Ανηφορίζοντας στα σκαλοπάτια της Λευτεριάς…


Σαν σήμερα το 1957, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης από την Τσάδα, μεταλάμβανε το κρασί των αθανάτων…

Ηγενιά η δική μας, είχε μεγαλώσει με ένα όραμα. Ο Ευαγόρας και ο κάθε Ευαγόρας θυσιάστηκε και έφυγε για εκείνο το όραμα. Και το όραμα ήταν, η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Άσχετα αν σήμερα κάποιοι θέλουν να το λένε και κάποιοι όχι, αλλά εκείνος ο αγώνας έγινε γι’ αυτόν τον σκοπό και γι’ αυτόν έδωσαν τη ζωή τους»… Ήταν σαν σήμερα, πριν από 54 χρόνια, όταν ένας έφηβος μαθητής από την Τσάδα της Πάφου, μεταλάμβανε το κρασί των αθανάτων και ανηφόριζε τα μονοπάτια της αιωνιότητας… Όσα χρόνια και αν περάσουν από τότε, για την αδερφή του ήρωα Ευαγόρα Παλληκαρίδη, είναι σαν να ήταν χθες τα όσα διαδραματίστηκαν τότε. Οι μνήμες αναμοχλεύονται καθημερινώς και γίνονται ιστορία μέσα από τα λόγια της κ. Μαρούλας Βρυωνίδου, σκιαγραφώντας τη μορφή του ήρωα Ευαγόρα, του αδελφού, του έφηβου, του ποιητή… Ο τόνος της φωνής της, προδίδει την περηφάνια για τον αδελφό της, αλλά φανερώνει και πόσο πονά την ίδια και την οικογένειά της η απουσία του. «Για μένα ο Ευαγόρας είναι εδώ», λέει. «Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου όταν μετροφυλλούσα τα τετράδιά του, ή βλέποντας τις φωτογραφίες, να έχω την αίσθηση ότι το κλειδί θα γυρίσει και θα μπει ο Ευαγόρας», λέει η κ. Μαρούλα. «Είμαι περήφανη για τον αδελφό μου. Όλοι μας είμαστε περήφανοι, αλλά μας λείπει. Ήμουν 16 χρονών τότε και είμαι 70 σήμερα. Έχω εγγόνια 28 χρονών, αλλά ο αδελφός μου, μου λείπει, τον ζητώ, τον θέλω»… Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, έδειξε από τα παιδικά του χρόνια μια ιδιαίτερα δυναμική προσωπικότητα. Όπως λέει η αδερφή του, ήταν πάντα ο αρχηγός της παρέας. Όχι γιατί το επιδίωκε ο ίδιος, αλλά γιατί οι ίδιοι συμμαθητές και φίλοι του, του έδιναν αυτόν τον ρόλο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Αναρτήθηκε στις ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ. 4 Σχόλια »

Κρατικοδίαιτη διαπλοκή εναντίον Σαμαρά με όπλο τον …Καρατζαφέρη


Εκτός από την διαπλοκή χρειάζεται και η επιφοίτηση του Εφραίμ

Το είδαμε λοιπόν κι αυτό. Τον Γιώργο Καρατζαφέρη να στηρίζει τον Γιώργο καλύτερα από τον …Πεταλωτή και να τον καλεί να προχωρήσει σε ανασχηματισμό με την συμμετοχή του ιδίου για να εξυπηρετήσουν καλύτερα τα συμφέροντα της Τρόικας και της εγχώριας διαπλοκής.

“Από την Ευρώπη μπορεί να μην πετύχαμε το μάξιμουμ των επιδιώξεων μας, αλλά πήραμε πολλά περισσότερα από όσα υπολόγιζαν οι πεσιμιστές. Το θέμα είναι τώρα ποιος θα διαχειριστεί τη νέα ευκαιρία που μας δόθηκε. Προφανώς η δομή αυτής της κυβέρνησης που απέτυχε παταγωδώς στο δεκάμηνο του Μνημονίου, δεν αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για το μέλλον της Ελλάδος, που τόσο έχει ανάγκη ο ελληνικός λαός“, δήλωσε χθες

Η δήλωση Καρατζαφέρη έρχεται μετά το γνωστό γκάλοπ προώθησής του στην κυβέρνηση από την “Καθημερινή” και την προκλητική αρθρογραφία στήριξής του από τον κ. Παπαχελά

Και είναι πλέον προφανέστερο του προφανούς ότι η κρατικοδίαιτη διαπλοκή σπεύδει να στηρίξει τον αποτυχημένο διαχειριστή των συμφερόντων της Γ. Παπανδρέου με μια συμμαχία των προθύμων με Καρατζαφέρη και Μπακογιάννη. Τους μόνους διαθέσιμους, δηλαδή, επειδή όλοι οι άλλοι φεύγουν μακριά.

Είναι επίσης προφανές γιατί το κάνουν αυτό οι τράπεζες, οι εκδότες και οι μεγαλοεργολάβοι που πλουτίσαν τόσα χρόνια τώρα με το ΠΑΣΟΚ και την πρόθυμη να τους συμπαρασταθεί Νέα Δημοκρατία. Επειδή η νέα ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά αρνείται να υποκύψει. Αρνείται να συναινέσει στην χρεοκοπία της χώρας και να διασώσει το πολιτικό σύστημα που παραπαίει μόνο και μόνο για να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους εκείνοι που νέμονται τόσα χρόνια τον πλούτο της χώρας και τον ιδρώτα του λαού της.

Μόνο ένας αφελής πολιτικά δεν μπορεί να αντιληφθεί τους λόγους για τους οποίους ο “ασταθής” Καρατζαφέρης και η αποτυχημένη Μπακογιάννη έγιναν ξαφνικά το μήλον της έριδος και της αγάπης των διαπλεκομένων. Οι οποίοι αφουγκράστηκαν υποτίθεται την αγωνία του λαού και την αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος που οι ίδιοι χρηματοδότησαν και προωθούν τώρα κυβερνήσεις συνεργασίας δυο και περισσότερων κομμάτων. Ο Σαμαράς είναι ο στόχος τους και η ΝΔ. Το Σαμαρά θέλουν να συγκυβερνήσει και για να περάσουν όσο μπορούν πιο ανώδυνα τα μέτρα, να ελαχιστοποιήσουν τις αντιδράσεις και για να τον “τελειώσουν” πολιτικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »

Ο μύθος του Έλληνα «κηφήνα»


Γράφει : ο Πάνος Πικραμένος

«Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι για αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίας, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα…» λέει η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ναόμι Κλάιν, σε συνέντευξή της, για τα οικονομικά μέτρα, την τρόικα και τα όσα συμβαίνουν τελευταία στη χώρα μας.H Αμερικανίδα δημοσιογράφος, στο βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ», περιγράφει λεπτομερώς τις τεχνικές του «καπιταλισμού της καταστροφής», όπως η ίδια τον ονομάζει, που χρησιμοποιούνται από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις σε πολλές χώρες του κόσμου, για τον πειθαναγκασμό των πολιτών να δεχθούν μεταρρυθμίσεις ενάντια στα συμφέροντά τους. Με άμεσο στόχο τις ιδιωτικοποιήσεις, την απορύθμιση του κρατικού τομέα και τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών, μία κατά μέτωπο επίθεση κατά της συλλογικής συνείδησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και στην Ελλάδα.Πανίσχυροι επικοινωνιακοί μηχανισμοί έχουν εξαπολύσει μία γιγάντια προπαγανδιστική εκστρατεία και βομβαρδίζουν τον πολίτη με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, επιδιώκοντας να του επιβάλλουν την άποψη, ότι είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την οικονομική κρίση.Χρησιμοποιώντας πολύ συχνά ψευδή στοιχεία και εκμεταλλευόμενοι τα -δυστυχώς υπαρκτά- παθογενή στοιχεία του ελληνικού δημόσιου και οικονομικού βίου, προσπαθούν να εκμηδενίσουν την αυτοεκτίμησή του, ώστε να τον πείσουν να δεχθεί τα μέτρα της τρόικας και το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ως «μονόδρομο» και υποχρεωτική λύση.

Ψέμα 1ο: οι Έλληνες εργάζονται λιγότερο

Πρόκειται για ένα στερεότυπο, πολύ διαδεδομένο στη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη, το οποίο όμως δεν επιβεβαιώνεται από τα επίσημα στοιχεία της Ε.Ε..

Αντίθετα, σύμφωνα με άρθρο της «Wall Street Journal» (14-2-2011), οι Έλληνες βρίσκονται στην πρώτη θέση της κατάταξης στην Ε.Ε., εργαζόμενοι κατά μέσο όρο 42 ώρες την εβδομάδα, και ακολουθούν οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι με 39 ώρες την εβδομάδα.

Λιγότερο απ’ όλους, εργάζονται οι Ολλανδοί με 31 ώρες, ενώ οι Γερμανοί δουλεύουν 36 ώρες την εβδομάδα.

Όμως, πρέπει να σημειωθεί ότι οι Έλληνες παράγουν λιγότερο από 18,5 ευρώ κάθε ώρα εργασίας, οι Ισπανοί 24,4 ευρώ και οι Πορτογάλοι 13,8 ευρώ, ενώ οι Ολλανδοί παράγουν 39,5 ευρώ και οι Γερμανοί 38,7.

«… Ένας Έλληνας υπάλληλος με την ίδια εκπαίδευση με έναν Γερμανό θα είναι λιγότερο παραγωγικός, εξαιτίας της ανώτερης τεχνολογίας που έχει ο Γερμανός και των υποδομών» σημειώνει η εφημερίδα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι Πλούσιοι και οι Άλλοι.


Του Άρη Δαβαράκη

Έχω την εντύπωση τις τελευταίες μέρες πως η πραγματικότητα εξελίσσεται ραγδαία και πως δεν θ’ αργήσουμε ν’ ακούσουμε ειδήσεις πως δεν θέλουμε να τις ακούσουμε. Όσο άσχετος και να είναι κανείς με τα οικονομικά ζητήματα, όσο και να πετάει στα σύννεφα, όσο και να είναι χαρακτηρισμένος ως «αλλιώτικα σκεπτόμενος», τα σημάδια είναι πια τόσο πολλά ώστε τα επόμενά βήματά μας, τα βήματα της Ελλάδας εννοώ, να είναι πια σχεδόν ευδιάκριτα. Έχει τεθεί θέμα χρέους. Έχουμε αναλάβει υποχρεώσεις αποπληρωμής τόκων και κεφαλαίων και έχουμε υπογράψει (ως μεγάλη επιτυχία) ένα «μνημόνιο» βάσει του οποίου είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα αν θέλουμε να ξαναδανειστούμε σαν μέλος της Ευρωζώνης – αλλοιώς δεν θα έχουμε λεφτά να πληρώσουμε μισθούς και υποχρεώσεις και θα κηρύξουμε πτώχευση.


Τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε δεν τολμάνε οι κυβερνήσεις μας να τα πάρουν γιατί, απλούστατα, αν πράγματι ληφθούν κινδυνεύει η κοινωνική μας εύθραυστη ισορροπία και κανείς δεν ξέρει πως θα αντιδράσουμε – τότε. «Τότε» εννοώ το «όταν ληφθούν τα μέτρα». Όταν, μέτρο το μέτρο, καταλήξει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας στο περιθώριο και την ανέχεια. Πως θα ελεγχθούν οι αντιδράσεις εκατοντάδων χιλιάδων πολύ  θυμωμένων ή, έστω, πολύ απογοητευμένων Ελλήνων; Αυτό που μας έχουνε ζητήσει, σωστό και λογικό και μαζί τους είμαι και εγώ στη θεωρία, στην πράξη όμως είναι απολύτως ανέφικτο. Για να μη μπω στους δαιδάλους των Οικονομικών Υπουργείων, της Εφορίας, των συνδικάτων και των «κομμάτων» (τα οποία , κόμματα,  είναι οι πιο σκληροί πυρήνες αντίδρασης στην επερχόμενη «ευρωπαϊκή Αλλαγή» που καλείται να ολοκληρώσει ο Γ.Α.Π),  εγώ ρωτάω κάτι απλό : Γιατί θα είναι καλός στη δουλειά του ένας οδοκαθαριστής που συνεχώς του κόβουνε δεκάρικα, πενηντάρικα, κατοστάρικα από τα έσοδά του – άμεσα ή έμμεσα – και τον αφήνουν να ζήσει την οικογένειά του με τα μισά; Από πού θα προκύψει ο καλύτερος αστυνομικός που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος όταν ο άνθρωπος αυτός δεν έχει ελπίδα να αναβαθμίσει την ζωή του, είναι βέβαιο πως θα του κόψεις κι’ άλλα, κι’ άλλα, κι’ άλλα από το εισόδημά του – και θα ζει και συνέχεια με τον φόβο ενός γαζώματος από καλάσνικοφ αγνώστου προελεύσεως; Ποιος εφοριακός θα κάτσει να κάνει υπερωρίες για να «καθαρίσει» με τους ισχυρούς, όταν ο ίδιος δεν μπορεί πια να τα βγάλει πέρα, μετακομίζει σε μικρότερο σπίτι, δεν βγαίνει πια ούτε για ένα φαί σε μια ταβέρνα και η γυναίκα του, απολυμένη απ’ τον ιδιωτικό τομέα, παλεύει να τα βγάλει πέρα με τα δυό παιδιά – και τους παππούδες; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο 1ος εχθρός…των πολεμιστών!


Ώρα για προβληματισμό και όχι για…ερωτήσεις ή αντιπαραθέσεις  ! ;

Διευκρινίζουμε ότι αυτά τα άρθρα δεν είναι για… ‘ευαίσθητους’  και εφησυχασμένους… ανθρώπους

**************************************************************************

Ο Φόβος:
“Ηρθα στο κόσμο φοβισμένος και έζησα σε διαρκή φόβο

για τη ζωή και τους ανθρώπους” 

Όλες οι δυνάμεις στη φύση είναι βασικά ουδέτερες.
Εκδηλώνονται θετικά ή αρνητικά, ανάλογα με τον σκοπό του ατόμου.
Η παρερμηνεία αυτού του γεγονότος έχει δημιουργήσει

την εσφαλμένη ιδέα της ελεύθερης βούλησης.
Οι πολεμιστές δεν έχουν ελεύθερη βούληση, γι ‘αυτούς υπάρχει μια επιλογή.
Να ενεργούν άψογα ή μη άψογα.
Το να μην ενεργούν άψογα δεν είναι για αυτούς μια επιλογή που δεν αξίζει να εξεταστεί.
Έτσι η ελεύθερη βούληση αποτελεί για τους πολεμιστές μια αντίφαση όρων.

Όλη η μάθηση είναι αργή, αλλά συγκεντρώνει τελικά αρκετή ορμή για να δημιουργήσει ένα φαινόμενο χιονοστιβάδας.
Η πραγματική μάθηση όμως απέχει πολύ από ότι υποτίθεται, ότι είναι και,
συχνά ο μαθητευόμενος πολεμιστής βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις σκέψεις και τα συναισθήματα του..
Επειδή δεν μαθαίνει τελικά αυτά που ανέμενε να μάθει γίνεται θύμα των αμφιβολιών και της καχυποψίας του και πριν περάσει πολύς καιρός, νικιέται από μια συντριπτική αίσθηση φόβου που τον καταβάλλει, ενός φόβου που κλιμακώνεται γρήγορα καθώς εστιάζεται πάνω του
χωρίς να μπορεί να καταλάβει την αιτία.
Χωρίς να το συνειδητοποιήσει,, έχει συναντήσει τον πρώτο φυσικό εχθρό του, τον φόβο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Έτσι μου είπαν να σας τα πω


Το είδα (ενώ είχα ήδη σταματήσει τις αναρτήσεις)χθές βράδυ αργά στο facebook φίλου-αρθρογράφου του ιστολογίου μας …απολαύστε το… (αφιερωμένο στον κύριο Αντιπρόεδρα ).

Αναρτήθηκε στις ΤΟΠΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »

Σταθερές… αξίες


Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΙΧΑΝ οι παλιοί τα προνόμιά τους, οι νεότεροι τα κίνητρά τους. Υιοθετώ την πολιτική ως επάγγελμα, μπαίνω στον «αγώνα» γίνομαι βουλευτής. Τα’ χω καλά με τον αρχηγό (τουτέστιν είμαι στην κλίκα των κολάκων του), γίνομαι υπουργός…

ΚΑΙ ήταν η περιχαράκωση του «επαγγέλματος» το πρώτο μέλημά τους, το «φυλάξαι γαρ τα αγαθά…». Δεν έπρεπε να «κινδυνεύουν» από αγωγές οι πολιτικοί μας, δεν μπορείς να τους σέρνεις στα δικαστήρια. Ψήφισαν τη βουλευτική τους ασυλία, καρφίτσωσαν στο πέτο τους το ταμπελάκι του ακαταδίωκτου και στράβωσαν το καπελάκι. Χρειάστηκε να δικαστεί βουλευτής υπεύθυνος για θανάτους κι έσπευσε το σινάφι. Τον αγκάλιασε με τη (νόμιμη) ασυλία, τον παρηγόρησε, τον απάλλαξε.

ΤΟΥΣ είδε ο κοινός… θνητός, δεν τους έστειλε μήνυμα κι αυτοί ξεσάλωσαν. Και να ατέλειες, και δος του πολλαπλές συντάξεις, να κρατάει την ομπρέλα του Τσίπρα αστυνομικός και ντουζίνες να φυλάνε υπουργούς, να και η σύνδεση του μισθού τους (αποζημίωση τη λένε) με εκείνη των δικαστικών για… σιγουριά. Με τις μίζες κάποιων υπουργών να πιστοποιούν την ασυλία και τον νόμο περί «μη ευθύνης» να δικαιολογεί το θράσος τους.

ΤΑ χρόνια πέρασαν, οι καταστάσεις άλλαξαν και σήμερα τρέχουμε. Εμείς! Όχι αυτοί. Αυτοί κρύβονται, μέχρι να περάσει η μπόρα. Δεν έγινε ντροπή τους η δημόσια κατακραυγή, δεν το’ πιασαν πως κάποιοι έπρεπε να παραιτηθούν για εξιλέωση κι ούτε το σκέφθηκαν πως ο πολίτης δεν στέργει στα προνόμιά τους. Αφού, λοιπόν, μας έπεισαν πως δεν χαμπαρίζουν από άρσεις ασυλίας, ξαφνικά έκαναν την «επανάστασή» τους. Το… μετάνιωσαν και αίρουν την ασυλία τριών συναδέλφων τους!  «Στερνή μου γνώση»; Όχι, βέβαια. «Την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι». Και «δια τον φόβον των Ιουδαίων» (τουτέστιν κράξιμο). Η έσχατη (φτηνή, ανώδυνη, αλλά και μάταιη) προσπάθεια για καλόπιασμα και αποκατάστασή(!) τους στα μάτια του λαού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »