Quo vadis dignitate? (Πού πας αξιωματικέ;)


Του  Κωνσταντίνου Αργυροπούλου*
Έχει περάσει καιρός (αρκετά χρόνια) από την ημέρα της αποστρατείας μου. Η επαφή μου με τους εν ενεργεία –επαναλαμβάνω, τους εν ενεργεία και όχι το σκοπί­μως επινοηθέν και υβριστικό «ένστολους»- αξιωματικούς, με ένα αυξανόμενο βαθμό ανησυχίας, λαμβάνει τον χαρακτήρα μιας απόμακρης επικοινωνίας. Αυτή η επικοι­νωνία, πρέπει να το υπογραμμίσω, ουδέποτε κατά τα γνωστά των βιωθέντων από μάς καιρών δεν είχε καταγράψει μια τοσούτου μεγέθους διάσταση. Με αγωνία περισσή, διαπιστώνω, ότι οσημέραι ατύπως συντελείται μία διαμόρφωση ενός νέου τύπου στρα­τιωτικού χαρακτήρος, ο οποίος απέχει από τα γνωρίσματα της δικής μου εποχής. Είναι ένας τύπος αξιωματικού, ξένος προς εκείνον, ο οποίος παραδοσιακά και επί σειράν δεκαετιών προσέδιδε την βεβαιότητα της οικείας, της κοινής των αξιωματικών πο­ρείας προς τον αυτόν σκοπόν. Δηλαδή την αποκλειστική εστίαση στην μήτρα των υπερτάτων ιδεών Ελλάδα με τις άπειρες σημασιολογικές της προεκτάσεις.

Προσπαθώ να καταλάβω την γενεσιουργό αιτία της σημειουμένης μεταστρο­φής. Επιχειρώ αυτοπαρατήρηση μήπως και ανακαλύψω, ότι οι αντιλήψεις μου περί του φυσικού δικαίου, το οποίον βασίζεται στην ανθρώπινη φύση και στην λογική δεν έχει πλέον την ευκαμψία και την προσαρμοστικότητα για να προσλάβει τις νέες προσεγγίσεις περί θεσμών, περί καθήκοντος και περί εκτελέσεως της στρατιωτικής αποστολής. Διερωτώμαι, εάν ανήκω ολοσυνειδήτως στην διακεκριμένη οικογένεια του στρατού. Μήπως μου διαφεύγουν δεδομένα; Μήπως αγνοώ τις νέες υπερβατολο­γικές ηθικές αιτιολογήσεις; Σκέπτομαι. Σκέπτομαι.

Στην μνήμη μου ανακαλώ την Ελληνική Ιστορία και τον εαυτό μου ερωτώ για το ποία είναι η θέση μου έναντι αυτής. Αβίαστη η απάντηση. Την Ελληνική Ιστορία την εσπούδασα έχοντας σαν εκπαιδευτές αρίστους δασκάλους. Με εδίδαξαν, ότι οι Θερμοπύλες απετέλεσαν το παράδειγμα αυτοθυσίας και ηρωϊσμού των Ελλήνων. Ο Μαραθώνας έμεινε στην παγκόσμια ιστορία σαν η φύτρα της στρατηγικής και σαν η διαχρονική εγγύηση της ασφαλούς πορείας του δυτικού πολιτισμού. Η Σαλαμίνα και οι Πλαταιές διέδωσαν τα μηνύματα της συνεπείας, της οργανώσεως, της επινοητικό­τητος, της ιδέας της τμηματικής διαταγής, της πειθαρχίας, της ανδρείας και της αποθεώσεως της εν τη ενώσει ιδέας τής προς την πατρίδα προσφοράς.

Ο Αλέξανδρος ο Μέγας απετέλεσε την επιτομή του μεγαλείου και της δια­δόσεως του χαρακτήρα ενός κόσμου ευαρέστου αγωγής και αρετής πολεμικής.

Ύστερα ήλθαν οι Ρωμαίοι. Κατέκτησαν το έδαφος της Ελλάδος και κατεκτή­θη­σαν από τους Έλληνες. Κατεκτήθησαν από την ελληνική γραμματεία, την φιλοσο­φία, τις επι­στήμες, την τέχνη, το δίκαιον και την ιδέα της δημοκρατίας. Όλα τούτα απετέ­λεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο για την οικοδόμηση μιας νέας οντότητος. Μιας απορ­ρέου­σας αυτοκρατορίας. Της Βυζαντινής. Και μετά, ο δάσκαλος μου είπε, ότι ο πλέον επικίνδυνος εχθρός είναι ο εσωτερικός. Αυτό τα σαράκι διαβρώνει, φθείρει, διαλύει. Εκμηδενίζει, όχι μόνον άτομα, αλλά έθνη ολόκληρα. Ακόμη και αυτοκρα­τορίες. Έτσι κι έγινε. Και η αποφράς ημέρα ήταν Τρίτη, 29 Μαΐου 1453. Το κτύπημα το τελειω­τι­κό. Και ύστερα το χάος. Οι ολιγότεροι Τούρκοι, νικητές. Οι πολυπληθέ­στεροι Έλλη­νες, δούλοι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αλυσίδα νησιών


Γράφει : ο Καθηγητής Νίκος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Οι χάρτες του μαθητή έδειχναν την αλυσίδα νησιών κι όχι μόνο την μοναδικότητα. Τα ίχνη του συνόλου του GeorgKantor ήταν και πάλι μαζί τους. Η ανθεκτικότητα του Αιγαίου δεν σταματούσε εκεί που νόμιζαν όλοι. Οι ιππότες που είχαν έρθει από το νησί της Κύπρου το είχαν ανακαλύψει εδώ κι αιώνες. Κι η αλυσίδα δεν έπρεπε να σπάσει ακόμα κι αν τη χτυπούσαν τα τσεκούρια. Δεν ήταν θέμα αρχής, αλλά αξίας. Το σπαθί κι η πέτρα ζούσαν μέσα στη θάλασσα πάνω στα νησιά. Βέβαια ο μαθητής δεν έβλεπε τα ίδια και μετρούσε με ακρίβεια τις αποστάσεις, ακολουθώντας τις οδηγίες του δασκάλου. Σιγά σιγά καταλάβαινε καλύτερα τις επιπτώσεις των διαγραμμάτων Voronoi και της τριγωνοποίησης Delaney, ένιωθε όμως ότι εδώ τα πράγματα ήταν διαφορετικά και το συνειδητοποίησε όταν του αποκάλυψε ο δάσκαλος τον πρώτο φασματικό χάρτη. Η αλυσίδα δεν ήταν μία αφηρημένη έννοια, αλλά μία αφαιρετική. Το αόρατο ήταν το φυσιολογικό πεδίο της στρατηγικής εδώ κι αιώνες. Οι άνθρωποι όμως ήταν πάντα οι ίδιοι και δίχως τα τέρατα, έπεφταν θύματα των κτηνών που επιδίωκαν να τους εξαφανίσουν. Μόνο που η αλυσίδα των δασκάλων δεν είχε σπάσει και προστάτευε τα λιμάνια της ανθρωπότητας. Αυτές οι έννοιες είχαν αρχίσει να εμπεδώνονται από τους μαθητές του και καταλάβαιναν όλο και περισσότερο τις ευθύνες τους απέναντι στους ανθρώπους. Δεν είχαν αναγνωρίσει την αξία του εφήμερου και πίστευαν ακόμα σε μία αρχέγονη έννοια μίας παράλογης αθανασίας. Δεν ήξεραν καλά καλά για τον εκατονταετή πόλεμο, πώς να τους μιλήσει για τα χίλια χρόνια. Και πού να φανταστούν ότι αυτά είναι μία ανάσα μέσα στο χρόνο. Κι όμως ο μύθος της γαλάζιας βελανιδιάς υπήρχε ήδη. Τι άλλο μπορούσε να κάνει για να συνειδητοποιήσουν την αξία του αγώνα; Η απάντηση ήταν απλή. Τίποτα άλλο. Αυτοί έπρεπε να μάθουν. Κι αν δεν ήταν οι επόμενοι, θα ήταν οι μεθεπόμενοι. Σημασία είχε το έργο για την ανθρωπότητα, όχι ποιος το κατανοούσε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που αντιμετώπιζε το πρόβλημα και δεν θα ήταν ούτε η τελευταία. Κάθε δάσκαλος το ήξερε. Ήταν τα προαπαιτούμενα της αποστολής τους. Κοίταξε τη φωτιά μέσα στο τζάκι και θυμήθηκε τους δικούς του που δεν απαρνήθηκαν τίποτα. Τα βασανιστήρια δεν τους είχαν γονατίσει κι ο σταυρός δεν είχε λυγίσει. Η φωτιά δεν μπορούσε να κάψει το φως. Η διακλάδωση το είχε αποδείξει πάμπολλες φορές, κάθε φορά που είχαν κοπεί οι γλώσσες και καεί τα χέρια. Έσφιξε τα δάκτυλά του. Το πιάνο θα περίμενε μια άλλη εποχή. Τώρα έπρεπε να τους προετοιμάσει, αλλιώς τα νησιά θα έπεφταν κι η σκόνη θα γινόταν στάχτη. Έπρεπε να μιλήσει με το δικό του από τον μαύρο κήπο. Αλλιώς πώς θα τους μάθει να πεθάνουν, για να επιστρέψουν πάλι την ώρα της δράσης. Εκείνος όμως δεν απάντησε. Η γέφυρα ήταν επικίνδυνη. Λίγοι κατάφερναν να την περάσουν, για να δουν τον αληθινό αγώνα, πέρα από τις τοπικές μάχες.

 

Αναρτήθηκε στις ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Ποια…ηλεκτρική καρέκλα;


Του Θανάση Νικολαΐδη

«ΠΟΛΕΜΟΣ είναι όταν αλληλοσκοτώνονται άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, γιατί αυτοί που γνωρίζονται καλά μεταξύ τους δεν μπόρεσαν να τα βρουν». Κι αν  στοιχίζει ψυχές και δάκρυα, φέρνει και κέρδη στους δημιουργούς του. Άρα έχουν κάθε λόγο να τον διεξ(αγ)άγουν νικηφόρα.

ΜΕ τους άλλους…νεκρούς, τους καθημερινούς, το θέμα αλλάζει. Οι νομοθέτες δεν έχουν παρόμοιους λόγους να νοιαστούν για τις ζωές των πολιτών. Ούτε να τιμωρήσουν τον «εχθρό», ούτε να κλάψουν για δολοφονημένους από «άτακτους». Γι αυτό και συμπεριφέρνονται αδιάφορα για τους εγκληματίες του κοινού εγκλήματος. Έτσι νιώθουν τη δημοκρατία, απ’ τους μακρινούς θώκους της εξουσία (και «ξένος πόνος ξέγδαρμα»). Δεν δίνουν πεντάρα για τις κοινωνίες που ανησυχούν, για τον πολίτη που δεν λέει να ησυχάσει.

ΜΙΑ-δυο, λοιπόν και ο νόμος καθαρίζει για τον δολοφόνο (αντί να τον…καθαρίσει). Κι αν εμπνεύστηκαν το ηλίθιο πλην…σωτήριο «περί προσωπικών δεδομένων», το’ καναν για πάρτη τους. Μη πιαστεί και δικαστεί ο παιδόφιλος, μη καταδικαστεί ο βιαστής κι ο δολοφόνος ο δολοφόνος, μη φανεί απάνθρωπος ο νομοθέτης που μετράει τον (ξένο) πόνο με ξένο αίμα.

ΔΕΝ οπλοφορούν οι αστυνομικοί στη Νορβηγία και είναι δικαίωμα τους. Κοινωνικό και ιστορικό. Κατά τα ήθη και την πρακτική των «κρυόκωλων» που δεν γνώρισαν πολέμους και εμφυλίους, μελαγχολούν για το κλίμα τους και αυτοκτονούν ατομικά και ομαδικά. Ωστόσο, ο υπόλοιπος κόσμος τους θέλει πρακτικούς και λυσιτελείς μπροστά στο δίκαιο και την αδικία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο φίλος


Ήθελε ο ένας από τους δύο να κάνει έκπληξη στον άλλον και μας έστειλε αυτό  το video,επειδή τυχαίνει να τους ξέρουμε αρκετά καλά το ανεβάζουμε με μόνο σχόλιο πως…. όπως λέγεται ήταν κάποτε καλοί και όσο για την έκπληξη αν μάθουμε θα σας ενημερώσουμε.

Ποια είναι η Κεντρική Τράπεζα όλων των Κεντρικών Τραπεζών και γιατί η FED είναι ιδιωτική


Όπως αναφέρει το Spiegel το 2009:
Η Bank of International Settlements (BIS) ή αλλιώς «η Κεντρική Τράπεζα όλων των Κεντρικών Τραπεζών» είναι μια κλειστή οργάνωση που ανήκει σε 55 κεντρικές τράπεζες. Οι επικεφαλείς αυτών των κεντρικών τραπεζών ταξιδεύουν στην έδρα της στην Βασιλεία μία φορά κάθε δύο μήνες, και η Γενική Συνέλευση, το ανώτατο εκτελεστικό το σώμα BIS, λαμβάνει χώρα μια φορά το χρόνο.
Επιπλέον, όπως δηλώνει σήμερα η New York Federal Reserve Bank στην ιστοσελίδα της:
Από τον Μάρτιο του 2006 συμμετέχουν στην BIS 55 κεντρικές τράπεζες από όλο τον κόσμο. Τον Μάρτιο του 2006, τα περιουσιακά στοιχεία της Τράπεζας ήταν περίπου $ 221 δισεκατομμυρίων ευρώ, συμπεριλαμβανομένων 5.8δις ιδίων κεφαλαίων.
Όταν η BIS κεφαλαιοποιήθηκε, δόθηκε στις συμμετέχουσες τράπεζες η δυνατότητα είτε να αγοράσουν μετοχές της BIS είτε να μεριμνήσουν για τις μετοχές που θα αγοραζόντουσαν από το κοινό. Επί του παρόντος, το 86 τοις εκατό των μετοχών της BIS είναι εγγεγραμμένο σε κεντρικές τράπεζες, ενώ το 14 τοις εκατό βρίσκεται σε ιδιώτες. Οι μετοχές που ανήκουν σε ιδιώτες μετόχους συνίστανται από μέρος των γαλλικών και της βελγικών εκδόσεων και το σύνολο των μετοχών που ήταν στην αρχική έκδοση των ΗΠΑ το 1930.

Επίκεντρο (mail)

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »