Τα σούργελα μας έγιναν συνήθεια…


le-fou-du-roi

Είναι η μοίρα μας αφημένη σε χέρια δεξιοτεχνών και ανθρώπων με στοιχειώδη επάρκεια γλώσσας, σκέψης και ικανοτήτων έργου;  Όχι βέβαια. Τα σούργελα αξιώνουν της κοινής μας μοίρας το κουβάλημα. Και όσο αυτά την αξιώνουν τόσο εμείς ενδίδουμε στον τραγικό κύκλο της γένεσης και της φθοράς τους. Από φόβο; Από οργή; Από άγνοια για τις αυριανές συνέπειες; Από εκείνο το περίεργο και χρόνια τώρα ανεκτόπιστο συναίσθημα πως οι γελωτοποιοί μας αρμόζουν και πως μόνο αυτοί μπορούν να διαχειριστούν τις τύχες μας; Κάποτε τους ονομάζαμε δημαγωγούς. Οι συγκαιρινοί τους θαυμαστές δεν μπορούν ούτε αυτόν τον τίτλο να διεκδικήσουν με περγαμηνές για το βιογραφικό τους. Γιατί η δημαγωγία απαιτεί ρητορική δεινότητα και αυτοί χειρίζονται την γλώσσα χειρότερα και από τους βαρβαρισμούς του Αλάριχου . Γιατί η δημαγωγία απευθύνεται στο συναίσθημα του πλήθους και αυτοί οι αχρείοι επενδύουν μονάχα στην οργή του. Γιατί η δημαγωγία στο εν τέλει εξάπτει και λίγη από την ελπίδα του λαού ενώ αυτοί υποδαυλίζουν μόνο την βία που κείτεται μέσα του .
Είναι αυτός ο Δήμος, ο « γεροχωριάτης, ο αράθυμος, ο μισόκουφος και γκρινιάρης» κατά τον Αριστοφάνη που δεν μπορεί να ανεχτεί για πολύ τον Περικλή και καταφεύγει στις σοφιστείες του Κλέωνα. Κοινώς στις παπαριές του κάθε τυχαίου δημαγωγίσκου. Είναι ελκυστικός ο λόγος του τελευταίου, ασκεί μια σαγηνή το δήθεν τάχα μου ανυπότακτο της φύσης του και γενικώς πουλάει στον μέσο πολίτη. Χρήσιμος για να εκτονώνεις εσύ την οργή σου και να φτιάχνει αυτός καριέρες. Απαραίτητος για να γεννάει μέσα σου την ψευδαίσθηση του οικείου, πως είναι και αυτός ένας σαν και σένα, από τα ίδια υλικά φτιαγμένος, αυτά του πεζοδρομίου  και να μπορεί ταυτόχρονα να τα κονομάει και να τακτοποιεί τους δικούς του οικείους. Στις γνωστές αργομισθίες με τα πολλά χιλιάρικα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τσίπρας και Λαφαζάνης λένε το ίδιο πράγμα: Καμιά θυσία για το ευρώ!


Έχει εξελιχθεί σε ένα είδος… πρωτοκόλλου: Κάθε φορά που συνεδριάζουν τα κομματικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ να παρακολουθούμε και το έργο «Μπαινοβγαίνοντας από το ευρώ».

Αμέσως, προκαλείται μέγας σάλος σχετικά με τη θέση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης όσον αφορά στην παραμονή ή όχι της χώρας στη ζώνη του ευρώ και προβάλλονται τα επιχειρήματα περί «δημοκρατικού κόμματος», όπου «κατατίθενται όλες οι απόψεις» και τελικά «επικρατεί η γνώμη της πλειοψηφίας».

Και τελικά, ο επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας (που δεν έχει αυτοδιαλυθεί, αν και κοντεύει ένας χρόνος από το ιδρυτικό συνέδριο του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ), Π. Λαφαζάνης, εμφανίζεται την επομένη για να διακηρύξει την πίστη του στη γνώμη της πλειοψηφίας.

Το έργο έχει επαναληφθεί άπειρες φορές.

Και πρέπει να είναι κανείς πολύ αφελής για να πιστεύει ότι κοτζάμ κόμμα που διεκδικεί την εξουσία δεν κατάφερε να βρει έναν τρόπο να αντιμετωπίσει το θέμα χωρίς να γίνεται κάθε φορά βούκινο – και μάλιστα ενόψει ευρωεκλογών.

Με δεδομένο ότι μπροστά στη χώρα (και επομένως σε οποιαδήποτε κυβέρνηση βρίσκεται ή θα βρεθεί στην εξουσία) ανοίγονται μόνο δύο δρόμοι – αυτός της εφαρμογής του μνημονίου ή αυτός της μη εφαρμογής του και της εξόδου από το ευρώ – η αλήθεια είναι ότι στο θέμα του ευρώ, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κρυφή ατζέντα.

Και η Αριστερή Πλατφόρμα του κ. Λαφαζάνη χρησιμοποιείται για να θέτει και να ξαναθέτει το θέμα, ώστε αν ποτέ αποφασιστεί κάποια μονομερής ενέργεια, να μπορεί κανείς να πει πως… η μειοψηφία έγινε τελικά πλειοψηφία!

Επομένως, το αλαλούμ έχει πολιτική στόχευση.

Διότι, ως γνωστόν, το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ» αποτελεί επίσημα διακηρυγμένη θέση του ΣΥΡΙΖΑ εδώ και πάνω από έναν χρόνο, όταν περιελήφθη επίσημα στην Πολιτική Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του Φεβρουαρίου 2013.

Και ουδέποτε έχει εγκαταλειφθεί.

Σε μια μόνο περίπτωση διανθίστηκε και από το σύνθημα – υπόμνηση «καμιά αυταπάτη για τη δραχμή», που όμως εγκαταλείφθηκε γρήγορα, καθώς δεν βρέθηκε ποτέ εκείνο το αναγκαίο «ενδιάμεσο», που θα αποτελούσε την τρίτη λύση ανάμεσα στο «καμιά θυσία για το ευρώ» και το «καμιά αυταπάτη για τη δραχμή».

Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2013, ο ΣΥΡΙΖΑ μας το ξεκαθάρισε: «Δεσμευόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε το ενδεχόμενο τέτοιων απειλών ή εκβιασμών με όλα ανεξαιρέτως τα όπλα που μπορούμε να επιστρατεύσουμε, ενώ είμαστε ήδη έτοιμοι να αναμετρηθούμε ακόμη και με τη χειρότερη έκβαση. Είμαστε βέβαιοι ότι σε μια τέτοια απευκταία περίπτωση ο ελληνικός λαός θα μας στηρίξει ανεπιφύλακτα».

Και τότε, η Αριστερή Πλατφόρμα είχε καταθέσει πρόταση σύμφωνα με την οποία «η αντιμνημονιακή πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει όρια και περιορισμούς και είναι πάνω και πέρα από οποιεσδήποτε απειλές και καταστροφολογίες, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που αφορούν τη θέση και την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη».

Τον Μάρτιο του 2013, ο κ. Τσίπρας, απευθυνόμενος στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε πως «η νέα θέση μας είναι καμιά θυσία για το ευρώ». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΌ ΜΗΝΥΜΑ


Πασχαλινό Μήνυμα – 1994

Είναι γνωστό πώς οι διάφοροι «ταγοί», ρασοφόροι και μη, συνειδητά, κάθε χρόνο και γιορτή αναμεταδίδουν τα μαγνητοφωνημένα –κατεψυγμένα, άψυχα και ψεύτικα μηνύματά τους. Λοιπόν, στα πλαίσια των εορτών της Λαμπρής του 1994, (τώρα 2014) για τον κάθε Έλληνα, που αγαπά και σκέφτεται τον συνάνθρωπό του, αυτές οι μέρες του δίνουν τη δυνατότητα να το δείξει. Έτσι ο γράφων σκέφτηκε, αντί για ένα άλλο μήνυμα, να στείλει το «Χριστός Ανέστη» και μ’ αυτό να ευχηθεί στους απανταχού Έλληνες:

«Χριστός Ανέστη αδελφοί!

Με τούτη την Ανάσταση και η ζωή κι αυτή να Αναστηθεί!»

 Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Α Ν Ε Σ Τ Η

  «Χριστός Ανέστη» Χριστιανοί, πάλι θ’ ακουστεί

από απλά ανθρωπάκια, ετούτου τ’ αστεριού

Αλλού σιγά, για ν’ αποφύγουνε το μάτι του Θεού

κι αλλού πιο δυνατά για ν’ ακουστεί η οργή του λαού

Λέξεις σοφές σαν κύματα θα ’ρθουν στα χείλη μας

και στην καρδιά και άσπιλη ψυχή μας

Πολλοί θα δώσουν το παρών, θα γίνουν σταυροφόροι

και το σταυρό πάλι θα σκώσουνε, μαζί και το δικό τους

Μέσα σ’ αυτούς, κάποιοι από συνήθεια, γιατί έχουν βαρεθεί

όλους τους μεγαλόστομους τους χρυσορασοφόρους

Άλλοι γιατί πιστεύουνε κι όλα τα υπομένουν

κι άλλοι που καρτερούν Ανάσταση μ’ ανθρώπινη μορφή

Να αναστήσουνε μαζί με το Χριστό και τούτη τη ζωή

που έγινε ένα ανάθεμα και δύσβατο στρατί

Κι άλλοι που έχουν παράπονα, πολλά ερωτηματικά:

Πώς, τάχα να ξεχάστηκαν; Κι όχι μονάχα οι Χριστιανοί!

Μα βλέπουν μπρος στα μάτια τους πως σβήνει η αγάπη

και πως το μίσος επικρατεί, το χάος μεγαλώνει

Κι αυτά είναι ρωτήματα, που είναι για τις μέρες μας,

κάτι πολύ χειρότερα από τα Σόδομα και Γόμορρα

Και έχουμε «πολιτισμό»…! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ που αποφασίστηκαν στο Συνέδριο δεν αλλάζουν από την Κεντρική Επιτροπή


Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλος Μηχανολόγος-Ηλεκτρολόγος, Οικονομολόγος

Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλος
Μηχανολόγος-Ηλεκτρολόγος, Οικονομολόγος

Κατά την πρόσφατη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, επανεμφανίστηκε η διαφωνία μεταξύ της Πλειοψηφίας του και της Αριστερής Πλατφόρμας στα εξής δύο κρίσιμα ζητήματα: 

1.         Ποιες είναι ακριβώς οι αποφάσεις του Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ για δύο στρατηγικής σημασίας θέματα:

την παραμονή μας στην Ευρωζώνη και το ευρώ,

τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ, αν τα κράτη της Ευρωζώνης δεν δεχτούν τις θέσεις του για κάποια σοβαρά ζητήματα (ακύρωση μνημονίων, διαγραφή χρέους, θέση τραπεζών υπό την ιδιοκτησία του δημοσίου, ακύρωση ιδιωτικοποιήσεων, απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ κ.λ.π.).  

(α) Η Πλειοψηφία υποστηρίζει:  

“Ότι θα παραμείνουμε στο ευρώ είναι απόφαση του Συνεδρίου,στο Τέξας το είπε ο κ. Τσίπρας”(Γ. Σταθάκης, Mega 15.3.14).

(β) Η Αριστερή Πλατφόρμα υποστηρίζει:  

“Το Ιδρυτικό Συνέδριο του κόμματος αποφάσισε να δοθεί η μάχη για την εφαρμογή του προγράμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς μέσα στο πλαίσιο του συνθήματος ‘καμία θυσία για το Ευρώ’. Η απόφαση του Συνεδρίου δεν υιοθέτησε καταστροφολογικού τύπου εκτιμήσεις στο ενδεχόμενο εξόδου από την ζώνη του ευρώ” (“Κείμενο Συμβολής Αριστερής Πλατφόρμας στην 4η Συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ”, Iskra 8/12//13).

“Αν μια Κυβέρνηση της Αριστεράς εκβιαστεί από το ευρωπαϊκό κατεστημένο όπως η Κύπρος, τότε δεν θα πρέπει να εγκαταλείψει το προοδευτικό πρόγραμμά της αλλά να είναι έτοιμη, σε κάθε περίπτωση, να το εφαρμόσει ακόμα και εκτός ευρωζώνης”  (Π. Λαφαζάνης στην πρόσφατη Κ.Ε., Iskra 13/4, 14/4).

(γ) Η δική μας άποψηείναι πως αυτό που αποφάσισε το Συνέδριο (τον Ιούλιο 2013) για τα δύο αυτά θέματα έχει διατυπωθεί με σαφήνεια στην “Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου” και εκφράζεται ακριβέστερα από την Αριστερή Πλατφόρμα.

Ιδού η ακριβής διατύπωση της παραγράφου 13.2 της Πολιτικής Απόφασης:

“Όπως συμπυκνώνει το σύνθημα ‘καμιά θυσία για το ευρώ’, απόλυτη προτεραιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, όχι η υποταγή σε υποχρεώσεις που ανέλαβαν άλλοι, υποθηκεύοντας τη χώρα. Δεσμευόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε τις ενδεχόμενες απειλές και τους εκβιασμούς των δανειστών με όλα τα δυνατά όπλα που μπορούμε να επιστρατεύσουμε, ενώ είμαστε ήδη έτοιμοι να αναμετρηθούμε με οποιαδήποτε εξέλιξη, βέβαιοι ότι, σε κάθε περίπτωση, ο ελληνικός λαός θα μας στηρίξει”. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Ποιὸ προπατορικό ἁμάρτημα;»


Ἡ Ἑλληνική Ἐμπειρία ἐκζήτησης τῆς Ἀρχής, ποὺ πυροδοτΠροεπισκόπηση αλλαγώνήθηκε ἀπὸ Ὅμηρο καὶ Ἡσίοδο, συνεχίσθηκε με Ἡράκλειτο, Θαλῆ, Ἀναξίμανδρο, Ἀναξαγόρα, Δημόκριτο, διέλυσε τὰ μυθολογικά, θρησκευτικά συντάγματα καὶ τὶς φυλετικὲς κοινωνίες, εἰσήγαγε τὴν ἰδιότητα τοῦ πολίτου ὡς ἐξ ἴσου μετόχου- «ἐκκλησιαζομένου», στὴν Πόλη καὶ ἔφθασε μέσῳ Πλάτωνος – Σωκράτους, στὴν ἀναγνώριση τῆς ἀνθρωπίνης Ὑπάρξεως ὡς Ἱερᾶς.

Ἡ ἔλευση τοῦ Χριστιανισμοῦ γκρεμίζει ὁριστικά τὴν φυλετική κουλτούρα. Ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθοδοξία καταχώρησε ὡς ἀπαξία ὁλόκληρη τὴν κοινωνικὴ τάξη, δηλαδή κάθε διάκριση. Ὅλοι εἶναι ἴσοι ὡς πρόσωπα θεούμενα κατά χάριν Θεοῦ. Βεβαίως δὲν ἔχουν καταργηθῆ ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ διακρίσεις, ἀλλὰ ἔπαψαν νὰ ἔχουν θρησκευτική, δηλαδὴ ἠθική, νομιμοποίηση καὶ κάλυψη.

Συμπληρώνουν οἱ Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅτι ἡ βιολογική, κοινωνικὴ καὶ φυσική ἀναγκαιότητα δὲν μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν στὴν κατάργηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ εἰσαγωγή τοῦ Αὐτεξουσίου ἀποδιώχνει καὶ μετατρέπει τὸ ‘προϋπᾶρχον’ κακό, ἀπὸ συστατικὸ τοῦ μυθολογικοῦ κόσμου, σὲ πρόβλημα δυνητικῆς χρήσης τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ αὐτεξουσίου τοῦ ἀνθρωπίνου Ὅντος.

Πῶς συναρτῶνται τώρα ἡ Ἑλληνορθόδοξη Φιλοσοφία καὶ ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη, μὲ τὸ ἰουδαϊκὸ μυθολογικὸ σύνταγμα (Παλαιὰ Διαθήκη) ποὺ καθορίζει ἀτομικὴ καὶ συλλογικὴ ἐνοχὴ καὶ μάλιστα ἐκ κληρονομίας; Καὶ ὄχι μόνον αὐτὸ ἀλλὰ μετατρέπει τὴν ἐργασία ἀπὸ πηγὴ προσφορᾶς καὶ συμμετοχῆς στὴν κοινωνία σὲ ἀπαξία, τὴν δὲ μητρότητα σὲ ἀφόρητο πόνο. Ποὺ μόνο ἀνελεύθεροι ἤ ἐπικυρίαρχοι μποροῦν νὰ πρεσβεύουν. Διότι τὸ ἐνοχικὸ θρησκευτικὸ μοντέλο, ἀκυρώνει τὶς δυνατότητες τῆς ἐλευθερίας, τὴν ἐξορίζει ἀπὸ τὴν συνυπαρκτικὴ περιοχὴ (κοινωνία). Φανερώνει οὐσιαστικὰ, τρόμο, μπροστὰ στὴν ἐλευθερία. Κρατούντων καὶ κρατουμένων.

Πουθενὰ στὰ Εὐαγγέλια δὲν ὑπεισέρχεται ἡ ἔννοια τῆς πτώσεως καὶ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, παρὰ μόνον ἀργότερα καὶ στά πλαίσια τῆς ἀναφορᾶς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου σὲ ὁμοθρήκους τῆς ἐποχῆς του. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ τιμωροῦ τοῦ «περιουσίου» (ἄλλη θεμελιώδης ἀντίφαση) λαοῦ, ὅταν παρεκτρέπεται ἤ τῶν ἐχθρῶν του! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »