Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης …


Η Παγκόσμια Ημέρας Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική έμπνευσή της ανήκει στον Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα [1], ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι’ αυτό.
Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου [2], προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων.

Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου [3] πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους.
Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά. Ετοιμάστηκε με ελάχιστα έξοδα και πολλή εθελοντική δουλειά, και είχε μεγάλη επιτυχία.
Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, όπως η 21η Ιουνίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις από χώρες της Μεσογείου υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε.

poetryΤον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της.
Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες και τη φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά «Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση»».

Πηγή : http://www.alfavita.gr/

———————————————————————————————————————————————-

 
[1] Ο Μιχαήλ Μήτρας γεννήθηκε το 1944 στον Βόλο και ζει στην Αθήνα. Είναι ποιητής και πεζογράφος. Παρακολούθησε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ραδιοσκηνοθεσία στο City Literary Institute του Λονδίνου. 
Στην ποίησή του είναι φανερές οι επιδράσεις των ρευμάτων της «συγκεκριμένης», και της «οπτικής» ποίησης, ενώ στην πεζογραφία του απουσιάζει η γραμμική αφήγηση και κυριαρχεί η αποσπασματικότητα. Εκτός από τις εκδόσεις των βιβλίων του και τις δημοσιεύσεις σε λογοτεχνικά περιοδικά, έχει εκθέσει «οπτικά ποιήματα» σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συνεργάστηκε στη σύνταξη της ετήσιας έκδοσης «Χρονικό»/εκδ. Ώρα / και των περιοδικών «Σήμα», «Ρεύματα». Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Ύστερα από πρότασή του, το 1998, η Εταιρεία Συγγραφέων καθιέρωσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, Ημέρα Ποίησης – 21 Μαρτίου. Κείμενά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και Γαλλικά. Εργάστηκε ως παραγωγός εκπομπών λόγου στο Τρίτο και στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ.
 
[2] Ο Κώστας Στεργιόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Λόγω των συνεχών μετακινήσεων της οικογένειάς του ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Άνδρο, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε στη Δημόσια και Ιδιωτική Εκπαίδευση, στη Σχολή Κινηματογράφου και Θεάτρου του Λ.Σταυράκου, ως λέκτωρ στην έδρα Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1966-1969, οπότε το δικτατορικό καθεστώς του Παπαδόπουλου κατάργησε το θεσμό των λεκτόρων), ως βοηθός στο Σπουδαστήριο Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1969-1972, οπότε παύτηκε από τη δικτατορία του Παπαδόπουλου) και ως καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (1974-1984, οπότε αποχώρησε με εθελουσία έξοδο). Το 1986 αναγορεύτηκε ομότιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.
Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας από τις στήλες της Νέας Εστίας το 1943. Στο ίδιο περιοδικό πραγματοποίησε και την έκδοση της ποιητικής συλλογής Χινοπωρινά (1949), για την οποία έγραψε κριτική ο Τέλλος Άγρας (Καλλιτεχνικά Νέα, 11/9/1943). Ακολούθησαν πολλές ποιητικές συλλογές, δυο πεζογραφήματα και πολλά δοκίμια και μελέτες για τη νεοελληνική φιλολογία. Συνεργάστηκε ως κριτικός της λογοτεχνίας με τα περιοδικά Ξεκίνημα (1946-1947) και Εποχές (1963-1967) και με την εφημερίδα Νίκη (1962-1963). Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, γερμανικά, σουηδικά, πολωνικά και σε άλλες γλώσσες. Τιμήθηκε με το Β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1961), το Α’ Κρατικό Βραβείο Κριτικής Μελέτης – Δοκιμίου (1974), το Βραβείο Κριτικής Μελέτης της Ομάδας των 12 (1963) και το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1993). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και σήμερα πρόεδρός της Εταιρείας Συγγραφέων και της Ελληνικής Εταιρείας Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας. Το 1994 ο εκδοτικός οίκος της Κολωνίας Romiossini κυκλοφόρησε μια επιλογή από το ποιητικό έργο του Κώστα Στεργιόπουλου με τον συγκεντρωτικό τίτλο Εδώ, που μάχεται το φως με τη βαρύτητα.
Η γραφή του Κώστα Στεργιόπουλου, λογοτεχνική και κριτική, τοποθετείται στο χώρο της λεγόμενης ανανέωσης του συμβολισμού στην Ελλάδα, όπως αυτή διαμορφώθηκε κυρίως με τη Στροφή του Γιώργου Σεφέρη, με κυρίαρχα χαρακτηριστικά γνωρίσματα το όλο και πιο συγκρατημένο λυρισμό, την υποβλητική δραματικότητα του λόγου και την έμφαση στο στοιχείο του στοχασμού. Πρέπει τέλος να σημειωθεί η συμβολή του στην ιστορία της νεοελληνικής κριτικής της λογοτεχνίας.
 
[3] Η Λύντια Στεφάνου γεννήθηκε το 1927 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών την περίοδο 1945-1949. Επίσης, σπούδασε στη Σχολή Ρυθμικής και Ορχηστρικής Τέχνης της Κούλας Πράτσικα. Πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία, δημοσιεύοντας ποιήματα στο περιοδικό «Παλμός» (Μάιος 1944, τεύχος 1) με το πατρικό της όνομα Γεωργούλη.
Ήταν μέλος της ομάδας που εξέδωσε τα πρωτοποριακά για την εποχή τους περιοδικά Παλμός (1944), Αιγαίο (1945) και Στάχυς (1950). Συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά «Ζυγός», «Καινούρια Εποχή», «Τομές», «Γράμματα και Τέχνες» κ.ά. Ήταν μεταξύ των ιδρυτών της Εταιρείας Συγγραφέων (1981) και επανειλημμένα μέλος του διοικητικού της συμβουλίου. Την περίοδο 1953-1979 έζησε στο εξωτερικό, καθώς ήταν σύζυγος διπλωμάτη, του Αλέξανδρου Στεφάνου, που ήταν και λόγιος. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συμποσίου Ποίησης της Πάτρας (αρχές δεκαετίας του ’80). Έχει αφήσει και σημαντικό μεταφραστικό έργο.
Της απονεμήθηκαν:
  • το 1973 το 2ο Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου για τη μελέτη «Το πρόβλημα της μεθόδου στη μελέτη της ποίησης»,
  • το 1994 το Βραβείο Κριτικής – Δοκιμίου για τη μελέτη «Γενικά και ειδικά για την ποίηση».
Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Πέθανε την 6η Φεβρουαρίου 2013 στην Αθήνα.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: