Ομηρικά Συντάγματα


Νέο  Σύνταγμα  σε υπερρεαλιστική γραφή
Τι θα έκανε ένας σύγχρονος ΑΛΚΙΝΟΥΣ νους σήμερα;
Ένας  αλκίνους νους  ενάρετος ,  βασιλιάς στο παλάτι της  δημοκρατίας και της ανθρωπιάς  μαζί με 12 ισότιμους δίκαιους  βουληφόρους  κυβερνήτες  συμφώνως με την ομηρική ιστορία  σε σύγχρονη διασκευή προβαίνει στα εξής χωρίς  να  χρονοτριβεί  πολύ:
1. Καλεί  τον οδυσσειακό Ελληνικό λαό  σε εθνική  συντακτική συνέλευση  γιορτή.  ΌΛΗ η ιστορία  του να ακουστεί . Με ρούχα κανούργια χιτώνες και  όμορφους μανδύες ιστορικούς και όχι γραβάτες και κοστούμια  ρουχισμούς  σφιχτούς που την αντρική δύναμη, δροτήτα  και αρρενωπότητα κλέβουν  χωρίς δισταγμούς.
2.Βοηθά τους Οδυσσείς, τους δίνει κίνητρα , ψωμί και κρασί, τα καλύτερα μυαλά  του εσωτερικού και του εξωτερικού να επιστρέψουν στην χώρα τους και  μια καινούργια Ιθάκη δίκαια πολιτεία καθαρή  μέσα από την ομίχλη  να αναδυθεί. Η Ελληνική ύπαιθρος να αναζωογονηθεί και με όμορφες πόλεις των 100.000 κατοίκων να διασκοσμηθεί. Κάθε σπίτι και ένα σπαθί στο τοίχο να συμβολίζει  την άλκιμο πυγμή.
3 Αποκέντρωση, πρωτογενής και δευτερογενής τομέας να αναπτυχθεί, και όχι  μόνο τουρισμός καμαρότοι  και καμαριέρες ,  με εσωτερικό χάλκινο νόμισμα ενωτικό. . Είναι ντροπή για ένα διαχρονικό πολεμιστή να σκύβει την μέση του συνεχώς και τυράννους  να εκλιπαρεί.
4.Η πρωτεύουσα  στους  Δελφούς  με τον τρίποδα να μεταφερθεί και η Ελλάδα στο κέντρο του κόσμου να πρωταγωνιστεί γιατί το σκήπτρο της Ιστορίας και της Δόξας από την αρχή που γεννήθηκε ο Χρόνος στα χέρια της  κρατεί. Με λάμψη αγέραστου άκαφτου λαμπερού  χρυσού σε λέβητα  εστίας νοικοκυροσύνης καθαρή.
Υπάρχει άραγε ένας τέτοιος  νους;
Δεν  μπορεί θα υπάρχει. Η Ελλάδα   πάντα  γεννά ό,τι χρειάζεται.

Θέλουμε ένα καινούργιο σύνταγμα και μια μεγάλη Ελληνική Συνέλευση γιορτινή που θα μεταδοθεί σε όλη την Ελλάδα και την Γη. Το καινούργιο σύνταγμα θα πρέπει να είναι αναρτημένο στα σχολεία στα δημόσια κτίρια και στα σπίτια απλό κατανοητό απ΄ όλους και όλοι να γνωρίζουν τις υποχρεώσεις τους και τις ευθύνες τους χωρίς μεσάζοντες δικολάβους και αμφίνομες δικονομίες για ένα ΜΕΛΛΟΝ της Ελλάδος λαμπρό.

ΕΜΕΙΣ οι σύγχρονοι Έλληνες και Ελληνίδες του ΤΩΡΑ υπογεγραμμένο από τις ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ του ΣΗΜΕΡΑ χωρίς την παρουσία δυναστών του ΧΘΕΣ
Επίτιμος  Πρόεδρος της  Ομηρικής Αλκίνοης  Δημοκρατίας:

Όμηρος Μαιονίδης στρατηγός της Ομηρικής εκστρατείας

Επίτιμος Πρωθυπουργός: Τηλέμαχος Οδυσσειάδης, μαχόμενος εκ μακρόθεν

Επίτιμοι Πολίτες: Όλοι οι ένσοφοι πολεμιστές  της Αθηνάς  οπλίτες

Ανωτάτη αρχή:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι εκρήξεις…


stavri_sel_11

Ξημερώματα 1ης Απριλίου 1955. Εκρήξεις σε όλη την Κύπρο. Οι εκρήξεις ετούτες εσήμαναν ένα άλλο ξημέρωμα. Το ξημέρωμα μιας νέας εποχής για τον Κύπριο. Ήταν το ξημέρωμα που θα έφερνε έναν νέον ήλιο, έναν ήλιο που θα μεσουρανούσε πάνω από την Κύπρο για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια στην Κύπρο δεν θα βράδιαζε. Τόσο δυνατές ήταν οι εκρήξεις που το ωστικό τους κύμα κράτησε τέσσερα χρόνια (ή κρατεί ακόμα;).

Με την πρώτη έκρηξη (με τη βοήθεια του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας…) ξύπνησες σκλάβε και είπες «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει». Και ήταν τούτη έκρηξη αιώνων. Γενιές γενιών παππούδων και γιαγιάδων άναψαν το φιτίλι που έσεισε συθέμελα την αποικιοκρατία.

Με τη δεύτερη έκρηξη (λαός υπερυψούτε εις πάντας του αιώνας) άφησες τα θρανία σου. Οι οδομαχίες στάθηκαν για τη γενιά σου το μεγαλύτερο σχολείο. Με τον συμμαθητή και τη συμμαθήτριά σου, με μια σημαία, να κτυπάς τον πάνοπλο απέναντι μέχρι ο ιστός σου να σπάσει στο κράνος του (πού να σπάσει το αγγλικό ρόπαλο); Μετά σκαρφάλωνες στα σχολεία, κατέβαζες τη σημαία της χερ μάτζεστυ και ύψωνες τη γαλανόλευκη (πολλές φορές λιλά με άσπρο, μόνο λιλά είχε στο σπίτι η μάνα σου, αλλά στο σχολείο έπρεπε να μπει Ελληνική…).

Με την τρίτη έκρηξη (τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι) κτύπησες το χέρι σου δυνατά στο τραπέζι του κρατητηρίου μπροστά από τον Χάρτινγκ και του πέταξες κατάμουτρα «Εξοχότατε, ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής. Λυπούμαι, διότι με έχετε προσβάλει με την πρότασή σας» και βγήκες από την αίθουσα ανακρίσεων. Και μετά έγινες ολοκαύτωμα στον Μαχαιρά και στον Πενταδάκτυλο. Και σπαρτάρισες στην αγχόνη αφού πρώτα μέτρησες τα βήματα από το κελί σου για να βεβαιωθείς ότι προλαβαίνεις να ψάλεις τον Εθνικό Ύμνο (τζιαι αφού εν επαραδόθηκεν ας έσιει την ευχή μου)…

Οι επόμενες εκρήξεις σε βρήκαν ξανά στους δρόμους. Παρελάσεις μπροστά από το προξενείο της Ελλάδας και δάκρυα στα μάτια. Περήφανος να προπορεύεσαι με τη σημαία ψηλά (Ζήτω η Ελλάδα και κάθε τι μοναχικό στον κόσμο αυτό…). Ώσπου η σφαίρα σε βρίσκει κατάστηθα επειδή τόλμησες, εσύ – ένας μικρός (Το αληθινό μπόι του Ανθρώπου μετριέται με το μέτρο της Λευτεριάς) να κοιτάξεις πιο ψηλά από το κεφάλι του κατακτητή σου. Και ενώ έπεφτες στον δρόμο αιμόφυρτος φώναζες από το δίπλα βουνό την ίδια ώρα «Μάστρε μου πεθαίνω, ζήτω η Ελλάς». Και σε βρήκαν πάλι μπροστά τους στα κρατητήρια. Να σε χτυπούν με μπουκάλια, να σου βγάζουν τα δόντια και τα νύχια, ημιλιπόθυμο από το ξύλο να φωνάζεις «Θεέ μου ζιω, κάμε να μεν μιλήσω… Θεέ μου ζιω…» (του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει Ελευθερία…). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »