοχῶν. Ποὺ ἀφήνει νευρωτικὰ ἐρείπια.

Ὅμως ἕνας Θεὸς χωροφύλακας καὶ δικαστὴς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι Θεὸς. Γι’ αυτὸ καὶ ἡ ‘Oρθοδοξία μιλᾶ γιὰ ἀγάπη, σχέση κοινωνίας, ἐκκλησία -κάλεσμα σχέσης μὲ τὸν Θεό, τρόπο βίου κατὰ Θεὸν καὶ ἐν τέλει θέωση, κατὰ χάριν Θεοῦ. Μιὰ θέωση κατ’ ἐπιταγὴν εἶναι ἀνελεύθερη καὶ συνεπῶς παραλογισμός. Ἡ τραγικότητα τοῦ Ἀνθρώπου δὲν ἀποτυπώνεται στὰ μυθολογικὰ Ἰουδαϊκὰ κείμενα, ἀλλὰ μόλις στοὺς 1440 στίχους τῆς Ἀντιγόνης τοῦ Σοφοκλέους.

Ἄς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι τὴν ἰουδαϊκὴ μυθολογικὴ ἱστορία, τὴν κατέστησε οἰκουμενικὴ ὡς Ἁγία Γραφὴ ὁ διοικῶν Χριστιανισμός. Ὅμως ὁ Ἄνθρωπος, ὀντολογικὰ, εἶχε ἠδη προχωρήσει πολύ.

2 Σχόλια to “«Ποιὸ προπατορικό ἁμάρτημα;»”

  1. ΘΑΝΟΣ Says:

    Η απόψεις αυτες εχουνε αρχισει πολυ δειλά να αυξανονται και εντός του Ελληνορθοδοξου πληρώματος της Εκκλησίας δημιουργώντας ένα νέο πλαίσιο αίρεσης….
    Η εμπαθής αντιπάθεια προς καθετι εβραϊκό (οχι αδικαιολογητη πολλες φορες) βρίσκει ερείσματα σε περίεργες απόψεις που αμφιβάλλω παρα πολύ για τις προθέσεις τους…
    Ο Κύριος Ιησους Χριστός ποτέ δεν αναφέρθηκε στην Παλαιά Διαθήκη ή στα προσωπα που πρωταγωνιστούν σε αυτήν σα να μιλουσε για κατι μυθολογικο….
    Οφείλουμε λοιπόν τον δέοντα σεβασμό στην Παλαια Διαθήκη την οποια οι Πατερες της Εκκλησίας συμπεριέλαβαν στην Αγία Γραφή.
    Η Παλαια Διαθηκη ειναι ενα πολυ δυσκολο βιβλιο το οποιο απαιτεί ιδιαίτερες πνευματικές γνώσεις και ικανοτητες για να εξηγηθεί…
    Κι οσοι βλέπουν διάσταση μεταξυ του προσωπου Του Θεού σε αυτήν σε σχεση με τον Θεό της Αγαπης της Κ Διαθηκης θα πρέπει να βρουν την απάντηση μελετωντας και ακουγοντας τις αναλυσεις των Πατερων για το θεμα…
    Η φαινομενικη σκληροτητα παντως της Π. Διαθηκης οφείλεται εν πολλοίς σε 2 βασικους λογους…
    Πρωτον διοτι ηταν ενας πολυ σκληρός κοσμος αυτός στον οποίο καλουνταν να υποστηριχθεί αποτ ον Θεό η επιβίωση της πιστής γενιάς ανθρώπων που θα έφτανε να φερει στον κόσμο τον Υιό Του…
    Και Δευτερον διότι ειναι γνωστό ότι κανείς απο τους προ Χριστου ανθρωπους που πεθαναν δεν κριθηκε απο τον Θεό, αλλά περιμεναν όλοι την επισκεψη του Κυρίου στον Αδη και το μηνυμα της Σωτηριας και σε αυτους κατά την παράδοση της Εκκλησίας μας…..

    Καλώ λοιπόν τους Ελληνορθοδοξους αδερφους μας που έχουν παρόμοιες ιδέες με τον αρθρογραφο να μην βιαστούν στο να καταδικασουν αυτό που ο Κύριος Ιησούς Χριστός σεβαστηκε και τόνισε…. «Εγω δεν ήρθα να καταργησω την γραφή αλλά να την συμπληρώσω»…..
    Αλλωστε και η Μεταμορφωση του στο ορος Θαβώρ ανάμεσα στους Μωυσή και Προφήτη Ηλία δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισβήτησης….

  2. Γεώργιος Κακαρελίδης Says:

    Εὐχαριστῶ τὸν Θάνο, γιὰ τὶς προτροπὲς του.
    Ξαναδιάβασα μὲ τὴν εὐκαιρία τὸ κείμενο, μήπως μοῦ ξέφυγε κάτι, ἀλλὰ δὲν μπόρεσα νὰ βρῶ κάτι τὸ ἐμπαθὲς, αἱρετικὸ ἤ ἀντιεβραϊκό (ἡ μὴ ἀποδοχὴ κάποιου κειμένου δὲν σημαίνει «ἀντὶ-». πχ ἡ μὴ ἀποδοχὴ τοῦ ἰσλαμικοῦ, κουμφουκιανοῦ ἤ ἄλλου μεταφυσικοῦ μοντέλου δὲν σημαίνει ταυτόχρονα καὶ ἀντι-, οὔτε ἔχει νόημα στὴν ἀγωνιώδη ἀναζήτηση τῶν ἄνθρώπων ἡ ταμπελοποίηση).
    Τὸ μικρὸ αὐτό ἄρθρο δὲν ἀποσκοπεῖ στὸ «καταλύσαι» , ἁπλῶς στὴν ἀνάγκη διάκρισης μυθολογικῶν, καιρικῶν καὶ ἄλλων στοιχείων τοῦ κάθε ἄλλωστε κειμένου. Ἐπικεντρώνομαι ἀποκλειστικὰ στό συλλογικό ἐνοχικό πρόβλημα καὶ ὄχι τὸ ἀτομικό τῆς πτώσεως-ἐπιλογῆς τρόπου βίου. Μὲ ἄλλα λόγια στὴν ἐσωτερικὴ συνέπεια κάθε θεωρίας. [Μιὰ παρέκβαση: πχ.Θὰ ἦταν ἐνδιαφέρουσα ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα γιατὶ ὁ φόνος εἶναι κακό; Προσοχὴ γιὰ ἀποφυγὴ παρεξήγησης, ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ τὸ πῶς συμβιβάζεται τὸ «κακό» τοῦ φόνου μὲ τὴν ἀρχὴ διατήρησης τῆς ἐνέργειας- ὕλης, ἄν θέλετε. Εἴτε μὲ τὴν γλῶσσα τῶν Πατέρων μιλήσουμε – ἡ ὕλη ὡς ποιότητα ἐνεργειῶν, εἴτε μὲ τὴν γλῶσσα τοῦ Ἄἱνστάιν – ἡ μᾶζα = ἐνέργεια, ὁ φόνος δὲν μπορεῖ γιὰ λόγους συνέπειας, νὰ ταξινομηθῆ ὡς «κακόν» ἀπὸ τὴν δικαιοσύνη. Γι’ αὐτό καὶ ὁ Χριστὸς ἐπιλύει τὸ πρόβλημα μὲ τὸ ἐκπληκτικό «Πάντα οὖν ὅσα ἐὰν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτως καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς· οὗτος γάρ ἐστιν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται. [Ματθ. ζ’ 12] » , ἰδίως στὴν ἀρνητικὰ ἐκφερόμενη ἐκδοχὴ του. Ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ φονεὺς αὐτοδίκαια ἀποδέχεται τὴν μετατροπὴ τοῦ ἴδιου σὲ ἄλλη μορφὴ ἐνέργειας ὕλης. Αὐτὸ ποὺ κυνικά, λέμε «ἐκτέλεση» ἤ στὴν Ἰουδαϊκὴ πρακτική » ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ τίποτε παραπάνω» ].

    Τὸ θέμα τῆς ἐνοχῆς λόγῳ τῆς μυθολογικῆς πτώσεως, εἶναι τεράστιο θέμα, ποὺ ἀπασχόλησε καὶ ἀπασχολεῖ πέραν τῶν Εὐαγγελιστῶν καὶ τῶν Πατέρων, ἐξαιρετικοὺς φιλοσόφους καὶ θεολόγους, ἀλλὰ καὶ ψυχιάτρους . Ἡ θεωρητικὴ ὑπόσταση τοῦ προβλήματος ἀνάγεται στὶς ἔννοιες τοῦ κακοῦ καὶ ἀγαθοῦ. Ἡ τοποθέτηση τοῦ καθενὸς μας καὶ ἡ στάση ζωῆς μπορεῖ νὰ ἀναδείξῃ ἀστέρες ἀλλὰ καὶ νὰ καταδείξῃ συντρίμμια.

    Δὲν προσπαθῶ φυσικὰ νὰ πάρω θεολογικὴ θέση, οὔτε μπορεῖ νὰ ἐξαντληθῃ τό θέμα μὲ 500 (ὑποχρεωτικά δυστυχῶς!) λέξεις. Προσπαθῶ ἁπλῶς νὰ καταδείξω τὴν μὴ ἀναφορὰ τῆς Καινῆς Διαθήκης (καὶ τῆς ἐπιστήμης φυσικὰ, ποὺ ἡ Καινὴ Διαθήκη καὶ ἡ ὁρθοδοξία οὐδέποτε ἀμφισβήτησαν) γιὰ τὴν λεγομένη πτώση. Καὶ νὰ προβάλω τὴν ἐσωτερικὴ ἀσυνέπεια τῆς παλαιᾶς διαθήκης μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία.

    Πολλοὶ θεωροῦν ὡς παιδευτικὰ τὰ μυθολογικὰ ἰουδαϊκὰ κείμενα (ὅλοι ἄλλωστε, χρησιμοποιοῦμε μύθους). Καλὸ εἶναι ὅμως νὰ χρησιμοποιοῦμε τέτοια κείμενα μόνο ὅταν εἶναι «κλασσικά» (ὅπως κάνουμε καὶ μὲ τὴν Ἑλληνικὴ ἠ ξένη «Βιβλιογραφία»). Γιὰ τὸ ὁποῖο, ἄν εἶναι «κλασσικά», ἐπιτρέψτε μου νὰ διατηρῶ κάποιες ἐνστάσεις, σὲ κάποια θέματα.

    Πρόχειρα νὰ ἀναφέρω βιβλιογραφικὰ ἐκτὸς τῶν Κλασσικῶν Ἑλλήνων, τῶν Εὐαγγελιστῶν καὶ Πατέρων, τὰ ἔργα ἐπί τοῦ θέματος τῶν Γιανναρᾶ, Γεράση, Φλωρόφσκι, Κάφκα, Σινγκερ Ισαάκ (ὁ σκλάβος), τὸ χερέμ τοῦ Σπινόζα, Παπασωτηρίου Χ (Βυζαντινή ὑψηλὴ Στρατηγική) κτλ.

    Ἀνεξάρτητα ἀπὸ αὐτὰ, ἴσως ἀρκεῖ τὸ τεράστιας ἐμβέλειας «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν». Εἶναι ἀρκετὸ γιὰ αὐτὴ τὴν ζωή, ποὺ τὴν συγκεκριμένη ζοῦμε μιὰ φορὰ μόνον.

    Εὐχὰς ἐπὶ τῇ Ἀναστάσει
    Γιῶργος Κακαρελίδης


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: