Καζάκης, Ἕλληνες κι «Ἕλληνες»!!!


Quantcast Εἶναι ἀνιστόρητος! Τὸ ἔχω ξαναπεῖ. Εἶναι ἀνιστόρητος καὶ συνεπῶς ἀνήθικος. Διότι δὲν εἶναι κακὸ νὰ μὴν γνωρίζῃς ἰστορία. Κακὸ εἶναι νὰ τῆς ἀλλάξῃς τὰ φῶτα συνειδητά. Κι ὁ Καζάκης τὸ κάνει. (Τοῦ χρωστῶ λοιπὸν μίαν ἀπάντησι, γιὰ κάποιο πρόσφατό του ἄρθρο, ἀλλὰ λόγῳ ἄλλων ὑποθέσεων θὰ τὴν λάβῃ σὲ μερικὲς ἑβδομᾶδες. Θὰ τὴν λάβῃ ὅμως. Νὰ περιμένῃ. Καὶ νὰ εἶναι βέβαιος πὼς θὰ ἀποδείξω τὸ ψεῦδος καὶ τὰ φίλτρα του!)

Τί λέγαμε λοιπόν; Γιὰ τὸν Καζάκη καὶ τοὺς «Ἕλληνες». Ἔχει μίαν δική του θεωρία. Κοινῶς; Ἀχταρμᾶ τὸν τόπο, μὲ ὅλους τοὺς «Ἑλληνοποιημένους» ΛΑΘΡΑΙΟΥΣ ἕνα καλὸ μαγείρεμα, μέσα καὶ οἱ Ἕλληνες ποὺ θὰ γίνουν τελικῶς «Ἕλληνες»!!! Καζάκης εἶναι αὐτός, ΚΚΕ καταβολὲς διαθέττει, νὰ μᾶς «σώσῃ» ἦλθε, (νὰ «σώσῃ» καὶ τὸν Μίκη ἤθελε) καὶ τελικῶς θὰ σώσῃ μόνον τὸν καϋμένο τὸν ἀλβανὸ ποὺ παίρνει χαμηλὸ μεροκάματο, τὸ ἴδιο καὶ τὸν ἀφγανό, τὸν πακιστανό, τὸν σομαλό, τὸν … κάθε ἕναν…. ὡς τε ντὲ καὶ καλὰ νὰ τοὺς κάνουμε «Ἕλληνες». Κι ὅταν τοὺς κάνουμε «Ἕλληνες», τότε θέλει νὰ μᾶς πῇ ὁ Καζάκης πὼς θὰ γίνουν κι Ἕλληνες… Ἂμ δέεεεε………..

(Ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο τὸ παρακάτω:)

Τὸ Σύνταγμα τοῦ 1843 διεκδικήθηκε ἀπὸ Ἕλληνες γιὰ Ἕλληνες. Ἀκόμη καὶ οἱ Ἀρβανίτες εἶχαν Ἑλληνική συνείδησι καὶ τὸ ἀπέδειξαν μὲ τοὺς ἀγῶνες τους γιὰ τὴν ἐλευθερία. Οἱ σομαλοπακιστανοαφγανοαλβανοί, σὲ τί ἀκριβῶς ἔχουν ἀγωνιστεῖ γιὰ νὰ σώσουν τὴν χώρα; Στὴν ταχύτητα γιὰ νὰ ἁρπάξουν περισσότερα ἐπιδόματα ὡς σκηνῖτες καὶ δενδρῖτες; Ἢ στὴν ἄλλην ταχύτητα νὰ μᾶς ἀδειάσουν τὰ πορτοφόλια; Ἢ στὴν ἄλλην ταχύτητα νὰ μᾶς γεμίσουν ΚΑΛΑΣΝΙΚΩΦ καὶ τρόμο; Ἢ στὴν ἄλλην ταχύτητα νὰ μᾶς φλομώσουν στὰ ναρκωτικά;

Ὠραία πράγματα ὁραματίζεται ὁ Καζάκης νὰ μᾶς φτιάξῃ!!! Θαυμάσια.

Κάπου μιλάει καὶ γιὰ τὸν Ῥῆγα. Ἐδῶ κι ἐὰν τὰ μαγειρεύει κατὰ πῶς τὸν βολεύουν.

Θὰ παρακαλέσω τοὺς ἀναγνῶστες ποὺ τὸν γνωρίζουν νὰ τοῦ μεταφέρουν μερικὲς πληροφορίες ποὺ θὰ τὶς χρειαστῇ:

1. Ὁ Ῥῆγας ἀγωνιζόταν γιὰ μίαν συνολικὴ ἐπανάστασι κατὰ τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Δῆλα δή κατὰ τοῦ τυράννου. Τοῦ κοινοῦ τυράννου. Ἀλήθεια, ποιός ἀκριβῶς εἶναι ὁ κοινός μας μὲ τοὺς ΛΑΘΡΟεποίκους τύραννος; Διότι οἱ μόνοι ποὺ δὲν πληρώνουν ΤΙΠΟΤΑ ἀπὸ τὰ ὅσα πληρώνονται εἶναι οἱ ΛΑΘΡΟΕΠΟΙΚΟΙ!!!
2. Ὁ Ῥῆγας μιλοῦσε γιὰ κοινὸν ἀγώνα ποὺ μετὰ τὴν νίκη θὰ ἔφερνε κοινὴ διαβίωσι. Ἐκτὸς φυσικὰ τοῦ δικοῦ μας ἀγώνα, δὲν ἔχω δεῖ κανέναν ΛΑΘΡΟέποικο νὰ σκάῃ γιὰ τὰ δικά μας προβλήματα. Μᾶλλον γιὰ κοπάνα τους βλέπω διότι ἐδῶ ἄρχισε νὰ μυρίζῃ μπαρούτη. Ἀλήθεια, θὰ εἶναι κι αὐτοὶ «Ἕλληνες»; Οἱ κοπανατζῆδες; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Εκλεκτικές συγγένειες (των ΜΑΤ)


Του Θανάση Νικολαΐδη

 

ΠΩΣ αντιμετώπισε η Κυβέρνηση τους «Αγανακτισμένους»; Έστειλε τα ΜΑΤ, για ν’ ανοίξουν κεφάλια. Τι έπραξε η Αστυνομία για τους κουκουλοφόρους που ξήλωναν πλακάκια; Τίποτα. Τα είδε ο κόσμος και ανατρίχιασε. Με κάποιους ένστολους κανίβαλους που δεν λογοδότησαν, για τον Υπουργό (Παπουτσή) που δεν παραιτήθηκε, για το σημερινό ΠΑΣΟΚ που «θα καταργούσε τα ΜΑΤ (τα…εμπνεύστηκε ο Μαρκεζίνης, τα υλοποίησε ο Κων. Καραμανλής, ΔΕΝ τα κατήργησε ο Α. Παπανδρέου και τα τριπλασίασε ο Σημίτης).

ΚΑΙ τι κάνουν οι Κυβερνήσεις μπροστά στη δημόσια παρανομία κλάδων και ομάδων; Δεν κατεβάζουν τον πήχη για να μετρήσουν την παρανομία, αλλά η ματιά τους πέφτει ανήσυχη στα…ποσοστά. «Κι αν χάσουμε τις εκλογές; Πριν, λοιπόν, τις χάσουμε, δέκα μέτρα, μία κόβε. Συγκρίνουμε κέρδη και πιθανές ζημιές, τσαλακώνουμε προσωρινά την ιδεολογία μας στην…κωλοτσέπη, κατεβάζουμε τους ροπαλοφόρους, ξαμολάμε και τους κουκουλοφόρους-συνεργάτες». Αυτά και παρόμοια (δι)έπρατταν οι κυβερνήσεις για να ριζώσουν τα κόμματα, να μακροημερεύσουν πολιτικοί, για να κάνουν καριέρα κομματάρχες.

ΤΑ χρόνια πέρασαν η πολιτική (απ)έδωσε καρπούς και οι πολιτικοί ξεσκεπάστηκαν. Το ίδιο και οι πολίτες, που μαζί τους «φιλοτέχνησαν» το στρεβλό ελληνικό μοντέλο, που μας έφερε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Με ξένους σε πόστα ελλήνων, με μπάστακες στα υπουργεία και με το μάτι του ευρωπαίου «αδελφού» πάνω μας. Κι αν είπαν να μας σιάξουν με το δίκαιο του δανειστή (μας) και την κουλτούρα του ευρωπαίου, εμείς αντιδρούμε. Ελληνικά, ‘μοβόρικα και ενίοτε νταηλίδικα. Με τα μπλόκα των αγροτών που έγιναν απεργία φορτηγατζήδων, για να καταλήξουν μπλοκαρίσματα ταξιτζήδων. Σε αεροδρόμια και λιμάνια, όπου στενάζει ο τουρισμός, και με το μετέωρο βήμα του επισκέπτη να ζυγιάζει πολιτιστικά την Ελλάδα του Παρθενώνα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σε τι να ελπίζουμε


Γράφει ο  Ηλίας Σταμπολιάδης*

Ζούμε σε μία  εποχή  όπου έχουν διαστρέψει τις έννοιες των λέξεων και των αξιών. Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός ανθρώπου που ξοδεύει περισσότερα χρήματα από όσα κερδίζει για να εξασφαλίσει κοινωνική καταξίωση με τη σπατάλη και την επίδειξη. Ο άνθρωπος αυτός για να ανταπεξέλθει στα έξοδα του δανείζεται χρήματα από τοκογλύφους, που επειδή γνωρίζουν την κακοδιαχείριση του και τον κίνδυνο αποπληρωμής, απαιτούν υψηλά επιτόκια.

Όταν έλθει ο χρόνος αποπληρωμής πηγαίνει σε άλλους τοκογλύφους,  τάχα φίλους και συγγενείς, που όμως συνεργάζονται με τους προηγούμενους και αυτοί προθυμοποιούνται να τον δανείσουν  με χαμηλότερα επιτόκια για να αποπληρώσει τα μη ενέχυρα, υψηλότοκα δάνεια ώστε να εξασφαλίσουν  τους συνεργάτες τους, υπό την προϋπόθεση ότι θα κάνουν κουμάντο στο νοικοκυριό και τα παιδιά του δανειζόμενου και θα βάλουν ενέχυρο το σπίτι του.

Ένα τέτοιον  άνθρωπο η κοινωνία τον ονομάζει άσωτο και τον θεωρεί παράδειγμα προς αποφυγή. Τα δάνεια που παίρνει, βάζοντας ενέχυρο το σπίτι του, τα θεωρεί συμφορά  για τον ίδιο αλλά κυρίως για τα παιδιά του που θα μείνουν στο δρόμο. Όσον αφορά τους φίλους δανειστές όχι μόνο τους ονομάζει τοκογλύφους αλλά τους θεωρεί και καταχραστές.

Το ρόλο αυτό του ασώτου έχουν παίξει οι κυβερνήσεις εδώ και τριάντα χρόνια, με αρχή τον Ανδρέα, που ξόδευαν δανεικά χρήματα σε γλέντια εξουσίας και αρπαγής δημόσιας περιουσίας μοιράζοντας και μερικά ψίχουλα στους ψηφοφόρους  να τους υποστηρίξουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η αποκατάσταση του κοινοβουλευτισμού δεν συνιστά δημοκρατία


Απορίας άξια η σύγχυση της δημοκρατίας με το κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Δύο πολιτεύματα που είναι εντελώς αλληλοαποκλειόμενα.

Το βλέπουμε ακόμη και στις επιστολές γνωστοποίησης μη συμμετοχής στην επέτειο για την αποκατάσταση της «δημοκρατίας»: «…(δεν θα) παραβρεθούμε στη φετινή εκδήλωση για τον εορτασμό της επετείου αποκατάστασης της Δημοκρατίας.» (επιστολή ΣΥΡΙΖΑ).

Αυτή η καλλιέργεια σύγχυσης, όταν δεν είναι σκόπιμη, όπως στη περίπτωση των καθοδηγούμενων ΜΜΕ, ή αποτελεί ρητορική τακτική, ή είναι αποτέλεσμα της χρόνιας πλύσης εγκεφάλου.

Κοινοβουλευτικό πολίτευμα

Η republica (republic) σχετίζεται με την ρωμαϊκή res publica και ουδεμία σχέση έχει με το δημοκρατικό πολίτευμα. Αναφέρεται στη δημόσια τάξη πραγμάτων, με την έννοια που της απέδωσε ο φιλελευθερισμός. Το κράτος είναι ο ουδέτερος κριτής που στέκει πάνω από την κοινωνία, παρ’ ότι εννοείται ότι η κοινωνία είναι αυτή που το νομιμοποιεί χάριν του Νόμου, της κοινωνικής ευταξίας. Το κράτος νυχτοφύλακας εννοείται ότι κατέχει μια ουδέτερη στάση σε σχέση με τον κοινωνικό ανταγωνισμό. Η συνταγματική διακυβέρνηση εννοείται επίσης ότι περιορίζει την κυριαρχική εξουσία της κυβέρνησης και των σωμάτων εξουσίας, με συνταγματικές νομικές δεσμεύσεις και με την διάκριση των εξουσιών.

Έτσι έχουμε την κοινωνία, το κράτος απέναντι και στη μέση τους διαμεσολαβητές που με την αντιπροσώπευση της βούλησης του λαού ή του έθνους, αναλαμβάνουν την κυρίαρχη εξουσία. Εννοείται ότι το κράτος και η διακυβέρνηση, τα σώματα εξουσίας, είναι τα αναγκαία κακά, γιατί διαφορετικά η κοινωνία θα αλληλοσπαραχθεί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κώδιξ Μελησιγενής


Ώρα για προβληματισμό και όχι για…ερωτήσεις ή αντιπαραθέσεις ! ;

Διευκρινίζουμε ότι αυτό το άρθρο δεν είναι για… ‘ ευαίσθητους ’ και εφησυχασμένους… ανθρώπους

**************************************************************************

Η αποθέωση του Ομήρου, Νταλί

Θέσις Τόξου Φ

είναι ο τίτλος μιας ραψωδίας που δύναται να μας ενώσει στον χώρο και στον χρόνο διαχρονικά και συμπαντικά!

Τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν μπορούν να λυθούν αν μείνουμε στο ίδιο επίπεδο σκέψης που είχαμε όταν τα δημιουργήσαμε. Σε δύσκολες αλγεβρικές εξισώσεις απαιτείται πλάγια σκέψη, εκτός από τον ορθό λόγο. Το σύστημα είναι προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει την δημιουργία ενός κόμματος, ή μιας αντίστασης, ή αντίδρασης και να το διαλύσει, να το διαβρώσει ή να το εκφυλίσει, ακόμη και αν ξεκινά με τις καλύτερες προθέσεις. Καλούμαστε να σκεφτούμε με καινούργιο τρόπο ασυνήθιστο όπως οι μαέστροι μιας πλάγιας σκέψης, ο Αλέξανδρος, ο Θεμιστοκλής, ο Μιλτιάδης, ο Οδυσσέας, ο θεατρικός Διόνυσος και πολλοί άλλοι Έλληνες πολεμιστές. Η ουσία του Ελληνικού Πνεύματος είναι ότι θέτει ερωτήματα που δεν διανοήθηκαν να θέσουν άλλοι και δίνει απαντήσεις και λύσεις που μπορούν να καταπλήξουν τους πάντες. Χρειάζεται επομένως να δημιουργήσουμε ένα εφαλτήριο και να διαφύγουμε της προσοχής του συστήματος συνεργαζόμενοι κεντρομόλα με ενδοεπικοινωνιακό κώδικα και μειώνοντας τις εγωκεντρικές φυγόκεντρες τριβές.
Για να είναι οι δυνάμεις κεντρομόλες απαιτείται να ορισθεί ένας κοινός γεωμετρικός τόπος συνάντησης γνωστός και κατανοητός σε όλους. Ένας τόπος όπου θα μειώνονται οι τριβές και θα αποσβένονται οι οι έριδες που μας αποδυναμώνουν και είναι η Αχίλλειος πτέρνα μας. Να μη χανόμαστε και με το σωστό αεράκι να ταξιδεύουμε. Ένα τέτοιο σχήμα είναι ο κύκλος, και το κέντρο του είναι πολύ σημαντικό μαζί με την Ιερή φλόγα της Εστίας. Είναι το σύμβολο του Ήλιου και η Ελλάς είναι η χώρα του Ήλιου Απόλλωνα, η χώρα του φωτός. Υπάρχει ένα σημείο αναφοράς, ένα κέντρο βάρους και η ακτίνα μπορεί να διευρύνεται χωρίς να χάνεται το κέντρο του κύκλου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Περί στάσης πληρωμών των ΗΠΑ και βασικού ενστίκτου


Γράφει ο πάροικος
[…] η εκτροφή σαρκοβόρων, την οποία το σύστημα όχι απλώς επιτρέπει αλλά και ενθαρρύνει μέσα στους κόλπους της κοινωνίας, είναι επικίνδυνη εργασία μέσα σε κλουβί, στο οποίο τώρα μοιάζει απελπιστικά αυτοπαγιδευμένη και αβοήθητη. Όταν η έκδοση και εμπορία του χρήματος έχει παραχωρηθεί σε ιδιώτες και ταυτοχρόνως οι κόκκινες γραμμές στα ελλείμματα των προϋπολογισμών, μαζί με τις πολιτικές που τα συντηρούν και τα αυξάνουν υπαγορεύονται από τους ίδιους ιδιώτες, είναι φυσικό το πολιτικό και το οικονομικό κτήνος να συμπεριφέρονται ανεμπόδιστα υπακούοντας σε βασικά ζωώδη ένστικτα. Η λεία που ορέγονται δεν είναι άλλη από τον ίδιον τον εκτροφέα […]

Το ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα υπό διαρκή απειλή κατάρρευσης στην οποία τον θέτουν οι ίδιοι του οι μηχανισμοί -των ιδεολογικών συμπεριλαμβανομένων- ήταν για κάποιους δεδομένο παλαιόθεν. Η θέση τους αυτή υποστηριζόταν συνεπώς ακόμα και σε περιόδους παχέων αμερικανικών αγελάδων, εν μέσω γενικής ευφορίας από τις ανοδικές χρηματιστηριακές τιμές και τα οικονομίστικα «μπουμ». Αυτά έκαναν τους εν λόγω αιρετικούς να φαίνονται αμετανόητοι σοσιαλ-αιθεροβάμονες και να αντιμετωπίζονται αν όχι πάντα με φανερή χλεύη, τουλάχιστον με υπομειδιώσα συγκατάβαση και με αφ’ υψηλού και εκ του ασφαλούς συμπάθεια, παρόμοια με εκείνη που συνήθως η πνευματική «υγεία» επιφυλάσσει σε ασυλοποιημένους ψυχικά ασθενείς: «ησύχασε, εδώ είμαστε όλοι φίλοι σου»…
Τώρα που η γενική ανησυχία από τις πρόσφατες δημοσιονομικές κρίσεις και την απειλή της στάσης πληρωμών των ΗΠΑ -η οποία αν συνέβαινε θα είχε φυσικά ανυπολόγιστες επιπτώσεις σε ολόκληρο το οικονομικοπολιτικό imperium- η σύμφυτη ασταθής ισορροπία του καπιταλιστικού οικοδομήματος εμφανίζεται όλο και περισσότερο ως ισορροπία τρόμου. Αρχίζει να σχηματίζεται ένα παγωμένο χαμόγελο στις άκρες του στόματος των γεμάτων υγεία σκαπανέων του νεοφιλελευθερισμού (οικονομικών αναλυτών, πολιτικών, και στελεχών οικονομικών επιτελείων), που παρά το γεγονός ότι διαβλέπουν μια ακόμα κερδοσκοπική ευκαιρία να δημιουργείται από την πιστωτική κρίση, γνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα παιχνίδι με τη φωτιά. Τα συμφέροντά τους επιβάλλουν την ανάληψη των επενδυτικών ρίσκων που συνεπάγονται αυτές οι κρίσεις αλλά ταυτοχρόνως έχουν κάθε λόγο να θέλουν την κατάσταση υπό έλεγχο, εξ ου και η ύπαρξη δύο ειδών παπαγάλων: από τη μία αυτών που καταστροφολογούν ευκαιριακά (αλλά χωρίς να αμφισβητούν το ίδιο το σύστημα) ώστε να αυξάνουν τις αποδόσεις των χρηματιστικών επενδύσεων, και από την άλλη αυτών που έχουν επιφορτιστεί με το καθήκον καθησυχασμού της κοινής γνώμης και των επενδυτών ισχυριζόμενοι ότι η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το παράδειγμα της Αρμενίας στο σκάκι


Γράφει : ο Νίκος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Ποιος ξέρει για τις ικανότητες της Αρμενίας; Κι όμως θέλουμε δεν θέλουμε ένα από τα μικρότερα κράτη του κόσμου κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα σε ομαδικό σκάκι. Οι ειδικοί γνωρίζουν εδώ και χρόνια τον παγκόσμιο πρωταθλητή Tigran Vartanovich Petrosian (1929 -1984) από το 1963 έως το 1969, αλλά και πιο πρόσφατα τον Levon Grigor Aronian (1982 – ), ο οποίος είναι ήδη ανάμεσα στους 6 παίκτες, οι οποίοι έχουν ELO από 2800 και πάνω. Μόνο που ο πρώτος ανήκει στη Σοβιετική περίοδο της Αρμενίας κι ο δεύτερος έχει ακόμα μέλλον, κι έτσι αντιμετωπίζονται ως εξαιρέσεις. Τώρα όμως που πρόκειται για ομαδικό σκάκι, κανείς πια δεν μπορεί να βρει οποιαδήποτε δικαιολογία. Αυτός ο μικρός λαός, ο οποίος επέζησε από μία γενοκτονία εκ μέρους του κεμαλικού καθεστώτος της Τουρκίας, εκατό χρόνια μετά είναι ακόμα εδώ μαζί μας για να μας διδάξει τι μπορεί να κάνει μία χούφτα ανθρώπων, όταν είναι μία ομάδα. Με αυτόν τον τρόπο αντιπροσωπεύει στον σκακιστικό τομέα ό,τι καλύτερο έχει η ανθρωπότητα, ενώ αν είχε πετύχει η γενοκτονία, η οποία δεν έχει αναγνωριστεί ακόμα από την Τουρκία, δεν θα υπήρχε κανένας Αρμένιος μεταξύ των υπηρετών της ανθρωπότητας. Γι’ αυτό το λόγο, η ύπαρξή τους είναι διπλά συμβολική. Δεν πέθαναν και δεν είναι μίζεροι. Η ύπαρξή τους είναι και αντίσταση και δώρο, αλήθεια και ομορφιά. Για να συνειδητοποιήσουμε την συμβολική αξία αυτής της παγκόσμιας νίκης, αρκεί να προσέξουμε τη δήλωση του Προέδρου της Αρμενίας, ο οποίος ανακοίνωσε ότι το σκάκι θα εισαχθεί σε κάθε σχολείο της Αρμενίας. Με άλλα λόγια, αυτή η χούφτα ανθρώπων κατάφερε να υλοποιήσει μια αλλαγή φάσης για ένα έθνος. Το σκάκι δεν είναι μόνο πρωταθλητισμός. Είναι ένας τρόπος για να αναπτυχθεί η δομή της σκέψης, μελετώντας μη αναστρέψιμες κινήσεις που καθορίζουν το μέλλον. Συνδυάζεται με τη μαθηματική, αλλά και τη μουσική σκέψη. Έτσι ενισχύει στρατηγικά τις αποφάσεις των νέων, πράγμα που δεν γίνεται με την απλοϊκή προσέγγιση που έχουν παίγνια, τα οποία ενσωματώνουν στοιχεία του τυχαίου. Επιπλέον, στο σκάκι όλα τα δεδομένα είναι εμφανή ακόμα κι αν η στρατηγική παραμένει αόρατη. Κατά συνέπεια, τα παιδιά μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα και να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά προβλήματα ακόμα κι αν είναι σε φάση κρίσης. Μέσω του σκάκι στην αρχή και γενικότερα της θεωρίας παιγνίων, ο νέος εισάγεται σιγά σιγά στη στρατηγική διαχείριση των κρίσεων. Με αυτόν τον τρόπο μεγαλώνει αναγκαστικά η απόδοσή του στο νοητικό τομέα, αλλά και στις πρακτικές εφαρμογές. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι δεν είναι οι μεταρρυθμίσεις που παράγουν το έργο, αλλά οι αλλαγές φάσης που δημιουργούν οι άνθρωποι, ακόμα κι αν είναι μια χούφτα.