73 χρόνια από τη «Μάχη των οχυρών» – Ρούπελ και Ιστίμπεη


Η 73η επέτειος από την ένδοξη Μάχη των Οχυρών γιορτάζεται σήμερα Κυριακή στα θρυλικά οχυρά του Ρούπελ και του Ιστίμπεη, στις Σέρρες. Ξεδιπλώνοντας το κουβάρι της ιστορίας , οι μνήμες γυρίζουν πίσω, 73χρονια πριν , όταν οι Έλληνες στρατιώτες ,υπερασπιστές των οχυρών, γραφούν με κιμωλία στο τοίχο “Στις Θερμοπύλες σκοτώθηκαν οι 300, εδώ θα πεθάνουν οι 80”. Τόσοι ήταν περίπου, μέσα στο οχυρό, με τους περισσότερους εξ αυτών, να είναι τραυματισμένοι και αποκαμωμένοι από το τελευταίο πεντάμηνο που έζησαν στο αλβανικό μέτωπο εναντίον των Ιταλών.

Ο πολυάριθμος γερμανικός αντίπαλος με τον υπερσύγχρονο πολεμικό εξοπλισμό, δεν τους φόβισε, τους ώθησε ως αγρίμια να υπερασπίσουν την πατρίδα τους με άπλετη αυτοθυσία και αξιοπρέπεια μέχρι την τελευταία στιγμή. «Τα οχυρά καταλαμβάνονται, δεν παραδίδονται» ήταν το «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» του διοικητή του οχυρού Ρούπελ, Άνχη Γεώργιου Δουράτσου στην απαίτηση των Γερμανών για παράδοση του οχυρού Ρούπελ.
Το Χρονικό της μάχης του οχυρού Ρούπελ (6 – 9 Απριλίου 1941)

Στις 6 Απριλίου 1941 τις 5:12 π.μ. γερμανικές, ιταλικές και ουγγρικές στρατιωτικές δυνάμεις επιτίθενται κατά της Γιουγκοσλαβίας, ενώ τρία λεπτά αργότερα αρχίζει η γερμανική επίθεση εναντίον της χώρας μας στο μέτωπο Ανατολικής Μακεδονίας (Γραμμή Μεταξά) και Θράκης, μετά την επίδοση τελεσιγράφου από τους Γερμανούς στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή. Η οχυρωματική Γραμμή Μεταξά, με μήκος 170 χλμ., εκτεινόταν από τον ποταμό Νέστο ως το όρος Κερκίνη (Μπέλες) κοντά στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία και την υπερασπιζόταν το Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ), το οποίο αποτελούσαν οι 7η, 14η και 17η Μεραρχίες Πεζικού υπό τη διοίκηση του αντιστράτηγου Κωνσταντίνου Μπακόπουλου. Οι οχυρώσεις ήταν σχεδιασμένες να διαθέτουν φρουρά άνω των 200.000 στρατιωτών, όμως λόγω της έλλειψης προσωπικού το συνολικό μέγεθος της φρουράς που υπερασπιζόταν τα οχυρά ήταν περίπου 70.000 άντρες, έχοντας ως αποτέλεσμα την αραιή διάταξη των αμυντικών γραμμών. Το Ρούπελ, το Ρονπέλιον των Βυζαντινών, είναι το μεγαλύτερο οχυρό της “Γραμμής Μεταξά” και ελέγχει την ομώνυμη στενωπό, που σχηματίζεται από τον ρου του Στρυμόνα, ανάμεσα στα βουνά Κερκίνη (Μπέλες) και Άγγιστρο. Το υπεράσπιζαν 27 αξιωματικοί και 950 στρατιώτες με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Δουράτσο, παρότι προβλεπόταν δύναμη 44 αξιωματικών και 1353 οπλιτών.

6 Απριλίου Ρούπελ
Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στις 05.15 της 6ης Απριλίου. Για τον κανονισμό των βολών πυροβολικού είχε μεταφερθεί στα βόρεια του Στρυμόνα ένα δέσμιο στη γη αερόστατο, η παρουσία του ήταν προκλητική καθώς η ελληνικές δυνάμεις στερούσαν από αεροπορική κάλυψη. Ελάχιστα λεπτά αργότερα άρχισαν οι επιθέσεις από αεροσκάφη στούκας, στόχος τους εκτός από το οχυρό ήταν και το Κέντρο Αντίστασης Καπίνας.
Στα ανατολικά του αριστερού υποτομέα του Συγκροτήματος Σιδηροκάστρου έδρασαν τα γερμανικά τάγματα ΙΙ/125 & ΙΙΙ/125, όπου σύμφωνα με το σχέδιο της επίθεσης έπρεπε πρώτα να καταλάβουν το ύψωμα 350 στο διάκενο των οχυρών Ρούπελ-Καρατάς. Για να μην καταληφθεί το ύψωμα πολέμησαν, η διμοιρία του φυλακίου Κούλας, και του 3ου λόχου προκάλυψης. Εκμεταλλευόμενοι τις πτυχώσεις του εδάφους, οι Γερμανοί έφθασαν σε απόσταση 200 μ. από τα έργα του οχυρού Ρούπελ. Οι υπερασπιστές του οχυρού μαζί με την βοήθεια του Καρατάς και του πυροβολικού κατάφεραν να αποκρούσουν και της τρεις επιθέσεις του τάγματος. Οι Γερμανοί του ΙΙ/125 τάγματος υποβλήθηκαν σε παρόμοιες δοκιμασίες, αλλά ήταν ο μόνος πραγματικός κίνδυνος για τις ελληνικές δυνάμεις καθ’ όλη την διάρκεια του αγώνα. Από τους 100 άντρες πέρασαν οι 60 με μια ομάδα βαρέων πολυβόλων και μια ομάδα διαβιβαστών. Οι υπόλοιποι λόχοι του τάγματος γνώρισαν την καταστροφή. Ο 5ος λόχος σχεδόν διαλύθηκε. Ο 8ος λόχος κατάφερε να περάσει τα ξημερώματα της 7ης Απρίλη και να ενωθεί με τα υπόλοιπα τμήματα, το μεσημέρι , με πολύ μεγάλες απώλειες.
7 Απριλίου

Την αυγή του 7ης Απριλίου συγκροτήθηκαν τρεις περίπολοι του Ρούπελ με αποστολή την εκκαθάριση της περιοχής από τους εχθρούς και την αποκατάσταση της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Αποτέλεσμα αυτής της περιπολίας ήταν η σύλληψη 14 αιχμαλώτων με τρεις συσκευές ασυρμάτου και δύο όλμους. Οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί, ήταν σφοδροί, με τα στούκας να χρησιμοποιούν βόμβες 500 κιλών. Η υποχώρηση των Γερμανών και οι μικρές απόλυες των Ελλήνων υπερασπιστών ανύψωσαν το ηθικό των Ελλήνων , που υποδεχόντουσαν την « κόλαση» με ζητωκραυγές. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τίς πταίει;


Ε, λοιπόν, κανείς δεν φταίει για τις αποκαλύψεις.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία, ο κατηγορούμενος δικαιούται να κάνει το ο,τιδήποτε, ακόμη και να σιωπήσει, αν επιβαρύνεται η θέση του. Η δικονομία είναι μία και δεν έχει τουλάχιστον μέχρι τώρα θεσπιστεί διαφορετική για τους οπαδούς, μέλη κλπ των διαφόρων ιδεολογιών, κομμάτων, σωματείων κλπ. Αυτό το ξέρουν όλοι οι νομικοί βουλευτές, υπουργοί, κλπ. ασχολούμενοι. Γι’ αυτό υπάρχει και το άρθρο 4 για την ισότητα των πολιτών.

Ο γραμματέας, που έγινε μπαλτάκος σε μια μέρα, δεν φταίει γι’ αυτά που έλεγε, αν αυτά υποδηλώνουν την πραγματικότητα. Μπορεί να τα έλεγε για να δείξει τη δύναμη που έχει η εξουσία, και το βεληνεκές της απειλής.
Η πραγματικότητα όμως, αν είναι τέτοια, είναι πολύ βαρύ πράγμα για όλους μας.

Μου αρέσει το σχόλιο της  συζύγου του γάλλου πρωθυπουργού, που σημειώνεται σε παράπλευρη στήλη. «Πολλές θα ήθελαν να κοιμηθούν μαζί του». Έτσι και εδώ, γίνεται  διαγκωνισμός για την εξουσία, που πολλοί θα την ήθελαν. Και αυτό τους ωθεί έως και σε απονενοημένα διαβήματα.

Η πολιτική ηγεσία του τόπου οφείλει να αποδείξει την ακεραιότητά της. Χωρίς απειλές. Στη χώρα αυτή περισσεύει ο νούς. Δυστυχώς, λείπει το φιλότιμο.

Ή ας ακολουθήσουν τη σύσταση να εξορίσουν από τη χώρα όλους τους δεξιούς (!), κατά το ρήμα πολιτικού που έχει και την πνευματική καθηγεσία της χώρας.

Μαμά, μην κλαις, θα τα λέμε στο «skype»…


Παλιά μετανάστευαν εξαιτίας της ανέχειας. Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.

Νοσταλγία για μια αγαπημένη όπως ο Γιάννης του Μοθωνιού για μια Μελαχρώ ιστορημένη από τον Παπαδιαμάντη. Μια υπόσχεση σαν αυτή με την οποία έκλεινε το «Διπλό βιβλίο» του Δημήτρη Χατζή: «Και θα τη φκιάσουμε έτσι και μια πατρίδα για μας – εκεί στην πατρίδα μας την Ελλάδα».

Τώρα φεύγουν οργισμένοι. Στις βαλίτσες κουβαλάνε τα πτυχία τους, βουβό θυμό κι ένα δακρυσμένο άι σιχτίρ για την πατρίδα που τους αποβάλλει σαν ανεπιθύμητα μπάσταρδα. Φεύγουν νέοι με μεταπτυχιακά αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες. Οπως ο γιατρός, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, που πήγε στην Αγγλία αγανακτισμένος με όσα βίωνε στα ελληνικά νοσοκομεία. Σαν την Ξένια που γύρισε δυο φορές την Ευρώπη και τώρα ζει ως περιζήτητη εργαζόμενη στη Ζυρίχη πριν ακόμη γίνει 25 χρονών. Αριστη στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, για τους Ελβετούς. Η πατρίδα της όμως της έκοβε την ανάσα με λαβή επιδέξιου στραγγαλιστή.

Αναχωρούν όχι πια για ταξίδι με φτηνό αεροπορικό εισιτήριο. Η γενιά της ξέφρενης ανεμελιάς συνετρίβη κατά την προσγείωση στην πραγματικότητα. Φεύγουν νιώθοντας τυχεροί αν καταφέρουν και βρουν χώρα υποδοχής: μηχανικοί και επαγγελματίες από τον χώρο της υγείας, λογιστές και φοροτεχνικοί, ναυπηγοί και αρχιτέκτονες, γεωπόνοι και χημικοί, κτηνίατροι και φυσιοθεραπευτές, τεχνολόγοι πυρηνικής ιατρικής και οδοντίατροι, λογοθεραπευτές και μαίες, μηχανικοί αυτοκινήτων και συγκολλητές, κλειδαράδες και χτίστες, ξυλουργοί και υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι και ψυκτικοί. Κάθε οικογένεια και ένας μετανάστης.

Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα μιλάμε στο σκάιπ». Η θέση όμως στο κυριακάτικο τραπέζι θα είναι άδεια. Σε πέντε ηλεκτρονικά λεπτά τι να πεις; Για ποιο καημό, ποιο όνειρο και πόνο, πώς να τσουγκρίσεις το ποτήρι στη χαρά;

Θα περιμένουν όλοι το καλοκαίρι. Αν η εταιρεία δώσει άδεια. Αλλά ποιος τα σκέφτεται αυτά τώρα που στο μυαλό υπάρχει το σχέδιο -και η όποια ευκαιρία- για δραπέτευση. Γιατί το πατρώο χώμα είναι ειρκτή, κυρίως για τους αθώους. Οι άλλοι μια ζωή θα ξεφεύγουν.

Τώρα στα αεροδρόμια οι συγγενείς δεν κουνάνε πια μαντήλια κι αυτοί που φεύγουν αφήνουν σε όσους μένουν μοναχά τις ελπίδες. Πως όταν περάσουν τα χρόνια ενδέχεται να ξεθυμάνει ο θυμός, θα στραγγίσει το ξίδι, θα μείνει μόνο η γλύκα στιγμών με συγγενείς και φίλους, ομορφιές και γοητείες των αισθήσεων, θερινές τζιτζικοκραυγές ξεγνοιασιάς.

Ποιες λέξεις άραγε και ποια χρώματα θα περιγράφουν το περιεχόμενο της νοσταλγίας του μέλλοντος; Παπαδιαμαντικές «ελάτε, παιδιά, να τραγ’δήστε» ή του Χατζή «…κι ας είναι λίγο για την Ελλάδα»;

Φεύγουν οργισμένοι. Στις βαλίτσες κουβαλούν τα πτυχία τους κι έναν βουβό θυμό. Η γενιά της ξέφρενης ανεμελιάς συνετρίβη κατά την προσγείωση στην πραγματικότητα

Ο Απόστολος Λυκεσάς είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος
ΠΗΓΗ

Η ταινία του 1ου ΕΠΑΛ ΑΡΓΟΥΣ με τίτλο “Μαμά μην κλαις θα τα λέμε στο Skype” κατέκτησε τις καρδιές των θεατών και το 1ο Βραβείο (στην κατηγορία 17-20 ετών) του Διαγωνιστικού τμήματος στη 13η Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας CameraZizanio 2013, του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας.

Η ταινία των μαθητών του τομέα Ηλεκτρονικής-Ηλεκτρολογίας και του τομέα Μηχανολογίας πραγματεύεται τη μετανάστευση των νέων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον.

“Παλιά οι Έλληνες μετανάστευαν εξαιτίας της φτώχειας, της ανέχειας.

Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια, για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.

Όλα για αυτή τη μέρα του γυρισμού…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΟΙΚΟΛ.ΠΡΑΣΙΝΟΙ : Δελτία Τύπου 06/04/2014 [ 16:18 ]


μέλος του ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

μέλος του ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

06/04/2014

ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΠΕΡΙΟΔΕΥΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Απειλή για το Κιλελέρ η λειψυδρία

Περιοδεία στη Θεσσαλία στις 4-6 Απριλίου και συνάντηση με υποψηφίους δημάρχους και μέλη της κοινωνίας των πολιτών, πραγματοποιεί αντιπροσωπεία των Οικολόγων Πράσινων, με τη συμμετοχή της εκπροσώπου Τύπου Μάγκυ Δούση και της υποψήφιας ευρωβουλευτή Κωνσταντίνας Κοσμίδου.

Πρώτος σταθμός, ο δήμος Κιλελέρ όπου συναντήθηκαν με τον υποψήφιο Περιφερειάρχη Νίκο Πουτσιάγκα, τον Δήμαρχο Ρίζο Κομίτσα και τον πρόεδρο της ΠΕΔ (Περιφερειακή Ένωση Δήμων) από όπου και ενημερώθηκαν για τα προβλήματα της περιοχής.

Σύμφωνα και με τον Δήμαρχο, η λειψυδρία αποτελεί τη βασικότερη απειλή για την περιοχή ενώ απαντώντας σε ερώτηση της Κων. Κοσμίδου δήλωσε, ότι δεν πιστεύει πως η εκτροπή του Αχελώου αποτελεί βιώσιμη διαχείριση του προβλήματος. Παίρνοντας τη σκυτάλη η υποψήφια ευρωβουλευτής αναφέρθηκε στην επιτακτική ανάγκη «να θέσουμε ως στόχο μας την βιώσιμη ευημερία και να ξεφύγουμε από το κυρίαρχο αναπτυξιακό μοντέλο το οποίο επέφερε ένα οξύτατο υδατικό πρόβλημα στη Θεσσαλική πεδιάδα με επιπτώσεις στον κύριο παραγωγικό ιστό της περιοχής, τους αγρότες.

Τέλος, επισημάνθηκε η ανάγκη για καλύτερο σχεδιασμό των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα με στόχο την καλύτερη αξιοποίησή τους.

Η αντιπροσωπεία των Οικολόγων Πράσινων σήμερα βρίσκεται στην Καρδίτσα.

Περισσότερες πληροφορίες: 6937038083, 6940042337

ΠΟΤΕ ΑΚΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΕΘΝΗ ;


Ο  μέσος πολίτης βλέπει  με  θυμηδία  την  έξαρση   των  πατριωτικών    οργανώσεων . Οι   λέξεις   «ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ»  , «ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ   ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ»   δεν  του  λένε  τίποτα .
Οι  ελληνικές   σημαίες  , που  με τόση  ζέση  ανεμίζουν  οι  πατριώτες , του  φαίνονται  αστεία  υπερβολή   τελείως   αταίριαστη  με  την  σημερινή  πραγματικότητα .

Γιατί  άραγε ;

Πώς  γίνεται  η  Σπαρτιάτισσα   μάνα   να  έλεγε  «Ή  ταν  ή  επι  τάς»   και  η  σημερινή  να  βάζει  μέσον  τον  μητροπολίτη  για  να  μην  πάει  ο  κανακάρης  της  σε  στρατόπεδο των  συνόρων  ;
Τί  έχουν  οι  εποχές  και  άλλοτε  γεννούν  ήρωες   και  άλλοτε   ανθρωπάρια ;

Όλοι  κάτι έχουν  να  πούν  για  το  μυστηριώδες  αυτό  φαινόμενο .
Καταθέτω  μια  άποψη  που  δεν  την  έχω  ακούσει απο   άλλον :

α)  Είτε  υπάρχουν  είτε  δεν  υπάρχουν  ένδοξοι   πρόγονοι  ,  ουδεμία   επίδραση  έχει  στο  φρόνημα   του  λαού . Οι  Αθηναίοι  είχαν  μόνο  έναν  Θησέα  για  να  περηφανεύονται .  Οι  Σπαρτιάτες   κανέναν .  Ο  Οδυσσεύς  και  ο  Αχιλλεύς   δεν  ήταν  δικοί  τους  πρόγονοι .  Οι  Ιθακήσιοι  ( αν  και  είχαν  ξακουστό  πρόγονο )   δεν  ήταν  κάτι  σπουδαίο   την εποχή  των  Μηδικών  Πολέμων .
Οι  Ρώσοι  κομμουνιστές  , το  1918 ,  είχαν μόνο   μάρτυρες  στο  παρελθόν  τους .  Κανέναν  νικηφόρο  ηγέτη .  Αυτό  δεν  τους  εμπόδισε  να  αντιμετωπίσουν  τα   τουφέκια  του  Κερένσκι .

β)  Σημασία  έχει   το  ΤΩΡΑ .   Έχεις   ΣΗΜΕΡΑ  κάτι  που  να  σε  κάνει  περήφανο ;  Οι  Αθηναίοι  μόλις  17  χρόνια  πριν  τον  Μαραθώνα   είχαν  πετύχει  κάτι  σπουδαίο :  Είχαν  εφεύρει   το  , φαινομενικά ,  τέλειο   σύστημα επιλογής  ηγετών ( την  Δημοκρατία) . Ήταν  περήφανοι  γι’  αυτό ( βοηθούσαν  λίγο  και  τα  μεταλλεία  του  Λαυρίου ) .
Οι  φιλόσοφοι  είχαν σπείρει   νέες  ιδέες :  Το  σύμπαν  δεν  το  κυβερνούν  απρόβλεπτοι  και  οξύθυμοι   θεοί  αλλά  ασάλευτοι  φυσικοί  νόμοι .
Αυτά  τα  δύο   γέμιζαν  τα  στήθη  τους  με  ενθουσιασμό . Δεν  είχαν  θεούς  να  φοβούνται ,  έκαναν  κατορθώματα  ΜΟΝΟΙ  τους  ,  χωρίς  έξωθεν  βοήθεια …

Οι  Σπαρτιάτες  είχαν  άλλο  μιμίδιο :  Η  νομοθεσία  του  Λυκούργου  τους  έκανε  τέλειους  στρατιώτες .  Ενέπνεαν  σεβασμό   και  φόβο .  Και  αυτό το  είχαν  κατορθώσει   ΜΟΝΟΙ  τους .  Χωρίς  έξωθεν  βοήθεια .  Δεν  είναι   αυτός  ένας  καλός  λόγος  ενθουσιασμού ;
Αγαπούσαν  αυτή  την  εφεύρεσή  τους   όπως   οι  Αθηναίοι  την  Δημοκρατία .

Οι  κομμουνιστές   είχαν  μια  εφεύρεση   που  φαινόταν  ακαταμάχητη  ( τον  κομμουνισμό )  .  Δεν  είχαν     καμμία   αμφιβολία  οτι  αυτή  η  ιδέα  θα  έσωζε  τον  κόσμο .  Θα  μεταμόρφωνε  την  Γή  σε   παράδεισο .

γ)  Οι    σωστοί  ηγέτες   παίζουν  σπουδαίο  ρόλο . Είχαν  και  οι  δύο (  Σπαρτιάτες  και  Αθηναίοι )  ηγέτες  που  ενέπνεαν   σεβασμό  και  εμπιστοσύνη .  Ο  οπλίτης   ήξερε   οτι  ο  ηγέτης  δεν  θα  πουληθεί  στον  αντίπαλο .  Ακόμη  και εάν  ο  οπλίτης   πεθάνει   στην  μάχη  η  θυσία  του  δεν  θα  πάει  χαμένη  ούτε  τα  παιδιά  του  θα  μείνουν  στον δρόμο .
Ο  απλός   άνθρωπος  με  τον   ενάρετο  άνθρωπο   διαφέρουν  σε  αυτό :  Ο  απλός  άνθρωπος  εάν  αντιληφθεί  οτι  οι  ηγέτες   είναι  πουλημένοι  ,  παρατά  κάθε  αγώνα  και   φροντίζει  να  σώσει  το  τομάρι  του .  Ο  ενάρετος    εξακολουθεί   να  προσπαθεί  να  σώσει   την  κοινωνία . Μπορεί  να  τον  ακούσετε  να  φωνάζει   προς  τους  συμπολίτες  του  «Αγαπάτε  την  Πατρίδα !»     ή  «Θυμηθείτε  τους  ένδοξους   προγόνους !» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »