Πώς η Ελλάδα θα μπορούσε να νικήσει την Wall Street


Για τους τοκογλύφους της Wall Street δεν είναι το ελληνικό χρέος σημαντικό αλλά οι συνέπειες μιας ελληνικής χρεοκοπίας, που θα μπορούσε να μεταδωθεί και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η «μόλυνση. Και στον  φόβο τους αυτό θα μπορούσε να ποντάρει η Ελλάδα και να αντιστρέψει το παιχνίδι εις βάρος τους

Προοίμιο

Η Ελλάδα πάει κατα κρημνού, αλλα οι Έλληνες ασχολούνται με τις εκλογές. Έβλεπα – και άκουγα – χθές βράδυ στις ειδήσεις της ΝΕΤ την εκφωνήτρια και τους δημοσιογράφους, πολιτικούς και ειδικούς του σταθμού που την περιστοιχίζουν και το μόνο που τους χαρακτηρίζει, όλους, είναι η αγνωσία και η φλυαρία, να φλυαρούν για εκλογές, για τα κόμματα που ανασυντάσονται ή δημιουργούνται και για τον αγώνα που κάνουν όλοι για να σωθεί η Ελλάδα. Και είπα: Όχι, μ’ αυτούς και μ’ αυτά δεν θα σωθεί ποτέ.

Μα αυτό είναι το ελληνικό πρόβλημα χριστιανοί μου, οι εκλογές και τα κόμματα; Όταν η κατάρρευση της χώρας, παρα τα οικονομικά πακέτα που πάνε κατ’ ευθείαν στους τοκογλύφους για αποπληρωμή τόκων, είναι αναπόφευχτη; Δεν θάπρεπε αυτό που απασχολεί την κοινή γνώμη να είναι το πώς θα μπορέσει η χώρα μας να απελευθερωθεί απο τα πλοκάμια του πολύποδα, που κοντεύει να την πνίξει;

Και πως να σωθεί, θα ρωτούσαν οι πολιτικοί και οι κονδυλοφόροι και παπαγάλοι των ΜΜΕ που τους υπηρετούν; Ποιός άλλος τρόπος απο τα δάνεια και τα μνημόνια υπάρχει;

Ναί υπάρχει, όχι ένας, αλλά πολλοί. Μερικούς έχω δημοσιεύσει σ’ αυτή την ιστοσελίδα. Και σήμερα σας παρουσιάζω έναν ακόμη. Διαβάστε προσεκτικά.

Εμμανουήλ Σαρίδης

Original: How Greece Could Take Down Wall Street

της Ellen Brown Μετάφραση: Εμμανουήλ Σαρίδης

Σ’ ένα άρθρο με τον τίτλο «Ακόμη κανένα τέλος με το ‘»too big to fail» – πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν'», έγραφε ο William Greider στην εφημερίδα «The Nation» της 15. Φεβρουαρίου 2012:

Οι κυνικοί της οικονομικής αγοράς υπέθεταν συνεχώς, ότι ο Dodd-Frank όχι μόνο δεν τελείωσε να είναι «πολύ μεγάλος για να καταρρεύσει» αλλά, αντίθετα, δημιούργησε ένα μαγικό κόσμο προστατευόμενων τραπεζών με την ένδειξη «συστημικά σημαντικές», που δεν επιτρέπεται να αποτύχουν, ανεξάρτητα απο το πόσο άσχημα συμπεριφέρονται.

Αυτό μπορεί να είναι έτσι, αλλά υπάρχει και ένα κάποιο μέγεθος κακής συμπεριφοράς, που ο ίδιος ο θείος Σαμ δεν έχει τα αποθεματικά κεφάλαια για να το εγγυηθεί: Τα 32 τρισεκατομμύρια δολάρια στην αγορά των credit default swaps – (CDS), τις συμφωνίες ανταλλαγής κινδύνου αθέτησης. 32.000.000.000 δολάρια είναι περισσότερο από το διπλάσιο του αμερικανικού ΑΕΠ και περισσότερο από το διπλάσιο του εθνικού χρέους.

Τα CDS είναι μια μορφή παράγωγων που λαμβάνονται από τους επενδυτές ως ασφάλιση για την περίπτωση αθέτησης των πληρωμών. Σύμφωνα με τον Comptroller of the Currency, τον ελεγκτή του νομίσματος των ΗΠΑ, σχεδόν το 95% της συνολικής έκθεσης του τραπεζικού κλάδου για συμβάσεις παραγώγων κατέχεται από τις πέντε μεγαλύτερες τράπεζες: Τις JPMorgan Chase, Citigroup, Bank of America, HSBC και Goldman Sachs.

Η αγορά των CDS είναι ανεξέλεγκτη, και δεν υπάρχει καμία εγγύηση, ότι ο «ασφαλιστής» έχει πραγματικά τα κεφάλαια για να τα πληρώσει. Τα CDS μοιάζουν περισσότερο με στοιχήματα, και μια μεγάλη απώλεια σ’ αυτό το καζίνο θα μπορούσε να κάνει το σπίτι αυτό άνω κάτω.

Θα μπορούσε βέβαια, εκτός πια αν το καζίνο είναι στημένο. Το αν ένα «πιστωτικό γεγονός» είναι «προκαθορισμένο» προκαλώντας ένα κέρδος, αυτό καθορίζεται από το International Swaps and Derivatives Association (ISDA), το Συμβούλιο Διεθνών Συμβάσεων Ανταλλαγών και Παραγώγων (ISDA), και φαίνεται, ότι το ISDA ανήκει σε μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες και τα hedge funds του κόσμου. Αυτό σημαίνει, ότι το ίδρυμα το ίδιο αποφασίζει, πότε θα πληρώσει.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Ένα άδειο μυαλό όλο γεννά


Αν δεν την ψάχνεις, το μυαλό δουλεύει αυτόματα!! Κι αυτό που ανακαλύπτει δουλεύοντας μόνο του είναι η ρίζα.

Η ζωή είναι απρόβλεπτη, παράλογη, έξω από κάθε έλεγχο. Ο άνθρωπος πασχίζει να την ορίσει για να αισθάνεται ασφαλής. Μα αν το σκεφτείς, επειδή προσπαθεί να την ορίσει παθαίνει τα ταράκουλα. Επειδή την ορίζει και η ζωή στο πολύ εύκολο τού τα γκρεμίζει, του φέρνει πλήγμα (του δημιουργεί πρόβλημα).

Αν αποδεχτώ το μοιραίον της, αν τίποτα δεν θέλω να ορίσω, αν περιμένω τα πάντα να μου συμβούν, τότε δεν θα παραξενευτώ από τίποτα. Τότε θα ρέω μαζί της. Αν ρέω μαζί με την ζωή -ΜΟΝΟ τότε- η ενέργειά μου είναι ελεύθερη. Μόνο η ενέργεια που είναι ελεύθερη φέρνει αποτελέσματα -μπορεί και βουνά να κινήσει, να κάνει τη γη να γυρνάει αλλιώς!!!

(Το δίκαιο θα επικρατήσει, θα την αλλάξουμε την κουραδοκατάσταση, θα μεγαλουργήσει ο άνθρωπος στον πλανήτη επειδή…. το θέλουμε -λίγοι μεν αλλά- ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!!!!!!!! Την ενέργεια αυτών που το θέλουν πάρα πολύ δεν τη σταματάει τίποτα!!! Φεύγει αυτούσια, βουνά μετακινεί.)

Στεφανία Λυγερού

Εικόνα

Αναρτήθηκε στις ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »

Π. ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ 24-2-2012


Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »

Δικαιοκρατία αντί Δημοκρατίας …. δηλαδή Δικαίωμα λόγου να έχουν μόνον οι δίκαιοι


Γράφει: η Στεφανία Λυγερού

Διάβασα ένα κείμενο το οποίο με έβαλε σε σκέψεις*. Ο Έλληνας, σαν λαός,ζητάει πολλά, γι’ αυτό τρώγεται συνεχώς με τα ρούχα του. Γκρινιάζει, είναι μόνιμα ανικανοποίητος γιατί ψάχνει να βάλει τελεία. Ψάχνει να βρει το τέλειον.

Επίσης όσες λέξεις κι αν εφεύρει, ποτέ δεν θα του είναι αρκετές, εξ ου κι η ανάγκη δημιουργίας νέων.

Και πάμε στο δια ταύτα.. η δημοκρατία τότε που ανακαλύφθηκε ήταν το τέλειον. Σήμερα, που δοκιμάστηκε, φάνηκε ότι είναι ατελής. Γιατί η δημοκρατία από μόνη της (ακόμα κι αν υφίσταται -δεν αναφέρομαι δηλ. στο σήμερα) δεν εγγυάται το Δίκαιον. Άλλη λέξη, καινούργια πρέπει να εφεύρουμε, τη Δικαιοκρατία!!  Δικαίωμα λόγου δηλ. να έχουν μόνον οι δίκαιοι.

Το δίκαιο το αντιλαμβάνεται κι ένα παιδί, δίκαιος μπορεί να είναι κι ένας αμόρφωτος γεροβοσκός που ζει μόνος στα βουνά. Το δίκαιο όλοι το φέρουμε ΜΕΣΑ ΜΑΣ, δεν είναι προνόμιο των ολίγων. Αρκεί να στραφούμε κατά εκεί και όλοι δίκαιοι μπορούμε να γίνουμε. Και αν σαν τέτοιοι μόνο θα έχουμε δικαίωμα λόγου,όλα τα αποτελέσματα δίκαια θα είναι.

(Έψαξα σε λεξικά να βρω την ερμηνεία του δίκαιος για να την θέσω, και τις βρήκα όλες λειψές, οπότε δίνω τη δική μου. Δίκαιος είναι αυτός που επεξεργάζεται με ανοιχτό οπτικό το καθε τί, όχι υπό την στείρα, περιορισμένη οπτική γωνία τη δική του. Κάτι, πολύ σημαντικό επίσης που χαρακτηρίζει τον δίκαιο άνθρωπο είναι τα όρια. Είναι γνώστης των ορίων «Τα δικαιώματά σου σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικά μου».)

 

Υπογράφων

ο Ελληνικός λαός

(Ο λαός θα το φέρει, σ’ αυτόν όλα τα εύσημα. Και δεν θα το φέρει επειδή κάποιος θα του το ορίσει, η ανάγκη -να βάλει τελεία- θα τον κάνει να το φέρει,και θα το φέρει μπαστακωτικά.)

 

Υ.Γ. Δεν έχει κάτι παραπάνω από όλους τους υπόλοιπους λαούς, μόνο μεγαλύτερο βάθος ψυχής. Δεν γίνεται το μέσα του να το κάνει καλά, τη συνείδησή του να σιγήσει. Τι φταίει γι’ αυτό; Να πεις ο αγέρας ο θαλασσινός, τα βουνά κιοι πεδιάδες της, ο ανοιχτός ορίζοντας, τα όλο ζωή χώματά της. Η Ελλάδα σε κάνειΈλληνα πάντως. Σε κάνει βαθύ.

 

*…Δημοκρατία ακόμα είναι να κάνεις ότι λένε οι πιο πολλοί. Στο σχολείο μουδεν έχουμε δημοκρατία γιατί ενώ είμαστε 25 παιδιά στην τάξη, κάνουμε πάντα αυτόπου θέλει η δασκάλα μας. Στο σπίτι μας πάλι έχουμε δημοκρατία. Κάνουμε πάντααυτό που θέλουμε ο αδελφός μου, η μαμά μου κι εγώ.

Είμαστε πιο πολλοί απ’ τον μπαμπά μου. Είμαστε λαός. Και ο μπαμπάς είναι έναςκαλός κυβερνήτης που μας ακούει. Και στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία και στοσπίτι έχουμε δημοκρατία και θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι αν εκτός απόδημοκρατία, ο μπαμπάς είχε και δουλειά….

 

Μεσογειακές ΑΟΖ


Γράφει :ο καθηγητής Νίκος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Όταν εξετάζουμε σε συνδυασμό το πλαίσιο της Μεσογείου και το πλαίσιο της ΑΟΖ, αντιλαμβανόμαστε ότι αλλάζουν επί της ουσίας οι συσχετισμοί των χωρών. Λόγω των αποστάσεων, η επιρροή της ΑΟΖ είναι σημαντική πάνω στα μεγέθη των κρατών.

Έτσι κράτη που θεωρούνται παραδοσιακά μεγάλα, ακόμα και αν είναι παράκτια μπορεί να έχουν μια σχετικά μικρή ΑΟΖ. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου τύπου είναι η Αλγερία. Και είναι οι Βαλεάρες της Ισπανίας που ελαχιστοποιούν αυτό το εμβαδόν της αλγερικής ΑΟΖ.

Από την άλλη, υπάρχουν κράτη που θεωρούνται παραδοσιακά μικρά αλλά που έχουν μια τεράστια ΑΟΖ. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της περίπτωσης είναι η Ελλάδα.

Όπως το αναδείξαμε σε προηγούμενο άρθρο, υπό τον περιορισμό της Μεσογείου, η πατρίδα μας έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ μετά εκείνης της Ιταλίας. Κατά συνέπεια με αυτές τις τροποποιήσεις αν επανεξετάσουμε τον χάρτη των μεσογειακών ΑΟΖ και τον συνδέσουμε με τον χάρτη των χώρων, τότε αντιλαμβανόμαστε την εξαιρετική σημασία που έχει το θέμα για την Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες χώρες, και πόσο μεγάλη αξία έχει η ΑΟΖ της και για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτή η τροποποίηση της μεσογειακής γεωγραφίας έχει βέβαια άμεση σχέση και εφαρμογή με τα θέματα της αλιείας, αλλά μπορούμε ήδη να φανταστούμε τι επιπτώσεις έχει με το θέμα του αερίου και του πετρελαίου.

Αν θυμηθούμε ότι η γαλλική εταιρεία πετρελαίων μελετά την περιοχή της Αιγύπτου από το 1911. Αν υπολογίσουμε τις δυνατότητες τις Αλγερίας και όλο το σύνολο των αγωγών που την ενώνει με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν εξετάσουμε τα κοιτάσματα που βρέθηκαν τον Ιανουάριο 2009, Ταμάρ τον Δεκέμβριο 2010, Λεβιάθαν, τον Δεκέμβριο 2011, Αφροδίτη και τον Φεβρουάριο 2012, Τανίν στις ΑΟΖ του Ισραήλ και της Κύπρου. Αν έχουμε στο μυαλό μας την ανακοίνωση της Nobel που είπε ότι το κυπριακό κοίτασμα είναι ένα από τα καλύτερα του κόσμου. Τότε μπορούμε να αντιληφθούμε ότι δεν είναι υπερβολή να θεωρήσουμε τη Μεσόγειο ως τη Μέση-Ανατολή του εικοστού πρώτου αιώνα.

Σε αυτό το μεγάλο παίγνιο, η Ελλάδα είναι ένας ισχυρός παίκτης τουλάχιστον στο πλαίσιο των δυνατοτήτων. Και αυτό είναι ανεξάρτητο από κάθε πολιτική βούληση. Βέβαια αν η τελευταία δεν έχει μια εθνική εμβέλεια, μπορεί όλη αυτή η δυνατότητα να μετατραπεί σε ανικανότητα.

Με άλλα λόγια το πλαίσιο (δηλαδή το Δίκαιο της θάλασσας) και το πεδίο (δηλαδή η θέση μας στην Ανατολική Μεσόγειο) είναι θετικότατα. Απλώς πρέπει να τα υποστηρίξουμε και με το πεδίο δράσης, το οποίο εξαρτάται άμεσα από τις επιλογές των κυβερνήσεών μας. Η τεχνογνωσία και η στρατηγική είναι τα εργαλεία μας κι έχουμε αποδείξει πόσο αποτελεσματικά είναι.

Πρέπει όμως να έχουμε και τους ανάλογους πολιτικούς για να πάρουν την τελική απόφαση. Κατά συνέπεια, τώρα ο λαός μας ξέρει ποιος είναι ο ρόλος του στις εκλογές αν θέλει πραγματικά να αποκτήσει η Ελλάδα την ΑΟΖ που δικαιούται.

Μέχρι που θα πέσει το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα;


Η δημοσιονομική προσαρμογή η οποία έχει επιβληθεί από τους Ευρωπαίους «εταίρους» συνεχίζεται. Τι αντίκτυπο έχει όμως αυτή στο βιοτικό επίπεδο;
Το παραπάνω γράφημα* (κάντε κλικ πάνω του για να το δείτε σε μεγέθυνση – σε περίπτωση προβλήματος στο άνοιγμα κάντε δεξί κλικ και επιλέξτε άνοιγμα σε νέο παράθυρο ή καρτέλα) αποτυπώνει την πραγματικότητα και προβλέπει μέχρι που θα φτάσουμε. Σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι η πτώση δεν έχει ολοκληρώσει ούτε το μισό της διαδρομής της. Θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια ακόμη εκτός και αν κάποιο απρόβλεπτο γεγονός σταματήσει την πορεία αυτή. Με βάση τα σημερινά όμως δεδομένα το σχέδιο αποτυπώνεται ξεκάθαρα. Απολαύστε το!

*Τα ποσά στο γράφημα είναι σε χιλιάδες δολάρια.

.

Επίκεντρο (η.τ)

Ευαισθησίες πολιτικών…κάφρων


Του Θανάση Νικολαΐδη

ΟΙ  πολιτικοί μας  επιμένουν. Σύσσωμοι, με…λύσσα και ομοθυμαδόν. Για την ηθική  τους, μη τους στοιχίσει  τον παράδεισο-εκλογές  έρχονται. Δεν ησυχάζουν, δεν κοιμούνται κι όσο δεν βρεθεί ο «δράστης», δεν  θα’ χουν λυτρωμό. «Να βρεθεί και να τελειώνουμε. Να τον…κρεμάσουμε και καθαρίσαμε. Φεύγει το εμπόδιο από μπροστά μας, ξεβάφουμε τον λεκέ , ξανά λευκοί και αναμάρτητοι και η ζωή συνεχίζεται. Η ζωή των πολιτών που υποφέρουν, μαζί της και η δικιά μας, κοινοβουλευτική και άνετη, βουτηγμένη στα προνόμια και με την μετακοινοβουλευτική εξασφάλιση εαυτών και απογόνων. Έτσι νομίζουν και η ελπίδα θεριεύει, μαζί της και η αγωνία.

ΤΟΥΣ  είδαμε ξεσηκωμένους για την πολιτική ηθική τους και  να χτυπούν χέρια  και πόδια, πάμε λίγο πριν και τους βλέπουμε να νομοθετούν. Με τα συμβούλια και επιτροπές, τις υπερωρίες και τα «κατεπείγοντα». Βλέπουμε, λοιπόν, ήσυχους, ήρεμους και απροβλημάτιστους βουλευτές και υπουργούς σε ρόλο νομοθέτη,  και τους…θαυμάζουμε. Δεν είχαν κάτι να χωρίσουν, δεν φωνασκούσαν, δεν διχογνωμούσαν. Κι ούτε στον κόπο έμπαιναν να μας ενημερώσουν. Για τα πολλά και πονηρά που’ γίνανε θεσμός και νόμος απαράβατος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »