Η Ιστορία της παγκόσμιας εξουσίας σε 80 + γραμμές


Όποιος δεν καταλαβαίνει τι γίνεται δεν έχει άδικο. Και πόσοι από αυτούς που καταλαβαίνουν έχουν δίκιο; Νομίζουν ότι καταλαβαίνουν!

 του Μάκη Αρμενιάκου

  

       Όσοι έχουν σχέση με τα computers ξέρουν ότι λειτουργούν σε πολύ βασικό επίπεδο όμοια με τον ανθρώπινο εγκέφαλο, δηλαδή  είσοδος δεδομένων, πληροφορίες, data) > επεξεργασία > αποτέλεσμα.

 
       Από τα παραπάνω εύκολα συμπεραίνουμε ότι για τον ίδιο  τύπο  επεξεργασίας που μπορούμε να ονομάσουμε φυσιολογικό ή μέσο Άνθρωπο, το αποτέλεσμα δηλαδή αυτό που αντιλαμβάνεται σαν συμπέρασμα ή κατανόηση, εξαρτάται από τα δεδομένα – πληροφορίες που δέχεται (είσοδος).

 
       Καταλαβαίνετε τώρα γιατί τα ΜΜΕ έχουν τεράστια σημασία για αυτούς που τα ελέγχουν παγκοσμίως!

 
       Μακάρι να μπορούσε κάποιος σε λίγα άρθρα να μεταφέρει  αυτά που έχει διαβάσει  και διασταυρώσει για το αληθινό σκηνικό και το σχέδιο που εφαρμόζεται σε παγκόσμια κλίμακα!

 
        Είναι τόσο πολύπλοκο τόσο σατανικό και τόσο ευφάνταστο που κανείς  «αμύητος» δεν μπορεί να το συλλάβει, ακόμα και όταν αυτό εφαρμοστεί και το βιώσει και πάλι δεν θα μπορεί να συνδέσει τα κομμάτια του παζλ και να δεχτεί την ύπαρξη ενός συνολικού σχεδίου το αποτέλεσμα του οποίου οδήγησε σε αυτό που τώρα βιώνει!

 
       Πολιτική και πολιτικοί, κόμματα, ιδεολογίες, κινήματα, επαναστάσεις, πόλεμοι, θρησκείες, οργανώσεις, επιστήμη, τεχνολογία, οικονομία, οικολογία, παιδεία είναι μερικά από αυτά που συμμετέχουν στον καλά συντονισμένο τρελό χορό της επίτευξης του σχεδίου.

 
      ΌΛΟΙ μας χωρίς να το ξέρουμε, μέσα από την δράση μας ή την απραξία μας  έχουμε βοηθήσει στην κατεύθυνση υλοποίησης του σχεδίου, που σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι πολύ κοντά στην υλοποίησή του!

 
     Για να μην σας ταλαιπωρώ με γενικότητες θα προσπαθήσω πολύ συνοπτικά να παραθέσω ένα πολύ μικρό κομμάτι, ενδεικτικό του τρόπου που νομίζουμε ότι γράφεται η ιστορία που έχουν προδιαγράψει άλλοι!
          
Παλαιά τάξη

 
       Ας δεχτούμε ότι από πάρα πολύ παλιά τον κόσμο εξουσίαζε μια τάξη, παλαιά τάξη με Αυτοκράτορες, Βασιλείς και τους απαραίτητους αυλικούς.

 
       Το σύστημα για να παραμένει σταθερό απαιτεί την μη ύπαρξη μεσαίας λεγόμενης τάξης δηλαδή εύπορων πολιτών που θα μπορούσαν να επιδιώξουν και τελικά να κατακτήσουν την εξουσία προωθώντας τα δικά τους συμφέροντα.

 
       Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος ώστε όλοι οι άνθρωποι να δέχονταν να δουλεύουν για ένα σκοπό και να αρκούνταν στα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωση!

 
       Ο πόλεμος είναι κάτι απεχθές και φοβερό για τους ανθρώπους αλλά εξασφάλιζε τα απαραίτητα στοιχεία για την διατήρηση της σταθερότητας του συστήματος εξουσίας!.

  
       Ο πλούτος που παραγόταν από το μόχθο των εργαζομένων θα καταξοδεύονταν  στις πολεμικές δαπάνες και δεν θα επέτρεπε την διανομή του σε αυτούς που τον δικαιούταν,  κρατώντας τους σε μόνιμη φτώχεια και άρα ακίνδυνους  για την διεκδίκηση της εξουσίας.

 
      Ο φόβος του πολέμου θα έκανε πρόθυμους τους φτωχούς και ανασφαλείς υπηκόους να δεχθούν τα πάντα για την προστασία τους από τον ισχυρό βασιλιά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σαν να μην έφυγες ποτέ…


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στο φύλλο του Σαββάτου 29/1/2011 της εφημερίδας «Ελεύθερη Ώρα» χάριν μνημοσύνου από τα εβδομήντα χρόνια του Θανάτου του μοναδικού εκ των πραγμάτων εθνάρχου, Ιωάννη Μεταξά.

Το πρωινό της 29ης Ιανουαρίου του 1941 το λιτό ιατρικό ανακοινωθέν ενημερώνει όλους, πώς ο πραγματικός εθνάρχης που οδήγησε το έθνος στο έπος του Αλβανικού μετώπου μέσα απο τόσες δυσκολίες μα με στιβαρά χέρια στο τιμόνι και γέμισε με υπερηφάνια τις ψυχές του απανταχού ελληνισμού κάνοντας την πατρίδα μας σεβαστή και εκτιμητέα απο εχθρούς και συμμάχους, ο άνθρωπος του οποίου όραμα υπήρξε ο τρίτος ελληνικός πολιτισμός μέσω του συγκερασμού των θετικών στοιχείων του αρχαίου ελληνικού πνέυματος, της βυζαντινής κληρονομιάς και της ορθοδοξίας, ο στρατιωτικός, ο ηγέτης, ο άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών, ο οραματιστής και ο πολιτικός απο μια άλλη πάστα, αυτή του ανθρώπου που βάζει μπροστά απο όλους τους άλλους τον εαυτό του οχι για να αυτοπροβάλεται στα κανάλια και στα περιοδικά «ποκίλης ύλης» αλλά γιατί πραγματικά συμπονά και συμπάσχει με τον κάθε έναν έλληνα, τον έλληνα του μόχθου και της εργατιάς, πέρασε για πάντα στην αιωνιότητα πηγαίνοντας να συναντήσει όλους όσους προσέφεραν και πόνεσαν για τούτο εδώ τον τόπο.

Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός έν αιθρία πάνω σε όλους, από τον τελευταίο έλληνα,γυναίκες και άνδρες ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, μέχρι τους ήρωες της Αλβανίας και τα ένδοξα τμήματα του ελληνικού στρατού, τα οποία πολεμούσαν με ορμή τον εχθρό της πατρίδας ο οποίος τα ‘φερε η μοίρα να έρχεται από δυσμάς τούτη την φορά και ήρθε αναπάντεχα για να σημάνει την απαρχή της κατάρευσης του μετώπου λίγους μήνες αργότερα με την είσοδο στον πόλεμο και της παντοδύναμης Γερμανίας, κάτι όμως το οποίο δεν θα ήταν δυνατόν να σβήσει ποτέ απο τα αυλάκια του μυαλού και του συλλογικού ασυνείδητου, τις μεγάλες εθνικές επιτυχίες και την στάση που κράτησε οταν το βράδυ ξημερώματα της δευτέρας 28 Οκτωβρίου, δέχτηκε απο την σκάλα υπηρεσίας (ίσως κάτι να σήμαινε αυτο για όποιον μπορούσε να διαβάσει την γλώσσα του σώματος), τον ιταλό πρεσβευτή Γκράτσι, ο οποίος του επέδωσε και το τελεσίγραφο παράδοσης της χώρας το οποίο και απέριψε χωρίς δέυτερη σκέψη, μά με ιδιαίτερη συγκίνηση, διότι ήξερε να ξεχωρίζει το κάλεσμα της ιστορίας και πώς στο σαλόνι εκείνο γράφονταν εκείνη την στιγμή η πρώτη λέξη σε μία ακόμη σελίδα της παγκοσμίου ιστορίας η οποία έμελλε να γραφτεί με χρυσά γράμματα.

Ο λαός συγκλονισμένος, τον συνόδεψε απο το σπίτι της οδού Δαγκλή στην κηφισιά στην τελευταία του βόλτα κάτω απο τον αττικό ουρανό εώς και το Α’ νεκροταφείο, όπου και αναπαύεται έκτοτε στον οικογενειακό τάφο του, σε μία εθνική πανστρατιά, κλαίγοντας απαρηγόρητος, διότι ένιωθε πώς έχασε κάποιον δικό του άνθρωπο, κάποιον που πραγματικά νοιάστηκε για το μέλλον τούτου εδώ του τόπου και φρόντισε όσο ήταν δυνατόν σε σχέση με τις δυνάμεις της χώρας, πρός αποκατάσταση των αδικιών και την βελτίωση του βιοτικού του επιππέδου.

Ο Πρωθυπουργός Μεταξάς, υπήρξε άνθρωπος απλός, ο οποίος σχεδόν κάθε πρωί παίρνοντας το μπαστουνάκι του πήγαινε μέχρι τον κοντινότερο φούρνο για να πάρει το καθημερινό ψωμί για την οικογένεια του και όταν κάποτε κάποτε έκανε την βόλτα του μέχρι το κοντινό σχολείο, για να δεί πώς και τί διδάσκονται οι μαθητές και επανηλειμένως είδε πώς κάποιος μαθητής απουσιάζει συνεχώς και ρωτώντας να μάθει γιατί αυτό, έμαθε πώς το παιδί δεν μπορούσε να παρακολουθεί τα μαθήματα του, γιατί ήταν αναγκασμένο να δουλέυει απο πολύ μικρή ηλικία για να συντηρήσει την οικογένεια του, ανέλαβε αυτός τα έξοδα, προκειμένου να μην χάνει το παιδί τα μαθήματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ. Leave a Comment »

Κυνήγι λογαριασμών στην Ελβετία: Η καινούργια υποκρισία


Γράφει: η Σοφία Βούλτεψη
 
Πάρτε το ως ανέκδοτο, πάρτε το ως πικρή αλήθεια: Πριν από δέκα περίπου χρόνια, κατάπληκτοι πληροφορηθήκαμε ότι η Ελλάδα είναι πρώτη σε καταθέσεις στην Ελβετία.

Ναι, ναι, η Ελλάδα με την αγοραστική της δύναμη καθηλωμένη στα επίπεδα του 1981, η Ελλάδα που αδυνατεί να επιτύχει σύγκλιση μισθών με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο, η Ελλάδα της οποίας σταθερά το 20% του πληθυσμού βρίσκεται στα όρια της φτώχειας, κατέκτησε και αυτήν την πρωτιά: Πρώτη σε καταθέσεις στην Ελβετία!

Έκτοτε, εισέρρευσαν κι’ άλλοι πακτωλοί χρημάτων, επιδοτήσεις και δάνεια, αλλά τα ποσοστά φτώχειας, οι μισθοί και η αγοραστική δύναμη παρέμειναν στα ίδια άθλια επίπεδα – με την εξαθλίωση σήμερα να έχει φθάσει στο ζενίθ.

Δεδομένης της αθλιότητας, στα χρόνια που ακολούθησαν μετά από εκείνη την εντυπωσιακή ανακοίνωση, απέφυγαν να μας ξαναενημερώσουν για τους παχυλούς λογαριασμούς στην Ελβετία.

Αυτές τις μέρες πληροφορηθήκαμε πως ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών συναντήθηκαν στο Νταβός με την Πρόεδρο της Ελβετίας και ζήτησαν την συνδρομή της, προκειμένου να εντοπιστούν τα αφορολόγητα ελληνικά κεφάλαια που έχουν βρει καταφύγιο στις φιλόξενες ελβετικές τράπεζες.

Ευχαριστημένοι από τα αποτελέσματα των ερευνών προς εντοπισμό του μαύρου πολιτικού χρήματος εντός συνόρων, αποφασίσαμε να επεκτείνουμε τις έρευνές μας και στο βασίλειο του τραπεζικού απορρήτου.

Προφανώς, πρόκειται για άλλο ένα πυροτέχνημα προκειμένου να καλυφθεί η ατιμωρησία και το πρόσφατο φιάσκο του πορίσματος για την Ζήμενς.

Αναρωτιέται κανείς τι άλλο θα σκαρφιστούν για να αποσπαστεί η προσοχή του λαού από αυτό το όνειδος. Γιάφκες, συλλήψεις, προτάσεις και κόντρα προτάσεις, ακόμη και λαθρομετανάστες στη Νομική. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΕΠΕΙΓΟΝ – ΑΥΡΙΟ ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΗΣΑΠ


Σας ενημερώνει  : η Στεφανία Λυγερού

 

Αύριο αρχίζει η δράση ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, με την στήριξη ΟΛΩΝ!! 

Όλοι μαζί θα τους υποχρεώσουμε να πάρουν πίσω τις αυξήσεις-φωτιά!

Δεν πληρώνουμε το χαράτσι!

 

Ο Ανοιχτός Συντονισμός Επιβατών Αττικής, με τη συμμετοχή δεκάδων πρωτοβουλιών πολιτών, δημοτικών σχημάτων και επιτροπών κατοίκων, μπαίνει στην τελική ευθεία της προετοιμασίας της μαζικής, οργανωμένης και συντονισμένης λαϊκής ανυπακοής από την Τρίτη 1 Φεβρουαρίου εναντίον της προκλητικής αύξησης των εισιτηρίων και καρτών, διεκδικώντας δημόσια – ποιοτικά – φτηνά Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

 

Από την «ατζέντα δράσεων» της ιστοσελίδας μας μπορείτε να ενημερώνεστε για τα ραντεβού:

http://www.google.com/calendar/embed?src=epivattikis@gmail.com&ctz=Europe/Athens

Για συμμετοχή/διαθεσιμότητα στο email epivattikis@gmail.com 

Συμπαράσταση εργαζομένων ΕΘΕΛ προς επιβάτες που «δεν πληρώνουν» τις αυξήσεις

http://epivattikis.blogspot.com/2011/01/blog-post_31.html

Σήμερα, η συνέλευση των εργαζομένων ΕΘΕΛ υιοθέτησε ψήφισμα συμπαράστασης στους πολίτες του κινήματος «δεν πληρώνω το χαράτσι». Το γεγονός αυτό αποτελεί μια πολύ σημαντική εξέλιξη καθώς το ψήφισμα καλεί τους εργαζόμενους (οδηγούς και ελεγκτές) στα λεωφορεία να συμπαραταχθούν έμπρακτα με τους πολίτες που αρνούνται να πληρώσουν τις αυξήσεις στα εισιτήρια και τις κάρτες των δημόσιων συγκοινωνιών. Το σχετικό κείμενο έχει ως εξής:

 

«Εμείς οι εργαζόμενοι στην ΕΘΕΛ δηλώνουμε τη συμπαράσταση μας στους πολίτες που αγωνίζονται ενάντια στην αύξηση των εισιτηρίων και των καρτών. Καλούμε όλους τους συναδέλφους μας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και όλοι μαζί, εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες και επιβάτες, να αντισταθούμε στα σχέδια της κυβέρνησης και της τρόικας.

 

Αγωνιζόμαστε μαζί με τους πολίτες, σε κοινό μέτωπο, για δημόσιες συγκοινωνίες, ποιοτικές και με επαρκή κάλυψη, με φτηνό εισιτήριο και με αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και αμοιβής για τους εργαζόμενους.

Ο δικός μας απεργιακός αγώνας και ο αγώνας των επιβατών ενάντια στην αύξηση του εισιτηρίου και τη διάλυση των δημόσιων συγκοινωνιών είναι κοινός αγώνας..»

Η Συμφωνική του Λονδίνου στο Μέγαρο Μουσικής Στις 12 και 13 Φεβρουαρίου


Ο Ντάνιελ Χάρντινγκ ως μαέστρος, η Ελέν Γκριμό στο πιάνο και η Ζανίν Γιάνσεν στο βιολί ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα από τα κορυφαία μουσικά γεγονότα του φετινού χειμώνα και συνδυάζουν την παράδοση με την τόλμη και τη φρεσκάδα των προσωπικοτήτων τους.

Η συναυλία της Συμφωνικής του Λονδίνου στις 12 Φεβρουαρίου κάνει έναν διάλογο ανάμεσα στον Ρίχαρντ Στράους με τον «Δον Χουάν» και «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» και τον Σούμαν με το «κοντσέρτο για πιάνο», έργο 54, με την χαρισματική, Ελέν Γκριμό, στο πιάνο.

Στη δεύτερη συναυλία, στις 13 Φεβρουαρίου, συνομιλούν, ο Ρίχαρντ Βάγκνερ: «Ειδύλλιο του Ζίγκφριντ», ο Ρίχαρντ Στράους με το «Θάνατος και Εξαΰλωση» και ο Γιοχάνες Μπραμς με το «Κοντσέρτο για βιολί», με την εξαιρετική Ζανίν Γιάνσεν στο βιολί.

Ο Ντάνιελ Χάρντινγκ ίσως δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις για το κοινό του Μεγάρου Μουσικής. Ο κορυφαίος αυτός μαέστρος επιστρέφει για τρίτη φορά στην Αθήνα: τον πρωτογνωρίσαμε τον Οκτώβριο του 2008, όταν διηύθυνε την Ορχήστρα Δωματίου Μάλερ, της οποίας είναι μουσικός διευθυντής από το 2003, και τον ξανασυναντήσαμε τον Μάιο του 2009, με την Βασιλική Ορχήστρα Κοντσέρτχεμπάου του Άμστερνταμ και τον Λανγκ-Λανγκ στο πιάνο.
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Η συναυλία θα ξεκινά στις 20:30.

http://www.megaron.gr

newsbeast

Επιλογή : Ε.Π.

Προβολή της ταινίας «Ο Θρίαμβος της Θέλησης»


Είναι γνωστό ότι στα στρατόπεδα του τρόμου και της εξόντωσης, που είχε στήσει η πολεμική μηχανή του Χίτλερ, επιβίωναν μόνο οι δυνατοί, οι πολυμήχανοι και οι καλοφτιαγμένοι.

Όσοι, δηλαδή, μπορούσαν να φανούν «χρήσιμοι»… Για το Θεσσαλονικιό Εβραίο, Σάλομον Αρούχ, το μεγάλο ταλέντο του στην πυγμαχία ήταν εκείνο που του χάρισε τη δυνατότητα να βγει ζωντανός μέσα από το κολαστήριο του Άουσβιτς.

Ο συγκλονιστικός του αγώνας για επιβίωση, που αναγκαζόταν να τον κερδίζει καθημερινά, δίνοντας αγώνες πυγμαχίας για τη διασκέδαση των ναζί αξιωματικών, αποτυπώθηκε στο κινηματογραφικό πανί από το σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γιανγκ, στην ταινία του «Ο Θρίαμβος της Θέλησης» (1989), που προβάλλεται απόψε, στο πλαίσιο κινηματογραφικού αφιερώματος για τους Θεσσαλονικείς μάρτυρες του Ολοκαυτώματος, το οποίο διοργανώνουν η δημοτική κίνηση «Θεσσαλονίκη – Ανοιχτή Πόλη» και το στέκι νεολαίας «Ετεροτοπία». Η προβολή θα γίνει στο στέκι και ξεκινά στις 20:30.

Ο Σάλομον Αρούχ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1923. Σε ηλικία 14 ετών κέρδισε τον πρώτο αγώνα πυγμαχίας, στα 17 του ήταν μέλος της εθνικής ομάδας, έχοντας κερδίσει τον τίτλο των μέσων βαρών στην Ελλάδα κι έναν χρόνο αργότερα το βαλκανικό τίτλο των ελαφρών-μέσων βαρών. Πολέμησε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, γύρισε στη Θεσσαλονίκη το 1943, εκτοπίστηκε με την οικογένειά του στο Άουσβιτς.

Όταν οι Γερμανοί ανακάλυψαν ότι ο κρατούμενος με τον αριθμό 136954 ήταν μποξέρ, τον χρησιμοποίησαν στους αιματηρούς αγώνες πυγμαχίας που οργάνωναν κάθε Τετάρτη και Κυριακή στο στρατόπεδο. Οι κρατούμενοι πυγμαχούσαν για να κερδίσουν τη σωτηρία τους, με τους αξιωματικούς να στοιχηματίζουν για το νικητή. Το έπαθλο ήταν ένα επιπλέον καρβέλι ψωμί την ημέρα του αγώνα, ένα επιπλέον πιάτο σούπα καθημερινά και μία ημέρα ξεκούρασης από τα καταναγκαστικά έργα για προπόνηση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μας δουλεύουν δέκα (10) ολόκληρα χρόνια οι πούστηδες και οι λεσβίες.


Θεωρώ τον εαυτό μου αντιρατσιστή με την έννοια που δίνουν στην λέξη τα διάφορα λεξικά. Επίσης αντιμετωπίζω την «διαφορετικότητα» με κατανόηση καθώς επίσης και το δικαίωμα των μειονοτήτων (εθνικών ή θρησκευτικών) να ασκούν ελεύθερα αυτό που θεωρούν δικαίωμά τους λόγω πατρογονικών καταβολών τους. Δεν ξέρω βέβαια πώς θα αντιμετώπιζα την κατάσταση αν η κόρη μου ερχόταν μια μέρα και μου έλεγε… «ξέρεις, είμαι λεσβία και θα παντρευτώ την…. «, ή…. «ξέρεις αποφάσισα να γίνω ισραηλίτισσα, μουσουλμάνα….. βουδίστρια» αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα την «σκότωνα» και μάλλον, αν δεν έπαιρνα τα βουνά, θα έδειχνα «κατανόηση»!!! 
Δεν μπορώ όμως να «κατανοήσω» αυτό που γίνεται στην πατρίδα μου μόνιμα είτε λόγω ανικανότητας είτε πλήρους αδιαφορίας όλων των κατά καιρούς κυβερνήσεων (μηδεμιάς εξαιρουμένης) της Ελλάδας «μου». Δεν μπορώ να κατανοήσω τον τρόπο που αντιμετώπιζαν οι κυβερνήσεις τον Έλληνα  σε όλα τα ζητήματα που τον απασχόλησαν κατά καιρούς είτε αυτά αφορούσαν την αμεσότητα (υγεία, εργασία, επιβίωση) είτε το μέλλον του (παιδεία-μόρφωση, ανάπτυξη) μέχρι και αυτήν ακόμη την δυνατότητά του να επιζήσει έστω και σαν «ανάδελφος» λαός σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία με τις αρχές και τις αξίες  οι οποίες τον βοήθησαν να επιβιώσει σε μια σκλαβιά τετρακοσίων χρόνων.
 Και σήμερα, εννοώ τα τελευταία τριάντα χρόνια, βιώνω μια προσπάθεια μετάλλαξης του Έλληνα προσπαθώντας να του στερήσουν την αγνότητα και τα συναισθήματα που τον έκαναν διαφορετικό από τους άλλους λαούς. Να τον κάνουν να απαρνηθεί τις αξίες όπως η οικογένεια, η θρησκεία και η πατρίδα προεξάρχοντος του αρχιπροδότη Ανδρέα Παπανδρέου και της συζύγου του Μάργκαρετ Τσαντ και άξιο συνεχιστή του έργου του τον αρχιαποστάτη Μητσοτάκη για να ολοκληρώσει την προσπάθεια το κατασκεύασμα made in USA Γιωργάκης με τους διαφόρων ειδών «συνεργάτες» και «ειδικούς συμβούλους» τις κάθε ειδών ανώμαλες της Συγγρού και του Κολωνακίου.
 Έρχεται και η ΕΕ, πιο προχωρημένη, να γκετοποιήσει την πλειονότητα. Απαγορεύει την λέξη «μητέρα» για να μην πληγώνονται οι ανώμαλοι. Για να μπορούν να υιοθετούν παιδιά και οι πούστηδες και να τα κάνουν σαν τα μούτρα τους γιατί, πέστε μου, τι διάολο παράδειγμα θα   έχουν στην τρυφερή τους ηλικία τα παιδιά αυτά. Και γιατί πληγώνονται παρακαλώ; Αυτοί δεν διακηρύσσουν ότι η ανωμαλία τους δεν είναι ανωμαλία αλλά επιλογή ζωής;
Με πήρε και με σήκωσε όταν  ο Θάνος (koukfamily) μου έστειλε το mail του με τίτλο «Η ΕΕ απαγόρευσε  την λέξη Μητέρα προς χάριν των ομοφυλοφίλων» και διαβάζοντας τα γραφόμενα , σε συνδυασμό δε με την άλλη γραμμή της ίδιας ΕΕ που δεν αναφέρει στο νέο ημερολόγιο τις επίσημες χριστιανικές εορτές σε αντίθεση με τις μουσουλμανικές και τις εβραϊκές, μου άναψαν τα λαμπάκια. Τι είδους ΕΕ είναι αυτή που γκετοποιεί την πλειονότητα προς χάριν των μειονοτήτων; Τι είδους κόσμος δημιουργείται συντεταγμένα όταν το ορθό και φυσικό (πλειονότητα) υποχωρεί στο λάθος και στο αφύσικο (μειονότητα); Δεν έχουμε το δικαίωμα εμείς οι πολλοί να γιορτάζουμε σύμφωνα με την θρησκεία μας για χάριν μιας μειονότητας το μέγιστο ποσοστό της οποίας εισήλθε στην χώρα μας βίαια και λαθραία; Να μην χρησιμοποιούμε εμείς, οι πολλοί την γλυκύτερη λέξη του κόσμου, την λέξη «μανούλα», επειδή θέλουν μερικοί πούστηδες και μερικές λεσβίες (κυρίως οι δεύτερες) να αποκτήσουν παιδιά; Να μην έχουμε Χριστούγεννα ή Πάσχα εμείς οι εκατοντάδες εκατομμυρίων Χριστιανών σε όλη την Ευρώπη για να μην έχουν πρόβλημα μερικά εκατομμύρια μουσουλμάνων; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Αναρτήθηκε στις ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Leave a Comment »