Λυγερός «Η ώρα των πνευματικώ​ν ανθρώπων» Σπανός 12/7/11


Αναρτήθηκε στις ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . 3 Σχόλια »

«Είναι παγίδα! Μην παρασυρθείτε και παίξετε το παιγνίδι τους»


Γράφει : ο Νικόλαος Γεωργαντζάς*

Είναι παγίδα! (Γράμμα από τον Τάκη)

Το βρήκα στο φαξ του πανεπιστημίου μετά το μάθημα. Το διάβασα μερικές φορές μέσα στο τραίνο και σας το μεταφέρω όσο πιό πιστά μπορώ, μαζί με τον πόνο του Ελληνοαμερικανού συγγραφέα του γιά την πατρίδα μας την Ελλάδα.

Ενώ το Εθνικό Κογκρέσο της Ονδούρας εγκρίνει νόμο γιά ‘καταστατικές πόλεις’ (Charter Cities),* μία ιδέα που μάλλον θυμίζει τις αυτο-θεσμισμένες αρχαιοελληνικές πολιτείες, πολλά και διάφορα πατριωτικά μέτωπα στην πατρίδα μας, την Ελλάδα, μάταια προσπαθούν να πετάξουν τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές αλυσίδες, που η πολιτική τάξι έχει περάσει στο λαιμό μας, με πάμπολλες αυθαιρεσίες ενώ εκτελεί τις εντολές κάποιων ‘προϊσταμένων’ της.

«Είναι παγίδα! Μην παρασυρθείτε και παίξετε το παιγνίδι τους», γράφει ο φίλτατος οικονομολόγος, Δρ. Π.Γ. Στεργιανόπουλος, ένας θερμός Έλληνας πατριώτης που ζει στο North Salem της πολιτείας της Νέας Υόρκης: «Ο σκοπός τους είναι να σας δώσουν κάτι να ασχοληθείτε, ώστε να περνάει ο χρόνος που αυτοί χρειάζονται, γιά να εκτελέσουν το μακάβριο έργο τους, τον αφανισμό της Ελλάδας». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Κυβέρνηση(!) πλήττει τον Τουρισμό


Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΟΛΑ δείχνουν πως τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει.  Δεν το θέλουν, δεν το θέλουμε. Μια απ’ τα ίδια και έκαστος εναντίον όλων. Μη μας θίξουν συνήθειες και δεδομένα. Κι αν τα κεκτημένα κινδυνέψουν, τότε όλοι στο δρόμο. Κι αν οι…μπάστακες μας παρακολουθούν, θα τους ποτίσουμε υπνωτικό. Κι αν η Ευρώπη μας λοιδορεί, κακό του κεφαλιού της. Αν η ανθρωπότητα μας θεωρεί «συνέχεια», πρόβλημά της-λάθος μετράει τον πολιτισμό μας.

ΝΑ πάμε στα σημερινά, καθημερινά και συνήθη. Η Ελλάδα στα χέρια των ταξιτζήδων, αυτήν τη φορά. Με το ήθος της «συμπαθούς τάξης» συμπυκνωμένο στον τραμπούκο που σπάει γραφεία και ειρωνεύεται αγχωμένους (και αηδιασμένους) τουρίστες. Με τη νοοτροπία του πως είναι αφέντης των δρόμων, μιας και έτσι νιώθει με τον πελάτη που ναύλωσε το ταξί του. Τον αδικούν(;) και το καμπανταηλίκι του να ανακλάται σε λιμάνια και αεροδρόμια.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ, το Κράτος ράθυμος θεατής. Η Κυβέρνηση διστακτική, για να «ωριμάσει» το πράμα. Μην κάνει τη λάθος κίνηση και χάσει την ψήφο της «συμπαθούς τάξης», μιας και ο ταξιτζής μπορεί να λειτουργήσει σαν…τέλειος δυσφημιστής των κυβερνώντων και «νεκροθάφτης» πολιτικών, στην (άμεση) επαφή του με τον πελάτη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Παρτιτούρα χρόνου


Ν.Λυγερός

Ο δάσκαλος έπιασε την παρτιτούρα του χρόνου. Η μουσική του θα κατέγραφε την ιστορία της σιωπής για εκείνους που θα μπορούσαν να τη διαβάσουν. Το φτερό πλήγωσε πάλι το πεντάγραμμο. Κάθε νότα είχε το βάρος της κι αντιπροσώπευε τις μνήμες της ιπποσύνης από τότε που το γαλάζιο είχε αγγίξει το ερυθρό για να δημιουργήσουν τη βελανιδιά. Χίλια χρόνια μέσα σε μια παρτιτούρα. Φαινόταν αδιανόητο. Κανένας δε θα μπορούσε να το πιστέψει. Αυτός ήταν ο λόγος της ύπαρξης αυτής της σύνθεσης. Οι μαύρες νότες ήταν τα ίχνη του ίππου πάνω στη γη του χρόνου, τα νησιά της θάλασσας. Ο καλπασμός του ιππότη δίχως πανοπλία δεν ήταν πια σιωπηλός για όσους ήξεραν να αγγίζουν τους τάφους με τους σταυρούς. Τα μέτρα του δασκάλου άλλαζαν με την πάροδο του χρόνου για να δώσουν ενδείξεις και στίγματα στους μαθητές. Οι λευκές νότες ήταν μάχες που είχε δώσει μέσα στους σκοτεινούς αιώνες, για να μην σβήσει το φως της ανθρωπότητας. Χρησιμοποιούσε και διακριτικά στοιχεία για να δώσει έμφαση στους στόχους που είχαν υλοποιηθεί, ακόμα κι αν εκείνη την εποχή όλοι οι άνθρωποι τους έβλεπαν ως ουτοπίες, ενώ μόνο αυτές είχαν καταφέρει να αλλάξουν και τις πιο δύσκολες πραγματικότητες. Για να αποδώσει την πολυπλοκότητα της δράσης και την πολυφωνική μνήμη, δεν έκανε χρήση μιας τονικής γραφής. Έτσι η σύνθεση του άντεχε και τις διακλαδώσεις του χρόνου. Όλοι οι δάσκαλοι ήξεραν ότι δεν υπήρχε γραμμική καταγραφή των γεγονότων αλλιώς πώς να χωρέσει η πολυκυκλικότητα του χρόνου; Όταν τελείωσε τη σύνθεση του, πήρε την παρτιτούρα του κι έφυγε να βρει το φίλο του το μουσικό, ο μόνος ικανός να παίξει το έργο του. Είχε απομονωθεί από την κοινωνία εδώ και χρόνια σ’ ένα χωριό της Γαλλίας. Εκεί τον βρήκε με το όργανό του. Τον περίμενε. Σε αυτόν θα επέστρεφε και μετά… Ακούμπησαν τα δύο μέτωπά τους κι ένιωσε ο ένας τον άλλον, όπως παλιά. Ήταν στο ίδιο μέτωπο: Ο δάσκαλος και ο μουσικός. Πήρε την παρτιτούρα, δίχως να τη διαβάσει. Ήξερε ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Δεν είχαν βρει έτοιμους μαθητές κι έπρεπε να ξαναβρεθούν σε μία άλλη εποχή. Κοίταξε μία τελευταία φορά το φίλο του κι έφυγε γρήγορα. Δεν έπρεπε να τους βρει μαζί το κτήνος. Οι πέτρες του μονοπατιού πονούσαν. Δεν περίμεναν τίποτα πια, εκτός από το πέρασμα του χρόνου. Ήξεραν ήδη για το θάνατο του ιππότη δίχως πανοπλία. Και το κτήνος είχε ήδη βρωμίσει το μεσαιωνικό χωριό. Συναντήθηκαν στην πλατεία με το δέντρο. Εκεί έπεσε ο δάσκαλος δίχως μαθητές κι έκλεισε αυτό το κλαδί του χρόνου. Το κτήνος τον άφησε νεκρό, για να σαπίσει το κορμί του. Τότε ο φίλος του ο μουσικός έπαιξε τις πρώτες νότες του έργου του. Η ιστορία της σιωπής, την πρώτη πράξη της παρτιτούρας του χρόνου κι άρχισε το θρύλο των χαμαιλεόντων

Αναρτήθηκε στις ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Σε τι να ελπίζουμε, συνέχεια


Αγαπητoί φίλοι,

Το άρθρο «Σε τι να ελπίζουμε» το έγραψα ειδικά για μία συνάντηση (31-7-2011) που προκάλεσε ο στρατηγός ε.α. Γεώργιος Αϋφαντής με στόχο να συνενώσει όλα τα κινήματα και να γίνουν προτάσεις εξόδου από την κρίση. Εκτός από τον Αϋφαντή και εμένα, με ότι σχετικό αναφέρω στο άρθρο, κανείς δεν προβληματίστηκε για το πως θα απονομιμοποιήσουμε το σαθρό σύστημα και πως θα νομιμοποιήσουμε τη διάδοχο κατάσταση που θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε να μην την καπελώσει το σύστημα.

Υπήρχαν άνθρωποι που πήραν το λόγο να μας πουν την ιστορία της ζωής τους και άλλοι να προτείνουν  το τι θα κάνουν ΟΤΑΝ έλθουν στην εξουσία. Το ίδιο συνέβη σε παρόμοιες συναντήσεις με άλλα καλέσματα όπως π.χ. της «Συμμαχία για την Ελλάδα» ενώ σε άλλες με  ιδρυτική διακήρυξη, όπως π.χ του ΕΠΑΜ, τα πράγματα ήταν στρατολογημένα από την αρχή και δεν τολμούσες να αναφέρεις κάτι που θα δίχαζε τον «κόσμο» (της αριστεράς) όπως π.χ. το μεταναστευτικό.

Σκέφτομαι τελικά μήπως μία μικρή μυστική εθνική επαναστατική ομάδα θα μπορούσε να έχει καλύτερα αποτελέσματα τουλάχιστον ώς προς τον στόχο του να διώξει τους προδότες και σαν εναλλακτική λύση πρότεινα μια Φιλική Εταιρεία. Δυστυχώς δεν έχω συνωμοτική εμπειρία για να οργανώσω κάτι τέτοιο. Για να μην υπάρχει παρεξήγηση  συνωμότες είναι όσοι δίνουν κοινό όρκο για την επίτευξη ενός σκοπού και ο σκοπός χαρακτηρίζει την ηθική τους υπόσταση. Σήμερα π.χ. όλοι οι βουλευτές των κομμάτων είναι συνωμότες στη διεκδίκηση της εξουσίας από το κόμμα τους, ακόμη και εις βάρος του έθνους, όπως το έχουν αποδείξει.

Με την ευκαιρία να σας πω ότι ο Αϋφαντής με κάτι φίλους του ξόδεψαν 1000 € για την αίθουσα στο ΤΙΤΑΝΙΑ και τα κεράσματα στο διάλυμα, ενώ με  αντίστοιχο τρόπο χρηματοδοτούνται όλες οι άλλες προσπάθειες σε αντίθεση με  τα κόμματα που επιδοτούνται από το κράτος (εσένα και εμένα). Αυτά τα λέω για μερικούς «Δημοκράτες» που ειρωνεύονται ή υποβαθμίζουν την προσπάθεια αντίστασης στην προδοσία και υποστηρίζουν ότι  οι αγανακτησμένοι θα μπορούσαν να κάνουν ένα κόμμα να διεκδικήσουν την εξουσία στις επόμενες εκλογές, έτσι απλά! Να υπενθυμήσω ότι  το σύστημα έχει ήδη προτείνει δικούς του ανθρώπους (προσωπικότητες μέσα και έξω από την Ελλάδα) και δεν κατάφερε ακόμη να βρεί ακόμη τον δικό του «Μενέκο». Σκεφθείτε πόσο περισσότερη δυσκολία υπάρχει από τον ανοργάνωτο λαό να βρεί τον Άη Γιώργη του.

Η ελπίδα για μία ελεύθερη και αυτεξούσια Ελλάδα θα πεθάνει τελευταία μετά από εμάς τους Έλληνες.

με εκτίμηση

Ηλίας Σταμπολιάδης

Είμαστε υποχρεωμέν​οι να αλλάξουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ


Γράφει : η Στεφανία Λυγερού

Αρχίζω τον συλλογισμό με το «Η ζωή δεν είναι  ανθρώπινο δημιούργημα». Φράση που μέχρι χθες (που ο άνθρωπος      περνιόταν για Θεός) θα προσπερνιόταν ως γελοία. Το σήμερα λοιπόν,      βάζει τα πράγματα στη θέση τους (το μέχρι πού σε παίρνει, μην      καυχιέσαι κιόλας). Όλοι θέλουμε να      αλλάξουμε/φτιάξουμε/σπρώξουμε/προσανατολίσουμε την κατάσταση, κι      αυτή στην κοσμάρα της, δεν υπακούει σε κανέναν, πάει μόνη της.
Ήρθε η ώρα να το δεχτούμε λοιπόν ως γεγονός, ότι άλλου είναι το      σενάριο, εμείς απλά παίζουμε (παίζουμε τον ρόλο μας).
Τώρα, για να βρούμε τι θέλει να παίξουμε, αρκεί να δούμε το      «πρόβλημα». Αν εξετάσουμε αυτά που μας στέλνει, μπορούμε να      διακρίνουμε το τι θέλει να φέρουμε. (Θες δεν θες θα το φέρεις, κι      αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο επίσης γεγονός. Το «θες δεν θες»      σημαίνει ότι όσο δεν μπαίνεις στον ρόλο σου, όσο αρνείσαι να      υπακούσεις τις «εντολές», τόσο πιο πολύ θα σε γαμάει. Για να το      κάνεις τελικά.)
Εξετάζω λοιπόν αυτά που στέλνει και βγάζω τα εξής συμπεράσματα:
• Δεν θέλει ηγέτη το αύριο. Όποιος πάει να αναδειχθεί      γκρεμοτσακίζεται. Δεν θέλει κάποιον      «σοφότερο/αξιότερο/καλυτερότερο», ο οποίος πίσω του θα σέρνει      «άβουλους/αχρηστότερους/ τίποτα ανθρώπους». Ζητάει (πρώτη φορά      στην ιστορία του ανθρώπινου γένους) να γίνουμε ΟΛΟΙ      «σοφότεροι/αξιότεροι/καλυτερότεροι». (Σ’ αυτό το σημείο κότσαρε      και το «θες δεν θες»).
• Το οικονομικό πρόβλημα.. Η φτώχια είναι ο ελαφρύτερος σταυρός      λένε. Όχι γιατί κανείς δεν πέθανε από αυτήν, αλλά γιατί πακέτο      πάνε μαζί της και τόσα καλά. Αλληλεγγύη, ανθρωπιά, ταπεινότητα      κλπ.
Κατασκευή ανθρώπινη είναι αυτό που απογίναμε. Ήτοι, να μένει ο      καθένας κλεισμένος στον εαυτό του, και να βολοδέρνεται μονάχος με      τα προβλήματά του. Μας έφτιαξαν έτσι. Να θεωρείται άξιος αυτός που      μόνος του τα καταφέρνει στη ζωή, κι όποιος δεν μπορεί ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ,      να θεωρείται άχρηστος. (Αυτή είναι η κανονική μετάφραση της      έννοιας εγωισμός). Λογικοποιείται η άποψη αν εδώ θέσω το:      «ο άνθρωπος από τη φύση του είναι κοινωνικό ον». Η κοινωνικότητα      πώς μεταφράζεται; Στο να είμαι δημοφιλής και αρεστός; Λάθος      μετάφραση της λέξης, ή έστω δεν είχε αυτό το νόημα όταν      εφευρέθηκε. Η κοινωνία σαν έννοια έχει να κάνει με.. μοίρασμα. Σε      μία υγιής κοινωνία (ας θυμηθούμε τις παλιές γειτονιές), όλοι      μοιράζονταν τα πάντα. Όποιος είχε έδινε σ’ αυτόν που δεν είχε, δεν      υπήρχαν διαφορές -στο γενικό του οι διαφορές.
Εκεί μας πάει, πάλι κότσαρε και το «θες δεν θες».
• Ό,τι σάπιο ξεμπροστιάζεται (από μόνο του, μαγικά) μέχρι που      καίγεται (πάλι από μόνο του, μαγικά). Είμαστε υποχρεωμένοι να      αλλάξουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ. (Εννοείται, αλλά το ξανα-κοτσάρω.. «θες δεν      θες»)
Δεν θα το αναπτύξω άλλο, μπορείς να παρατηρήσεις εξετάζοντας      και να δεις ιδίοις όμμασι -και με κάθε λεπτομέρεια- το αύριο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »