ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ;


Η μοίρα των γενναίων… Αν είναι δυνατόν!

Ελληνική  κυβέρνηση, επί Όθωνα, τον συνέλαβε το 1839 και τον  καταδίκασε, αν και παντελώς αθώο, σε ενάμιση χρόνο φυλακή, με τη  κατηγορία της «προδοσίας».

Μετά  από 1,5 χρόνο τον ελευθέρωσαν και κατάντησε ζητιάνος στα σοκάκια του Πειραιά.

Η αρμόδια αρχή η οποία χορηγούσε πόστα, είχε  ορίσει μια ορισμένη μέρα στον ήρωα επαίτη μια θέση, μια μέρα της  εβδομάδος κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε (!)  να επαιτεί κάθε Παρασκευή! Αυτή  ήταν η ανταμοιβή  του μεγάλου οπλαρχηγού Νικηταρά, στον αγώνα για την ελευθερία της Πατρίδας.

 

Όταν αυτά έφτασαν στα αυτιά του  πρέσβη της Μεγάλης Δύναμης ( Ρωσίας), αυτός απεστάλη από την Ρωσική  κυβέρνηση στο πόστο όπου επαιτούσε ο μεγάλος οπλαρχηγός.

Μόλις ο Νικηταράς  αντελήφθη τον ξένο μάζεψε  αμέσως το απλωμένο χέρι του.

–Τι  κάνετε στρατηγέ μου;» ρώτησε ο ξένος

–Απολαμβάνω  ελεύθερη πατρίδα» απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.

–Μα εδώ  την απολαμβάνετε καθισμένος στον δρόμο;» επέμενε ο  ξένος.

–Η  πατρίδα, μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για  να παίρνω μια ιδέα πως περνάει ο κόσμος» απήντησε περήφανα ο Νικηταράς.

Ο  ξένος κατάλαβε, και διακριτικά, φεύγοντας άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες.

Ο  Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον  ξένο:

— Σου  έπεσε το πουγκί σου. Πάρε το μην το βρει κανένας και το  χάσεις!!!»

Στις  25(ή 27) του Σεπτέμβρη του 1849, ο γενναιότερος των γενναίων, πεθαίνει ξεχασμένος, τυφλός και πάμφτωχος.

Αυτή ήταν η  ελληνική υπερηφάνεια που έκανε την Ελλάδα  ελεύθερη.

.

Επιλογή: Μιχάλης Π.

Η Προσωπική Ευθύνη, η Γυναίκα του Καίσαρα και τα Προσωπικά Δεδομένα


Γράφει: η Φιλαρέτη

Το μερίδιο της ευθύνης που αναλογεί στον καθένα μας για το κάθετι που συμβαίνει ή δεν συμβαίνει στη Χώρα μας, είναι ανάλογο με την κατά κεφαλή μας καλλιέργεια. (Η πατρότητα του όρου ανήκει στον μοναχικό και μοναδικό διανοητή της εποχής μας,που έχει ολοκληρωμένη πρόταση (εθνική και ατομική αυτογνωσία) εξόδου από την κρίση:στον κ. Χρήστο Γιανναρά).

Σε σχέση με την πάγια θέση μου για την προσωπική ευθύνη του καθενός πολίτη  και τη νομοθεσία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, θεωρώ ότι τα προσωπικά δεδομένα ασφαλώς και δεν αναφέρονται μόνο στους πολιτικούς και τους πολιτευτές μας. Στην παρούσα περίσταση, θεωρώ  αναγκαίο να προσθέσω ότι στα πλαίσια της προσωπικής ευθύνης του καθενός μας, και της προστασίας των προσωπικών εκάστου δεδομένων,εντάσσεται πολύ περισσότερο μάλιστα και η εντιμότης της γυναίκας του Καίσαρα.

Και είναι βεβαίως προστατευόμενο προσωπικό δεδομένο  της γυναίκας του Καίσαρα που ταυτίζεται όμως απολύτως με το προστατευόμενο προσωπικό δεδομένο  του Καίσαρα,  η ελεγχόμενη και αποδεικνυόμενη εντιμότητα και των δύο.

Η έλλειψη ελέγχου ή η απαγόρευση ελέγχου δεν εγγυάται την εντιμότητα του Καίσαρα.

Ο Καίσαρ ως ένα δημόσιο πρόσωπο πρέπει να γνωρίζει ότι ελέγχεται ακόμη και για ένα άστοχο μειδίαμα, όταν γίνεται σε στιγμή που δεν ταιριάζει/δεν πρέπει (όπως για παράδειγμα σε μια κηδεία, ή σε μια καταστροφή).

Και πάντως η εξαπείληση του ελέγχοντος (για την τόλμη του να αμφισβητήσει) δεν πορίζει στον Καίσαρα πόντους ….

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . 1 Comment »

Συνέντευξη Ν.Λυγερού «ANT1 RADIO 97,5» Β.Γαλανός 29/2/12


Αναρτήθηκε στις ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Ποιός εἶναι ὁ στόχος;


Ἀναρωτιέμαι κάποιες φορὲς γιὰ τὸν στόχο μας ὥς Ἕλληνες. Προβληματίζομαι συστηματικῶς, συζητῶ μὲ φίλους, παιδεύουμε τὰ μυαλά μας (αὐτὰ ποὺ διαθέτουμε) καὶ καταλήγουμε νὰ ἀναφωνοῦμε ὅλοι πὼς ἐντὸς τῶν ὑπαρχόντων δεδομένων στόχος δὲν μπορεῖ νὰ καθοριστῇ.

Θὰ μπορούσαμε νὰ ἰσχυριστοῦμε ἁπλῶς πὼς στόχος  μας εἶναι ἡ ἀπελευθέρωσίς ἀπὸ τὶς ὑπάρχουσες πολιτιτκὲς καταστάσεις. Θὰ ἦταν τὸ ἁπλούστερον ὅλον. Νὰ ξεφορτωθοῦμε δῆλα δὴ GAPατους, Παπαδημίους, Σαμαρᾶδες, Ἀλέξηδες, Ἀλέκες, Γιωργάκηδες καὶ κάθε μορφῆς -άκηδες καὶ νὰ τὸ ξαναπιάσουμε ἀπὸ τὴν ἀρχή. Θὰ μπορούσαμε… Ἀλλά μποροῦμε;

Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ μᾶς κυβερνοῦν ἔχουν ξεπηδήσει μέσα ἀπὸ τὴν δική μας γειτονιά. Ἀπὸ τὶς παρέες μας, τοὺς φίλους μας, τοὺς γνωστούς μας. Ἔχουν ξεκινήσει  ἀπὸ τὰ δικά μας ἐπίπεδα, ἔχοντας πιθανῶς τὶς ἴδιες μὲ ἐμᾶς βλέψεις καὶ τὰ δικά μας θέλω. Ἔχουν κάνει κι αὐτοί, ὅπως κι ἐμεῖς, τοὺς συμβιβασμούς τους, τὶς παραχωρήσεις τους, τὶς ἐξυπηρετήσεις τους. Ἴσως κάποιοι νὰ ἔχουν ἀφήσει περισσότερο ἀνοικτὴ τὴν πόρτα τῆς συνειδήσεώς τους καὶ αὐτὴ νὰ μπαινοβγαίνῃ ταχύτερα  ἀπὸ ὅ,τι ἡ δική μας. Ἔχει σημασία; Ὅπως κι ἐγώ, ἔτσι κι ἐσύ κι ὁ περιπτερὰς τῆς γωνίας καὶ ἡ κυρὰ-Λένη τοῦ παρακάτω δρόμου καὶ ὁ συμπαίκτης μας στὸ γήπεδο καὶ τὸ παιδὶ τοῦ κουμπάρου μας καὶ ὁ ἀδελφός μας καὶ ἡ συμπεθέρα μας ἔχουμε κατὰ καιροὺς πράξει ἔτσι ποὺ τελικῶς νὰ βλάπτουμε, σὲ κάποιον βαθμό,  ὅλους τοὺς  ἄλλους. Ἄλλοτε περισσότερο κι ἄλλοτε λιγότερο. Τὸ ἔχουμε κάνει εἶτε συνειδητῶς εἶτε ὄχι. Ἀλλὰ τὸ ἔχουμε κάνει. Δὲν ἔχει τόσο μεγάλη σημασία τὸ ἐὰν φάγαμε ἀπὸ τὰ ἴδια χρυσὰ κουτάλια ποὺ τρώει ὁ Πάγκαλος ἀλλὰ κάποτε, κάποιαν στιγμή, μὲ κάποιες πράξεις μας, κάτι τσιμπήσαμε.

Ὄχι, δὲν εἴμαστε ὅλοι ἀνήθικοι καὶ ἄξιοι τῶν ὅσων βιώνουμε. Λᾶθος. Ἁπλῶς κι ἐμεῖς μέρος αὐτῆς τῆς κοινωνίας εἴμαστε. Μέρος αὐτοῦ τοῦ συνόλου. Γιὰ νὰ τὸ ἀνεχόμαστε καὶ νὰ ζοῦμε μαζύ του, ὅσο κι ἐὰν κάποιες φορὲς θυμώνουμε καὶ πονᾶμε, σίγουρα κάποια κομμάτια μας τοῦ ἀνήκουν. Ὅπως κι ἐμεῖς ὡς τμῆμα τοῦ συνόλου παραμένουμε δομικοί του λίθοι, ἔτσι καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ποὺ τὸ ἀπαρτίζουν, δομικοὶ λίθοι παραμένουν. Ἀλλὰ παραλλήλως παραμένουμε καὶ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα. Οἱ πράξεις μας ἐπηρεάζουν τὸ σύνολον καὶ οἱ πράξεις τοῦ συνόλου ἐμᾶς. 

Ἐάν ὅμως πασχίζουμε ἁπλῶς νά ἀλλάξουμε τά δεδομένα, μή ἀναγνωρίζοντας στούς ἑαυτούς μας τά ἀδύνατά μας σημεῖα, τότε πῶς θά τό κάνουμε;

Δὲν θέλω νὰ γράψω γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ πράξαμε ἔως σήμερα. Οὔτε γιὰ αὐτὰ ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ πράξουμε. Θέλω νὰ σταθῶ μόνον στὸ πόσο καλὰ ἔχουμε (ἢ ὄχι) ξεκαθαρίσει μέσα μας τὸ ποῦ θέλουμε νὰ πᾶμε. Ποιός εἶναι ὁ στόχος μας; Ποιός εἶναι ὁ δρόμος πού πρέπει νά πορευτοῦμε; Πῶς θά ξεκινήσουμε;

Κανονικὰ ἔπρεπε νὰ τὸ πιάσουμε ἀνάποδα. Πρῶτα νὰ καθορίσουμε τὸν στόχο μας καὶ μετὰ νὰ ξεκινήσουμε. Πρῶτα νὰ ὁρίσουμε ξεκάθαρα αὐτὰ ποὺ θέλουμε καὶ μετὰ νὰ βγοῦμε καὶ νὰ τὰ διεκδικήσουμε. Πρῶτα νὰ ἀποφασίσουμε ἐὰν θὰ μπορούσαμε νὰ γίνουμε στρατιῶτες καὶ μετὰ νὰ ξεκινήσουμε γιὰ πόλεμο.

Ποιός λοιπόν εἶναι ὁ στόχος μας; Νά φύγουν σκέτο οἱ δυνᾶστες μας; Ὠραῖα, ἂς ὑποθέσουμε πὼς αὔριο τὸ πρωΐ φεύγουν. Μετά τί γίνεται; Πῶς ἀντιμετωπίζουμε τήν ἐπομένη ἡμέρα; Θά κυττᾶμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον ἤ μήπως ἔχουμε κάτι καλλίτερο  νά κάνουμε; Ἔχουμε καταπιαστεῖ ποτέ μέ πολιτική; Μέ πραγματική πολιτική; Ἔχουμε ἀναλογιστεῖ τί σημαίνει νά ἔρχεσαι σέ ἐπαφή μέ ὅλα τά παγκόσμια κατακάθια; Ἔχουμε συνειδητοποιήσει πώς γιά νά ἀλλάξουν κάποια πράγματα πρέπει νά ἔχουμε ἀλλάξει ὅλην μας τήν θεώρησιν;

Δύσκολα πράγματα αὐτά. Αἰῶνες τώρα μᾶς κτυποῦν, μᾶς ἁλυσοδένουν, μᾶς κρατοῦν σὲ κατάστασιν καταστολῆς. Κι ἔξαφνα, ἕνα πρωΐνὸ ἀποκτοῦμε τὴν ἐλευθερία μας. Τί θά τήν κάνουμε; Πῶς θά τήν διαχειριστοῦμε; Ἀντέχουμε; Ὅταν κάποιος βγαίνει ἀπὸ μίαν φυλακή, ἔως τῆς στιγμῆς ποὺ θὰ ἀνακτήσῃ πλήρως τὴν φυσική του κατάστασιν χρειάζεται κάποιον χρόνο. Τόν ἔχουμε; Ἢ καλούμαστε νά πέσουμε στά βαθειά; Διότι ὅλο καὶ συχνότερα ἀκούω τὴν φράσι: «ἂς φύγουν αὐτοὶ καὶ βλέπουμε ἐμεῖς….» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μπράβο Άννα !!!


Άννα Βαγενά (1η ομιλία-φωτιά στη Βουλή – 28-2-2012 – «Για τον εφαρμοστικό νόμο του 2ου μνημονίου)

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »

Συνέντευξη Ν.Λυγερού «Πρωινό με θέα» TV-100 29/2/12


Αναρτήθηκε στις ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Η «παράγκα» της υγείας καταρρέει(;)


Του Θανάση Νικολαΐδη

ΑΠ’ την ακρίβεια και  τη σπατάλη, στη φτήνια από ανάγκη. Δεν  το συζητούσαμε για  το φάρμακο-υπήρχε στο  φαρμακείο. Δεν το’  χαμε καημό για  το παραφουσκωμένο βιβλιάριο  και το ταμείο γονάτισε. Με το βιβλιάριο της γριούλας διαχειριστικό εργαλείο στα χέρια του που εκτελούσε συνταγές του γιατρού, «εκτελώντας» το σύστημα και οι δυο τους, και με τον πελάτη κομπάρσο-συνεργό. Ό,τι μπορούσε έκαστος, το ίδιο και οι εταιρίες. Με τους φαρμακοβιομηχάνους να ανταμείβουν τους…λειτουργούς του «συστήματος», μοναδικού στην Ευρώπη και δαπανηρότερου στον κόσμο.

ΚΑΙ το Κράτος; Να χρωστάει στους «δανειστές»  υγείας κι αυτοί να ξεσαλώνουν, αντί να στεναχωρούνται. Υπήρχε το «αντιφάρμακο». Ανατιμήσεις  τρελές πάνω στην κρατική  ασυνέπεια και στο φέσι. Οι τιμές να παίρνουν φωτιά και οι προμηθευτές να στήνουν πανηγύρι. Με τον γιατρό-επιστήμονα…συνταγολόγο (όχι τον κάθε γιατρό) και την υπερσυνταγολόγησή του (για να φαντάζει «καλός» γιατρός στα μάτια του ασθενή) και με το αζημίωτο αμφοτέρων.

ΚΙ  όταν η κρίση χτύπησε την πόρτα (και) στην παράγκα της υγείας, το μέτωπο στήθηκε σε χρόνο μηδέν. Με ταμπούρια και οχυρά, αρνήσεις και προσκόμματα. «Δεν ξέρω από κομπιούτερ» ο γιατρός, «να μας ξοφλήσουν» ο φαρμακοποιός και το «οικοδόμημα» καταρρέει. Το βλέπουν έντρομοι οι «λειτουργοί», σηκώνουν άσπρη σημαία και προσέρχονται σε διάλογο. Με σκαστούς πυροβολισμούς στα (λεγόμενα) γενόσημα και για την τιμή των όπλων. Για τους κινδύνους(;) που διατρέχουμε από πλημμελείς έλεγχους του ΕΟΦ, λες κι ως τώρα κάποιος τους έλεγχε στο πανηγύρι της διακίνησης και εμπορίας του φαρμάκου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »