Οι (2) αρχηγοί…


Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΑΠ’ τα κόμματα προκύπτουν κυβερνήσεις κι αυτές διαχειρίζονται το κράτος. Το εκπροσωπούν, με τα καλά και άσχημα και με την…πειθώ του. Και, πριν εκβάλει ο πολίτης τη γνωστή κραυγή «που είναι το κράτος;» καταλήγοντας στο μελαγχολικό «δεν υπάρχει κράτος», ας ψάξει, νωρίτερα, αν υπάρχουν κόμματα με νόμους, αρχές και ιδεολογία. Με συνεπείς αρχηγούς, σταθερούς στον λόγο και τις αποφάσεις τους.

ΠΕΡΑΣΑΜΕ απ’ τη «γέφυρα του θανάτου», κρατώντας την Ελλάδα στα χέρια μας. Κόμματα και αρχηγοί ζαλίστηκαν κοιτώντας στον γκρεμό και πήραν τα μέτρα τους. «Δεν πειθαρχείς στο Κόμμα; Διαγράφεσαι!». Διέγραψαν τους απείθαρχους, έδειξαν πυγμή και χαρακτήρα οι δυο «μεγάλοι» αρχηγοί κι εμείς σημειώσαμε την ηρωική στιγμή. «Ό,τι γράφει δεν ξεγράφει», σκεφθήκαμε, «δεν παίζεις με τον αρχηγό και τις αποφάσεις του, δεν διασύρεις το κόμμα για μερικούς αντιμνημονιακούς και αιρετικούς…λαϊκιστές».

ΚΙ έμειναν οι (2) αρχηγοί με τα εύσημα της αυστηρότητάς τους, τα κόμματα με την ηθική τους και οι αιρετικοί με τη διαγραφή τους. Κάποιοι έσπευσαν για άλλη στέγη, ολίγοι ίδρυσαν νέο κόμμα και οι…σώφρονες προτίμησαν την κίνηση αναμονής. Οι πονηρότεροι και «έμπειροι». Κάτι ήξεραν από τούμπες αρχηγών και κόμμα-λάστιχο, το’ χαν ξανακούσει πως στην πολιτική δεν λες ποτέ «ποτέ».

ΗΡΘΑΝ ώρες ανεπίσημα προεκλογικές και τα κόμματα είχαν «αδειάσει». Στελέχη και «περπατημένοι» έξω απ’ το κόμμα και ο αρχηγός να πουλάει αρχηγηλίκι; Το σκέφθηκαν οι (2) αρχηγοί καθένας για το κόμμα, τις αρχές και την…ιδεολογία του, το καλοσκέφθηκαν μη χάσουν το τελευταίο οχυρό και καταστούν τα κόμματά τους μικροί, συνήθεις κομματικοί μηχανισμοί διαμαρτυρίας, πίεσαν και πιέστηκαν και τ’ αποφάσισαν. Ανοίγουμε την αγκαλιά, μεγάλη του κ. Σαμαρά και μεγαλύτερη εκείνη του κ. Βενιζέλου, όλοι μέσα και ο σκοπός αγιάζει το…Κόμμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πότε θά σπάσουμε τήν γυάλα;


Ἡ Γυάλα!
Μία τεράστια γυάλα ποὺ μέσα της ἔχουμε χώσει τὰ παιδάκια μας!
Σήμερα θὰ ἐκνευριστοῦν ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ γράφω.
Δὲν πειράζει.
Ἄλλως τε, δὲν θέλω νὰ τὸ παίξω οὔτε εἰδικὸς στὰ περὶ παιδοψυχολογίας οὔτε εἰδικὸς στὰ περὶ κοινωνιολογίας.
Δὲν εἶμαι.

Σήμερα θὰ καταπιαστῶ μὲ λίγην ἱστορία καὶ λίγο ἦθος. Μοῦ ἀρκοῦν!

Γυᾶλες! Τεράστιες γυᾶλες!
Γυᾶλες γερές, πεντακάθαρες ἀλλὰ γυᾶλες.

Ὅταν γεννᾶμε τὰ παιδιά μας στήνουμε γυᾶλες γύρω τους! Μεγάλες, ἄνετες, πεντάθαρες γυάλες. Γυᾶλες ποὺ φιλτράρουν τὰ πάντα ὅμως.
Χώνουμε τὰ παιδάκια ἐκεῖ μέσα καὶ δὲν τοὺς ἐπιτρέπουμε νὰ ἐξέλθουν!
Μὴν μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ τὰ ἐγκλήματα. Μὴν λυπηθοῦν! Μὴν πονέσουν! Μὴν δοῦν αἷμα! Μὴν τρομάξουν! Μὴν χάσουν τὸν ὕπνο τους.
Μὴν μάθουν γιὰ πολέμους! Μὴ μάθουν γιὰ ἱστορία! Μὴν μάθουν γιὰ τόσα καὶ τόσα ποὺ θὰ τά κάνουν νὰ μὴν ἀποστρέφουν τὸ βλέμμα τους ἀπὸ τὸ ἄγνωστον, ἀλλὰ νὰ τὸ μελετοῦν καὶ νὰ τὸ χρησιμοποιοῦν ὤς σκαλοπάτι μαθήσεως.

Ἕνα γνωστό μου 15χρονο κοριτσάκι, πρὸ ἡμερῶν, ἔτρεχε πανικόβλητο.
Μόλις μὲ εἶδε ἦλθε κοντά μου καὶ ἀνάσανε ἀνακουφισμένο.
Τὸ ῥώτησα τὶ συμβαίνει καὶ μοῦ ἐξήγησε πὼς ἦταν κάποιος μελαψός, ἐπάνω σὲ ἕνα ποδήλατο, ποὺ μόλις τὴν ἔβλεπε τὴν κυνηγοῦσε.
Δὲν μποροῦσα νὰ πῶ πάρα πολλά. Δὲν μοῦ ἔπεφτε λόγος, διότι δὲν ἤξερα τὶς τοποθετήσεις τῆς οἰκογενείας. Ἀλλὰ ἀνησύχησα. Προσπάθησα νὰ ἐξηγήσω στὸ παιδὶ κάποια πράγματα καὶ νὰ τοῦ δώσω νὰ καταλάβῃ πὼς πρέπῃ νὰ μιλήσῃ στοὺς γονεῖς του συντόμως γιὰ τὸ πρόβλημα. Τὸ συνόδευσα στὸ σπίτι του ἀλλὰ ἡ ἀγωνία μου δὲν ἔπαψε.
Ἀνεζήτησα τοὺς γονεῖς ἀλλὰ δὲν τοὺς βρῆκα.
Τὸ παιδὶ δὲν τὸ ξαναείδα ἀπὸ τότε, ἀλλὰ αὐτὸν τὸν μελαψὸ τὸν ξαναεῖδα νὰ ἐνοχλῇ ἄλλα κοριτσάκια. Τί θέλει; Τϊ ἐπιθυμεῖ; Νά ἀστειευτῇ μέ τά παιδιά μόνον; Νά κάνῃ κάτι περισσότερο; Εἶναι ἁπλῶς μία σύμπτωσις;

Μὲ ἀφορμὴ τὸ παραπάνω περιστατικὸν ἀναστατώθηκα. Ξεκίνησα νὰ συζητῶ μὲ γονεῖς γιὰ τὸ ἐὰν ἔχουν προετοιμάσει τὰ παιδιά τους γιὰ τοὺς πιθανοὺς κινδύνους ποὺ καλοῦνται νὰ ἀντιμετωπίσουν.
Οἱ ἀπαντήσεις; «Δὲν εἶσαι καλά! Σιγὰ μὴν τρομάξω τὰ παιδιά! Σιγὰ μὴν τὰ κάνω ῥατσιστές!!!»
Ὅσο κι ἐὰν προσπάθησα νὰ τοὺς ἐξηγήσω πὼς τὸ χρῶμα του εἶναι ἁπλῶς σύμπτωσις, πὼς θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι εἶτε λευκὸς εἶτε μαῦρος εἶτε κίτρινος, ἦταν ἀνένδοτοι! Ἤμουν ῥατσίστρια καὶ τελείωσε. Τὰ παιδιά τους κινδυνεύουν ἀπὸ ἐμέναν κι ὄχι ἀπὸ τὸν περίεργον τύπο ποὺ κυνηγᾶ παιδιά.

Μετὰ θυμήθηκα ἔνα κείμενον τοῦ φίλου ἱστολόγου Στράβωνος, (τὸ παραθέτω στὸ τέλος) γιὰ τὰ παιδάκια καὶ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ τὰ ἀναθρέφουμε. Καὶ τότε συνειδητοποίησα πὼς ἐμεῖς εἴμαστε οἱ λᾶθος καὶ ὄχι οἱ μελαψοὶ ποδηλᾶτες.

Τί ἀκριβῶς κάνουμε στά παιδιά μας;
Πασχίζουμε νὰ τὰ προστατεύσουμε ἀπὸ δυσάρεστα συναισθήματα, μὲ στόχο νὰ μεγαλώσουν ἥρεμα καὶ συγκροτημένα. Τί ἐπιτυγχάνουμε; Τίποτα;
Διότι τὰ παιδιά μας βγαίνουν ἐν τελῶς ἀπροετοίμαστα σὲ μίαν κοινωνία ποὺ δυστυχῶς, εἶναι πλήρης βίας. Κινδυνεύουν ἀκόμη περισσότερο νὰ πέσουν θύματα ἐπιτηδείων καὶ ἐγκληματιῶν. Κι ὅλο αὐτὸ διότι ἐμεῖς θέλαμε μόνον νὰ τὰ προστατεύσουμε, ἔν ὧ τὰ καταστήσαμε ἀνίκανα!
(Ἦταν δῆλα δή τρελλοί οἱ Σπαρτιᾶτες πού τά ἔβαζαν ἀπό τήν πρώτην τους ἀνάσα στόν πόλεμο;) Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣ​Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙ​ΑΣ


ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ- ΔΡΑΣΗ

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΟ ΦΡΑΧΤΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

Ζούμε την καθημερινότητα γεμάτη αποκλεισμούς, διαχωριστικές γραμμές, ανισότητες, εκμετάλλευση και φράχτες. Μια καθημερινότητα που στοχοποιεί τους πλέον αδύναμους και βυθίζει την κοινωνία στη φτώχεια, αποκλείοντάς την από την πρόσβαση στα μέχρι πρότινος αυτονόητα.

Αυτή η κοινωνία καλείται να πληρώσει 3,5 εκατομμύρια ευρώ για το φράχτη του Έβρου, ενώ τα χωρία του «πνίγονται» από τις πλημμύρες, που για την αντιμετώπισή τους δεν δίνεται δεκάρα.

Τα τείχη του αίσχους από τσιμέντο και συρματοπλέγματα, που χωρίζουν τους ανθρώπους, για πολιτικές σκοπιμότητες, είναι πολλά. Η αξιοπρέπειά μας δεν ‘’σηκώνει’’ κι άλλα!

Δεν κληρονομήσαμε “λεπιδοφόρα συρματοπλέγματα” και “φράχτες- ανοιχτά νεκροταφεία” και δεν θέλουμε να κληροδοτήσουμε τίποτα τέτοιο στα παιδιά μας.

Η ευθύνη να σταματήσουμε το τείχος της βαρβαρότητας στον Έβρο, είναι μεγάλη!

Αν είναι θέμα αρχών το χτίσιμο του φράχτη, είναι θέμα Αξιών να τον σταματήσουμε!

Καλούμε κάθε πολίτη σε ενεργή συμμετοχή στη συγκέντρωση- δράση την

 Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012, στις 7μ.μ  στην κεντρική πλατεία Νέας Ορεστιάδας.

Αν δεν αντισταθούμε εμείς, ποιος θα το κάνει;

Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;

Η ουδετερότητά μας χτίζει “φράχτες”.

Η αντίστασή μας τους σταματά. Δράση τώρα!

Αναρτήθηκε στις ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »

Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ, ΤΟ ΑΛΗΤΑΡΙΑΤΟ ΚΑΙ Ο ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΔΙΑΝΟΗΤΗΣ


Οι πολιτικοί μπαμπουίνοι του οικονομικού και πολιτικού αληταριάτου δεν μπορούν να σεβαστούν ούτε θάνατο

Κλεάνθης Γρίβας

ΜΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑ
Πεθαίνοντας στην Πλατεία Συντάγματος
4 Απριλίου 2012


Στις 4 Απριλίου 2012, λίγο μετά την απέλπιδα πράξη του
Δημήτρη Χριστούλα, 77 ετών, συνταξιούχου φαρμακοποιού, ενός από τα θύματα των προδοτικών Μνημονίων που προσφέρουν την ελληνική κοινωνία βορά στην ακόρεστη κερδοσκοπική μανία της διεθνούς χρηματοπιστωτικής μαφίας (της πιο επικίνδυνης μορφής του οργανωμένου εγκλήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας), οι ύαινες της πλύσης εγκεφάλου,
μίσθαρνα όργανα του εγχώριου κλεπτοκρατικού οικονομικού και πολιτικού αληταριάτου, άρχισαν να αφήνουν υπονοούμενα για την «ψυχική υγεία» του θύματος, προσπαθώντας να διαστρέψουν τα πραγματικά αίτια της πράξης του, τα οποία αποτυπώνονται με συγκλονιστική σαφήνεια στο ιδιόχειρο σημείωμα που άφησε:

«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι΄ αυτή… Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου… Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι (πιάτσα Λορέτο του Μιλάνου)».

Μια κριτική προσέγγιση των κυρίαρχων επιστημονικοφανών ιδεολογημάτων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καμιά αιτιολογική σχέση ανάμεσα στην αυτοκτονία και στο δίπτυχο «ψυχική αρρώστια» και «κληρονομικότητα».

Εάν τα κύρια ψευτοεπιστημονικά ιδεολογήματα για την αυτοκτονία δεν αντέχουν στην κριτική και εάν η αυτοκτονία δεν σχετίζεται αιτιολογικά με το δίπτυχο «ψυχική αρρώστια» και «κληρονομικότητα», νομιμοποιούμαι να αναρωτηθώ εάν και κατά πόσο ενοχοποιείται για την αυτοκτονία μια ορισμένη νοσογόνος κοινωνική δομή και ένα ορισμένο ανθρωποβόρο πλέγμα εξουσιαστικών (πολιτικών και οικονομικών) σχέσεων και πρακτικών.

Κατά την άποψή μου, η αυτοκτονία αποτελεί μια απ’ τις ενδεχόμενες, ύστατες και απέλπιδες, αντιδράσεις της ατομικής προσωπικότητας στην αλλοτριωτική και νοσογόνο δράση που ασκούν επάνω της οι διάφοροι κατασταλτικοί θεσμοί.

Ανάμεσα σ’ αυτούς ιδιαίτερη θέση κατέχει το θεσμικό πλαίσιο (οικογένεια, σχολείο, στρατός, κράτος) που προετοιμάζει το άτομο για την ένταξη και την ολοκληρωτική καθυπόταξή του στην κατακερματισμένη, αποπροσωποποιημένη, εξαρτημένη και καταναγκαστική εργασιακή δραστηριότητα, η οποία βρίσκει την ολοκλήρωσή της στη γενίκευση και την καθολικοποίηση του καθεστώτος της μισθωτής δουλείας, που αποτελεί το κύριο γνώρισμα της εποχής μας σ’ όλη την έκταση του ιδιωτικού και του κρατικού καπιταλισμού.

Μια τέτοια προσέγγιση:

επιτρέπει μια ικανοποιητική ερμηνεία της αυτοκτονίας
σκιαγραφεί κάποιες ικανοποιητικές απαντήσεις σε ορισμένα παρεπόμενα ερωτήματα (όπως για παράδειγμα, αυτά που αφορούν στην υψηλότερη συχνότητα αυτοκτονιών σε ορισμένες χώρες) και
μπορεί να πυροδοτήσει ορισμένες πολιτικές διεργασίες που είναι ασύμφορες για τις υφιστάμενες σχέσεις εξουσίας.

Κι αυτό ακριβώς είναι που προσπαθεί να αποφύγει η εξουσία μέσω των ιδεολογημάτων που εφευρίσκονται και επιβάλλονται από τους απολογητές της,

Κατά κανόνα η αυτοκτονία είναι μια από τις πιθανές απαντήσεις του ατόμου που βιώνει μια κατάσταση απόλυτου αδιέξοδου απέναντι στο οποίο αδυνατεί να βρει κάποια άλλη διαφυγή. Μερικές φορές μπορεί να είναι πράξη αυτογνωσίας, με την έννοια της επίγνωσης των ορίων της ύπαρξης μας (όπως για παράδειγμα η αυτοκτονία της κόρης του Μαρξ και του συντρόφου της, Πολ Λαφάργκ ή η αυτοκτονία του Άρθουρ Κέσλερ). Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση και, πολύ περισσότερο, η πραγμάτωσή της εμπεριέχει ένα στοιχείο τραγικό και ηρωικό, ταυτόχρονα.

Κατά τη γνώμη μου, όλες οι θεωρητικές ασυναρτησίες «περί δειλίας των αυτοκτονούντων» είναι αρεστές μόνο σ’ εκείνους που συνηθίζουν να υποδύονται τον «ήρωα» μονάχα από θέση ασφάλειας ή ισχύος (και οι οποίοι, λόγω κοινωνικής θέσης ή ρόλου, είναι έξω από τους αφανιστικούς όρους του «παιχνιδιού» του απόλυτου αδιεξόδου που συμβαίνει να επιβάλλεται σε ορισμένα από τα μέλη κάθε εξουσιαστικής κοινωνίας, παρά και ενάντια στη θέλησή τους).

Όλη αυτή η ασυναρτησία «περί δειλίας» είναι εντελώς ξένη με την κατάσταση που υποτίθεται ότι θέλει να «ερμηνεύσει», όπως συμπεραίνεται Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο ε π α ν α π α τ ρ ι ζ ό μ ε ν ο ς (1ον)


«Από το αρχείο του Βάιου Φασούλα της σειράς, «Ο επαναπατριζόμενος», ένεκα της τρέχουσας

Βάιος Φασούλας

επικαιρότητας, μεταφέρουμε – επαναλαμβάνουμε το νούμερο ένα (1). Αλλάξτε μόνο ημερομηνία και τα ονόματα των άθλιων «πρωταγωνιστών» του παράλογου κομματικού θεάτρου. Επίσης, όσο αφορά τις επικείμενες εκλογές, χωρίς ενδοιασμούς επαναλαμβάνουμε το μήνυμά μας που λέει καταψηφίστε και γκρεμίστε τα «κέρινα είδωλα»· αυτά που λειτούργησαν προδοτικά και δολοφονικά (δείτε τις μέρες μας τι γίνεται) και τους συνεργάτες τους από οποιοδήποτε κομματικό χώρο και αν προέρχονται. Στο μονόδρομο που μας έχει οδηγήσει η πανσπερμική κυβέρνηση και οι καρεκλοκένταυροι και «πολιτισμένοι», κατά τ’ άλλα, του ευρωκοινοβουλίου εταίροι τους με τα ψευτοδιλήμματα, δραχμή ή ευρώ και άλλα ποταπά και τρομοκρατικά παιχνίδια που ακούμε από τις καρακάξες του ΔΝΤ και τους γύπες της Ε.Ε., είναι παραπάνω από βέβαιο ότι όλοι αυτοί οι ασχημάνθρωποι που «υπηρέτησαν» τη δημοκρατία, θα βρούνε μπροστά τους χείμαρρους που δε θα μπορέσουν να αποφύγουν.

Μέχρι να επανέλθουμε παραθέτουμε ατόφιο το: ΒΦ

Ο ε π α ν α π α τ ρ ι ζ ό μ ε ν ο ς

Επανάληψη της Ιστορίας με αποκλείσεις που ποτέ δε φαντάστηκε κανείς. Μας θέλουνε απάτριδες, φτωχούς και δυστυχισμένους.

Στην παρακμή οι «μεγάλοι», στη χαοκρατία οι μικροί.

Κύριοι της σημερινής κυβέρνησης φύγετε.

Αφιέρωμα στον Οκτώβρη του 2011

Από τη σκοπιά του 5ετούς επαναπατριζόμενου Βάιο Φασούλα

«Όσο τη μάνα τη γλυκιά / που μ’ έφερε με γέννα

και βόγκηξε μαρτυρικά / για να τα βγάλει πέρα

Πιότερο κι απ’ τη μάνα μου / αγάπησα εσένα

κι από στοργή η μέρα μου / δυνάμων’ ολοένα

Και πα στ’ αφράτα στήθια σου / τα μοσχομυρισμένα

αχόρταστα το γάλα σου / βύζαξα από σένα

Πόσες φορές μαγεύτηκα / και σου ’λεγα τραγούδια!

Πόσες φορές με δάκρυα / σου έφερνα λουλούδια!

Πόσες φορές στη μοναξιά / που ήταν και δικιά σου

βρεθήκαμε στην ερημιά / κείνης της λησμονιάς σου!

Και λέγαμε και λέγαμε

για σένα και για μένα!

Λόγια πολλά και κλαίγαμε

Ελλάδα μου, για σένα!»

(Απόσπασμα «Η Ελλάδα στον αιώνα μας»2001)

Θα ξεκινήσουμε αυτό το αφιέρωμα στέλνοντας ένα θερμό και καρδιακό χαιρετισμό στους έλληνες του εξωτερικού, σ’ αυτούς που θυμούνται μετανάστευση και ξενιτιά και να μηνύσω σε όσους που προτίθενται να επιστρέψουν στην Πατρίδα τους, να βγάλουν από το μυαλό τους αυτή την πεθυμιά, τουλάχιστον προς το παρόν!!. Βεβαίως αφιερώνεται και στο γηγενή έλληνα που αυτόν καιρό προσπαθούν να τον τεμαχίσουν και να τον μοιραστούν κυριολεκτικά.

Αν και ο Ελληνισμός της Διασποράς έχει άποψη περί των «πολιτικών»συμπαρομαρτούντων στην Ελλάδα, θα ήθελα να τονίσω ότι αυτή η χώρα έχει «εκχωρηθεί» ή έχει «κατακτηθεί» με τους πιο προδοτικούς τρόπους και έχει «καθιερωθεί» πλέον σαν τσιφλίκι στα κομματικά τζάκια, μάλιστα, όσο αφορά το σήμερα, αυτό συνέβη μετά το τέλος του Β` Παγκοσμίου Πολέμου και τηνέναρξη της ξενοκίνητηςμετεμφυλιακής εποχής. Παλιό έκτρωμα λοιπόν που προέκυψε από κάποιους ψευτοδημοκράτες των π έ τ ρ ι ν ω ν χρόνων κι αυτό το έκτρωμα, σε μορφή «κληρονομιάς»,μέσω συγγενικών-κομματικών αχταρμάδων και ποταπών προπαγανδιστικών δικτύων και αλλοιωμένο πλέον, σάπιο από την αντιδημοκρατική χρήση, μεταφέρθηκε στο εσωτερικό της Χώρας μας και συντηρήθηκε μέχρι σήμερα.

Αυτή η Χώρα, η άλλοτε Χώρα του φωτός, έχει μεταβληθεί σε Χώρα σκοταδισμού, σε Χώρα ληστών, απατεώνων και εμπόρων, οι κομματικές τους ηγεσίες… (λέμε κομματικές διότι πολιτικές ευημερίας και προόδου δεν υπήρξαν ποτέ, παρά μόνο μικρόψυχοι υπαλληλίσκοι και υποταγμένοι δούλοι, ικανοί να δημιουργούν αντικοινωνικούς και αντιδημοκρατικούς μηχανισμούς για να μας εξαφανίσουν…) αποδείχτηκαν όχι μόνο ανίκανες και άχρηστες και δόλιες αλλά και επικίνδυνες κι αυτό, δυστυχώς, επιβεβαιώνεται στις μέρες μας χωρίς καμιά αμφισβήτηση. Μας πούλησαν κατά κράτος. Μια χούφτα αχυράνθρωπων και ανήθικωνυπαλλήλων της τρόικας μας πούλησαν κατά κράτος. Χαρακτηριστικό δε αυτής της σημερινής κατάστασης είναι ότι οι «λεβέντες» του κοινοβουλίου, ιδιαίτερα της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης, με προεξάρχοντα τον περιφερειάρχη και εκτελεστή της «Ε.Ε», της Τρόικας και του ΔΝΤ κ. Γ. Παπανδρέου, – κατά τ’ άλλα, πρωθυπουργό της Ελλάδας ή σαβανωτή, γνωστό και ως «λεφτά υπάρχουν», υποκριτή με το ήπιο και κακόμοιρο ύφος-, φίλος-υπηρέτης της αμερικάνικης ελίτ των πολιτικών του Ατλαντικού με πατέντα, (δεν εννοούμε το λαό)λοιπόν χαρακτηριστικό αποτελεί το γεγονός ότι εκτός του ότι έχουνε μεταβληθεί σε κωφάλαλα όντα και υποστεί αθεράπευτη αρτηριοσκλήρυνση –τίποτα δεν λειτουργεί πλέον φυσιολογικά, ιδίως στον εγκεφαλικό τους τομέα-, φυσικό είναι να έχουν πάθει και… πολιτική αναισθησία.

Αναισθησία μεγάλων μεγεθών, αλλά και δειλία και φοβία πράγμα που τους καθιστά ακόμα πιο επικίνδυνους, φτάνει να σκεφτεί κανείς τις γιγαντιαίες συγκεντρώσεις στην πλατεία συντάγματος και την βοή των Πολιτώνόλων των κοινωνικών στρωμάτων. Δηλαδή και ο πιο ξεπεσμένος κοινωνικά άνθρωπος αν έβλεπε και άκουγε τι γινότανε κάτω από την ασφυκτικά αστυνομική αιθαλομίχλη που προξένησαν οι δυνάμεις ασφαλείας εγκλωβισμένες και αυτές στα δίχτυα μιας… σοσιαλιστικής = αυταρχικής και ανήθικης κυβέρνησης-, θα δίπλωνε την ουρά στα σκέλια του και θα έφευγε σώζοντας έτσι ένα ελάχιστο απομεινάρι της αξιοπρέπειάς του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

…αυτός είδε, εμείς βλέπουμε;


Ο άνθρωπος μπροστά στο Ελληνικό κοινοβούλιο με αποφασιστικότητα τίναξε τα μυαλά του στον αέρα. Ήθελε να παραμείνει υπερήφανος,ελεύθερος.

Το μίσος,  η αγανάκτηση για την απώλεια κατακάθισε, η σύνεση πήρε τη θέση της οργής, μαλάκωσε ο πόνος. Τα λουλούδια μαράθηκαν στον τόπο της θυσίας του.

Ο θάνατός του σύμβολο στο θάνατο της φαυλοκρατίας.

Αναρωτιέται κανείς ποιός ήταν ο λόγος που έσπρωξε αυτόν τον άνθρωπο στο απονενοημένο του διάβημα.

Πιστεύω πως η μαύρη απελπισία που κυρίευσε την υπερήφανη ψυχή του να βλέπει τους πολιτικούς που ο λαός τους έχει αναθέσει να διαχειριστούν τα συμφέροντα της χώρας, να την προδίδουν και να την παραδίδουν δεμένη χειροπόδαρα στα ξένα συμφέροντα.

Να βλέπει και να ακούει τον πρωθυπουργό του να βγαίνει στα πέρατα του κόσμου και να διαλαλεί πως διοικεί μια διεφθαρμένη χώρα,χωρίς να λέει πως το κόμμα του κυρίως είναι υπεύθυνο για τη διαφθορά της.

Διεφθαρμένος αυτός ο ασυμβίβαστος!

Να βλέπει αυτούς που την καταλήστεψαν να γίνονται πάμπλουτοι εις βάρος του λαού που πεινάει.

Να βλέπει τους συνανθρώπους του να ψάχνουντους κάδους απορριμμάτων για λίγο φαγητό, γιατί η πολιτικοί με τις πολιτικές τους, τους στέρησαν την εργασία και την αξιοπρέπεια και φοβήθηκε το δικό του μέλλον.

Αναρωτήθηκε: άραγε που πάμε;

Να βλέπει και να αναρωτιέται  πως βρέθηκε Ελληνικό δικαστήριο να αθωώσει το γερμανικό περιοδικό FOCUS,γιατί όπως δικαιολογήθηκαν οι υβριστές Γερμανοί, η κίνηση με το δάχτυλό της Αφροδίτης,αφορούσε τους Έλληνες πολιτικούς και όχι γενικά τους Έλληνες πολίτες.

Να βλέπει πως δε βρέθηκε ένας με φιλότιμο απότο ελληνικό κ(υ)νοβούλιο να διαμαρτυρηθεί και να τους κάνει νέα μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και προσβολή της προσωπικότητάς τους.

Αναρωτήθηκε μα αυτοί έχουνε φιλότιμο; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Απογραφή του 2011: Λευκή γενοκτονία του Ελληνικού λαού


Κρύβουν τη μείωση του πληθυσμού της χώρας που σημειώνεται για πρώτη φορά από συστάσεως ελληνικού κράτους. Σε καμία απογραφή ως τώρα μετά το 1828 δεν είχαμε μείωση, ούτε καν σ’ αυτές που έγιναν το 1951 μετά την κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο, το 1961 και το 1981 μετά τα μεγάλα….μεταναστευτικά κύματα.
«Λευκή» γενοκτονία, δηλαδή αναίμακτη – τουλάχιστον προς το παρόν – συντελείται σε βάρος του  ελληνικού λαού, καθώς για πρώτη φορά, μετά την επανάσταση του 1821 και τη σύσταση του ελληνικού κράτους, καταγράφεται μείωση του ελληνικού πληθυσμού.
Ποτέ άλλοτε σε απογραφή πληθυσμού, που είχε διεξαχθεί στο ελληνικό κράτος, ούτε σε αυτή που έγινε
το 1951 μετά την γερμανική κατοχή του 1941-1944 και τον εμφύλιο πόλεμο του 1945-1949, δεν καταγράφηκε μείωση του πληθυσμού της χώρας.
Μείωση πληθυσμού της χώρας δεν καταγράφηκε ούτε στις απογραφές που έγιναν το 1961 και το 1981 μετά τα μεγάλα μεταναστευτικά κύματα Ελλήνων εργατών προς το εξωτερικό.
 
Εγινε όμως τώρα, στην απογραφή του Μαϊου του 2011, τα πρώτα στοιχεία της οποίας δημοσιοποιήθηκαν στις 22 Ιουλίου 2011 και έκτοτε μαγειρεύονται από την Ελληνική Στατιστική Αρχή
(ΕΛΣΤΑΤ), ώστε να κρυφτεί αυτή η τραγική αλήθεια. Πρόκειται για την ίδια υπηρεσία, που με κυβερνητικές εντολές «μαγείρεψε» το δημόσιο έλλειμμα για να οδηγηθεί η χώρα σιδηροδέσμια στο μνημόνιο και να παραδοθεί ο λαός στους δημίους του. Είναι η ίδια υπηρεσία που μαγειρεύει και τα στοιχεία της ανεργίας εμφανίζοντάς την πολύ κάτω από την πραγματική.

Ολες οι απογραφές από το 1821 και μετά
Ειδικότερα, ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας, όπως αποτυπώθηκε στην απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 10.787.690 μόνιμους κατοίκους, σημειώνοντας μείωση κατά 146.407 άτομα , σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή του 2001. Ενδεικτικά ν’ αναφέρουμε ότι το1981 ήταν 9.739.589 , το 1991 αυξήθηκε στα 10.258.364 για να φθάσει στα 10.934.097 το 2001 και να πέσει πλέον στους 10.787.690 κατοίκους.
Στον πίνακα που ακολουθεί ο οποίος προέρχεται από τα «Δημογραφικά Νέα» του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, αποτυπώνεται η διαχρονική εξέλιξη του πληθυσμού της Ελλάδας, όπως και τα αντίστοιχα μεταναστευτικά ρεύματα Ελλήνων στο εξωτερικό.

Τα στοιχεία για την απογραφή του 2011, χαρακτηρίστηκαν από την ΕΛΣΤΑΤ ως «προσωρινά» αλλά δεν μπορεί ο αριθμός αυτός να αλλάξει με διάφορες αναγωγές (όπως γίνεται στα «γκάλοπ»), εφόσον πρόκειται για απογραφή και όχι για δειγματολογική καταγραφή, εκτός εάν γίνουν αλχημείες. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις που εκφράστηκαν, η μείωση αυτή του πληθυσμού πρέπει να αναζητηθεί στη
μείωση των γεννήσεων –πράγμα που δεν επιβεβαιώνεται –και στη μετανάστευση των Ελλήνων πολιτών στο εξωτερικό.
Η μείωση των γεννήσεων δεν αρκεί για να εξηγήσει το φαινόμενο, αφού μείωση υπήρχε και κατά την προηγούμενη δεκαετία (1991-2001) και παρόλα αυτά ο συνολικός πληθυσμός αυξήθηκε κατά 700.000 άτομα, ενώ κατά την πιο προηγούμενη δεκαετία (1981-1991) είχε αυξηθεί κατά μισό εκατομμύριο. Πολύ περισσότερο, όπως θα δείξουμε παρακάτω, που οι γεννήσεις δείχνουν τα τελευταία χρόνια να ανακάμπτουν έστω και οριακά.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »