Η Τακτική των «Βατήρων»: Απαραίτητα Βήματα για να βρεθούν οι Πατριώτες στην Εξουσία


Γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

 

Η «πορεία προς την επιτυχία» ακολουθεί συγκεκριμένη Αρχέτυπη Διαδρομή.

Αυτή των «βατήρων».

Κατακτάς ένα βατήρα και τον αξιοποιείς αποφασιστικά και με τόλμη – δηλαδή, την «ισχύ που σου προσδίδει ο συγκεκριμένος βατήρας» – για να «εκτιναχθείς» στον επόμενο βατήρα.

Εαν δεν το κάνεις όσο ο βατήρας είναι σε «πίεση» (έχει δηλαδή την ικανότητα να σε εκτινάξει) και περιμένεις «περισσότερο» απ’ όσο πρέπει, τότε αναμένεις με σιγουριά το «ξεφούσκωμά» του και την καθήλωσή σου σ’ αυτόν.

Αναπόφευκτα τότε, κάποιος άλλος ανταγωνιστής θα σε προσπεράσει. Θα σ’ εξαφανίσει για την ακρίβεια.

Το ίδιο μοτίβο εξέλιξης έχει εφαρμογή παντού στην ανθρώπινη δραστηριότητα.

Πχ η διαδρομή ενός επιτυχημένου επιχειρηματία ακολουθεί αυτήν ακριβώς την διαδρομή. Όποιοι δεν εκμεταλλεύθηκαν τους «βατήρες ισχύος» που τους «έτυχαν» την «κατάλληλη στιγμή» απλά εξαφανίστηκαν και οι κόποι τους πήγαν χαμένοι. Για την ακρίβεια «χάθηκαν» αυτοί οι ίδιοι. Οι «εξελικτικοί μηχανισμοί» της Κοινωνίας (όπως και της Φύσης) είναι αμείλικτοι.

Την ίδια διαδρομή ακολουθεί κι ένας εργαζόμενος αλλάζοντας την κατάλληλη στιγμή «εργασιακό βατήρα», τουτέστιν «εξελισσόμενος». Ειδάλλως, καθηλώνεται και υποσκελίζεται από κάποιον άλλον.

Η ίδια διαδρομή θα δούμε ν’ ακολουθείται στον Πόλεμο. Στην Διπλωματία. Στην «Επικοινωνία». Και βεβαίως στην «Πολιτική».

Άλλωστε, την ώρα που είσαι ισχυρός θα κάνεις την «κίνησή» σου. Και όχι την ώρα της αδυναμίας σου. Μόνον τότε θα γίνεις «Αίτιο», ειδάλλως θα σέρνεσαι εσύ από τις εξελίξεις που θα δρομολογούν οι κινήσεις των άλλων ισχυρών.

Ή θα προλάβεις εσύ τις εξελίξεις (και θα τις καθορίσεις) ή θα σε προσπεράσουν (και θα σε καθορίσουν αυτές – δραματικά πάντα).

Εφαρμογή το μοντέλο των «βατήρων» βρίσκει τόσο στις «αστικές» όσο και στις «μη αστικές πολιτικοκοινωνικές συσσωματώσεις».

Επιχειρώντας να «φανταστούμε εν είδη προσομοίωσης» αυτό το μοντέλο ως προς τον ευρύτερο Πατριωτικό χώρο και αναζητώντας σχετικά παραδείγματα εφαρμογής σε άλλους πολιτικοκοινωνικούς χώρους, τέτοια θα βρούμε παντού στην πολιτική ιστορία. Από το ένα ιδεολογικό άκρο ως το άλλο.

Διερευνώντας το «πως θα μπορούσε» να υπάρξει μια «Πατριωτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία» – και άμεσα ώστε ν’ αποφύγουμε το «Εθνικό Μοιραίο» που ιλιγγιωδώς έρχεται – αναπόφευκτα μπαίνουμε στη διαδικασία του να εντοπίσουμε «τι είναι αυτό που ενώνει» όλη αυτή την πανσπερμία – ιδεολογικά – Πατριωτικών ομάδων και αντιλήψεων.

Κάνοντας στην άκρη βεβαίως το «ιδεολογικό φίλτρο». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ομηρικές απαγγελίες


Το παλάτι του Οδυσσέα

Εξερευνώντας και ανακαλύπτοντας  την  Ιθάκη και την Τροία εν τω αιθερικώ  ενεργειακώ πεδίω  με πολύτροπη Ερμηνεία.

Άειδε Μούσα στο διηνεκές  την  Ομηρική  Παιδεία

Την επιθυμία του να επισκεφτεί την Ιθάκη ,όπως γράφει ο βιογράφος του Ρόμπερτ Πέϋν, την εμπνεύστηκε από την ανάγνωση ,του βιβλίου «ΟΙ ΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ» του Φενελόν.Από το 1854 είχε εκφράσει σε φίλους την επιθυμία του να επισκεφτεί την Ιθάκη. Ήθελε να μείνει εκεί μερικούς μήνες,να μελετήσει το νησί και να γράψει ένα βιβλίο γι΄αυτό. ‘Έπρεπε να περάσουν δώδεκα ολόκληρα χρόνια για να πάρει την απόφαση να γίνει αρχαιολόγος και ν΄αρχίσει μάλιστα τις ανασκαφές του από την Ιθάκη.Το 1868 έρχεται για πρώτη φορά στο νησί ο Σλήμαν, εξορμούσε και ερευνούσε κάθε λόφο και κάθε πλαγιά του και όποια τοποθεσία είχε σχέση με τον Οδυσσέα-το σπήλαιο των νυμφών, τους κήπους του Λαέρτη, το λιμάνι του Φόρκυνος.Στο βιβλίο που έγραψε τότε «Ithake, der Peloponnes und Troja» έγραφε στα Γαλλικά : « Κάθε λόφος,κάθε πέτρα,κάθε λιοστάσι, μου φέρνει στο νου τον ΄Ομηρο. Με ένα και μόνο πήδημα δρασκέλισα εκατό γενιές και βρέθηκε στη στίλβουσα εποχή της Ελληνικής ιπποσύνης»Κάποια στιγμή άρχισε να απαγγέλλει από μνήμης την τελευταία ραψωδία της Οδύσσειας και να την μεταφράζει μάλιστα στίχο με στίχο στη νεοελληνική, μπροστά στους κατάπληκτους χωρικούς, που κρεμάστηκαν από τα χείλη του. Ο ίδιος περιγράφει την σκηνή αυτή : «Δεν είχε όρια ο ενθουσιασμός τους καθώς άκουαν την μελωδική γλώσσα του Ομήρου, την γλώσσα που μιλούσαν οι ένδοξοι προπάτορές τους εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια. Άκουσαν για τις χαλεπές αυτές μέρες που ο αρχαίος τους Βασιλιάς Λαέρτης πέρασε σ΄αυτό ακριβώς το μέρος όπου ήμαστε τότε συγκεντρωμένοι. Άκουσαν, επίσης,για την αγαλλίαση που τον γέμισε όταν έπειτα από είκοσι χρόνια ξαναβρήκε το γιο του που τον νόμιζε νεκρό. Όλων τα μάτια πλημμύρισαν από δάκρυα και σαν τελείωσε η απαγγελία, όλοι, άντρες , γυναίκες και παιδιά, ήρθαν και μ΄αγκάλιασαν , λέγοντας : «Σ΄ευχαριστούμε χίλιες φορές για τη μεγάλη χαρά που μας έδωσες!»Και με οδήγησαν θριαμβευτικά στην πόλη».

Ο Heinrich Schliemann  απαγγέλλει τα Ομηρικά Έπη ελεύθερα…. στην  Ομηρική αναγγελία

Αστραία

(Μικρο-μεγαλο)οφειλέτες…κακομαθημένοι


NikolaidisΤου ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

ΔΕΝ θα τα «βρούμε» μεταξύ μας κι ούτε θα ομονοήσουμε. Για μικρά της καθημερινότητας, για σημαντικά του μέλλοντος. Όπως στη μακραίωνη ιστορία μας της διχόνοιας και των ερίδων. Στην Ελλάδα των ηρωισμών και των αθλιοτήτων, των παχέων προεκλογικών (και όχι μόνο) λόγων και των ισχνών πράξεων.

ΑΦΗΝΟΥΜΕ τους πολιτικούς των σκοπιμοτήτων και της καριέρας. Πάμε στον απλό έλληνα της καθημερινής κρίσης και κριτικής, «παντός απτομένου» και ενίοτε βαθιά νυχτωμένου, αναποφάσιστου και διχασμένου. Με δείγμα άποψης, στάσης και συμπεριφοράς του τις φωνές (και ενίοτε κραυγές του) για τη φοροδιαφυγή, και το ανάθεμά για τους φοροφυγάδες. Με τον «δυνάμενο» να κλέβει το Κράτος, άφοβα, καθότι ατιμώρητα.

ΚΑΤ’ αρχάς, έχουμε δεδομένη τη μόνιμη αδιαφορία του μέσου έλληνα για το δημόσιο ταμείο κι ας μην κρυβόμαστε. Το’ χαν, βέβαια, αδειάσει μακρυχέρηδες, αλλά κι όταν είχε μέσα δυο δεκάρες, δεν το’ χε καημό (ο πολίτης) να τις αυγατίσει. Παρέμενε με τα σχολεία όπου οι μαθητές καίγανε τα βιβλία, βολεύονταν χωρίς νοσοκομεία και με τον βουλευτή μεσάζοντα για κρεβάτι στην εντατική, καυγάδιζε πάνω σε ασυντήρητους δρόμους με τη λακκούβα έτοιμη να τον καταπιεί, αλλά η φοροδιαφυγή-φοροδιαφυγή. Σαν χόμπι, άθλημα και εθνική μαγκιά. Με τον «επαγγελματία» να δηλώνει (χωρίς ντροπή) πενταροδεκάρες ως εισόδημα, τον αγρότη αφορολόγητο, τον «αμαρτωλό» να τα βγάζει λάθρα και αφορολόγητα στην Ελβετία και τον εφοπλιστή μακρινό και απείραχτο απ’ την τσιμπίδα.

ΚΑΙ τι απόμεινε; Ο δημόσιος υπάλληλος, κι εδώ θα σταθούμε. Στον ανεπαρκή και τεμπέλη ανάμεσα σε δουλευταράδες, στον κοπανατζή και λουφαδόρο που τον «κάλυπτε» ο συνεπής και επιμελής, που όμως όλοι μαζί συνιστούν ένα σύνολο φορολογουμένων χωρίς δυνατότητα φοροδιαφυγής. Προκαταβάλλει τους φόρους ο λειτουργός και «λειτουργός» του δημοσίου, του τα παίρνουν έγκαιρα και με ακρίβεια μαθηματική, δεν έχει περιθώρια «κλοπής» (κι ας το επιθυμούσε σφόδρα). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

“Πίτα” Φεριωτών Θεσσαλονίκης (βίντεο).


(Συγκίνηση, νοσταλγία και αναμνήσεις)

Του Γιώργου Νικολαΐδη (gnborn2shoot)

 

Ένα (περίπου) χρόνο μετά την ίδρυσή του, ο Σύλλογός μας «ΚΟΣΜΟΣΩΤHΡΑ ΒΗΡΑΣ» προσκάλεσε τα μέλη του (Φεριώτες της Θεσσαλονίκης) για το κόψιμο της Πίτας. Η προσέλευση υπερέβη τις προσδοκίες μας (όπως είπε η Πρόεδρος Ειρήνη Καραδέδου), με τα παλιά και νέα μέλη του.

Και συναντήθηκαν (σε μεγάλη καφετέρια της Αρετσούς, Παρ. 8.2.13, ώρα 8 μ.μ.) συμπατριώτες που μένουν στη Θεσσαλονίκη και είχαν να συναντηθούν κάποιες (πολλές) δεκαετίες.

Συγκίνηση, νοσταλγία και αναμνήσεις. Αγκαλιές, φιλιά και «(επανα)γνωριμία» ανθρώπων που τους χώρισαν οι δεκαετίες και η ίδια η ζωή.

Το απώτατο παρελθόν των παιδικών και σχολικών μας χρόνων, μέσα από ιστοριούλες και γεγονότα που χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη. Δεσμοί κοινής καταγωγής, εκπαίδευσης,

παιδείας, ευχάριστων και κάποιων ίσως δυσάρεστων  βιωμάτων.

Σε τόσο ζεστή ατμόσφαιρα, αλλά με συνθήκες «ασφυκτικές» για την κάμερά μου, απαθανάτισα ( και επεξεργάστηκα ψηφιακά μιας και οι συνθήκες φωτισμού δεν ήταν ιδανικές), ό,τι μπόρεσα για τη δεξαμενή των αναμνήσεων. Με τους φορείς της ιστορίας της βυζαντινής Βήρας (Φέρες Έβρου) να την κρατούν ζωντανή. Τα τηλέφωνα επικοινωνίας με τον Σύλλογο είναι 2310222985 (πρωινές ώρες) και 6977718818 (κα. Ειρήνη Καραδέδου).

Δείτε το βίντεο

Αναρτήθηκε στις ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »

Τα ανεπιθύμητα συμβάντα


Γράφει η Στεφανία Λυγερού

Η αυτοκτονία του Βλάση (ο  άντρας της Μάρως) ήταν η κατραπακιά που με έκανε να μην θέλω να ξέρω και/για να επιλέγω για να ζήσω σωστά/άξια. Από αυτή την κατραπακιά γύρισε το κεφάλι μου και είδα το «μπορεί να ήρθα για να φέρω ένα κακό αποτέλεσμα, και ποια είμαι εγώ για να ελέγξω και λογοκρίνω το σενάριο».

Από εκείνη τη στιγμή σταμάτησα με το στανιό την λογική μου σκέψη. Επί δύο μήνες, ασταμάτητα, για κάθε σκέψη που δημιουργούνταν στο κεφάλι μου έλεγα «δεν μας ενδιαφέρει η άποψή σου κοπελιά». Έτσι σιγά-σιγά έφθινε η λογική σκέψη, τον χώρο της καταλάμβανε το ένστικτο και πλέον δεν της έχει μείνει χώρος για να εμφανιστεί.

Το σπουδαίο όμως της κατραπακιάς δεν ήταν αυτό.

Κάποια στιγμή, κι ενώ είχα επιλέξει συνειδητά και σε απόλυτο βαθμό ότι θέλω να είμαι η ψυχή μου -σωστό είναι ό,τι το ένστικτό μου μού υπαγορεύει κι όχι αυτό που βλέπουν τα μάτια μου-, βιώνω μια πραγματικότητα τελείως άλλη (ακριβώς αντίθετη) από αυτή που το ένστικτό μου υπαγόρευσε.

Μια πραγματικότητα τρομερή κι ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗ, που λόγω αυτού έστεκε μπρος στα μάτια μου μεγαλοπρεπής, με όλη τη δύναμη δική της, αγέρωχη, νικήτρια (επί του ενστίκτου)…

Αυτό που το μέσα μου μού είχε υπαγορέψει δεν τολμούσε καν να φανερωθεί, όχι να σταθεί δίπλα της.

Τότε, αναγκαστικά (αυτόματη διαδικασία), παραδέχτηκα ότι τα ένστικτα είναι μπούρδες, πούτσες μπλε, αποφάσισα να τ’ αφήσω στην άκρη και να ζήσω σαν άνθρωπος επιτέλουςςςςς (φωνάζοντας).

Με το που το είπα αυτό στον εαυτό μου, εξαφανίστηκα.. σαν να μην είχα υπόσταση. Σαν να ήμουν όγκος άμμου και φύσηξε αγέρας και με σκόρπισε..

Ένιωσα ότι θα πεθάνω, και για να μην πεθάνω (ένστικτο επιβίωσης) αναγκάστηκα να επιλέξω. Αναγκάστηκα να επιλέξω τι θέλω να είμαι, να κοιτώ την πραγματικότητα ή να κοιτώ την ψυχή. Και διάλεξα (με πλήρη συνείδηση) το δεύτερο. Κι αφού διάλεξα, έπρεπε (αναγκαστικά) να προτιμήσω και την εκδοχή της…

Και την έφερα την εκδοχή της, εκεί που δεν μπορούσε να σταθεί, εκεί δίπλα στην αγέρωχη. Κι έφευγε δεν γινόταν να σταθεί, κι εγώ την έσερνα πίσω… και μου την μπαστάκωσα! Έτσι με το στανιό, αυτήν μόνο θέλω να έχω, αυτήν πιστεύω.

Τέλος το μελό, πάμε στο ζητούμενο.

Αν δεν είχε προηγηθεί η «εκπαίδευσή» μου στο να μην σκέφτομαι, δεν θα κατάφερνα ούτε να επιλέξω ούτε τελικά να την φέρω, για να (τελικά) την ισχυροποιήσω. Είχε προηγηθεί η αποδυνάμωση της λογικής μου σκέψης, γι’ αυτό το κατάφερα.

Διάβασα κάπου ότι μας συμβαίνει αυτό που πιστεύουμε πολύ ή αυτό που πολύ δεν θέλουμε. Είναι κι έτσι και δεν είναι κι έτσι. Καμιά φορά μάς έρχονται γεγονότα τα οποία δεν είχαμε καν σκεφτεί (άρα ούτε επιθυμήσει/φοβηθεί, άρα ούτε προκαλέσει). Αυτά που δεν καν έχουμε φανταστεί είναι αυτά που μας προάγουν… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »