΄Η στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε


του Δημήτρη Στεργιούλη*

Ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Αθανάσιος Τσαυτάρης από το συνέδριο του Economist στη Θεσσαλονίκη έστειλε , στις 7/2/2013 , στους αγρότες σαφές και κρυστάλλινης διαύγειας μήνυμα: Ήτοι:
« Στους αγρότες δώσαμε ότι είναι εφικτό στο πλαίσιο των δημοσιονομικών δυνατοτήτων». Επί του υπουργικού μηνύματος «στώμεν καλώς».
Όμως κάθε καλόπιστος άνθρωπος διερωτάται..
Αφού οι δημοσιονομικές δυνατότητες είναι μηδαμινές έως ανύπαρκτες πώς δικαιολογείται το γεγονός να καταβάλλονται στην προσφάτως τοποθετηθείσα στη θέση Διευθύνοντος Συμβούλου του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας των Τραπεζών ετήσιες αποδοχές διακοσίων και πλέον χιλιάδων ευρώ;
Εξάλλου είναι επιτρεπτό και αντέχει στη βάσανο της λογικής η Πατρίδα μας να καταβάλλει ετήσιες αποδοχές οκτακοσίων χιλιάδων ευρώ σε ένα έκαστο των τεσσάρων κυρίων , από την εσπερία, που ανέλαβαν την επιτροπεία των τραπεζών μας ; Στην προκείμενη περίπτωση οι δημοσιονομικές δυνατότητες της δόλιας της Πατρίδας μας αντέχουν στην καταβολή ετησίων αποδοχών δυσθεώρητου ύψους;
Στους τροϊκανούς, στους οποίους εκχωρήσαμε απερίσκεπτα και αβασάνιστα, κατά την προσωπική μου άποψη, εξουσίες του «δεσμείν και λύειν επί των οικονομικών της Πατρίδας μας», οι μηνιαίες αποδοχές, που καταβάλλουμε , είναι εναρμονισμένες με τις δημοσιονομικές μας δυνατότητες ή είναι ανώτερες του Πρωθυπουργού μας;

Κύριε Υπουργέ,

Δεν πρέπει να διαφεύγουν της προσοχής σας απλά πράγματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αγεωγράφητοι και ανιστόρητοι ή πληρωμένοι κονδυλοφόροι


Αφορμής δοθείσης από τα ΜΜΕ (δελτία ειδήσεων ) και τα εισερχόμενα μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας σχετικά με τις  πρόσφατες δηλώσεις – θέσεις ενός  στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά  εθνικά μας θέματα και συγκεκριμένα τις θέσεις του για τα ΙΜΙΑ  το ιστολόγιο δημοσιεύει πάλι ένα παλιό σχετικό μας άρθρο που είχα γράψει το 2010 με αφορμή τα αναφερόμενα σε σχολικό βιβλίο.

Η αναδημοσίευση δεν γίνεται για να απαντήσουμε στο φαιδρό αυτό υποκείμενο αλλά διότι πιστεύουμε ότι στο παραπάνω άρθρο μας υπάρχουν χρήσιμα στοιχεία αφενός για το αρχείο σας και αφετέρου για να τα χρησιμοποιήσετε εναντίον οποιουδήποτε αμφισβητεί την ελληνικότητα των Ιμίων.

Τώρα όσον αφορά τις δηλώσεις του συγκεκριμένου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ(εύχομαι οι θιασώτες των αντιλήψεών του να είναι ελάχιστοι) του οποίου οι θέσεις  για το Σκοπιανό, για τις ένοπλες δυνάμεις (θητεία )και οι πρόσφατες για τα ΙΜΙΑ , δεν με ξενίζουν, το αντίθετο μάλιστα επιβεβαιώνουν την πεποίθησή μου για την ύπαρξη στον ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο αλλά και στα άλλα κόμματα ατόμων ή Εθνικά ηλιθίων αφελών  κατά την επιεικεστέρα εκδοχή ,ή ατόμων που μάλλον είναι  σε διατεταγμένη υπηρεσία πεμπτοφαλαγγιτών ή ανθελλήνων ή πληρωμένων κοντυλοφόρων . Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Οι Έλληνες του κανείς


λουκέτο

Στο έλεος των μνημονιακών  Λαιστρυγόνων Κικόνων και Κυκλώπων κλείνουν οι μικρές επιχειρήσεις

και οι  άνθρωποι για λίγο γάλα και τυρί  που πήρανε  οδηγούνται στον αφανισμό και στην σκληρή παράλογη φοροληστεία.

Μια εικόνα  όσο χίλιες λέξεις με ερμηνεία! Κινέζικη παροιμία σε Ελληνική ομηρική  εφαρμογή ευρεία.

Ο Κύκλωπας  ελέω θεού ηγεμονών    σε ανυπαρξία   δημοκρατίας  δημοβορών, καταβροχθίζει τους  πολίτες  ναυαγούς  της  σε συνθήκες  σύγχρονης φεουδαρχίας  δουλοπαροικίας.Στην  χώρα των Κυκλώπων δεν υπάρχουν θέμιστες  να αναρωτηθούν για το δίκαιον και την φωτεινή  δικαιοσύνη του Ηλίου,υπάρχει μόνο  το τεράστιο  μάτι  του νομισματικού  πολύφημου  ταμείου.

Είμαστε  ο κανένας , ούτις κανείς, όλοι μαζί σαν ένας συντροφιά   παρέα

με την ελιά το αμπέλι και το καράβι του Οδυσσέα

Κυκλώπεια ανομία

Αστραία

«Ήλθε, είδε…απήλθε»


NikolaidisΤου ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

ΣΤ σύνορά μας, «αγαθός» και ανυποψίαστος (ο επενδυτής). Με τα πρώτα βήματα, ένιωσε πάνω του καρφωτό κι ανέκφραστο το βλέμμα της γραφειοκρατίας-τέρας που του ζήταγε και απαιτούσε μίζα. Παράδοση με ρίζες βαθιές, ποτισμένες με την ατιμωρησία, άγνωστη λέξη στην καθημερινή πρακτική των «κουτόφραγκων». Και η…Siemens, θα μου πεις; Εμπορική πράξη, με κάποιους εξαγορασμένους έλληνες, ευεπίφορους στη μίζα.

ΡΩΤΗΣΕ για το δίκαιο του αγρότη και το νόησε, είδε δρόμους μπλοκαρισμένους και δεν το κατανόησε. Μαγαζιά και μαγαζάκια στη σειρά (κάποια, δυστυχώς, με ρολά κατεβασμένα), μεταπράτες (και μόνο) περιμένοντας υπομονετικά τον πελάτη και σκέφθηκε πως μόνο ο αγρότης παράγει.

ΕΙΔΕ τις καφετέριες φίσκα σε ώρα δουλειάς και δρόμους πνιγμένους στο σκουπίδι. Με το λάστιχο του φορτηγατζή παρατημένο στην τριμμένη άσφαλτο και τη λακκούβα-δολοφόνο απείραχτη και ανθεκτική στον χρόνο. Με κάποια σχολιαρόπαιδα να καθαρίζουν, απελπισμένα, σκουπιδαριό δεκαετιών στους δρόμους και τις παραλίες, μέχρι κι αυτά να αποκάμουν και να «παραδώσουν» στους «άλλους». Στην…πλειοψηφία που βρωμίζει τους δρόμους και τις αμμουδιές, περιμένοντας ο καθένας κι έναν οδοκαθαριστή ή καθαρίστρια ξοπίσω του.

ΕΜΑΘΕ πως ο σημερινός δήμαρχος είδε «αμαρτίες» του παλιού και τις σκέπασε σαν…δικές του-«κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον». Με την προεκλογική του αφίσα να τυπώνεται (μη μας «φάνε» στις εκλογές) κι άσε τη λακκούβα να χάσκει, το δημόσιο πάρκο με σπασμένα και άβαφα παγκάκια αφύλαχτο και τις κούνιες ασυντήρητες και επικίνδυνες. Τον παιδικό σταθμό χωρίς θέρμανση γιατί τα κονδύλια ξοδεύτηκαν στα «πολιτιστικά» με μίζες και προμήθειες, στα «κομματιασμένα» έργα κ.ά. δραστηριότητες προπαγανδιστικού (προεκλογικού) χαρακτήρα.

ΕΙΔΕ πανεπιστήμια τυλιγμένα στην αφίσα και «αιώνιους» γραμμένους στα κατάστιχα. Μαθητόκοσμο στο δρόμο για διαδήλωση και τους καταληψίες-σκοπιά μην ανοίξει το σχολείο. Κάτι άκουσε για διακόπτες που «κατεβάζουν» (σαν να’ ταν δικοί τους) κάποια τσακάλια της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ για συμπαράσταση σε απεργούς, μη κάτι αλλάξει στην Ελλάδα της αταξίας και ατιμωρησίας, της κομπίνας και της αρπαχτής.

ΕΙΔΕ «εμπόρους» με απλωμένη την πραμάτεια τους στο δρόμο και διερωτήθηκε γιατί να μη λειτουργούν παζάρια σε (καθ)ορισμένο τόπο και χρόνο και με κανόνες τακτικής αγοράς.

ΠΗΡΕ γεύση από τακτική των πολιτικών μας παρακολουθώντας το «μίνι» κοινοβούλιο των συνεδριάσεων για τη λίστα, με την πρακτική της συσκότισης μη βγουν ονόματα στο φως. Είδε αρχηγούς κομμάτων να ενθαρρύνουν απεργούς συνεισφέροντας στο…χάος.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΗΚΕ για βαποράδες με τζάμπα πετρέλαιο και για βιομηχάνους αφορολόγητους (με μικροοφειλέτες στη «στενή»), είδε το μετρό νεκρωμένο και τα τραίνα σταματημένα, μπλοκαρισμένα λιμάνια και την Ακρόπολη κλειστή, τα μάζεψε και…δρόμο.

Κάθε συναίσθημα εξυπηρετεί έναν άγνωστο (συμπαντικό) σκοπό


Γράφει η Στεφανία Λυγερού

Τελευταία, σε μία συνάντηση με θέμα την αλληλεγγύη, τσακώθηκα με μία κοπέλα από την ομήγυρη. Για να μην το κάνω (να τιθασεύσω το συναίσθημά μου) θα μπορούσα να σκεφτώ ότι δεν είναι σωστό, πρώτη φορά με βλέπουν οι άνθρωποι, τι γνώμη θα σχηματίσουν για μένα (ξέρεις, τα γνωστά). Θα μπορούσα επίσης να «δώσω τόπο στην οργή» (έτσι δεν το λες;) το θέμα μας ήταν η καλοσύνη, η αγάπη, να μην χαλάσω το κλίμα..

Δεν έχω σταματήσει ποτέ κανένα μου αίσθημα, μπορεί να μην είμαι μία «καλή κοπέλα» (έτσι δεν το λες;) αφού δεν έχω τρόπους, τακτ, είμαι όμως αληθινή. Και χαίρω μεγάλης εκτιμήσεως γι’ αυτό μου το «προσόν», ακόμα κι από τον τυχερό που έτυχε στο διάβα μου και την πλήρωσε.

Το θέμα όμως δεν είναι ότι χαίρει εκτιμήσεως ο αληθινός άνθρωπος, υπάρχει σημαντικότερο..

Το συναίσθημα για να «ωριμάσει» και/για να φέρει λυτρωτικό/καθαγιαστικό αποτέλεσμα πρέπει να κινηθεί σε κύκλο. Να φύγει από αυτόν που το νιώθει και να πάει σ’ αυτόν που του το προκάλεσε και από εκεί, κάνοντας γκελ, γυρίζει πίσω λυτρωτικά.

Θα πάρω ένα καλό συναίσθημα, την αγάπη. Αν εσύ μου προκαλείς αγάπη πρέπει σε σένα να την δώσω για να επιστρέψει σε μένα θεραπευτικά. Αν, για οποιονδήποτε λόγο (είσαι παντρεμένος), δεν μπορώ να την δώσω σε σένα που μου την προκάλεσες, θα με πνίξει. Κι αν (για να γλιτώσω το πνίξιμο) πάω και την βγάλω σε κάποιον άλλον, πχ στο παιδί μου, ούτε εγώ λυτρώνομαι αλλά και φέρνω το λάθος αποτέλεσμα της αγάπης στο παιδί μου.

Το αρνητικό συναίσθημα έχει ακριβώς ίδια λειτουργία με το θετικό, μόνο που είναι πιο οφθαλμοφανής η προβληματικότητα. Αν νεύρα μού προκαλεί ο προϊστάμενός μου πρέπει να τα ξεσπάσω σ’ αυτόν, αυτός πρέπει να την πληρώσει, αυτός που μου τα προκάλεσε. Γιατί αλλιώς θα βγω έξω και θα την πληρώσει ο κάθε τυχάρπαστος/ανυπαίτιος που θα βρεθεί στο διάβα μου, ή το παιδί μου (όπου με παίρνει δηλαδή). Και παρατηρείς ότι ακόμα κι αν όλη μέρα, στον καθένα, ξεσπάει ο άνθρωπος, επειδή δεν ξεσπάει σ’ αυτόν που του φταίει, δεν καταφέρνεται η πλήρωση στο αίσθημα (δεν φεύγουν με τίποτα τα νεύρα).

Υπάρχει και πιο φιλοσοφική θεώρηση του θέματος. Μέχρι πριν δύο χρόνια, επειδή ήθελα να είμαι πολύ συνειδητή και σωστή στη ζωή μου, ήλεγχα καθετί που μου έβγαινε. (Περνούσε πρώτα του ελέγχου μου και της εγκρίσεώς μου και μετά το άφηνα να μου βγει.) Κι έρχεται μια άγια μέρα που τρώω την εξής φλασιά… Αν ο δημιουργός μου με έστειλε για να φέρω ένα σύχρηστο αποτέλεσμα;;; Κάποιος έπρεπε να κάνει τον Ιούδα για να προχωρήσει το σενάριο!!! Αν λοιπόν θέλει να κάνω κάτι κακό, που όμως αυτό το κακό θα φέρει σωστό αποτέλεσμα στη συνολική ιστορία, ποια είμαι εγώ να κάτσω να τσεκάρω και λογοκρίνω το σενάριο; Με τα πολλά, από τότε, με αφήνω χωρίς κανέναν έλεγχο. Κι είναι μερικές φορές που δεν μου αρέσει καθόλου (ούτε με συμφέρει, ούτε με βολεύει) να είμαι όπως μου βγαίνει, που στεναχωριέμαι όταν πληγώνω κάποιον, που δεν θέλω να παίξω αυτόν τον ρόλο….. Είμαι όμως βεβαία ότι πρέπει να το κάνω. Για λόγους τους οποίους δεν γνωρίζω, φέρνει σωστό αποτέλεσμα (ούτε αυτό το γνωρίζω). Είμαι βεβαία ότι εξυπηρετεί έναν άγνωστο (συμπαντικό) σκοπό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »