Η πολυδιάσπαση της Δεξιάς


Το σημαντικώτερο πλεονέκτημα της Δεξιάς -από το 1915 που δημιουργήθηκε η παράταξη αυτή από τον Δημήτριο Γούναρη ώς την θλιβερή παρακμή της κατά την πενταετία του Κώστα Καραμανλή-, ήταν η συνοχή της. Αυτό ήταν το στοιχείο που της προσέδωσε μόνιμη και πρωταγωνιστική παρουσία στην ελληνική πολιτική σκηνή. Οι δεκαετίες περνούσαν, αλλά η μάζα των ψηφοφόρων της Δεξιάς παρέμενε ενωμένη, ενώ η «ταυτότητα» του δεξιού ψηφοφόρου εμφάνιζε εξαιρετική αντοχή στον χρόνο και περνούσε με αξιοσημείωτη σταθερότητα από γενιά σε γενιά.

Οι δεξιοί έκριναν και κατέκριναν, μεταξύ τους και στο σπίτι τους, τις δεξιές κυβερνήσεις, αλλά έναντι των αντιπάλων τους ήταν ενωμένη γροθιά και στις εκλογές ψήφιζαν με νομιμοφροσύνη όποιον ηγείτο εκάστοτε της δεξιάς παράταξης: τον Παναγή Τσαλδάρη, τον Ντίνο Τσαλδάρη, τον Αλέξανδρο Παπάγο, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, πάλι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Γεώργιο Ράλλη, τον Ευάγγελο Αβέρωφ, ακόμη και τον μη δεξιό και πολιτικά «παρείσακτο» Μητσοτάκη, γιά να φτάσουμε στον Έβερτ και τον Κώστα Καραμανλή.

Μάλιστα, μετά τον Εμφύλιο, απορρόφησε τα καλύτερα στοιχεία της παλαιάς βενιζελική παράταξης κα εμπλουτίσθηκε με ποιοτικά στελέχη.  Ενώ η Αριστερά εδιασπάτο μεταξύ σταλινικών και τροτσκιστών, ζαχαριαδικών και αντιζαχαριαδικών, «εσωτερικού» και «ορθοδοξίας», και ο χώρος του Κέντρου ήταν μία πανσπερμία προσωποπαγών αρχηγικών σχηματισμών, η Δεξιά κυβερνούσε με μικρά διαλείμματα από το 1935 μέχρι το 1981. Και ακόμα και στα πικρά χρόνια της ήττας της από το ΠΑΣΟΚ, ακόμα και στην παταγωδώς αποτυχημένη διακυβέρνηση Μητσοτάκη και στην εξ ίσου αποτυχημένη διακυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, διατήρησε την συνοχή της. Και ουδέποτε, ακόμη και στις χειρότερες ήττες της (1964, 1981, 2009) έπεσε κάτω από το ποσοστό του 35%.

Την εποχή του Μνημονίου, που σαρώθηκαν δομές και σταθερές δεκαετιών, «έσπασε» και η συνοχή της Δεξιάς. Ο Αντώνης Σαμαράς  αρχικά ήταν διαπρύσιος εχθρός του Μνημονίου, και  η στάση του αυτή είχε τεράστια απήχηση. Αν την είχε κρατήσει, στις εκλογές του 2012 θα είχε κερδίσει μία συντριπτική πλειοψηφία σε επίπεδα 50%, θα είχε επαναδιαπραγματευθεί με την Μέρκελ από θέσεως ισχύος και –όπως τώρα ομολογούν οι ίδιοι οι δανειστές μας, καθώς κανείς δεν ήθελε (τότε) την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, θα είχε πετύχει μία συμφωνία που δεν θα οδηγούσε την Ελλάδα στην πλήρη διάλυση. Ταυτόχρονα, δεν είχαν ποτέ υπάρξει ΑΝΕΛ, ΧΑ κλπ.     Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Η επίσκεψη Μέρκελ και το… εγχειρίδιο του τέλειου ψεύτη


«Δεν είναι λίγο να είσαι απολύτως ψεύτης. Αν δεν λες ποτέ την αλήθεια, εν δυνάμει, είσαι εξίσου ασφαλής με τον τίμιο άνθρωπο που δεν τολμάει ποτέ να πει ψέματα. Όταν σε πληροφορούν πως σήμερα ορκίζεσαι για το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που ομολόγησες χθες, απαντάς: «Εγώ δεν το είπα ποτέ αυτό». Κι’ αν μάλιστα έχουν καταγραφεί τα λεγόμενά σου, δηλώνεις ότι πρόκειται για χονδροειδή παρανόηση»:

Η περιγραφή του… τέλειου ψεύτη ανήκει στον Νόρμαν Μέιλερ («Γιατί κάνουμε αυτόν τον πόλεμο;», Εκδόσεις Ωκεανίδα, μετάφραση Τ. Θεοδωρόπουλος), και βρίσκει την δικαίωσή της στη σύγχρονη ελληνική πολιτική σκηνή.

Με βάση αυτή την περιγραφή, που παραπέμπει σε… εγχειρίδιο του τέλειου ψεύτη, η αντιπολίτευση και οι αρχηγοί της μπορούν με την ίδια άνεση να διακηρύσσουν πως ο πρωθυπουργός είναι συγχρόνως σκευωρός σε βάρος της Χ.Α και απηνής διώκτης της, αλλά και «επικεφαλής ακροδεξιάς δράκας» που συνομιλεί μαζί της.

Με την ίδια επίσης άνεση μπορούν να καθυβρίζουν Ευρωπαίους αξιωματούχους όπως ο επικεφαλής της Eurostat, Ραντερμάχερ, ο επικεφαλής του Eurogroup, Ντάισελμπλουμ, ο επικεφαλής της ΕΚΤ, Ντράγκι ή ο (νεοφιλελεύθερος, βεβαίως) πρώην πρόεδρος του Eurogroup και υποψήφιος πρόεδρος της Κομισιόν Γιουνκέρ και συγχρόνως να τους εξυμνούν όταν (λογικά φερόμενοι και χωρίς να λένε τίποτε το διαφορετικό και περίεργο), υποστηρίζουν πως η έξοδος στις αγορές είναι το πρώτο βήμα, δεν έχουν ακόμη λυθεί τα προβλήματα των Ελλήνων και η Ελλάδα έχει ακόμη μπροστά της πολύ δρόμο να διανύσει.

Και με την ίδια άνεση, μπορεί ο κ. Τσίπρας να λέει (στην ομιλία του στο Παρίσι) και ότι η ψήφος στη Λεπέν δεν αποτελεί αντισυστημική επιλογή και ότι «στις δημοτικές εκλογές ο γαλλικός λαός έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι στον Φρανσουά Ολάντ, που ακούστηκε έως την Ελλάδα»! (Ενώ είναι σαφές πως για να λάβει το «χαστούκι» ο Ολάντ, θριάμβευσε η Λεπέν).

Το πρόβλημα είναι πως μέχρι την ημέρα που βγήκαμε στις αγορές είχαμε ακούσει τα πάντα: Ότι δεν πρόκειται να βγούμε ποτέ, ότι η έξοδός μας είναι «στημένη», ότι δεν έπρεπε καν να βγούμε, αλλά να παραμείνουμε στη… προστατευτική αγκαλιά του μηχανισμού στήριξης (παίζεται τώρα δηλαδή το έργο… τι καλά που είμαστε στο μνημόνιο), ότι οι αγορές… έλαβαν μέρος στην ελληνική προεκλογική εκστρατεία και, βέβαια, ότι η Γερμανίδα καγκελάριος ήλθε στην Αθήνα για να στηρίξει την κυβέρνηση ενόψει εκλογών.

Διότι, όπως είπε ο κ. Τσίπρας στο Παρίσι, όπου βρέθηκε την προηγούμενη εβδομάδα για τις ανάγκες της προεκλογικής εκστρατείας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς, «η κ. Μέρκελ το έχει καταλάβει, γι’ αυτό ανησυχεί. Τρέμει στην ιδέα ότι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα θα ανοίξει το δρόμο για μια μεγάλη ανατροπή στην Ευρώπη». Σωστά. Διότι, ως γνωστόν, «στο φως του λυχναριού, βλέπει ο ποντικός στον τοίχο τη σκιά του και θαρρεί πως είναι λιοντάρι». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »