… όλα ήτανε δικά σου από πάντα.


«Καλοκαίρι Στην Αμοργό»

Σε μια σταγόνα θάλασσα διαβάζαμε μαζί
μια νύχτα με πανσέληνο την ιστορία του κόσμου
δίχως πυξίδα και σκοπό ο άνθρωπος δεν ζει
τραγούδαγες ψιθυριστά κι’ ο ουρανός δικός μου

Τώρα οι θεωρίες σου αλλάζουν και οι αγκαλιές
όπως αλλάζεις άρωμα και μάρκα στα τσιγάρα
Κι εγώ στις παραισθήσεις μου δεμένος στις παλιές
σαν όαση σ’ανάζητω στου κόσμου την Σαχάρα

Της ζωής μας τα μεγάλα δύο σταγόνες βροχής
που στέγνωσαν στου Αυγούστου τη βεράντα
Το κορμί μου κάνω σκάλα στα ουράνια ν’ανεβείς
όλα ήτανε δικά σου από πάντα

Σε μια σταγόνα θάλασσα διαβάζαμε μαζί
μια νύχτα με πανσέληνο την ιστορία του κόσμου
δίχως πυξίδα και σκοπό ο άνθρωπος δεν ζει
τραγούδαγες ψιθυριστά και να που ζούμε φως μου

Της ζωής μας τα μεγάλα δύο σταγόνες βροχής
που στέγνωσαν στου Αυγούστου τη βεράντα
Το κορμί μου κάνω σκάλα στα ουράνια ν’ανεβείς
όλα ήτανε δικά σου από πάντα

δίχως πυξίδα και σκοπό ο άνθρωπος δεν ζει
τραγούδαγες ψιθυριστά και να που ζούμε φως μου

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: