Ν.Λυγερός : 4 άρθρα για ΑΟΖ & Ζεόλιθο


Η δράση της ελληνικής ΑΟΖ

Η δράση της ελληνικής ΑΟΖ μέσα στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο αρχίζει να γίνεται όλο και πιο προσιτή αφού σιγά σιγά χτίζονται τα θεμέλια της σε συντονισμό με την ελληνική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο συνδετικός κρίκος που ενώνει την Ελλάδα με την Ιταλία λειτουργεί καταλυτικά και προετοιμάζει τις προδιαγραφές μιας συμφωνίας οριοθέτησης των ΑΟΖ μας σε μεσογειακό πλαίσιο. Και μέσω αυτής της διαδικασίας βλέπουμε αλλαγές και με τις άλλες μας σχέσεις αφού η νέα πραγματικότητα αλλάζει όλα τα θαλάσσια δεδομένα πάνω στα οποία μπορούμε να χτίσουμε τη θαλάσσια στρατηγική μας. Διότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο η ξηρά εγκλωβισμένη μέσα στην κυριαρχία της αλλά διαθέτει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει και τα κυριαρχικά της δικαιώματα λόγω των στρατηγικών της αποθεμάτων που έχουμε σε Ιόνιο και Νότια της Κρήτης στον τομέα των υδρογονανθράκων. Διότι τώρα δεν μιλούμε πια με εκτιμήσεις αλλά με βάση δεδομένων που λειτουργούν παράλληλα στην Αθήνα, στο Λονδίνο και στο Χιούστον. Και δεν μπορεί πια κανένας να τα αμφισβητήσει δίχως να υποστεί επιστημονικό κόστος. Τα ίδια δεδομένα είναι πια γνωστά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο λόγω των επαφών που δημιουργεί η Ελλάδα σε αυτό το ενεργειακό πλαίσιο. Επίσης, επειδή υπάρχει συντονισμός στις ανάγκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ενεργειακή της ασφάλεια μπορούμε να προχωρήσουμε πιο δυναμικά και να ενισχύσουμε τη στρατηγική της ανάκαμψης για την πατρίδα μας έτσι ώστε να υπάρξει αληθινή ανάπτυξη. Σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντικό να περάσουμε στην τελική φάση της θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ για να ξεκαθαρίσουμε εντελώς την εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας σε νομικό επίπεδο και να μην αποτελεί πια ένα εμπόδιο στις εμπορικές διαπραγματεύσεις με τις πετρελαϊκές εταιρείες. Διευκολύνει επιπλέον και το πρόγραμμα της πόντισης του ηλεκτρικού καλωδίου Interconnector EuroAsia που θα συνδέσει την Ελλάδα με την Κύπρο και το Ισραήλ για να ενεργοποιήσει για πρώτη φορά την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση

Η δυναμική του ζεόλιθου

Η δυναμική του ζεόλιθου ξεπερνά όλο και περισσότερα εμπόδια και μετατρέπει αυτό το στρατηγικό ορυκτό σε εθνικό ζήτημα που ζει μέσω του ελληνικού λαού. Ο ζεόλιθος πριν λίγο καιρό ήταν παντελώς άγνωστος στην πατρίδα μας, ενώ κάθε χρόνο η Ανθρωπότητα χρησιμοποιεί τέσσερα εκατομμύρια τόνους. Στη συνέχεια ήταν άγνωστες οι βασικές του ιδιότητες ενώ λειτουργεί ως φυσική αποτοξίνωση σε παγκόσμιο επίπεδο. Μετά κανείς δεν ήξερε τι γίνεται ακριβώς με τον ελληνικό ζεόλιθο ενώ υπάρχουν δικαστικές υποθέσεις λόγω γραφειοκρατίας. Τώρα όμως ο ελληνικός λαός έχει μάθει για τις πολλαπλές εφαρμογές που έχει στους τομείς υδρογονανθράκων, της κατασκευής, της γεωργίας, της κτηνοτροφίας αλλά και της ανθρώπινης χρήσης. Ξέρει την ικανότητά του να καταπολεμά τον παγετό, τον δάκο της ελιάς, τον νηματώδη σκώληκα, τους μύκητες. Έχει αποκτήσει γνώσεις για την αύξηση της παραγωγής που επιτρέπει την εξοικονόμηση νερού και λιπασμάτων, για την αποφυγή σκληρών φυτοφαρμάκων που μολύνουν το περιβάλλον. Τώρα ο ελληνικός ζεόλιθος άγγιξε επιτέλους και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που προωθούν την αξιοποίησή του για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Διότι είναι απαράδεκτο να υπάρχει στην πατρίδα μας και ειδικά στη Θράκη που αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα κατά καιρούς, αυτός ο ορυκτός πλούτος, ενώ μπορεί άνετα να αποτελέσει ένα προϊόν εξαγωγής που μπορεί να βοηθήσει επί της ουσίας για την ανάκαμψή μας. Επίσης με τις ιδιότητες που έχει μπορεί άνετα να καλυτερέψει την παραγωγή του ελαιόλαδου, το οποίο είναι προϊόν φάρος σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι λοιπόν απαραίτητο να προσπεράσουμε και τα τελευταία εμπόδια για να δούμε την υλοποίηση ενός οράματος με την αρχή της εξόρυξης του ελληνικού ζεόλιθου και τον στρατηγικό σχεδιασμό μιας κάθετης ανάπτυξης για να βελτιστοποιήσουμε την χρήση και να αναδειχθεί το γεγονός ότι ο κλινοπτιλόλιθος ως φυσικός ζεόλιθος ανήκει στις μεγαλύτερες καινοτομίες του κόσμου για το μέλλον της Ανθρωπότητας.

Από την ΑΟΖ στον στρατηγικό σχεδιασμό

Το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ επηρεάζει θετικά την ανάδειξη της θαλάσσιας περιοχής της Αδριατικής και του Ιονίου. Με την Ιταλία έχουμε συμφωνία υφαλοκρηπίδας από το 1977. Και το 2013, υπογράψαμε τη συμφωνία για την αρχή διαβουλεύσεων περί οριοθέτησης των ΑΟΖ. Το κλίμα είναι δυναμικό μεταξύ των δυο χωρών και υπάρχει ένα συνεργατικό πλαίσιο για να μετατραπεί η περιοχή σε οικονομικό άξονα για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εδώ φαίνεται σε πρακτικό επίπεδο η εφαρμογή της θαλασσοστρατηγικής αλλά και η καινοτομία που αποτελεί η θαλάσσια ενέργεια. Βλέπουμε λοιπόν πλέον ξεκάθαρα ότι η αξιοποίηση της ΑΟΖ, η ναυτιλία, η ναυπηγική, η ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος, της οικονομίας, της έρευνας αλλά και η ανάπτυξη του τουρισμού στην Αδριατική και στο Ιόνιο είναι ένα ολοκληρωμένο πακέτο που ακολουθεί την ίδια στρατηγική επί της ουσίας και όλα περιστρέφονται γύρω από τη θάλασσα. Η θάλασσα δεν είναι όμως μόνο και μόνο ένας οικονομικός παράγοντας, είναι η απόδειξη της εξωστρέφειας του Ελληνισμού που έχει επηρεάσει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω Ευρώπης και ιστορίας. Με τη θάλασσα δεν είμαστε μόνο μια γωνία ξηράς αλλά ένας φάρος που φωτίζει εδώ και αιώνες την Ανθρωπότητα. Η Ελλάδα είναι και θάλασσα και μέσω της δηλαδή με τον πολιτισμό της θάλασσας που είναι ο Ελληνισμός, η Ευρώπη έχει μια ολόκληρη ιστορία. Τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να το αξιοποιήσει και η Ελληνική Προεδρία δεν χάνει αυτό το μονοπάτι που δεν είναι μόνο ενεργειακό αλλά και μνήμη μέλλοντος.

Η Αδριατική και το Ιόνιο ως αοζικός άξονας

Η Αδριατική και το Ιόνιο δεν είναι μόνο δύο περιοχές που εφάπτονται, αλλά κι ένα ιστορικό πέρασμα που δεν σχετίζεται αποκλειστικά με την Ελλάδα και την Ιταλία, αφού αφορά ταυτόχρονα και τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, αλλά και την Αλβανία. Αυτές οι χώρες αποτελούν συνολικά μια τρύπα τοπολογικής φύσης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και είναι σε φάση ένταξης ως υποψήφιες χώρες. Είναι σημαντικό λοιπόν να συνδυάσουμε αυτό το θέμα με το θέμα της οριοθέτησης των ΑΟΖ στην περιοχή. Διότι η θάλασσα είναι ο συνδετικός κρίκος και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά συνέπεια, πρέπει να μην κάνουμε το λάθος να τα βλέπουμε ως ξεχωριστά αντικείμενα. Αλλιώς μπορεί να υποστούμε το κόστος της έλλειψης συντονισμού. Έτσι, η Αδριατική και το Ιόνιο παίζουν όχι μόνο ως θάλασσα αλλά και ως ξηρά. Έχουμε, λοιπόν, και θαλασσοστρατηγική και γεωστρατηγική που συμπίπτουν. Αυτή η κοινή αντίληψη μάς δίνει τη δυνατότητα να αναπτύξουμε ένα σχεδιασμό σε επίπεδο υψηλής στρατηγικής για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που ενισχύει όλο το πεδίο δράσης και αποφεύγει χαρακτηριστικά οποιαδήποτε παρέμβαση που είναι βασισμένη πάνω σε τόξα που δεν έχουν βέλη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση γνωρίζει την περιοχή, αλλά όχι τόσο καλά όσο η ίδια η Ελλάδα. Σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε λοιπόν να παίξουμε ένα ρόλο δυναμικό, όχι μόνο ως αιχμή του δόρατος αλλά και ως στρατηγικό βάθος σε άμεση επαφή και με την Ανατολική Μεσόγειο, όπου εμφανίζεται ο διαχρονικός οριζόντιος άξονας.

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: