Ν.Λυγερός “Dom Juan και Ανθρωπότητα” Θεσ/νικη, 13/5/12

Ενας συνθέτης, μια συνέντευξη, μια εκδήλωση.

Ο Μίμης Πλέσσας στο «ΚΑΠΠΑ 2000»

(βίντεο με συνέντευξη του συνθέτη και αποσπάσματα από την μουσική εκδήλωση «Ενας ουρανός μ’ αστέρια»)

 

Του Γιώργου Νικολαϊδη (gnborn2shoot)

 

ΕΝΑΣ Μίμης Πλέσσας  απ’ τα παλιά με ψυχή έφηβου. Στη  Β. Ελλάδα ο γνωστός μαέστρος και  μουσικοσυνθέτης για μια συναυλία, ανιδιοτελώς, στο ΚΑΠΠΑ (Κέντρο Ανάπτυξης Πολιτισμού Προσαρμοσμένου Αθλητισμού) της Περαίας και σήμανε συναγερμό με όλα τα εισιτήρια προπωλημένα εδώ και μέρες.

ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ ήχων ρυθμού και μελωδίας, σε μια κατάμεστη αίθουσα. Με τις νότες του μεγάλου πιανίστα, διανθισμένες με τις μαργαριταρένιες λέξεις του, να χορεύουν πειθαρχημένα.Με τους θεατές να απολαμβάνουν μελωδικές στιγμές που απλόχερα σε ρεπερτόριο και τέχνη τους πρόσφερε ο ανεπανάληπτος μαέστρος και οι συνεργάτες του, και τον ενθουσιασμό να επιστρέφει με το ζεστό τους χειροκρότημα. Τρεις ώρες ευτυχίας κι η μελωδία να ξεχειλίζει σαν βάλσαμο στις καρδιές, τους νέους να ανακαλύπτουν τη μαγεία μιας ξεχασμένης μουσικής και τους παλιούς να θυμούνται.

Η Άντα Τσεσμελή-Edwards (θεατρική συγγραφέας και σκηνοθέτις) διοργάνωσε τη βραδιά, με την συμμετοχή της πανάξιας καλλιτεχνικά θεατρικής ομάδας του «ΚΑΠΠΑ 2000». Τραγούδι Εύη Σιαμαντά, Σπύρος Κλείσσας, μπουζούκι Γιώργος Πάχης, χορογραφίες Μίλτος Αναστασιάδης.

ΤΟ σύνολο των εσόδων διατέθηκε  για τις ανάγκες του ΚΑΠΠΑ  και για ΑμΕΑ.

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ στο βίντεό μας τον Συνθέτη, σε μιαν αποκλειστική του συνέντευξη στον Θανάση Νικολαΐδη και στον γράφοντα, 2 ώρες πριν την εκδήλωση στο «ΚΑΠΠΑ 2000».

Η συνομιλία είναι σύντομη, γιατί έπρεπε να μεταβεί στην αίθουσα  ο Μ. Πλέσσας, για τον καθιερωμένο «έλεγχο ήχου».

Ο Λεωνίδας αγρυπνεί στις Θερμοπύλες — Μολών Λαβέ

Παρακαλῶ διαβάστε τὸ ἄρθρο – ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο « Ἡ θυσία » τῆς Ἑλένης Σαραντίτη καὶ ἴσως τότε ἀντιληφθοῦν- συναισθανθοῦν  αὐτοὶ ποὺ κοροϊδευτικὰ  μὲ  χαρακτηρίζουν μὲ τὴν λέξη …. Ἑλληνολάτρης ….  Τὸ μεγαλεῖο τοῦ Ἕλληνα.

Ἴσως τότε ἀντιληφθοῦν ὅτι ὑπάρχει τὸ κάτι καὶ  …ὅτι γι’ αὐτὸ τὸ κάτι …2500 χρόνια μετὰ ἀκόμη τὸ συζητᾶμε καὶ μᾶς συγκινεῖ.

Τὸ ἀπόσπασμα  τὸ παραχώρησε μὲ mail ἡ συγγραφέας στὸν φίλο καὶ συνεργάτη τοῦ ἰστολογίου μας  Γιάννη  Φουρλῆ  τὸν ὁποῖο καὶ εὐχαριστῶ γιὰ τὴν εὐκαιρία ποὺ ἔδωσε σὲ ἐμένα ἀλλὰ καὶ στοὺς ἀναγνῶστες  τοῦ ἰστολογίου νὰ τύχουμε αὐτῆς τῆς κοινωνίας. 

Σαραντίτη Ελένη

“… Την επαύριον της ημέρας που ο ανιχνευτής και κατάσκοπος του Ξέρξη μπήκε θρασύτατα στο στρτόπεδό μας και τριγυρνούσε, ομολογώ με την ανοχή μας, προσπαθώντας να υπολογίσει πόσοι άραγε ήσαν οι Έλληνες μαχητές, και έπειτα από την αναφορά που υπέβαλε στον Πέρση μονάρχη, οι σκοποί από τα Στενά με ειδοποίησαν ότι ένας έφιππος Πέρσης κήρυκας πέρασε την Δυτική Πύλη κατευθυνόμενος προς το Φωκικό Τείχος. Τον συνόδευε ένας δούλος που γνώριζε την Ελληνική. Ο απεσταλμένος του Ξέρξη οπωσδήποτε δεν ήλθε ως κατάσκοπος, παρά ήλθε κομίζοντας μια πρόταση σημαντικής σπουδαιότητας κατ’ αυτόν. Φθάνοντας κοντά στο τείχος, κι ενώ το άλογό του τριπόδιζε, ακούστηκε καθαρή και δυνατή η φωνή του δούλου:

“Ο Μέγας Βασιλέας και Βασιλέας των Βασιλέων απαιτεί να συγκεντρωθούν όλοι οι Έλληνες διοικητές και αξιωματικοί ενώπιον του αξιωματικού της βασιλικής φρουράς των μηλοφόρων. Κομίζει ένα μηνύμα από τον Κύριο των Τεσσάρων Σημείων του Ορίζοντα. Αποδέκτης θα είναι ο βασιλέας της Σπάρτης και αρχιστράτηγος των ελληνικών δυνάμεων, αλλά τούτο θα πρέπει να ακουστεί από όλους τους αξιωματούχους. Πρόκειται για μήνυμα σημαντικό και σας αφορά όλους!”

Ο Πέρσης αξιωματικός από το ύψος του μαύρου καθαρόαιμου κοιτούσε με φανερή περιέργεια τους πάντες και τα πάντα. Τι είδους άνθρωποι είναι ετούτοι εδώ, ίσως σκεπτόταν, που τόλμησαν να αντιταχθούν στον Ξέρξη… Και δες τους, πόσο ράθυμοι μοιάζουν και πόσο απεριποίητοι είναι. Σε αντίθεση με τους Έλληνες στρατιώτες ο Πέρσης ήταν κυριολεκτικώς λαμπροντυμένος. Φορούσε πράσινα και πορφυρά, περίτεχνα κεντημένα ρούχα. Στην κορυφή των σκοτεινών μαλλιών του αναπαυόταν ο περσικός σκούφος που αυτοί τον ονομάζουν τιάρα. Τα  χρυσά κοσμήματά του, δαχτυλίδια, βραχιόλια, περιδέραια, άστραφταν και οι πολύτιμοι λίθοι λαμπύριζαν σε κάθε κίνησή του. Τα ενώτιά του έφθαναν σχεδόν μέχρι τους ώμους του. Καταστόλιστος ήταν και ο όχι υψηλόκορμος, αν και ρωμαλέος ίππος του. Ω, ναι, ήταν υπερβολικά εντυπωσιακός ο αξιωματικός του Ξέρξη, αν και υπερβολικά πομπώδης. Βάρβαρος, με μια λέξη. Ήταν όμως άοπλος.

Μόνο ένα ξιφίδιο σε χρυσή ξιφοθήκη κρεμόταν από την μέση του.

“Τον βασιλέα Λεωνίδα! Ας παρουσιασθεί εμπρός μου ο βασιλέας της Σπάρτης!” διέταξε μέσω του διερμηνέα του. Έφιππος ακόμη.

Και εγώ, δίχως μεγάλο ενδιαφέρον, “Εμπρός σου στέκει αυτήν τη στιγμή, ξένε”, είπα. Και περίμενα ενώ διέκρινα μια σκιά αμφιβολίας στα μάτια του.

Ασφαλώς ο Πέρσης απεσταλμένος θα είχε άλλη αντίληψη για το παρουσιαστικό των βασιλέων. Η απεριποίητη γενειάδα μου, ο σκονισμένος κόκκινος μανδύας, τα μακριά ίσια μαλλιά μου ίσως δεν άρμοζαν στην περίσταση. Το μόνο μου κόσμημα, εάν μπορώ να αποκαλώ κόσμημα αυτό το ιερό, πολύτιμο απόκτημα, το φυλαχτό με τα μάτια της θεάς Δήμητρας, δεν βρισκόταν σε κοινή θέα. Έτσι ήμουν ένας βασιλέας όμοιος με τους απλά ντυμένους άνδρες που> περιτριγύρισαν δια μιας τον βάρβαρο. Μάλιστα λόγω των διαφόρων επισκευών στο  Φωκικό Τείχος και εξαιτίας της κοπιαστικής, προπάντων λόγω ζέστης, διάνοιξης των τάφρων γύρω του, κανείς μας δεν άστραφτε από καθαριότητα. Τέλος πάντων, όταν ο Πέρσης βεβαιώθηκε ότι πράγματι εγώ ήμουν ο ηγεμόνας που γύρευε, έσκυψε το κεφάλι σε ένδειξη σεβασμού. Δεν ανταπέδωσα. Κατόπιν, “Να συγκεντρωθούν οι διοικητές των ελληνικών στρατευμάτων εδώ εμπρός μου” απαίτησε. “Πρέπει να ακουστεί από όλους το μήνυμα του Βασιλέως των Βασιλέων!”

Μα ήδη είχαν συγκεντρωθεί. Τους έσπρωχνε η περιέργεια, έχασκαν και με τον πλούτο που επεδείκνυε ο βάρβαρος. “Ο Μέγας βασιλεύς και Κύριος των Ηπείρων και των Πολλών Ανθρώπων με εξουσιοδότησε να σας μεταφέρω τα εξής: Δεν μνησικακεί που θελήσατε να τον  πολεμήσετε, μόνο εσείς από όλους τους λαούς. Αντιθέτως, με την μεγαλοψυχία που τον διακρίνει, σας συγχωρεί αν και σας θεωρεί τρελούς ή παράτολμους. Ή αναιδείς. Αλλά τώρα που γνωρίσατε το τεράστιο μέγεθος του παντοδύναμου περσικού στρατού, είναι ώρα να εγκαταλείψετε τις Θερμοπύλες. Είμαστε αμέτρητοι σαν την άμμο της θαλάσσης, είμαστε πανίσχυροι σαν τον Μεγάλο Καύκασο, είμαστε τόσο πλούσιοι ώστε μπορούμε να εξαγοράσουμε ολόκληρη την υφήλιο. Και είσθε μια δράκα από πόλεις με διαφορές και ανταγωνισμούς μεταξύ τους. Μια δράκα που ερίζει. Ναι, ναι. Ο Μέγας βασιλέας είχε τις πληροφορίες του και ήδη γνωρίζει ποιοι τόλμησαν να εκστρατεύσουν εναντίον του. Φαιδρό…” Διέκοψε καγχάζοντας, κοιτώντας μας παραλλήλως εξεταστικά για να διακρίνει στα πρόσωπά μας την όποια απήχηση του λογυδρίου του. Μα εμείς είχαμε πρόσωπα κλειστά και ανέκφραστα.

Συνέχισε λοιπόν:

“Ναι, φαιδρό. Και γελοίο. Εντούτοις ο Μεγαλόφρων Βασιλέας των Βασιλέων υπόσχεται, μέσω εμού, ότι εάν αναχωρήσετε το συντομότερο δυνατόν για τις πατρίδες σας, θα φθάσετε ασφαλείς. Μάλιστα θα επιστρέψετε πλούσιοι με τα δώρα που θα σας προσφέρει η Μεγαλειότητα του. Ακόμη, ο γιος του Δαρείου με διέταξε να σας γνωστοποιήσω ότι προτίθεται να σας προσφέρει γη τόσο εκτεταμένη όσο δεν είχατε ποτέ φανταστεί και τόσο εύφορη όσο δεν συλλαμβάνει ο νους και του πιο ευφάντασταου ανθρώπου. Αρκεί μόνο να παραδώσετε τα όπλα σας στους στρατιώτες της Μεγαλειότητάς του. Ήδη ο Μέγας Βασιλέας βρίσκεται εν αναμονή της δήλωσης της υποταγής σας, ενώ είναι πρόθυμος ακόμη και να ορκισθεί στον πανάγιο Άχουρα Μάζδα, ή στους δικούς σας εάν το θελήσετε θεούς, ότι θα σας τιμήσει όπως μόνο οι Πέρσες ξέρουν να τιμούν τους κατακτημένους…”

Σιγή. Μια απόλυτη σιγή ακολούθησε τα λόγια του Πέρση. Ακόμη και οι ασώπαστοι τζίτζικες είχαν βουβαθεί. Σώπαιναν και τα στρουθιά.

“Αρχιστράτηγε και βασιλέα της ένδοξης Σπάρτης, τι έχεις να πεις επ’ αυτών;”

Τον κοίταξα. Πόσο υγρά μάτια είχε. Θαρρώ πως ήσαν και βαμμένα. Σήκωσα το κεφάλι να τον αντικρίσω, έφιππον ακόμη, οι ακτίνες του ήλιου έπεφταν αιχμηρές σαν ακίδες βέλους.

“Ως προ την γη που προτίθεται ο ηγέτης σας να μας παραχωρήσει, Πέρση. Διαμήνυσέ του ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε, εκ κληρονομίας, την συνήθεια να μην αποκτούμε γη με την δειλία και την προδοσία αλλά με την ανδρεία”.

“Αλλά εσένα, βασιλέα της Λακεδαίμονος, ο γιος του πανένδοξου Δαρείου με διέταξε να σου δηλώσω επισήμως, σε προορίζει για μονάρχη της Ελλάδος. Αφού πρώτα ταχθείς με το μέρος του βεβαίως…”

“Ω ξένε, φαίνεται ότι ο κύριός σου δεν γνωρίζει την έννοια του καλού. Διότι εάν την γνώριζε δεν θα επιθυμούσε αλλότρια εδάφη και αγαθά. Όσον με αφορά δε, διαβίβασέ του ότι για μένα είναι προτιμότερος ο υπέρ της Ελλάδος θάνατος από το να καταστώ μονάρχης των ομοφύλων μου”.

Ενώ ο δούλος διερμήνευε, ένας ένας οι Έλληνες αξιωματικοί έκαναν μεταβολή οδηγούμενοι προς τις μονάδες τους. Κοντά μου απέμειναν ελάχιστοι από τους Ιππείς μου, εννοείται και ο μάντης Μεγιστίας. Αυτούς τους ελάχιστους κοίταζε εναλλάξ ο βάρβαρος εντεταλμένος, έκπληκτος, συνοφρυωμένος, με μισάνοιχτο στόμα, κάθιδρος μες στα στολίδια του. Και όταν το βλέμμα του συνάντησε το δικό μου βλέμμα, μίλησε:

“Πες μου. Οι διοικητές που έφυγαν από εδώ πότε πρόκειται να επιστρέψουν; Κατανοώ μεν ότι πρέπει να ειδοποιηθούν οι στρατιώτες τους για την παράδοση. Αλλά ας μην βραδύνουν. Κι εσείς εδώ. Βιασθείτε. Ο Μέγας Βασιλέας απαιτεί να παραδώσετε όλοι τα όπλα σας, Λακεδαιμόνιε πολέμαρχε. Ας μην καθυστερούμε! Ο κύριός μου δεν αγαπά τις αργοπορίες! Στείλτε τα όπλα σας, μα στείλτε τα γρήγορα”.

Δυσανασχετούσε ο βάρβαρος. Τον κοίταξα. Εμπρός μου τώρα δεν υπήρχε ο Πέρσης απεσταλμένος, εμπρός μου ανάβλυζαν κρουνοί αίματος κι ακούγονταν κλαγγές όπλων. Και βογγητά να σου κομματιάζουν την καρδιά. Προς στιγμήν ένιωσα τα σπλάχνα μου όλα να σπαρταρούν βίαια.

“Λοιπόν; Τι θα μεταφέρω στον Μεγάλο Αχαιμενίδη;” ρώτησε με αδημονία ο μηλοφόρος.

“Μολών λαβέ”.

Όσοι από τους άνδρες μου βρίσκονταν κοντά με πλαισίωσαν και απομακρυνθήκαμε με βήματα βαριά, νωχελικά, εγκαταλείποντας τον βάρβαρο αξιωματικό όρθιο σχεδόν επάνω στο άλογο, με χαίνον στόμα. Τη στιγμή που του στρέφαμε τα νώτα ακούστηκε η φωνή του ξαφνιασμένη. Απευθυνόταν στο δούλο. Ο Ιππέας Αλφεός προσπάθησε να μεταφράσει τον σύντομο διάλογο που διημείφθη μεταξύ των δυο ανδρών.

“Πώς αποχωρούν έτσι αυτοί; Πού πάνε; Κι αυτός ο γηραλέος, κακότροπος βασιλέας, τι ακριβώς απάντησε;”

Και η δειλή, τρομοκρατημένη φωνή του διερμηνέα:

“Να έλθει μόνος του να τα πάρει. Τα όπλα εννοούσε…”

“Τι; Ποιος; Ποιος να έλθει;”

“Ο Βασιλεύς των Βασιλέων”.

“Η Θυσία” – απόσπασμα

Ελένη Σαραντίτη

Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος ΑΙΓΛΗ ΠΑΠΑΓΟΥ : ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 1-5-12

Χίλιες φορές καλύτερα να αποτύχεις να φτάσεις τ’ άστρα

παρά απλά να τα κοιτάς”

Παπάγος, 1 Μαΐου 2012

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 1 ΜΑΪΟΥ 2012

ΝΕΕΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΚΑΚΙΣΤΩΝ ΜΑΣ

ΣΧΟΛΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 2012

            Στο Σχολικό Ομαδικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής που διεξήχθη στις 18 Φεβρουαρίου, οκτώ σκακιστές του Ομίλου μας (ΚΟΥΤΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ – ΚΟΥΤΑ ΑΝΤΩΝΙΑ – ΚΙΟΥΡΑΝΗ ΕΛΛΗ – ΔΕΛΛΑ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ – ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ ΠΑΝΟΣ – ΚΟΛΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ – ΔΑΛΑΜΑΓΚΑ ΑΡΤΕΜΙΣ – ΚΙΟΥΡΑΝΗ ΖΕΤΑ), μαθητές των Εκπαιδευτηρίων ΜΑΙΡΗΣ ΑΡΓΥΡΗ – ΛΑΙΜΟΥ, αναδείξαν το Σχολείο τους Πρωταθλητή Ανατολικής Αττικής, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και, συνολικά με τις δύο ομάδες του που έλαβαν μέρος, επέτυχαν την υψηλότερη επίδοση, ρεκόρ αγώνων, όλων των εποχών στους συγκεκριμένους αγώνες! Συγκεκριμένα η Α΄ Ομάδα του Σχολείου τερμάτισε αήττητη στην πρώτη θέση με πέντε νίκες σε ισάριθμους αγώνες, ενώ η Β΄ Ομάδα, κατέκτησε την Τρίτη θέση, σε ισοβαθμία με τον δεύτερο.

Μερικοί από τους παραπάνω σκακιστές μας – μαθητές του παραπάνω σχολείου, (ΚΟΥΤΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ – ΚΟΥΤΑ ΑΝΤΩΝΙΑ – ΚΙΟΥΡΑΝΗ ΕΛΛΗ – ΔΕΛΛΑ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ – ΚΙΟΥΡΑΝΗ ΖΕΤΑ), ανέδειξαν το Σχολείο τους: 7^ο στην Τελική Φάση του Ομαδικού Σχολικού Σκακιστικού Πρωταθλήματος Αττικής (17/3/2012) και 22^ο μεταξύ των ισχυρότερων ομάδων των σχολείων ολοκλήρου της Ελλάδος, στο Ομαδικό Πανελλήνιο Σχολικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Καλλιθέα Χαλκιδικής στις 7 Απριλίου.

Τρεις σκακιστές μας (ΓΚΙΚΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ – ΓΚΙΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – ΚΑΤΣΙΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ), και άλλοι τρεις που τους δώσαμε εφέτος μεταγραφή για τον ΖΗΝΩΝΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ (ΛΟΥΤΡΑΓΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ – ΛΟΥΤΡΑΓΩΤΗΣ ΠΑΡΗΣ – ΛΟΥΤΡΑΓΩΤΗΣ ΜΑΡΙΟΣ), μαθητές των Εκπαιδευτηρίων Γ. ΖΩΗ, ανέδειξαν το Σχολείο τους Δευτεραθλητή στο Σχολικό Ομαδικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Περιφερειακής Ενότητας Νότιου Τομέα Αθήνας (3/3/2012), στην Τέταρτη θέση στην Τελική Φάση του Σχολικού Ομαδικού Σκακιστικού Πρωταθλήματος Ολοκλήρου της Αττικής, που διεξήχθη στις 17 Μαρτίου και στην Τέταρτη θέση στο Πανελλήνιο Σχολικό Ομαδικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα (7/4/2012)!

Στο Ατομικό Σχολικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αν. Αττικής που διεξήχθη στις 3 Μαρτίου, όλα τα παιδιά του Ομίλου μας τα οποία έλαβαν μέρος πήγαν πολύ καλά, με μερικά απ’ αυτά, μάλιστα, να διακριθούν ιδιαιτέρως:

Στην Α΄ τάξη, ο σκακιστής μας ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ κατέκτησε το Αργυρό μετάλλιο.

Στη Β΄ τάξη, οι σκακίστριές μας ΔΑΛΑΜΑΓΚΑ ΑΡΤΕΜΙΣ και ΓΑΜΒΡΙΝΟΥ ΣΟΦΙΑ κατέκτησαν το Χρυσό και το Αργυρό μετάλλιο, αντίστοιχα.

Στην Ε΄ τάξη, οι σκακίστριές μας ΔΕΛΛΑ ΜΑΡΙΑ-ΕΛΕΝΗ και ΚΟΥΤΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ κατέκτησαν το αργυρό και το χάλκινο μετάλλιο, αντίστοιχα.

Στο Ατομικό Σχολικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Περιφερειακής Ενότητας Νότιου Τομέα Αθήνας που διεξήχθη στις 18 Φεβρουαρίου, οι μέχρι και το 2011 σκακιστές μας ΔΗΜΗΤΡΗΣ και ΠΑΡΗΣ ΛΟΥΤΡΑΓΩΤΗΣ αναδείχθηκαν Πρωταθλητές Περιφερειακής Ενότητας Νότιου Τομέα Αθήνας στην ΣΤ΄ και την Δ΄ τάξη, αντίστοιχα.

Στο Ατομικό Σχολικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Περιφερειακής Ενότητας Βόρειου Τομέα Αθήνας που διεξήχθη στις 3 Μαρτίου, οι σκακιστές πέτυχαν τις παρακάτω διακρίσεις:

N.Lygeros – Oreste et Électre, Lyon 25/4/12

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΡΕΠΟΥΣΗ [ «Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράττεται» ]

Άλικα, 23-04-2012

Προς κα Μαρία Ρεπούση,

Καθηγήτρια Πανεπιστημίου,

Υπεύθυνη Τομέα Παιδείας και Ερευνών της Δημοκρατικής Αριστεράς,

Υποψήφια βουλευτή Α΄ Πειραιώς

«Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράττεται»

            Με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση διάβασα στο twitter σας τα εξής: «Ανοίγουν αύριο τα σχολεία μετά τις διακοπές του Πάσχα. Τα παιδιά μαζί με τους δασκάλους ή τους καθηγητές τους θα υποχρεωθούν και πάλι… να στηθούν στο προαύλιο για να προσευχηθούν. Αλήθεια σε ποιο άλλο ευρωπαϊκό σχολείο γίνεται αυτό; …Νομίζω σε κανένα. Γνωρίζετε εσείς κανένα σχολείο που να είναι υποχρεωτική η πρωινή προσευχή; …να είναι υποχρεωτικός ο εκκλησιασμός; Και να υπάρχουν εικόνες αγίων στους τοίχους; Αυτό είναι το πρόβλημα σήμερα στην Παιδεία μας; Όχι οι μισθοί εξαθλίωσης των εκπαιδευτικών; ».

Και λέγω ότι αισθάνομαι τα παραπάνω, διότι επιβεβαιώθηκαν όλοι εκείνοι που ισχυρίζονταν ότι το ανεπίτρεπτο και αποσυρθέν εν τέλει βιβλίο σας ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού δεν γράφτηκε από κάποιο τυχαίο πρόσωπο, αλλά γνωστό εν τη Ιουδαία για τις «όμορφες» θέσεις του.

Δε θα ήθελα να σταθώ στο συγκριτικό επιχείρημά σας σχετικά με τα άλλα ευρωπαϊκά σχολεία. Άραγε τα όσα συμβαίνουν στα σαλόνια της Ευρώπης είναι όλα άξια προς μίμηση; Αυτό που μπορώ να καταθέσω είναι η προσήλωση, η χαρά, η ενεργή συμμετοχή των παιδιών-μαθητών μου κατά την διάρκεια της πρωινής προσευχής, του εκκλησιασμού και του μαθήματος των θρησκευτικών. Και το ίδιο θα σας βεβαιώσουν καλόπιστα χιλιάδες άλλοι εκπαιδευτικοί της πατρίδας μας που μπαίνουν σε σχολικές αίθουσες.

Ίσως να χρησιμοποιείτε ημερολόγιο που αναγράφει τις παγκόσμιες εορτές κι όχι τις χριστιανικές. Την ημέρα που διατυπώσατε τα παραπάνω «βαθυστόχαστα» ήταν η Κυριακή του Απ. Θωμά («ημέρα της γης» για το παγκ. ημερολόγιο). Σας καλεί λοιπόν η ημέρα σαν άλλος ΑΠΙΣΤΟΣ Θωμάς, να βάλετε το δάκτυλό σας επί τον τύπον τον ήλων, και τότε να είστε βέβαιη ότι θα τρέξετε κι εσείς να πείτε την ίδια προσευχή των ημερών αυτών με τους μαθητές μας, δηλαδή το «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι».

Παράλληλα, ως απλούς παιδαγωγός, διακρίνω ένα μίσος για τις ιερές εικόνες από μέρους σας. Σκέφτομαι μάλιστα ότι για να ήσασταν ευτυχισμένη θα έπρεπε να διήγατε βίο επί της εποχής του Λέοντος Γ’ του Ίσαυρου, του και ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΥ, και όχι στον 21^ο αιώνα που γευόμαστε επί χιλιετία και πλέον τους καρπούς της ευσεβούς πολιτικής της Αγίας Αυτοκράτειρας Θεοδώρας.

Φυσικά και η ημέρα που άνοιξαν τα σχολεία σας διδάσκει. Ήταν η Δευτέρα 23 Απριλίου, εορτή του Αγίου Γεωργίου («ημέρα βιβλίου» παγκ.). Κι αυτό διότι κι όλες τις εικόνες να ξεκρεμάσετε από τους τοίχους, οι μυριάδες ναοί του ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ στην ύπαιθρο και στις πόλεις θα μαρτυρούν και θα θυμίζουν την ακλόνητη πίστη των Ελλήνων στο Χριστό. Κι εάν ακόμη κι αυτές τις γκρεμίσετε, όπως συνέβη παλαιότερα σε Ρωσία, Μ. Ασία, Β. Ήπειρο, και Κύπρο, και κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας (όταν κατ’ εσάς «περνούσαμε καλά»), πάντοτε θα υπάρχουν πάλλουσες ψυχές ανθρώπων οι οποίες θα έχουν μετατραπεί σε Σπήλαια της Βηθλεέμ και σε Πανάγιους Τάφους.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι στην πατρίδα μας υπάρχει πνευματικός λοιμός (=αρρώστια) αίτιος για τον λιμό (=πείνα) που ζούμε σήμερα. Σε αυτό το σημείο μου έρχονται στο νου  χρόνοι αρχαίοι, όταν η πόλη των Αθηνών βασανίζετο υπό λοιμού. Τότε ένας Σκύθης ιατρός, ο Τόξαρης, συμβούλευσε τους Αθηναίους να ράνουν με κρασί τους δρόμους, ώστε με την οσμή του να φύγουν οι νοσογόνες αναθυμιάσεις. Εν έτει 2012 αποτελεί βέβαια πολυτέλεια να αγοράσουμε κρασί και να το χύσουμε στους δρόμους ολόκληρης της Ελλάδας, εξαιτίας της οικονομικής εξαθλίωσης την οποία παραδέχεστε κι εσείς ότι βιώνουμε (αλήθεια, πόσα χρήματα επιστρέψατε για το βιβλίο σας της ιστορίας το οποίο εν τέλει πετάχτηκε στα σκουπίδια;…). Όμως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον πνευματικό λοιμό με άλλο τρόπο, την ημέρα που γιορτάζει η άμεση Δημοκρατία, και θα το πράξουμε.

-Δεν θα πάψουμε να προσευχόμαστε και να εκκλησιαζόμαστε με τους μαθητές μας.

-Δεν θα σταματήσουμε να διδάσκουμε το μάθημα των Θρησκευτικών.

-Δεν θα επιτρέψουμε να πραγματοποιηθούν τα χυδαία όνειρα των ολίγων έναντι των ευσεβών επιθυμιών των πολλών.

Σταματώ εδώ! Σας χαιρετώ ενημερώνοντάς σας:

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ 

                                                                   Υπό την σκιά του Φάρου του Ταινάρου… 

                                                                       Νικόλαος  Παν. Αντωνόπουλος

Προϊστάμενος Δημ. Σχολ. Αλίκων Μάνης

Ποιητικό απόσπασμα από το «Στ’ αχνάρια της ζωής» Β` τόμος

Από το Βάιο Φασούλα

Βάιος Φασούλας

 

…

«Κι άρχισαν το φακέλωμα σ’ όλη  την πολιτεία

φτιάχνοντας ένα λέρωμα, γιομάτο  φαντασία.

Παντού στις πόλεις, στα χωριά, ψάχνανε  τους «ενόχους»

και τους αρπάζαν σαν τα ζα, απλούς, φτωχούς κι αθώους.

Κι οι ένοχοι ήταν πολλοί, ολόκληρη η Ελλάδα

και αριστεροί και δεξιοί, ήταν γι’ αυτούς βραχνάδα.

Παππούδες, παραπαππούδες μ’ άσπρα γένια, μακριά,

γιαγιάδες μ’ ασπροπλεξούδες, γιομάτες μ’ αρχοντιά.

Μητέρες κι αδελφάδες, πεντάμορφες κορφάδες

μες στις αυλές στολίζονταν αρχόντισσες  κυράδες.

Των γέρων τους χτενίζανε τα άσπρα  τους τα γένια

κι οι νεράιδες φέρνανε τα ολόχρυσά τους χτένια.

Ο ήλιος μας ο ξακουστός κι ο κοσμογυρισμένος

πα στα ουράνια γελαστός, ζούσε  ευτυχισμένος.

Η πριγκηπέσα τ’ ουρανού, η αστερολουσμένη

δίπλα στο θρόνο του Θεού, στο  σμάλτο της πνιγμένη.

Η νέα ασεβής & υβριστική εκπομπή “Κάψε το σενάριο” του νεοεποχίτικου Mega Channel

Όπως μας ενημέρωσε ο αγαπητός Αντώνιος Κ. το Mega Channel έχει προγραμματίσει για σήμερα εκπομπή υπό τον τίτλο ”κάψε το σενάριο” με την οποία διακωμωδεί τον Μυστικό Δείπνο του Κυρίου μας.
Βλέπετε τρέϊλερ:

Ήδη αρκετοί αδελφοί έχουμε δραστηριοποιηθεί και στέλνουμε από χτές ηλεκτρονικά μηνύματα διαμαρτυρίας: http://www.megatv.com/article.asp?catid=14670 ή προβαίνουμε σε τηλέφωνα διαμαρτυρίας: τηλ.κέντρο Mega 210.6903000

Σας επισυνάπτω κάποια από τα μηνύματα που έχουμε αποστείλει:

«Καλησπέρα σας και Χριστός Ανέστη, έχει διαδοθεί ευρέως ότι στο αυριανό (19/4/2012) επεισόδιο της σειράς “Κάψε το σενάριο” που προβάλλεται από το κανάλι σας, διακωμωδούνται γεγονότα της ζωής του Χριστού που περιγράφονται στο Ιερό Ευαγγέλιο.
Ακριβώς λόγω της ιερότητας του Ευαγγελίου και της αγάπης που τρέφουν στο πρόσωπο του Χριστού οι συνειδητοποιημένοι χριστιανοί ορθόδοξοι, που στη χώρα μας αντιπροσωπεύουμε ομολογουμένως έναν αρκετά μεγάλο αριθμό πολιτών, θα ήταν -αν μη τι άλλο-δείγμα σεβασμού και ευαισθησίας του καναλιού σας απέναντι στην ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως κάθε ανθρώπου να μην προσβάλλεται καμία θρησκεία, πόσο μάλλον η ορθόδοξη πίστη που όχι τυχαίως αποτελεί την επίσημη θρησκεία της χώρας μας.

Επειδή βεβαίως ουσιαστικά δεν δεσμεύεστε να προβάλλετε οτιδήποτε, τουλάχιστον ας τεθεί εις γνώσιν σας ότι θα εκτεθείτε στις νόμιμες συνέπειες και κυρώσεις, εφόσον επιβεβαιωθεί η προβολή τέτοιων προσβλητικών προς το πρόσωπο του Χριστού ή της ζωής του, αναφορών, οι οποίες δεν συνάδουν προς το αίσθημα λατρείας των πολιτών αυτής της χώρας που τον πιστεύουν και ομολογούν τον Ιησού Χριστόν.

Διαφημιστικό φιλμάκι του καναλιού σας υπό τον τίτλο ”κάψε το σενάριο” παρουσιάζει εκπομπή η οποία θα προβληθεί αύριο και διακωμωδεί τον Μυστικό Δείπνο του Κυρίου. Μπορείτε να πιστεύετε οτιδήποτε, δεν σας επιτρέπεται όμως να διακωμωδείτε και να θίγετε την πίστη του 98,2% των ορθοδόξων Ελλήνων.
Βέβαια δεν θα τολμούσατε ποτέ να διακωμωδείσετε τον Αλλάχ ή τον Θεό των Εβραίων ή τα ιερά σύμβολα τους διότι οι συνέπειες των ενεργειών σας θα γίνονταν άμεσα αντιληπτές.
Ως ελάχιστη πράξη ευαισθησίας προς το θρησκευτικό αίσθημα του Ορθόδοξου Ελληνικού λαού καλείστε να αποσύρετε την απαράδεκτη αυτή εκπομπή.
Σε κάθε πάντως περίπτωση επιφυλασσόμαστε για τις περαιτέρω νόμιμες, εις βάρος του καναλιού σας, ενέργειες.
Εννοείτε δε ότι θα μεριμνήσουμε για την ενημέρωση οικείων, φίλων και συλλόγων ώστε να μην παρακολουθούν πλέον το πρόγραμμα σας.»

Εμείς σαν Αναβάσεις πρέπει να σας θυμήσουμε ένα ακόμη μέρος από το αποδομητικό και νεοεποχήτικο πάζλ που μετέχει το mega channel, την εξαιρετικά άθλια και ασεβή σειρά που προώθησε ήδη από το 2010, το “Ουκ αν λάβεις”, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες εκατοντάδων και χιλιάδων ανθρώπων.

Δείτε ένα ελάχιστο δείγμα για να θυμηθείτε, και σαφώς όλη η υπόλοιπη σειρά δεν σταματά να γελοιοποιεί τα πρόσωπα του Ιησού Χριστού, των Αποστόλων, του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, να παρουσιάζει κομμένα κεφάλια, αίμα παντού, και ότι άλλο άρρωστο φανταστεί ένας ανισόρροπος νους, κρίνοντας μάλιστα την άθλια παραγωγή ως κατάλληλη για παιδιά, με την γονική συναίνεση!

Δείτε μια εκπομπή για να θυμηθείτε

.

anavaseis (η.τ)

Στον Δημήτρη μας

Ν. Λυγερός

Εσύ που ήσουν πάντα γελαστός

μέσα στα λαδάδικά μας

σαν πλανόδιο τσίρκο

μας τραγουδούσες τρυφερά

ακόμα και για τη Ρόζα

κι ας πέταξες παλιά φωτογραφία

εμείς σε περιμένουμε

Πατησίων και Παραμυθιού γωνία

γιατί είσαι ο άγγελός μας

που έκοψε το κεφάλι του

για να μας δείξει γλυκά

τα πλοία των ερώτων μας

και γιατί ζήσαμε μαζί σου

όχι μόνο λόγια και ακούσματα

αλλά αγάπες βαθιές σαν ψυχές.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος μιλάει για τον εαυτό του

Πώς περιγράφει ο ίδιος τη συγκλονιστική του πορεία στο τραγούδι και τη ζωή

«Ένα ποτήρι θάνατο» ήπιε σήμερα το πρωί ο σπουδαίος μας τραγουδιστής  Δημήτρης Μητροπάνος και απόψε το βράδυ θα ξενυχτά στη γειτονιά των αγγέλων χορεύοντας το «ζεϊμπέκικο του Αρχάγγελου».
Μια από τις μεγαλύτερες φωνές, που γέννησε τούτος ο τόπος, δεν βρίσκεται πια κοντά μας. Ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο «Μίμης», όπως τον αποκαλούσαν οι δικοί του άνθρωποι, από σήμερα θα τραγουδά σε άλλες γειτονιές, μαζί με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση που του άνοιξε το δρόμο για μια λαμπρή καριέρα, με τον δάσκαλό του και δεύτερο «πατέρα» του όπως τον θεωρούσε τον Γιώργο Ζαμπέτα, αλλά και τον μεγάλο Στέλιο Καζαντζίδη.
Η ζωή του Δημήτρη Μητροπάνου, όμως, δεν ήταν πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα. Τα παιδικά του χρόνια πολύ δύσκολα και γεμάτα βάσανα και δυστυχίες. Χωρίς πατέρα και με τη μάνα του να παλεύει να μεγαλώσει μόνη της την οικογένεια. Γι’ αυτό και ο ίδιος, όπως είχε δηλώσει, η οικογένεια του ήταν το παν.
«Η σούστα πήγαινε μπροστά και ο μάγκας τοίχο τοίχο», τραγούδησε, όμως ο ίδιος πότε δεν πήγε τοίχο τοίχο, «άναβε πάντα φωτιές στις γειτονιές», τραβώντας μπροστά για να στηρίξει την οικογένεια του και να βρει «του κόσμου το λεκέ».
Οι μουσικές σπουδές, πολυτέλεια. Ο Θεός, όμως, του είχε δώσει αυτό το μοναδικό χάρισμα, μια μοναδική φωνή, που έπειτα από χρόνια θα μιλούσε για αυτή όλη η Ελλάδα.
Ο Δημήτρης Μητροπάνος γεννήθηκε στην Αγία Μονή, μια συνοικία έξω από τα Τρίκαλα.
«Μεγάλωσα με την μητέρα μου και την αδελφή μου, ενώ έως τα 16 μου στα χαρτιά γραφόμουν ως “ορφανός” από πατέρα καθώς η οικογένεια νόμιζε ότι ο πατέρας μου είχε σκοτωθεί στο αντάρτικο.
Τελικά έφθασε στην οικογένεια ένα γράμμα που έλεγε ότι ζει και είναι στη Ρουμανία. Έτσι γνώρισα το πατέρα μου στα 29, όμως εγώ θεωρούσα πατέρα μου τον αδερφό της μάνας μου.
Τα καλοκαίρια δούλευα για να βοηθήσω τα οικονομικά της οικογένειάς μου, πρώτα ως σερβιτόρος στην ταβέρνα ενός θείου και μετά σε κορδέλες που έκοβαν ξύλα», δήλωνε σε συνέντευξή του συγκινημένος ο Δ. Μητροπάνος.
Τα χρόνια περνούσαν και ο νεαρός Δημήτρης είχε ένα όνειρο, το οποίο πίστευε πως δεν ήταν και τόσο ακατόρθωτο, να τραγουδήσει.
Ένας αδελφός της μητέρας του, κομμουνιστής, επιστρέφει από την φυλακή, αλλά δεν μένει στα Τρίκαλα. Κατεβαίνει στην Αθήνα. Μαζί του παίρνει και τον ανιψιό του που κατέβηκε στην πρωτεύουσα έχοντας στις αποσκευές του τα τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη.
Ο θείος του Δημήτρη Μητροπάνου εργαζόταν στην Ένωση Συνεταιρισμών Εργοληπτών Ραφτών Ελλάδας κι ένα βράδυ η εταιρεία έκανε ένα γλέντι στο «Πλακιώτικο Σαλόνι» όπου τραγουδούσε ο Μπιθικώτσης. Όταν τελείωσε το πρόγραμμα έβαλαν τον Δημήτρη να πει ένα τραγούδι.
«Εσύ πρέπει να γίνεις τραγουδιστής, έλα να σε πάω στην Κολούμπια», του ‘πε ο Μπιθικώτσης και ο νεαρός Δημήτρης χαμογέλασε.
Όντως έτσι έγινε και στην εταιρεία, ο Τάκης Λαμπρόπουλος, «παρέδωσε» τον Δημήτρη Μητροπάνο στον Γιώργο Ζαμπέτα, ουσιαστικά για να τον εκπαιδεύσει.
«Έτσι βρίσκομαι να δουλεύω με τον Zαμπέτα στα “Ξημερώματα”. Δουλεύω μέχρι τις δωδεκάμισι και μετά φεύγω γιατί το πρωί πρέπει να πάω σχολείο».
Από τη Νεολαία Λαμπράκη ο Δημήτρης Μητροπάνος γνωρίζεται με τον Μίκη Θεοδωράκη σε συναυλία του οποίου τραγούδησε για πρώτη φορά την Μεγάλη Δευτέρα του 1966, τον ακολουθεί σε περιοδεία στην Κύπρο το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, ενώ αρχίζει και γίνεται γνωστός στο φοιτητικό και νεανικό κοινό των μπουάτ.
Η Κολούμπια τού κάνει συμβόλαιο για ένα χρόνο και ηχογραφεί δύο μόνο τραγούδια τα οποία δεν κυκλοφόρησαν ποτέ.
Αυτή ήταν η αρχή μιας λαμπρής καριέρας, μιας καριέρας που σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι.
Γνώρισε τη φτώχεια και την βιοπάλη, γνώρισε την αγάπη και έμεινε σταθερός στις αξίες του, πάντα με επίκεντρο την οικογένεια.
«Ένα λαχείο είναι η ζωή, ας είναι κι αμορτί… Λουλούδια για τον χάροντα, μπουζούκι και κιθάρα, κι ένα ανοιχτό περίπτερο να πάρουμε τσιγάρα».

 

newsbomb

Η Μεγαλύτερη Συλλογή Πηγών Παγκοσμίως, για την Βουλγαρική καταγωγή των Σκοπιανών!!!!

ΨΑΧΝΕΤΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ?

ΜΗΝ ΚΟΥΡΑΖΕΣΤΕ! ΤΑ ΨΑΞΑΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ!

100 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ, ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΟΙ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΑΥΤΟΠΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ…

15Ο ΒΙΒΛΙΑ ΓΕΜΑΤΑ ΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ… ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΥΡΙΩΣ ΩΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΩΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ!!!

ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΥΤΟ ΥΛΙΚΟ ΕΧΕΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΤΟΜΩΝ ΑΠΟ ΤΟ HISTORY-OF-MACEDONIA.COM KAI ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ MACEDONIAONTHEWEB. ΑΞΙΖΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!

1. Modern writers about the Bulgarian origin of FYROMs Slavs – John Foster Fraser

2. Modern writers about the Bulgarian origin of FYROM slavs – Keith Brown

3. Modern writers about the Bulgarian origin of FYROMs Slavs – Francis Seymour Stevenson

4. Modern writers about the Bulgarian origin of FYROMs Slavs – William Miller

5. Modern writers about the Bulgarian origin of FYROMs Slavs – Kemal H. Karpat

6. Modern writers about the Bulgarian origin of FYROMs Slavs – Isaac Asimov

7. Modern writers about the Bulgarian origin of FYROM slavs – Ashmead-Bartlett Ellis

8. E. G. Ravenstein in 1877 – No “Macedonians” but Bulgarians

9. French consul in 1831: Macedonia consists of Greeks and Bulgarians

10. Foreign consuls about Macedonia in 1903

11. Linguist Vladimir I. Georgiev “Introduction to the History of the Indo-European Languages”

12. Linguist A. Vaillant, “Le probleme du Slave Macedonien”, 1938

13. Linguist Fr. Scholz, “Slavische Etymologie”, 1966

14. Encyclopedia of Language and Linguistics, 1994

15. Prof. Dr Ivan Kochev – Sofia University, newspaper “Kontinent” , 1997

16. Balkanologist Vladimir Sis about Slavic Macedonians

17. “Greece in evolution..”, 1910 by Abbott, G. F. (George Frederick)

18. The outgoing Turk : impressions of a journey through the western Balkans (1897)

19. A. H. E. Taylor, ‘Future of the Southern Slavs’, 1917

20. C.M. Woodhouse,The Struggle for Greece 1941-1949

Ἕνας φίλος ἦρθε ἀπόψε ἀπ’ τὰ παλιὰ

Ἔρχονται στιγμὲς ποὺ συχνὰ τὸ μυαλὸ γυρίζει στὰ παλιὰ ,ἔτσι συνέβη καὶ σ΄ἐμένα πρὶν ἀπὸ λίγο καὶ ἰδοὺ γιατί.

Ἔψαχνα στὸ διαδίκτυο νὰ βρῶ κάτι σχετικὸ γιὰ τὸν Νικηφόρο Βρεττάκο καὶ ἐκεῖ ἦλθε ἡ ἔκπληξη ,εἶδα τὸν παιδικό μου φίλο, τὸν  Κώστα ποὺ ἔχω νὰ τὸν ἰδῶ κάνα δυὸ χρόνια ,δηλαδὴ  ἔπεσα πάνω στὸ video πού σας παραθέτω καὶ στὸ ὁποῖο δίνει συνέντευξη στὸ Notospress .

Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ … ἀνακάλυψα καὶ τὸ Notospress  ,ἐπικοινώνησα μαζί τους καὶ θὰ σᾶς  παρουσιάζουμε –ἀναδημοσιεύουμε  ὅποια ἄρθρα των , νομίζουμε ὅτι θὰ σᾶς ἐνδιαφέρουν.

notospress

Λ Ο Γ Ι Α Κ Α Ρ Δ Ι Α Σ ! – Στην Αιώνια ΜΑΝΑ!

Από το ποιητικό «περιβόλι» της Ρένας Τζωράκη-Μανουκάκη

 -Πορτραίτο της κόρης της Κρήτης-

Γράφει ο Θεσσαλός Βάιος Φασούλας

Α`

Ταξιδεύοντας στη λεβεντογέννα Κρήτη που…,

«Είναι μια γής κατάμεσα του μελανού Πελάγου η Κρήτη.

η ώρια και παχειά κ’ η τριγυρολουσμένη. / Κατοίκους έχει αρίθμητους,

και χώρες ενενήντα. Κάθε λαός κ’ η γλώσσα του. / Ζούν Αχαιοί στον τόπο, ζούν νησιώτες Κρητικοί, παλληκαριάς ξεφτέρια, και Κύδωνες και Δωρικοί και Πελασγοί λεβέντες. / Κ’ είν’ η Κνωσό, χώρα τρανή, που ο Μίνωας του μεγάλου του Δία σύντροφος εννιά, κ’ εννιά κυβέρναε χρόνια»

(Από το: Οδύσσεια – Ραψωδία Τ’ Μετάφραση : Αργύρη Εφταλιώτη)

θα μείνουμε στο Ηράκλειο, γενέτειρα μύριων διάσημων Ελλήνων, ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών όπως και του Παγκόσμιου σκαπανέα του Λόγου Νίκου Καζαντζάκη με την αναφορά στον Γκρέκο που λέει:

«Γιατί το Φως είναι ένα, αδιαίρετο, / κι οπουδήποτε νικήσει ή νικηθεί,

νικάει και νικιέται και μέσα σου».

θα φτάσουμε στο τέλος του ταξιδιού μας κι εκεί θα μείνουμε, σε μια κόρη της Κρήτης, σε μια Ηρακλειώτισσα Μούσα, σε μια κοινωνική ανατόμο, εργάτρια και δραγάτισσα φορτωμένη με τα υψηλά ιδανικά των αξιών,των παραδόσεων και της φύλαξής τους, τη Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη, που σαν μια πνευματική κληρονόμος του Αθάνατου Λόγου, ακούραστα διανύει τα περβόλια της ποίησης σπέρνοντας με κέφι και τέχνη τους δικούς της καρπούς.

Πρόσφατα είχα τη χαρά και την τιμή να λάβω, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, την τρίτη (3η) κατά σειρά Ποιητική Συλλογή της Ρένας Τζωράκη-Μανουκάκη με αναφορά-αφιέρωμα στη Μάνα: «Λόγια Καρδιάς». Πρόκειται για έναν χωρίς αρχή και τέλος ύμνο προς τη μάνα, βγαλμένο απ’ τα μύχια της ψυχής και στολισμένο με ακριβά και ανάμικτα συναισθήματα δέους και αγάπης,σεβασμού, ανάμνησης και απέραντου πόνου προς την αθάνατη ψυχή της Μάνας.

Για όσους δεν γνωρίζουν την κόρη της λεβεντογέννας Κρήτης, ας μου επιτραπεί μια σύντομη αναφορά στο βιογραφικό της για να δούμε πως ο χαρακτηρισμός που της δίνει ο γράφων,«κόρη της Κρήτης», είναι συνυφασμένος με το χαρακτήρα της, την γραφίδα της και βεβαίως την προσωπικότητά της.

Λοιπόν, Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στα μέσα της δεκαετίας του χίλια εννιακόσια εξήντα, σε μια εποχή κακή, άσχημη και επισκιασμένη από κομματικές αντιπαραθέσεις, μίση και πάθη. Σπούδασε Νοσηλευτική, Ψυχολογία, Δημοσιογραφία, Αισθητική και τώρα είναι Δημοσιογράφος-Λογοτέχνης στο Ηράκλειο Κρήτης. Έργα της είναι μια Ποιητική Συλλογή με τίτλο, «Σκόρπιες σκέψεις, χαμένα όνειρα» 1984, την Ποιητική Συλλογή «Στοχασμοί», Ηράκλειο 2000, έναν Τουριστικό Οδηγό σε συνεργασία με το Δήμο Ηρακλείου υπό τον με τίτλο«Γνωρίστε το Ηράκλειο του 1990», το «ολόφρεσκο» ποιητικό Αφιέρωμα στη Μάνα, «Λόγια Καρδιάς» – Στην ΑιώνιαΜΑΝΑ!, και, απ’ ότι ακούω, στο ποιητικό της αβάκιο ετοιμάζει κι άλλο έργο.

Ασπρόμαυρος μονόλογος

Του Νίκου Λυγερού

Chaplin: Σήμερα σκέφτηκα για πρώτη φορά πως στην τελική κανείς δεν έχει ακούσει ποτέ τη φωνή του Αλήτη.

Βεβαίως τότε ήταν η εποχή του βουβού κινηματογράφου και υπάρχει δικαιολογία.

Η αλήθεια είναι άλλη.

Αλλά σε ποιoν να το πω δίχως να με περιγελάσουν;

Τώρα που πέθανε η σιωπή στον κινηματογράφο και υπάρχει τόσος θόρυβος πλέον πώς να μιλήσεις για την αθόρυβη σκέψη και τη σιωπηλή ανθρωπιά. Αν σκεφτώ όμως πόσος κόσμος δάκρυσε με τις πράξεις του και τις κινήσεις του, τότε δεν μπορώ να μην πω δύο λόγια.

Ο Αλήτης ήταν σιωπηλός για ν’ακούσει καλύτερα τον πόνο των άλλων και για να τους βοηθήσει με την συμπόνια του αλλά και τις αγκαλιές του. Αν ήξερες πόσο είχε ανάγκη ο κόσμος από αγκαλιές, θα έκλαιγες. Αλλά δεν ξέρεις και δεν μπορείς να το φανταστείς. Κοίτα γύρω σου όταν είσαι στη σκηνή, κοίτα το βλέμμα τους που περιμένουν την παραμικρή σου κίνηση προς αυτούς.

Αυτό είχε καταλάβει από την αρχή ο Αλήτης. Κι αν έτρεχε ήταν μόνο και μόνο για να προφτάσει ν’αγκαλιάσει περισσότερο κόσμο και παιδιά. Ναι, μικρά παιδιά που προσπαθούν να τον κρατήσουν μέσα τους, την ώρα που η κοινωνία τα έπιανε για να γίνουν πολίτες, οι οποίοι δεν θα αντιστεκόταν σε κανένα αυταρχικό σύστημα. Έτσι ήταν ο Αλήτης, ο επαναστάτης της φακής που ήθελε να ζήσει ελεύθερος ακόμα και εκεί που δεν υπήρχε πια ελευθερία, αλλά μόνο βία και γενοκτονία.

Ξέρω, ξέρω δεν είμαι αστείος, αλλά τι να κάνουμε όταν θυμάμαι τον Αλήτη μου έρχεται να χαμογελάσω βέβαια αλλά περισσότερο ακόμα να κλάψω και από χαρά, διότι μέσα στη καρδιά του είχα βάλει τόσο ανθρωπιά που ξεχείλιζε και λέρωνε όλους τους άλλους γύρω του. Έτσι τους καθάριζε από την βρωμιά την κοινωνική, του συστήματος που δεν έφευγε δίχως θυσίες.

Και τώρα μοιάζω με ηλίθιο που λέει ανισόρροπα λόγια. Δεν πειράζει μερικοί και μερικές θα με καταλάβουν. Τουλάχιστον όσοι άκουγαν τη σιωπή του Αλήτη, αλλά και τη συγκίνηση του όταν ανακαλύπτει την αγαπημένη του, την τυφλή που βλέπει επιτέλους. Κι αν είχε ένα τρύπιο παντελόνι δεν ήταν παρά μόνο για να σκορπά πιο εύκολα την χαρά που αγαπούν τόσο πολύ τα τριαντάφυλλα της ζωής μας.

Είδες δεν θα κλάψω ακόμα κι ας είμαι λυπημένος που σου λέω όλα αυτά. Και ξέρεις γιατί ; Διότι κατάλαβα πως και εσύ ακόμα και αν δεν λες λέξη μαζί μου, τον αγάπησες και θέλεις κι εσύ τώρα μια αγκαλιά. Την αγκαλιά μου!

Ἐὰν ὅμως ἦταν τσάμικος….

Ὄπερα σήμερα!
Ξέρω, δὲν σᾶς συνηθίζω σὲ τέτοια. Οὔτε ἐγὼ μὲ συνηθίζω.
Ἔχω διάφορα γοῦστα ἐπὶ τοῦ συγκεκριμένου, ποὺ ὅμως δὲν εἶναι τῆς παρούσης.

Ἔλαβα λοιπὸν πρὸ χθὲς ἀπὸ τὸν ἀγαπητό μου Δημήτρη τὸ παρακάτω ταινιάκι:

καὶ χαμογέλασα, διότι συνοδευόταν ἀπὸ ἕνα πολὺ χαριτωμένο σχόλιον:
Φιλονόη,
Δὲς τὸ βίντεο, σὲ παρακαλῶ, καὶ θὰ καταλάβης γιατί ἡ Ἑλλάδα ΔΕΝ εἶναι Εὐρώπη.
Δημήτρης

Μάλλιστα, σκέφθηκα. Ἐνδιαφέρουσα ἄποψις.
Σίγουρα μέσα σὲ αὐτὲς τὶς εἰκόνες ἀποκαλύπτονται πάρα πολλὰ γιὰ τοὺς λόγους ποὺ ΔΕΝ εἴμαστε Εὐρώπη! (Καὶ μεταξύ μας, πολὺ τὸ χαίρομαι!!!)

Προσέξτε τὰ πρόσωπά τους! Τὴν ἀγαλλίασιν! Τὴν εὐτυχία τους!
Γιατί; Διότι ἁπλῶς κάποιοι τραγουδοῦν ὄπερα! Δέν εἶναι πολύ ἀστεῖο;

Ξέρετε ποιά εἶναι ἡ συνολική εἰκόνα πού λαμβάνω;
Τό γενικότερον συμπέρασμα πού καταλήγω;

Δὲν γίνεται βρὲ παιδιὰ νὰ γίνουμε ἐμεῖς ἔτσι! Ἐμεῖς στὸ ἄκουσμα τοῦ μπάλου, τοῦ καλαματιανοῦ καὶ τοῦ τσάμικου πεταγόμαστε ἐπάνω!
Ἐμεῖς δὲν χρειαζόμαστε κάτι νὰ μᾶς ἡρεμῇ! Χρειαζόμαστε κάτι νὰ μᾶς ξεσηκώνῃ! Νὰ μᾶς ἀναγεννᾶ!
Ὁ χορός, τὸ τραγούδι, ἡ κίνησις γιὰ ἐμᾶς εἶναι τρόπος ἐκφράσεως! Δὲν μποροῦμε νὰ παραμένουμε στατικοὶ καὶ νὰ χαμογελᾶμε χαζοχαρούμενα! Ἐμεῖς θέλουμε τὴν συμμετοχή, τὴν ἀτομικὴ ἔκφρασιν! Δὲν ἤμασταν ΠΟΤΕ θεατὲς γιὰ νὰ γίνουμε τώρα!
Αὐτό θέλουν νά μᾶς κάνουν;

Γιὰ ἀκοῦστε κι αὐτό:

κι ἀποφασίστε.
Διότι στὸ ἄκουσμα καὶ μόνον τῆς ψαροπούλας τὰ πόδια μου ξεκίνησαν νὰ ἀναζητοῦν χῶρο γιὰ νὰ ἐκφραστοῦν! Μόνον τῆς ψαροπούλας!!!

Τὸ ἴδιο καὶ μὲ αὐτό:

Από τις πολιτιστικές-ιστορικές δραστηριότητες των Μαυρομματιανών, στη γενέτειρα του Αρχιστράτηγου Γ. Καραϊσκάκη

Γράφει ο Θεσσαλός Βάιος Φασούλας

Βάιος Φασούλας

Με χαρά έφτασε στα χέρια μου πρόσκληση να παραβρεθώ στην ημερίδα που διοργανώνεται στο Μαυρομμάτι στις 24/03/2012 με θέματα: «Η ιστορική σημασία της Σπηλιάς του Καραϊσκάκη και η αναγκαιότητα ανάδειξή της», Μελέτη για την «Ανάπλαση της Σπηλιάς Καραϊσκάκη» και άλλα τα οποία θα παρουσιάσουν ειδήμονες εισηγητές.

Συνδιοργανωτές σ’ αυτή τη σπουδαία από κάθε άποψη ημερίδα είναι ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μαυρομματίου «Ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ», η Δημοτική Κοινότητα Μαυρομματίου, ο Σύλλογος φίλοι της Ιστορίας Ν. Καρδίτσας και βεβαίως ο Καλλικρατικός Δήμος Μουζακίου του οποίου,ως Δήμος, θα πρέπει να επωμίζεταικαι το μεγαλύτεροβάροςαυτού του γιγαντιαίου ιστορικού κληρονομήματοςκαι όχι μόνο για την ημέρα της ημερίδας αλλά για την έκβαση της συνέχειας την οποία περιμένουμε αγωνιωδώς.

Από αυτή τη θέση θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μαυρομματίου «Ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ» και τουςσυνδιοργανωτέςγια την τιμή και θα προσπαθήσω να βρίσκομαι κοντά τους. Επί τη ευκαιρία θα ήθελα την προσοχή σας για μια σύντομη αναφορά για τις δραστηριότητες που αναπτύσσονται για την Ιστορική σημασία της Σπηλιάς του Καραϊσκάκη, την αναγκαιότητα ανάδειξή της και την Ανάπλαση της Σπηλιάςτου Καραϊσκάκη.

Πάντα με αυξημένο ενδιαφέρον, απεριόριστο δέος και σεβασμό λόγο του ιστορικού μεγέθους του αείμνηστου Αρχιστράτηγου Γ. Καραϊσκάκη, παρακολουθούμε τα ποικίλα συμπαρομαρτούντα-κληρονομιά για τους Μαυρομματιανούς και γενικότερα τους παροικούντες τηςγύρω περιοχής- που συχνά-πυκνά λαβαίνουν χώρα στη γενέτειρά του.Έτσι διατηρείται και φυλάσσεται όχι μόνο η τοπική Ιστορία-κληρονομιά που μας άφησε ο αρχιστράτηγος - αλλά γενικότερα οι αξίες και οι παραδόσεις της γενέτειράς του. Τυχεροί οι παροικούντες και άμεσοι κληρονόμοι-Πολίτες αυτού του μικρού χωριού και, κατά τη γνώμη του γράφοντα, δεν χρειάζεται να υπενθυμίζουμε τις υψηλές υποχρεώσεις τους έναντι αυτής της μεγάλης ιστορικήςπροσωπικότητας του Γ. Καραϊσκάκη και της γενέτειράς του, το Μαυρομμάτι, που αποτελείσημείο παλλαϊκής αναφοράς.

Γνωρίζουμε τις επίπονες και επίμονες δραστηριότητες του ΠολιτιστικούΣυλλόγου Μαυρομματίου «Ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ» και της Δημοτικής Κοινότητας Μαυρομματίουγια όλες τις προσπάθειες που καταβάλουνκαι ας μου επιτραπεί να εξάρω το θαυμασμό και έπαινό μου.

ΣΥΝΤΡΙΜΜΑ Η ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ

Του προσώπου σου με φόβισε, τα μάλα,

η φορεσιά του.

Ως και το χαμογέλιο σου,

φυλακισμένο της άνοιξης αηδόνι φάνταζε μες το ρούχο

το παγερό που του φόρεσες.

Κι ενώ οι ραφές ξηλώνονταικαι λιώνει απ’ τ’ αγιάζι

των χωρισμών και των σιωπώνπου θλίψη μελωδούν,

η ψυχή σου,

κι ο φλοίσβος της αναπνοής σου

στοιχειώνει τον παφλασμό των αναμνήσεων του γέλιου σου –

κελαρυστό κι αληθινό κι ανέμελο,το γέλιο σου ως ήταν –

κι από τα τόσα “σ’ αγαπώ”

κι απ’ τις “αιώνιες” υποσχέσεις, προσευχές αγάπης

που ψιθύριζαν τα χείλη σου – άραγε και η καρδιά σου;

Ω, πώς κατρακυλά τώρα η ψυχή μου,

στις βουβές απουσίες της μελωδίας του ανέμου,

σαν θροΐζει την ξεχασμένη κι άδεια τώρα

τοτινή φορεσιά του χαμογέλιου σου.

Τώρα, όμως, τώρα… Αυτά τα λόγια σου!…

Πετρωμένες νιφάδες αφανισμούμες σε παγερό λιοπύρι,

στο σκοτάδι της απουσίας σου, ενώ είσαι δω.

Σε φωνάζωμε τους ματωμένους χτύπους της καρδιάς μου,

μα δεν ακούς το ρίγος της σιωπής μου! Δεν ακούς!

Στο γκρεμισμένο τώρα θησαυροφυλάκιοτης συντυχιάς μας

δεν ακούς που αντίλαλος είμαι

των παλιών σου έντοκων καταθέσεων…

Τώρα, ω! Τώρα…

Την έσχατη στάχτη θα πιω του πόνου

στην άνυδρη πηγή του αλλοτινού μας έρωτα.

Σύντριμμα η αγάπη σου για μένα·

κι’ εγώ, ενεός!

Ιωάννης Παναγάκος

Τιμητική Διάκριση στον 7ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό

της Λογοτεχνικής – Συγγραφικής Ομάδας «ΙΔΕΟΠΝΟΟΝ»

και των περιοδικών «ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ» και «iamvosart»

16 Μαρτίου 2012.

Η σύγχρονη λεηλασία της Αρχαίας Σπάρτης

Από τους πιο γνωστούς αρχαιοθήρες, τους πιο επικίνδυνους βανδάλους των ελληνικών αρχαιοτήτων, είναι ο Γάλλος Αββάς Φουρμόντ. Γεννημένος το 1690, αφού διδάχθηκε την ελληνική, την εβραϊκή και τη συριακή γλώσσα, το 1720 χειροτονήθηκε κληρικός και στη συνέχεια έγινε καθηγητής της συριακής στο γαλλικό κολλέγιο και διερμηνέας στη Βασιλική Βιβλιοθήκη. Τέλος, το 1724 κατάφερε να ανακηρυχθεί μέλος της Ακαδημίας Επιγραφών και Καλών Τεχνών.

Τον Φεβρουάριο του 1729, συνοδευόμενος από τον ανηψιό του, ο Φουρμόντ έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και εφοδιάστηκε με φιρμάνι του Σουλτάνου Αχμέτ Γ’, με το οποίο αποκτούσε το δικαίωμα να ερευνήσει και να μελετήσει όσους αρχαιολογικούς χώρους ήθελε στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τον Φουρμόντ έστελνε στην ανατολή ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΕ’, με την εντολή να συλλέξει βυζαντινά χειρόγραφα και άλλες αρχαιότητες, που θα ήταν εύκολο να μεταφερθούν στο Παρίσι.

Πρώτος σταθμός του Γάλλου ιερωμένου στην Ελλάδα υπήρξε η Αθήνα, όπου έμεινε πέντε μέρες. Έπειτα πήγε στην Πελοπόννησο. Ο Μοριάς την εποχή εκείνη ταλανιζόταν από την πανούκλα, που προξενούσε μεγάλο θανατικό. Αφού «ερεύνησε» και ξεσήκωσε ό,τι μπορούσε από την Κορινθία, την Αργολίδα, την Αρκαδία και την Αχαΐα, κατέληξε στη Μεσσηνία. Από την Καλαμάτα, όπου έφτασε τον Μάρτιο του 1730, έγραψε ένα γράμμα προς τους προκρίτους της γειτονικής Ζαρνάτας της Μάνης και τους ρωτούσε αν μπορούσε να επισκεφθεί τη χώρα τους. Για να επισκεφθεί άλλες τουρκοκρατούμενες περιοχές, Ο Γάλλος Αββάς δε χρειαζόταν άδεια, γιατί ήταν εφοδιασμένος με σουλτανικό φιρμάνι, το οποίο του εξασφάλιζε κάθε ελευθερία και προστασία. Αλλά επειδή η Μάνη ήταν και τότε, όπως και πάντοτε, αυτοδιοικούμενη, όφειλε να ζητήσει από τους Μανιάτες καπεταναίους την άδεια για να επισκεφθεί την πατρίδα τους.

Σε πέντε ημέρες πήρε απάντηση από τους καπεταναίους της Ζαρνάτας και τους ηγουμένους των γειτονικών μοναστηριών, ότι ήταν ευπρόσδεκτος στην περιοχή τους. Έτσι με τη συνοδεία ντόπιων ενόπλων έφτασε στην Ζαρνάτα, αφού κατά τη διαδρομή μελέτησε και αντέγραψε μερικές αρχαίες επιγραφές. Για τους κατοίκους έγραψε το 1730 από την Σπάρτη προς τον Γάλλο πρόξενο στην Αθήνα Γάσπαρη, ότι είναι μεν φτωχοί αλλά διακρίνονται από το θάρρος, το πνεύμα και τη λεπτότητα. Από την Ζαρνάτα δεν προχώρησε στα ενδότερα της Μάνης, γιατί όπως γράφει: «οι κάτοικοι της μέσα Μάνης ευρίσκονται διαρκώς εις πόλεμον, πότε με τους Τούρκους πότε αναμεταξύ των, ότι οι παπάδες, οι μοναχοί και οι Επίσκοποι ακόμη περιφέρονται ένοπλοι και ότι οι γυναίκες της Μάνης φέρουν πιστόλες. Οι Μανιάτες είναι λαός άγριος, αλλά έχει αγάπη προς την ελευθερίαν και μόνος του πόθος είναι η απόκτησις ωραίων όπλων.»

Αφού γύρισε στην Καλαμάτα έφτασε μέσω Μεγαλοπόλεως στον Μυστρά, όπου οι δημογέροντες τον υποδέχτηκαν φιλοφρονέστατα. Ο Γάλλος κληρικός «με τον Παυσανία στο χέρι» αναζητούσε στην περιοχή της Λακεδαίμονος τα ερείπια της αρχαίας Σπάρτης και των άλλων σημαντικών πόλεων της Λακωνίας. Τις πρώτες μέρες της παραμονής του στον Μυστρά ο ανηψιός του, που τον βοηθούσε στις έρευνές του, ανακάλυψε εντοιχισμένα στο μεσαιωνικό τείχος ενεπίγραφα αρχαία βάθρα. Αμέσως, με δέκα εργάτες, τα «ξήλωσε» από την αρχική τους θέση. Έπειτα βρέθηκαν στο τείχος των Παλαιολόγων είκοσι ακόμη κομμάτια ενεπίγραφων λίθων, που είχαν την ίδια με τα προηγούμενα τύχη. Αμέσως ο Φουρμόντ προσέλαβε άλλους πενήντα εργάτες.

Επί 53 συνεχώς μέρες δε, άφησε στην κυριολεξία «λίθον επί λίθου» στον Μυστρά, στην Σπάρτη και στις Αμύκλες. Ο Φουρμόντ κατεδαφίζοντας και ανασκάπτοντας αποκάλυψε 300 επιγραφές τις οποίες αντέγραψε, και διάφορα ανάγλυφα, αναθήματα και μικροτεχνήματα, τα οποία αποκόμισε στην πατρίδα του. Η κατεδάφιση των μεσαιωνικών τειχών του Μυστρά και η ανασκαφή των αρχαίων μνημείων και τάφων της Σπάρτης, γενόμενη από τον Φουρμόντ, δυσχεραίνει πολύ την αρχαιολογική έρευνα στη Σπάρτη, όταν μετά από δύο περίπου αιώνες η έρευνα αυτή επιχειρήθηκε από την επιστήμη.

Στην Σπάρτη, το καταστροφικό έργο του Γάλλου αρχαιοκάπηλου εκδηλώθηκε με ιδιαίτερη βαρβαρότητα. Το εκπληκτικό είναι ότι ο Φουρμόντ καυχιέται για τους βανδαλισμούς αυτούς: «Τα ισοπέδωσα όλα, τα ξεθεμελίωσα όλα» έγραφε τον Απρίλιο του 1730 προς το φίλο του Φρενέ, «Από την μεγάλη αυτή πολιτεία (την Σπάρτη), δεν απόμεινε λίθος επί λίθου. Εδώ και ένα μήνα συνεργεία από τριάντα και μερικές φορές σαράντα ή εξήντα εργάτες γκρεμίζουν, καταστρέφουν, εξολοθρεύουν τη Σπάρτη. Ο βρόντος από το γκρέμισμα των τειχών, το κατακύλισμα των λίθων ως τις όχθες του Ευρώτα, ακούγεται όχι μονάχα στη Λακωνία αλλά και σ’ ολόκληρο τον Μοριά και παραπέρα ακόμη. Τούρκοι, Εβραίοι, Έλληνες έρχονται να δουν από πενήντα λεύγες μακριά. Αλλά το μόνο που αντικρύζουν είναι χιλιάδες ενεπίγραφα μάρμαρα.

Μια μέρα ο ανηψιός μου, που επιστατούσε στις εργασίες, βρήκε μια ντουζίνα μάρμαρα, τα καλύτερα του κόσμου, γεμάτα επιγραφές. Έστειλε αμέσως να με πληροφορήσει, φροντίζοντας στο δρόμο να το διαλαλήσει σε όλη την περιοχή. Σε λίγο έφτασε στην Σπάρτη όλος ο Μυστράς. Αυτή τη στιγμή μόνον τέσσερις πύργοι απομένουν όρθιοι… Για να είμαι ειλικρινής, απορώ κι εγώ με αυτή την εκστρατεία. Από όσα έχω διαβάσει κανείς δε σκέφτηκε ως τώρα να ξεθεμελιώσει πολιτείες ολόκληρες…»

Αλλά η επιστολή αυτή έχει και συνέχεια: «Δεν θέλω να αφήσω λίθο επί λίθου. Δεν ξέρω κύριε και αγαπητέ φίλε αν υπάρχει στον κόσμο πράγμα ικανό να δοξάσει μια αποστολή περισσότερο από του να σκορπίσεις στους ανέμους τη στάχτη του Αγησιλάου, από το να ανακαλύψεις τα ονόματα των εφόρων, των γυμνασιαρχών, αγορανόμων, φιλοσόφων, γιατρών, ποιητών, ρητόρων, διάσημων γυναικών, ψηφίσματα της Γερουσίας, τους νόμους του Λυκούργου. Οι Αμύκλες είναι πολύ κοντά για να τις παραμελήσω. Έστειλα εργάτες και γκρέμισαν τα λείψανα του περίφημου ναού του Απόλλωνα.

Φανταστείτε τη χαρά μου, αλλά θα ήταν μεγαλύτερη αν είχα λίγη άνεση χρόνου. Υπάρχουν ακόμη η Μαντινεία, η Στύμφαλος, το Παλλάδιον, η Τεγέα και κυρίως η Νεμέα και η Ολυμπία. Θα άξιζε να τις φέρω άνω κάτω, απ’ τα θεμέλια ως την κορυφή. Έχω τη δύναμη να το κάνω. Απόκτησα μια οξυδέρκεια σ’ αυτού του είδους. Εγώ δε μοιάζω με αυτούς που τρέχουν από πόλη σε πόλη για να ιδούν. Θέλω να παίρνω χρήσιμα πράγματα.

Όταν θα καταστρέψω ολοκληρωτικά τη Σπάρτη και τις Αμύκλες, θα πάω στο Ναύπλιο για λίγη ανάπαυση. Από κει θα μπορέσω να μπαρκάρω για την επιστροφή στη Γαλλία. Τώρα είμαι απασχολημένος με την καταστροφή του ναού του Απόλλωνα στις Αμύκλες. Βρίσκω κάθε μέρα θαυμαστά πράγματα. Δεν μετανιώνω.»

Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 20 Απριλίου 1730, ο Φουρμόντ γράφοντας στον πρεσβευτή της Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη Βιλλενεβέ, δικαιολογεί τους βανδαλισμούς του στην Σπάρτη σαν εκδίκηση, από την κακή απέναντί του συμπεριφορά των Μανιατών: «Βρίσκομαι σε έναν φοβερό τόπο, στην περίφημη Μάνη. Κακός λαός κι είμαι ευτυχής που γλίτωσα. Έφυγα από την βάρβαρη πατρίδα τους χωρίς να αποκομίσω τίποτα αξιόλογο, τίποτα για να βγουν τουλάχιστον τα έξοδά μου. Για να ξεσπάσω, για να εκδικηθώ αυτό το σκυλολόι, ρίχτηκα πάνω στην αρχαία Σπάρτη. Δεν ήθελα να μείνει τίποτα από την πόλη που έκτισαν οι πρόγονοί τους. Την έσβησα, την ανασκάλεψα, την ξεθεμελίωσα, δεν έμεινε λίθος επί λίθου.

Και γιατί, θα ρωτήσει η εξοχότης σας, επέπεσα με τόση μανία πάνω σε αυτή την πόλη, ώστε να γίνει αγνώριστη πληρώνοντας τις αμαρτίες των απογόνων της; Έχω την τιμή να σας απαντήσω. Ήταν πολύ αρχαία και έκρυβε με φιλαργυρίαν πολλούς θησαυρούς. Αυτό δεν μπορούσα να το συγχωρέσω. Ως τώρα κανένας ταξιδιώτης δεν τόλμησε να τους αγγίξει. Οι Βενετοί, μ’ όλο που υπήρξαν κάποτε κυρίαρχοι αυτής της χώρας, τους σεβάστηκαν. Έκρινα πως δεν έπρεπε να τρέφω τέτοιο σεβασμό. Τη ισοπέδωσα λοιπόν με κάθε επισημότητα. Κι αυτό προκάλεσε το θαυμασμό των Τούρκων, ενώ οι Έλληνες λύσσαξαν και οι Εβραίοι έμειναν κατάπληκτοι. Είμαι ήσυχος, πολύ περισσότερο γιατί απόκτησα από το ταξίδι μου πράγματα ικανά να θαμπώσουν όλους τους σοφούς.

Ποιος θα φανταζόταν ποτέ ότι θα ήταν δυνατόν να βρεθεί ο τάφος του Αγησιλάου και του Λύσανδρου, των περίφημων βασιλιάδων της Σπάρτης; Ποιος θα φανταζόταν πως ύστερα από τόσους πολέμους, σεισμούς και άλλες θεομηνίες που αφάνισαν αυτή την πόλη, θα έβρισκα ακόμη θαυμαστά μάρμαρα που μας κάνουν γνωστούς όλους τους εφόρους, ρήτορες και άλλες προσωπικότητες, άγνωστες ως την τελευταία καταστροφή που έγινε από εμένα;

Βιβλία δεν υπάρχουν», συνεχίζει στην επιστολή του ο βάνδαλος. «Πολλοί δεν ξέρουν σ’ αυτή την χώρα ούτε να γράφουν, ούτε να διαβάζουν. Χρησιμοποιούν τα χειρόγραφα για φυσέκια. Κι αφού δεν υπάρχουν βιβλία φρόντισα για κάτι άλλο, ώστε το ταξίδι μου να ωφελήσει τα Γράμματα. Αφοσιώθηκα με τόσο ενθουσιασμό σ’ αυτό κι έδωσα τέτοια χτυπήματα, που ο αντίλαλός τους θα ακουστεί σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν γκρεμίζει κανείς δύο και τρεις πολιτείες χωρίς θόρυβο. Εγώ τις ξεθεμέλιωσα, ενώ οι παλαιότεροι περιηγητές έρχονταν μόνο για να τις βρουν.»

Αποκαλυπτικό για το ανεξήγητο μίσος που έτρεφε ο  Φουρμόντ προς την Σπάρτη και τα μέσα που χρησιμοποιούσε, είναι και η επιστολή του προς τον Καρδινάλιο Φλερύ. Του αναγγέλει ότι πήγε στην Λακωνία σε αναζήτηση παλαιών χειρογράφων. «Αλλά σεβασμιώτατε», γράφει σ’ αυτήν, «ο λαός, αυτά τα παιδιά της Λακεδαίμονος, δεν κράτησαν από τους προγόνους τους τίποτε άλλο από την αγάπη της ελευθερίας και την μανία του πολέμου. Το όνειρό τους είναι να αποκτήσουν όπλα. Τα βιβλία τα χρησιμοποιούν για τα φυσέκια τους…

Έριξα την θλίψη μου πάνω στην κυριότερη πόλη της περιοχής, την αρχαία Σπάρτη. Το βλέμμα μου έπεσε πάνω στα κτίσματα που κατά την γνώμη μου έκρυβαν θησαυρούς για τα Γράμματα. Ήταν κίονες, ανάβαθρα, ενεπίγραφες μετώπες. Ν’ αφήσω όλα αυτά σε άλλους (γιατί δεν είμαι εδώ ο μοναδικός ερευνητής), θα ήταν έλλειψη καλού γούστου, θα ήταν αδιαφορία για την τιμή του έθνους μου, θα σήμαινε πως είμαι ανάξιος να αντιληφθώ τις προθέσεις του βασιλιά μου και να εκπληρώσω τις διαταγές μου. Πρόκειται, όπως θα κατάλαβε η εξοχότης σας, για το καλό των Γραμμάτων.

Γι’ αυτό μίσθωσα εργάτες και κατέστρεψα ως τα θεμέλια τα λείψανα της υπέροχης αυτής πολιτείας, σε σημείο που να μην απομείνει λίθος επί λίθου. Μπορεί, σεβασμιώτατε, να καταντήσει σε λίγο ένας άγνωστος τόπος εγώ όμως έχω τον τρόπο να την αναστήσω στο πνεύμα των ανθρώπων, ακόμη και των πιο μακρινών γενεών, γιατί έχω καταρτίσει ολόκληρο κατάλογο των ιερέων και ιερειών της, των εφόρων, των αγορανόμων και των γυμνασίαρχων. Η καλή μου τύχη θέλησε να ανακαλύψω επιγραφές για πολλούς φιλοσόφους, ρήτορες, στρατηγούς, ποιητές, καλλιτέχνες, ακόμα και διάσημες γυναίκες, άγνωστες ως τώρα. Οι επιγραφές αυτές μας πληροφορούν ποιοι αυτοκράτορες ευεργέτησαν την πόλη, ποιοι ευλαβείς ιδιώτες έκτισαν ναούς, ποιοι από αλαζονεία χρηματοδοτούσαν δημόσια θεάματα.

Η ευσέβειά μου, σεβασμιώτατε, δεν έφτασε στο σημείο ν’ αφήσω στη γαλήνη, ούτε την τέφρα των βασιλιάδων. Σκόρπισα στον άνεμο την τέφρα του Αγησίλαου. Μπήκα στον τάφο του Λύσανδρου και ανακάλυψα τον τάφο του Ορέστη.»

Φαίνεται ότι η βουλιμία του Φουρμόντ να αφανίσει την πόλη του Λυκούργου, οφείλετο ως ένα σημείο και στην εδώ παρουσία και άλλων τυχοδιωκτών. Ο Γάλλος βάνδαλος αποκαλύπτει ότι στη Σπάρτη βρίσκονταν και άλλοι ερευνητές και ότι υπήρχε κίνδυνος να επωφεληθούν εκείνοι

«Οι Δίκαοι του Albert Camus »

This slideshow requires JavaScript.

Σας παρουσιάζουμε φωτογραφικό υλικό από την ομιλία του κυρίου Νίκου Λυγερού με θέμα «Οι Δίκαοι του Albert Camus»που πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαρτίου, στο Βοτανοποιείο – Τεϊοποιείο  «Παιώνια» στο Θησείο, Αθήνας.

Στην παρουσίαση και ανάλυση του θεατρικού έργου «Οι Δίκαιοι»  εντάχθηκαν επιλεκτικές σκηνές από το έργο, με συνοδεία πιάνου από τον Μπόντα Βαγγέλη.

Στο ρόλο της Ντόρας: Σβέτα Σταμπολίδου, της Μεγάλης Δούκισας: Ραπτοπούλου Όλγα, του Στεπάν:Μπόντας Βαγγέλης, του Καλιάγιεφ: Νίκος Λυγερός.

O Albert Camus δεν ήταν φτιαγμένος να γράφει για έναν εφήμερο χειμώνα. Ήταν ο συγγραφέας του αιωνίου θέρους. Εκείνος του οποίου το συγγραφικό έργο είναι φωτεινό όπως η αυγή, όμορφο όπως το λυκόφως. Όμως, από το 1905, ο Ivan Kaliayev είχε μια συνάντηση, πάνω σε τούτη τη γη, μαζί του. Και Οι Δίκαιοι εκφράζουν αυτή τη νοητική συνάντηση. Δίχως διανθίσματα, χωρίς περιττολογίες, ο Albert Camus περιορίζεται στο να περιγράφει την ουσία, από φόβο μήπως προδώσει αυτή τη χαμένη υπόθεση.

Αυτή την ομορφιά εις αναζήτησιν της αγνότητας, της οποίας ο συλλογισμός έμοιαζε παράλογος. Ιδού γιατί ο συγγραφέας του Μύθου τού Σισύφου δεν μπορούσε παρά να ενδιαφέρεται γι’ αυτή την επανάσταση για τη ζωή, αυτή την επανάσταση που έδωσε μια ευκαιρία στη ζωή. Επομένως, Οι Δίκαιοι δεν είναι μια δημιουργία εκ του μηδενός, ούτε και ένας ύμνος στον μηδενισμό. Αυτό το έργο είναι μια πνευματική ανασύνθεση της πραγματικότητας, μία ευαίσθητη επανεγγραφή της ιστορίας, εξ ου και η θέληση που ανυψώθηκε στον Albert Camus να καταστήσει αληθοφανές αυτό που είναι αλήθεια.

Οι Δίκαιοι, αυτές οι μεγάλες σκιές που υποστηρίζουν τον ήλιο τής δικαιοσύνης, είναι σαν κίονες ελληνικών ναών. Είναι σχεδιασμένοι με τρόπο ώστε οι νοητικές προβολές τους αναδύονται στο ανθρώπινο μάτι όπως είναι στην πραγματικότητα: αγνοί, ευθείς και άκαμπτοι. Έχοντες συνείδηση πως δεν μπορούν να στέκονται στο ύψος της ιδέας, παρά μόνο δια της θυσίας τους, εκπληρώνονται μέσα σε αυτή την ακραία σύλληψη.

Από αυτό το σύνολο απελευθερώνεται μία ανάγκη: εκείνη της κατανόησης του ανθρώπινου μέσα σε ό,τιέχει περισσότερο βάθος. Και μέσα σε τούτη την αμετάκλητη διαδικασία, μέσα από τον θεατράνθρωπο που αντιπροσωπεύει ο Albert Camus, αναδύεται η επανάσταση του πρώτου ανθρώπου, ο οποίος, χάρη στον θάνατό του, πετυχαίνει την αθανασία.ΟιΔίκαιοι του Albert Camus δεν είναι μόνο επαναστατημένοι ή ανυπότακτοι. Είναι προπαντός άνθρωποι οι οποίοι βιώνουν το αίσθημα της δικαιοσύνης.

Για να αντιληφθούμε το βάθος της προβληματικής του Camus, είναι αναγκαίο να αναδείξουμε τα νοητικά σχήματα της δικαιοσύνης μέσα στο πλαίσιο της ανθρωπότητας. Αυτή η δικαιοσύνη δεν είναι θεσμική, βασίζεται προπαντός στις αξίες και όχι στις αρχές. Δεν εξαρτάται από ένα τυποποιημένο και άκαμπτο σύστημα. Η δικαιοσύνη, αυτή η δικαιοσύνη αντιπροσωπεύει μία διαχρονικήν ομολογία.

Εξελίχθηκε με την ανθρωπότητα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό που ονομάζουμε θρησκεία. Με τον ίδιο το Χριστό έχει συσχετισθεί η έκφραση «ο δάσκαλος της δικαιοσύνης» και πιο γενικά συναντούμε συχνά τον όρο «τιμωρός» σεπολλούς πολιτισμούς με παραλλαγές όπως αυτήν του δίκαιου. Σε όλες τις περιπτώσεις, πρόκειται για ανθρώπους ικανούς να καταλήξουν σε μια απόφαση ακόμακαι πέρα από το νόμο.

Το παράδειγμα του Σολομώντα παραμένει ακόμα γνωστό μέχρι τις μέρες μας. Η παρέμβαση της νοημοσύνης σε αυτό το επίπεδο είναι απόλυτα χαρακτηριστική. Διότι αυτοί οι άνθρωποι δεν αρκούνται απλώς στο να εφαρμόσουν το νόμο. Δεν εισέρχονται στο πλαίσιο της λατινικής έκφρασης dura lex, sed lex.Γι’ αυτόν το λόγο, η ανθρώπινη πλευρά των αποφάσεών τους είναι χωρίς καμιάαμφιβολία η πιο σημαντική και ως εκ τούτου είναι αυτή που τους χαρακτηρίζει.Και παρατηρούμε ότι η νοημοσύνη είναι απαραίτητη για τη διαχείριση του συνόλουτων νόμων. Δηλαδή, ακόμα και σε ένα πιο τυποποιημένο πλαίσιο, είναι η νοημοσύνη που επιτρέπει στην ανθρωπότητα να αφήσει τα αποτυπώματά της επί της απόφασης.

Το πιο σημαντικό ακόμα, είναι και πάλι η νοημοσύνη που επιτρέπει να υπερπηδηθούν τα παράδοξα που δημιουργούνται από νόμους αντιφατικούς. Κατά συνέπεια, όταν οι νόμοι υπερβαίνονται, ο ίδιος ο άνθρωπος μέσω της νοημοσύνης του γίνεται δικαστής. Στην πραγματικότητα, διατηρεί αυτόν τον τίτλο δια παντός. Μόνο που το σύστημα προτιμά να θεσπίζει νόμους για να παραμένει ανεξάρτητο από την ανθρώπινη επίδραση.

Στο πλαίσιο του θεατρικού έργου του Albert Camus, τίθεται η προβληματική των ορίων όταν ξέρουμε και αποδεχόμαστε εκ των προτέρων ότι η μάχη είναι χαμένη. Η ανάγκη να αγωνιζόμαστε εναντίον της βαρβαρότητας ενός συστήματος που καταπιέζει την ανθρωπότητα, εμπερικλείει θυσίες. Όμως, πόσες και ποιες θυσίες μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος προκειμένου να φθάσει στο στόχο της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας; Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει ο Albert Camus.Μόνο που οι δίκαιοι είχαν ήδη δώσει την απάντηση το 1905.

Τα όρια υπάρχουν,όμως οι θυσίες είναι απόλυτα αναγκαίες. Χάρις σ’ αυτή την προβληματική,μπορούμε να διαβλέψουμε από τη μια πλευρά τη σημασία της ανθρωπότητας και από την άλλη την προστιθέμενη αξία που αντιπροσωπεύει σε σχέση με τον άνθρωπο. Μέσω τη θυσίας και της αντίστασης των ανθρώπων, για να εισχωρήσουμε στην έννοια του αισθήματος της δικαιοσύνης, διακρίνουμε τη δομή της κοινωνίας. Η δικαιοσύνη, με την έννοια που της αποδώσαμε προηγουμένως, είναι ένα νοητικό σχήμα του υπόβαθρου της ιδέας της ανθρωπότητας. Η κοινωνία στηρίζεται στο σύστημα των δικηγόρων. Ενώ η ανθρωπότητα δεν έχει νόημα παρά μέσω του έργου των δικαίων.

-Γιατί ανεβάσατε Τους Δίκαιους του Albert Camus;

-Γιατί το αντίθετο θα ήταν άδικο.

-Είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να δείξετε την ιδέα του παράλογου;

-Όχι βέβαια.

-Τότε ποιος είναι ο σκοπός σας;

-Ν’ αναδείξουμε τα ανθρώπινα όρια.

I AM GREEK AND I WANNA GO HOME

Αυτή είναι η φράση και το κεντρικό μήνυμα που αποστέλλεται παντού μέσο διαδικτύου, από την Ανεξάρτητη εθελοντική κίνηση με σκοπό την επιστροφή των Ελληνικών αρχαιοτήτων που παράνομα κρατούνται εκτος Ελλάδας.

Εμπνευστής και δημιουργός είναι ο Μουσικοσυνθέτης και φωτογράφος Ares Kalogeropoulos ο οποιος διαμένει και δραστηριοποιείται στο Oldenburg της Βόρειας Γερμανίας

Η Ανεξάρτητη αυτή κίνηση, απέκτησε χιλιάδες υποστηρικτές στο διαδίκτυο, μιας και ξεκίνησε μέσω Facebook, από το προσωπικό Προφίλ του Ares Καλογερόπουλος.

Το μήνυμα ” I AM GREEK AND Η WANNA GO HOME ” καθώς και η αισθητική ματια που συνοδεύει τις εικόνες, είναι δημιουργημένες ώστε να χτυπήσουν τις πόρτες του συναισθήματος εντός και εκτος Ελλάδας. Για αυτό το λόγο άλλωστε επικοινωνείται στην Αγγλική γλώσσα. Το δευτρο μήνυμα που συνοδεύει αυτήν την κινηση είναι ” Our Badget is our Love” που δηλώνει ξεκάθαρα πως απλώς και μονο με την αγάπη μας για την Ελλάδα και τον κοινό στόχο, μπορεί αυτή η κίνηση να επικοινωνηθεί, έξω από χρηματοδοτήσεις και κονδύλια στήριξης.

Η αγάπη μας και η εθελοντική μας εργασία για τον κοινό αυτόν Εθνικό στόχο είναι αρκετή και μάλιστα πιο ισχυρή από κάθε χρηματική υποστήριξη!

Υποστηρίξτε και εσείς αυτήν την μεγάλη και αγνή κίνηση που μας επιτρέπει να στεκόμαστε απέναντι στην ιστορία μας περήφανοι ως Έλληνες και ως πολίτες αυτού του κόσμου!

Απλώς κοινοποιήστε παντού αυτές τις εικόνες. Σε Ελλάδα και εξωτερικό. Να ακουστεί η φωνή μας!

Ας κάνουμε κάτι για το οποιο η Ιστορία θα μας κοίτα με το ποιο τρυφερό της βλέμμα.

Ευχαριστώ προσωπικά όλους σας μέσα από την καρδια μου!

 Ares Kalogeropoulos

This slideshow requires JavaScript.

Επιλογή:Μιχάλης Π.