ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ


Σκληρή απάντηση Γλέζου στους Γερμανούς για τις αποζημιώσεις

Ο άνθρωπος-σύμβολο της ελληνικής αντίστασης στους ναζί «κατακεραύνωσε» το ΥΠΕΞ της Γερμανίας για την δήλωσή του ότι η αποζημίωση της Ελλάδας «από την σκοπιά της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης δεν αποτελεί πλέον θέμα».

Το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία τονίζει:

Η απάντηση του Υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας σε δημοσιογραφική ερώτηση, για τις οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα, είναι ανιστόρητη, ψευδής και εξοργιστική.

Ανιστόρητη, διότι αγνοεί την απόφαση της 19μελούς Διασυμμαχικής Επιτροπής των Παρισίων του 1946, η οποία καταλόγισε στη Γερμανία ότι οφείλει να καταβάλλει στην Ελλάδα 7 δις εκατό εκατομμύρια δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή 108 δις ευρώ χωρίς τους τόκους. Αγνοεί επίσης το αναγκαστικό δάνειο ύψους 31/2 δις δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή 54 δις ευρώ.

Ψευδής, διότι δεν έχει καταβάλει, έναντι αυτών των οφειλών ούτε ένα μάρκο, ούτε μια δραχμή, ούτε ένα ευρώ στην Ελλάδα, ενώ έχει εξοφλήσει όλες ανεξαιρέτως τις χώρες με τις οποίες βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση.

Εξοργιστική, διότι αποφασίζει από μόνη της ότι «δεν αποτελεί πλέον θέμα» η καταστροφή της ελληνικής οικονομίας από τα γερμανικά στρατεύματα και ο θάνατος των Ελλήνων για την επιβίωση του γερμανικού λαού.

Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν παραγράφονται.

Είχε προηγηθεί δήλωση για το θέμα από το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, που έκανε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Σύμφωνα με την επίσημη θέση της γερμανικής κυβέρνησης, η Γερμανία «αναγνωρίζει την ευθύνη» της για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και «λυπάται βαθύτατα για την οδύνη των θυμάτων», ωστόσο, όπως επισημαίνεται, η Γερμανία έχει καταβάλει ήδη αποζημιώσεις στο πλαίσιο της Συμφωνίας του 1946, ενώ στήριξε έμπρακτα και την ανοικοδόμηση της Ελλάδας.

Σύμφωνα με την ίδια δήλωση, για την Γερμανία «το ζήτημα των αποζημιώσεων δεν αποτελεί πλέον θέμα», 65 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου και έπειτα από δεκαετίες «ειρηνικής, γεμάτης εμπιστοσύνη» συνεργασίας με την Ελλάδα, τόσο σε διμερές επίπεδο όσο και στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ.

Το ακριβές κείμενο της δήλωσης του Υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας προς το Αθηναϊκό Πρακτορείο έχει ως εξής:

Η Γερμανία αναγνωρίζει την ευθύνη της για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και λυπάται βαθύτατα για την οδύνη των θυμάτων. Αυτό ισχύει και για την γερμανική κατοχή της Ελλάδας.

Η Γερμανία κατέβαλε από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο πλαίσιο της Συμφωνίας του 1946 για την Διασυμμαχική Υπηρεσία Αποζημιώσεων των Παρισίων, αποζημιώσεις και για την Ελλάδα και στήριξε την χώρα έμπρακτα στην ανοικοδόμησή της.

Εξήντα πέντε χρόνια μετά το τέλος του Πολέμου και έπειτα από δεκαετίες ειρηνικής, γεμάτης εμπιστοσύνης, συνεργασίας της Γερμανίας με την Ελλάδα και στενής σχέσης μας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., το ερώτημα των αποζημιώσεων από την σκοπιά της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης δεν αποτελεί πλέον θέμα.

.

ethnos

Διά χειρός ηρώων ΕΟΚΑ!


Μικρό μνημόσυνο στην ανεπανάληπτη θυσία και στον ηρωισμό τους – Ακατάβλητη πίστη στον Θεό και στην Ελλάδα ήταν οι πανίσχυρες κινητήριες δυνάμεις, που θωράκιζαν τους αγωνιστές στις μάχες, στα βασανιστήρια ή όταν ανέβαιναν στο ικρίωμα

Του Σάββα Ιακωβίδη

Θα ’πρεπε κάθε Κυριακή, στις εκκλησιές μας, να διαβάζεται και μια περικοπή από τα γράμματα που άφησαν οι ήρωές μας
Το έπος του 1955-59 είναι ανεπανάληπτο! Είναι η πιο λαμπρή και ένδοξη σελίδα της σύγχρονης Ιστορίας της Κύπρου. Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ανεπανάληπτος επειδή διεξήχθη από μοναδικούς και αξεπέραστους ανθρώπους και πατριώτες. Με επικεφαλής τον Μακάριο και τον Διγενή, τα παιδιά της ΕΟΚΑ έδειξαν απαράμιλλη αυτοθυσία, πίστη, ήθος, καρτερικότητα, αντοχές, δύναμη και αποφασιστικότητα. Όταν ο κυπριακός Ελληνισμός είδε και απόειδε ότι με πρεσβείες, υπομνήματα και παρακάλια δεν μπορούσε να αποκτήσει τα δίκαιά του και να ενωθεί με τη Μητέρα Ελλάδα, πήρε τα όπλα ως η μόνη διέξοδος που του απέμεινε, για να υπερασπίσει την τιμή, την αξιοπρέπεια και την Ιστορία του και να διεκδικήσει την ελευθερία του.

Σήμερα, 1η του Απρίλη, οι γαλανόλευκες ας εκδιπλωθούν στον αέρα. Και υπό την σκιάν τους ας περάσουν οι στρατιές των μαχητών, των αγωνιστών, των ηρώων, των απλών και αφανών Ελλήνων Κυπρίων, που αποφάσισαν με το αίμα τους να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό. Σήμερα, οι μορφές των αγίων ηρώων της ΕΟΚΑ φτερουγίζουν ανάμεσά μας. Και από τα Φυλακισμένα Μνήματα ακούονται βροντερές ιαχές: «Θάρρος, αδέλφια, ατρόμητοι»! «Γεια σας, αδέλφια! Να συνεχιστεί ο αγώνας! Ζήτω η Ελλάς!». Από τα βουνά και τα λαγκάδια, από τα κρησφύγετα και τις οπές της γης, από τις Κεντρικές Φυλακές, τις Πλάτρες και τον Πενταδάκτυλο, από το Δίκωμο και το Λιοπέτρι, μέχρι τον Μαχαιρά, αντιλαλούν καθάριες οι προσταγές των αγωνιστών και των ηρώων μας: Την ελευθερία μας, δεν θα μας την δώσει κανείς. Κερδίζεται με ασταμάτητο αγώνα, ακόμα και με αίμα.

Ένα έπος ψυχής!

Ο αγώνας των παλληκαριών της ΕΟΚΑ ήταν μια άνιση αναμέτρηση ανάμεσα στη δύναμη των Άγγλων και την ελληνική και χριστιανική ψυχή των Κυπρίων. Στην κορύφωση του αγώνα, οι αποικιοκράτες διατηρούσαν στο νησί γύρω στους 40.000 στρατιώτες. Πόσοι ήταν οι αγωνιστές; Μερικές εκατοντάδες αλλά συμπαραστατούμενοι και βοηθούμενοι και ενισχυόμενοι από όλον τον λαό. Ήταν τιμή και πατριωτικό καθήκον, όλοι να συμμετέχουν στον αγώνα, ο καθένας με τον τρόπο του και με τις δυνατότητές του. Ανεξάρτητα από την έκβαση του αγώνα -και δεν είναι του παρόντος να κάνουμε ιστορική και πολιτική ανάλυση- εκείνο που πρέπει να επισημανθεί και να υπογραμμιστεί είναι ότι μέσα από τα αίματα και τα δάκρυα, μέσα από τις κακουχίες, τα «κέρφιου» και τις στερήσεις, μέσα από τα βασανιστήρια και τις συλλήψεις, τους ηρωισμούς και τις αυτοθυσίες, η ψυχή των Ελλήνων ήταν εκείνη που βγήκε νικήτρια σε έναν αγώνα άνισο, αλλά ωραίο και μοναδικό.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν ένα απίστευτο έπος ψυχής, όχι μόνο παλληκαριάς και αυτοθυσίας. Μέσα από τον αγώνα μεγαλούργησε, αποθεώθηκε και έλαμψε η ελληνική και χριστιανική ψυχή των Ελλήνων της Κύπρου. Μέσα από τους αιώνες και υπό το σκότος δουλείας και κατατρεγμών, οι Έλληνες της Κύπρου δεν ήξεραν ούτε από όπλα ούτε από πόλεμο ούτε από μάχες. Οι Κύπριοι ήσαν κατά πλειοψηφία ταπεινοί αγρότες με χαρακτηριστικά τη μετριοπάθεια, την εργατικότητα και τη σύνεση. Πέρα από κάποιες εξεγέρσεις εναντίον κατά καιρούς δυναστών, δεν είχαν αγωνιστική παράδοση.

Αγωνιστές γαλουχημένοι στα νάματα της πίστης και της Ελλάδας

Πώς, λοιπόν, αυτοί οι άβγαλτοι και απόλεμοι, ήρεμοι Κύπριοι αίφνης έμαθαν να αγωνίζονται και να θυσιάζονται; Αναζητήσατε την ΟΧΕΝ και τους δασκάλους. Μερικοί φλογεροί ιερωμένοι, όπως ο μ. Παπάσταυρος Παπαγαθαγγέλου και πολλοί δάσκαλοι και καθηγητές ανέλαβαν στους ώμους τους το βαρύ φορτίο να ενσταλάξουν στις ψυχές των νέων μας την πίστη στον Θεό και την αγάπη στην Ελλάδα μας. Ο όρκος της Επιτροπής Αγώνα, που υπογράφτηκε μυστικά στην Αθήνα, στις 7/3/1953, διά του οποίου ο κυπριακός Ελληνισμός θα αξίωνε Ένωση με την Ελλάδα, άρχιζε κατά το πρότυπο των ορκωμοσιών του ’21: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τα στρατόπεδα κράτησης των λαθρομεταναστών. Η Ελλάδα ένα απέραντο γκουλάγκ για την προστασία των ευγενών χωρών της Ευροζώνης


Γράφει : η Φιλαρέτη

Και αφού αφήσαμε κόσμο και ντουνιά απ’ τη μισή Ασία να μπει στη χώρα μας, και αφού φοβόμαστε πια να πάμε για τσιγάρα στο περίπτερο μετά τις 8.00 μ.μ., και αφού έχει χτυπήσει 3-5 φορές ο συναγερμός του κάθε ελληνικού σπιτιού, αφού εισέβαλαν στα σπίτια μας, μας απείλησαν, μας λήστεψαν, μας σκότωσαν, αφού νεαρές αλλοδαπές διαχειρίζονται -έμπιστα πια- τις οικονομίες των γερόντων μας γιατί εμείς είμαστε στη Μύκονο, τώρα, επίτέλους! θα αντιμετωπίσουμε αυτό τον κίνδυνο της λαθρομετανάστευσης με τα στρατόπεδα κράτησης (συγκέντρωσης) των λαθρομεταναστών!

Θα τους κρατάμε εκεί! Θα φτιάξουμε κτίρια, (με κλιματισμό και αποχέτευση) μάντρες οροθεσίας (μη τυχόν και μπερδευτούνε οι παραθεριστές προστατευόμενοι της ευρώπης με τους έλληνες μουζίκους), θα τους φέρουμε γιατρούς, θα τους φτιάξουμε σχολεία με δασκάλους, παιδικές χαρές, (παιδο)ψυχολόγους και κοινωνικές λειτουργούς,λογοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές, φούρνο, χασάπικο, μπακάλικο, καθαριστήριο, παπάδες(δικούς τους)-για να ιερουργούνται οι άνθρωποι- όχι σαν κι εμάς εδώ, (που ξεφτιλίζουμε τους δικούς μας τους παπάδες που θέλουν να μας ευλογήσουν και τους συμπολίτες μας που θέλουν να ιερολογηθούν! Ακούς εκεί! Ποιος θα μας ευλογήσει; Εμείς είμαστε ήδη ευλογημένοι.  Και επιτυχημένοι.Ξέρουμε τι κάνουμε και τι θέλουμε. Δε χρειαζόμαστε παπάδες. Ούτε καμπάνες. Ούτελειτουργίες. Μας χαλάνε τον πρωϊνό ύπνο. -Τι προοδευτική υποκρισία! )

Κύριε Χρυσοχοϊδη μου,

Αυτό είναι ανάπτυξη, πολυσχιδής, πολύφερνη, πρωτοποριακή, και φέρνει και θέσεις εργασίας, και κύκλο εργασιών και αποτέλεσμα. Αλλά για ποιόν;Θα εργάζεται η Χώρα για να φτιάχνει γκουλάγκ, ώστε να βρίσκουν καταφύγιο (στέγαση,σίτιση, ίαση, εκπαίδευση ενδεχομένως, και γενικώς πρόνοια)  οι πληθυσμοί άλλων χωρών, για τους οποίους αυτές είναι υπεύθυνες;  Με τους δικούς μας φόρους;Με τους πόρους που προορίζονται για τη δική μας Χώρα; Με πόρους που ενδεχομένως διαθέτει η Ε.Ε. για την προστασία των ισχυρών χωρών της, ώστε να μην έχουν αυτές το πρόβλημα των λαθρομεταναστών στην πόρτα τους; Κι εμείς, αντ’ αυτού τί θα λάβουμε;Και ποιο ακριβώς πρόβλημα θα λύσουμε; Το συνωστισμό στους δρόμους;

φωτογραφία

ο έλληνας


Σε βλεπω παντοτε σκυφτο,

να περπατας στους δρομους

λες και κρατας στους ωμους,

ασηκωτο σταυρο.

Οπου κι’αν πας,

πορτες κλειστες

κανενας για κανεναν,

ουτε εσυ για σενα,δεν νοιαστηκες ποτε.

Αχ να μπορουσα Ελληνα,

τα βασανα σου να ελυνα

τα βασανα τα χιλλια (δις)

μια καλημερα λες μιση,

και σαν βλαστημια την πετας,

και σαν βρισια απ’τα χειλια (δις)

Οταν μεθας ολο μας λες,

για την χρυση σου νιοτη

λες για τον βελουχιωτη,

στον τοιχο ομως τα λες.

Τωρα και παλι γερμανοι,

και παλι αγγλογαλλοι

τωρα πεινας και παλι,

στην νεα κατοχη.

Αχ να μπορουσα Ελληνα,

τα βασανα σου να ελυνα

τα βασανα τα χιλλια (δις)

μια καλημερα λες μιση,

και σαν βλαστημια την πετας,

και σαν βρισια απ’τα χειλια (δις)

Αχ να μπορουσα Ελληνα,

τα βασανα σου να ελυνα

τα βασανα τα χιλλια (δις)

μια καλημερα λες μιση,

και σαν βλαστημια την πετας,

και σαν βρισια απ’τα χειλια (δις)

Επιμένουν…παραδοσιακά


Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΣΗΜΑΝΕ λήξη του πάρτι (στην Υγεία) και περιμέναμε. Θα βλέπαμε γιατρούς επίορκους να επιστρέφουν τη λεία και «ποντικούς» να πιάνονται στη φάκα. Θα’ παιρνε ο πολίτης κουράγιο, θα ανάσαιναν τα ταμεία. Και, βέβαια, θα’ κλεινε η μεγάλη πληγή στην εθνική μας οικονομία.

Ο κάθε λογής και τάξεως «αμαρτωλός» δεν παίρνει από λόγια, δεν λογαριάζει τις φοβέρες και μόνο η προοπτική της τιμωρίας τον συμμορφώνει. Πιάστηκαν, λοιπόν, γιατροί επί το έργον, η ηλεκτρονική στιγμιογράφηση απέδωσε και ο μηχανισμός λειτούργησε. Με βάση τον νόμο που δεν είναι και τόσο…σκληρός, αλλά κάθε αρχή και δύσκολη. Το «σύστημα» ένιωσε το τράνταγμα, μισάνοιξε τα μάτια και τα ξανάκλεισε αλλάζοντας πλευρό. Γιατί; Γιατί υπάρχουν…παραδόσεις, πολιτική και πολιτικοί.  Λειτούργησαν τα αντανακλαστικά των τελευταίων κι άναψαν τα τηλέφωνα. «Κάνε κάτι για τον δικό μου-δεν χάλασε ο κόσμος. Φρέναρε τη διαδικασία κι απότρεψε την τιμωρία του-είναι και ψηφοφόρος μου».

ΠΟΙΟΣ να νοιαστεί για το «σύστημα», γιατί να σπάσει την παράδοση; Και δεν το μάθαμε ποιοι είναι, δεν τους επισημάναμε ανάμεσα στους έντιμους γιατρούς. Δεν τους φανέρωσε ο κ. Λοβέρδος για να νιώσουν άσχημα, αλλά και αν το’ κανε, δεν θα’ βγαινε άκρη. Γιατί θ’ άρχιζε η άμυνα και η άρνηση, θ’ ακλουθούσαν ΕΔΕ (από γιατρούς!) και το συμβάν θα’ χε ξεχαστεί. Όπως τόσα και τόσα, βαρύτερα και αδιερεύνητα είτε παραγεγραμμένα του παρελθόντος.

ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ και ο λαός στο παιχνίδι με το βιβλιάριο παραμάσχαλα. Έκανε την κορόιδα ο ασθενής στον γιατρό που υπερσυνταγογραφούσε. Λειτούργησε ως (αδύναμος) κρίκος της αμαρτωλής αλυσίδας και (μικρή) συνιστώσα της καταβαράθρωσης των ταμείων. Ωστόσο, η ευθύνη βαραίνει τους ώμους των πολιτικών και τις κυβερνήσεις. Άφησαν τα πράγματα στην τύχη τους, τα βόλεψαν με δανεικά, «δεν είδαν» και «δεν άκουσαν» για όργια στον χώρο της Υγείας, χώρια που κάποιοι από δαύτους το γλέντησαν για τα καλά μετέχοντας στο πάρτι…αυτοπροσώπως. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πόση πρακτική αξία έχει το να είμαι δεξιός ή αριστερός σε ένα ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα σαν το δικό μας.


Καμμία. Δεν έχει απολύτως καμμία αξία.

Διότι, έτσι κι αλλιώς, ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, δεν έχει κανέναν θεσμικό πολιτικό ρόλο. Δεν έχει καμμία θεσπισμένη εξουσία και συμμετοχή στο πως παίρνονται οι αποφάσεις.

Το μόνο που έχει ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, είναι μια ρημάδα ψήφος στα τέσσερα χρόνια. Που την ρίχνει σε κείνον τον πολιτικό που του υποσχέθηκε τα δεξιά ή τα αριστερά μέτρα της αρεσκείας του. Κα αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Οταν δηλαδή δεν έχουμε πολιτική διαφθορά και συναλλαγή πολίτη-πολιτικού.

Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση, σε ένα ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα σαν το δικό μας, ο απλός πολίτης δεν έχει παρά μια ψήφο. Την ρίχνει και ξαναγυρίζει, για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, στον καναπέ και στην κανονική πολιτική του ειδικότητα: χειριστής τηλεκοντρόλ οικογενείας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »

Λ Ο Γ Ι Α Κ Α Ρ Δ Ι Α Σ ! – Στην Αιώνια ΜΑΝΑ!


Από το ποιητικό «περιβόλι» της Ρένας Τζωράκη-Μανουκάκη

 -Πορτραίτο της κόρης της Κρήτης-

Γράφει ο Θεσσαλός Βάιος Φασούλας

Α`

Ταξιδεύοντας στη λεβεντογέννα Κρήτη που…,

«Είναι μια γής κατάμεσα του μελανού Πελάγου η Κρήτη.

η ώρια και παχειά κ’ η τριγυρολουσμένη. / Κατοίκους έχει αρίθμητους,

και χώρες ενενήντα. Κάθε λαός κ’ η γλώσσα του. / Ζούν Αχαιοί στον τόπο, ζούν νησιώτες Κρητικοί, παλληκαριάς ξεφτέρια, και Κύδωνες και Δωρικοί και Πελασγοί λεβέντες. / Κ’ είν’ η Κνωσό, χώρα τρανή, που ο Μίνωας του μεγάλου του Δία σύντροφος εννιά, κ’ εννιά κυβέρναε χρόνια»

(Από το: Οδύσσεια – Ραψωδία Τ’ Μετάφραση : Αργύρη Εφταλιώτη)

θα μείνουμε στο Ηράκλειο, γενέτειρα μύριων διάσημων Ελλήνων, ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών όπως και του Παγκόσμιου σκαπανέα του Λόγου Νίκου Καζαντζάκη με την αναφορά στον Γκρέκο που λέει:

«Γιατί το Φως είναι ένα, αδιαίρετο, / κι οπουδήποτε νικήσει ή νικηθεί,

νικάει και νικιέται και μέσα σου».

θα φτάσουμε στο τέλος του ταξιδιού μας κι εκεί θα μείνουμε, σε μια κόρη της Κρήτης, σε μια Ηρακλειώτισσα Μούσα, σε μια κοινωνική ανατόμο, εργάτρια και δραγάτισσα φορτωμένη με τα υψηλά ιδανικά των αξιών,των παραδόσεων και της φύλαξής τους, τη Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη, που σαν μια πνευματική κληρονόμος του Αθάνατου Λόγου, ακούραστα διανύει τα περβόλια της ποίησης σπέρνοντας με κέφι και τέχνη τους δικούς της καρπούς.

Πρόσφατα είχα τη χαρά και την τιμή να λάβω, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, την τρίτη (3η) κατά σειρά Ποιητική Συλλογή της Ρένας ΤζωράκηΜανουκάκη με αναφορά-αφιέρωμα στη Μάνα: «Λόγια Καρδιάς». Πρόκειται για έναν χωρίς αρχή και τέλος ύμνο προς τη μάνα, βγαλμένο απ’ τα μύχια της ψυχής και στολισμένο με ακριβά και ανάμικτα συναισθήματα δέους και αγάπης,σεβασμού, ανάμνησης και απέραντου πόνου προς την αθάνατη ψυχή της Μάνας.

Για όσους δεν γνωρίζουν την κόρη της λεβεντογέννας Κρήτης, ας μου επιτραπεί μια σύντομη αναφορά στο βιογραφικό της για να δούμε πως ο χαρακτηρισμός που της δίνει ο γράφων,«κόρη της Κρήτης», είναι συνυφασμένος με το χαρακτήρα της, την γραφίδα της και βεβαίως την προσωπικότητά της.

Λοιπόν, Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στα μέσα της δεκαετίας του χίλια εννιακόσια εξήντα, σε μια εποχή κακή, άσχημη και επισκιασμένη από κομματικές αντιπαραθέσεις, μίση και πάθη. Σπούδασε Νοσηλευτική, Ψυχολογία, Δημοσιογραφία, Αισθητική και τώρα είναι Δημοσιογράφος-Λογοτέχνης στο Ηράκλειο Κρήτης. Έργα της είναι μια Ποιητική Συλλογή με τίτλο, «Σκόρπιες σκέψεις, χαμένα όνειρα» 1984, την Ποιητική Συλλογή «Στοχασμοί», Ηράκλειο 2000, έναν Τουριστικό Οδηγό σε συνεργασία με το Δήμο Ηρακλείου υπό τον με τίτλο«Γνωρίστε το Ηράκλειο του 1990», το «ολόφρεσκο» ποιητικό Αφιέρωμα στη Μάνα, «Λόγια Καρδιάς» – Στην ΑιώνιαΜΑΝΑ!, και, απ’ ότι ακούω, στο ποιητικό της αβάκιο ετοιμάζει κι άλλο έργο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »