Ν.Λυγερός – 559 χρόνια από την Άλωση, Αθήνα 29/5/12

Διάλεξη του Νίκου Λυγερού “Η ΑΟΖ και το μέλλον της Ελλάδας”

Κινδυνολογ​ία και ασχετοσύνη

Γράφει ο Νίκος Λυγερός ,στρατηγικός αναλυτής

Δεν φτάνει που βρισκόμαστε σε μια δύσκολη θέση, έχουμε και άσχετες κότες που κινδυνολογούν, για να δικαιολογήσουν την απραξία και την ανικανότητά τους τόσα χρόνια. Όχι μόνο δεν έδωσαν τίποτα στην Ελλάδα, αλλά προσπαθούν να προβάλουν τις φοβίες τους ως στίγμα της πραγματικότητας. Αν τις ακούσουμε, τότε θα πιστέψουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Η κινδυνολογία επηρεάζει μόνο αυτούς που δεν έχουν γνώσεις και αυτούς που θέλουν ν’ακούσουν σενάρια συνομοσιολογίας για να το χαρούν, δίνοντας εξηγήσεις στα πάντα.

Έχουμε πήξει με πολιτικούς και ειδικούς που έχουν ως ορίζοντα ένα κοτέτσι και προσπαθούν να βάλουν και τους ψηφοφόρους τους εκεί! Αυτή η εικόνα είναι η άμεση επίπτωση του ραγιαδισμού, που παραλύει κάθε κίνηση. Όμως ο ελληνισμός δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Αυτοί που μας φοβίζουν με το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση ποντάρουν απλώς στη βλακεία μας, διότι δεν έχουν κανένα επιχείρημα που στέκει. Έχουν βέβαια πιστούς και οπορτουνιστές που εκμεταλλεύονται την οικονομική κατάσταση και προσπαθούν να απενεργοποιήσουν και κάθε προσπάθεια εξόδου της κρίσης.

Βέβαια τα βρίσκουν σκούρα με τους μαχητές της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και θέλουν μάταια να προλάβουν την αποτελεσματική απόφαση της επόμενης κυβέρνησης. Όμως σε αυτό το παίγνιο δεν θα κερδίσουν, διότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από τέτοιες αποφάσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να ενισχύσει το ίδιο της το πλαίσιο ως μεγαλύτερη ΑΟΖ σε παγκόσμιο επίπεδο. Απλώς η κινδυνολογία πιέζει και την μιζέρια της σκέψης. Όταν κάποιος πιστεύει δίχως επιστημονική αντίρρηση όλα όσα του λένε για τους κινδύνους της χώρας μας, είναι άξιος της μοίρας του και δεν υπάρχει λόγος ν’ ασχοληθούμε μαζί του, διότι δεν θα γίνει ποτέ μαχητής, στην καλύτερη περίπτωση θα μετατραπεί σε θύμα.

Κατά συνέπεια, το θέμα μας είναι να ανασυγκροτήσουμε  τα δεδομένα και να αναδιπλώσουμε τις δυνάμεις μας, για να παλέψουμε ενάντια στα αληθινά προβλήματα και όχι στις οφθαλμαπάτες. Μπορεί η βλακεία να είναι αήττητη, αλλά η ασχετοσύνη παλεύεται με την απόκτηση γνώσεων. Όσοι έχουν φόβους και όχι φοβίες, ας διαβάσουν για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς , ειδικά για τη νομοθεσία της ευρωζώνης και βέβαια το Δίκαιο της Θάλασσας. Μετά από αυτές τις αναγνώσεις, ακόμα και οι πρώην άσχετοι θα αντιληφθούν ότι τους κορόιδευαν τόσο καιρό. Επιπλέον θα κατανοήσουν ότι το υπόβαθρο της Ελλάδας είναι απόλυτα θετικό λόγω της γεωγραφικής μας θέσης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αν επιπλέον διαβάσουν έρευνες από ξένους επιστήμονες όσον αφορά στα ευρωπαϊκά αποθέματα, τότε θα επινοήσουν ακόμα και από μόνοι τους την αναγκαιότητα της θέσπισης της ΑΟΖ. Σε πρώτη φάση θα εκνευρισθούν με τους κινδυνολόγους, αλλά μετά την εκτόνωσή τους θα μπορέσουν και αυτοί να παλέψουν για την πατρίδα μας και το λαό μας. Μόνο η ουσία είναι ικανή ν’ αντισταθεί στην εξουσία. Γι’ αυτό το λόγο η νοημοσύνη είναι τόσο επικίνδυνη για την κοινωνία. Δεν ακολουθεί  τις αυθαίρετες ιεραρχίες, αλλά μόνο τις ανοιχτές δομές της γνώσης. Όσοι μαθαίνουν, ξέρουν να παλεύουν.

Στρατηγική πολιτική

Γράφει ο Νίκος Λυγεςρός , στρτηγικός αναλυτής

Δεν χρειαζόμαστε τοπικές αντιπαραθέσεις, αλλά μια ολική αντιμετώπιση της κατάστασης. Δεν πρέπει να σπαταλήσουμε το ανθρώπινο δυναμικό μας σε κομματικές συγκρούσεις, αλλά να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητές μας σε πολλά επίπεδα και όχι μόνο πολιτικά. Το συμμαχικό πλαίσιο της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης υπάρχει και πρέπει να παίξουμε πάνω σε αυτό, αν θέλουμε να δώσουμε προοπτικές στην πατρίδα μας.

Ας ενεργοποιήσουμε την στρατηγική μας πολιτική προς αυτήν την κατεύθυνση,  έτσι ώστε να αντιληφθούν και τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι δεν πρόκειται να παραμείνουμε παθητικοί με την οικονομική κατάσταση που καταπιέζει το λαό μας. Ο ελληνισμός δεν είναι φτιαγμένος για να κάθεται, αλλά για να προσφέρει και στους άλλους λαούς. Οι δυσκολίες που έχουμε τώρα μπορούν να ξεπεραστούν αποτελεσματικά με την απόδοση της ΑΟΖ, ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Διότι με την στρατηγική μας κίνηση δεν θα βοηθήσουμε μόνο την πατρίδα μας, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο προβληματισμός του χρέους δεν είναι ένα μη επιλύσιμο πρόβλημα, απλώς πρέπει ν’ ασχοληθούμε δυναμικά. Δεν αρκεί να μοιρολογούμε και να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον, διότι δεν αλλάζει τίποτα. Η έννοια του απεχθούς χρέους έφερε το διπλωματικό κούρεμα. Όμως ακόμα και διαπραγματεύσεις, για να τροποποιηθεί ή απλώς να μειωθεί, ή ακόμα και να ακυρωθεί, δεν επαρκούν.

Χρειαζόμαστε ανάπτυξη και ο απλός μηδενισμός του χρέους δεν μπορεί να την προσφέρει. Δεν αρκεί να σβήσουμε το χρέος ή να θεωρούμε ότι δεν υπάρχει, πρέπει να δρομολογήσουμε και άλλες μεθόδους που θα έχουν ως επίπτωση όχι μόνο την εξαφάνιση του χρέους, μα και στρατηγικές επενδύσεις. Ο κεντρικός κορμός της όλης προσπάθειας είναι ακριβώς η ΑΟΖ. Στη συνέχεια, και άμεσα μάλιστα, θα αλλάξει η αντιμετώπιση των άλλων και βέβαια η αξιολόγησή μας από τους ξένους οίκους που προς το παρόν πιέζουν μόνο προς την αρνητική κατεύθυνση.

Με τον πλούτο των κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου έχουν προβλήματα στρατηγικής ακόμα και οι εφοπλιστές. Τα μεγέθη είναι τόσο μεγάλα που απαιτούν αλλαγές στη συνηθισμένη νοοτροπία. Το φυσικό αέριο σε μορφή αερίου ή ηλεκτρικού ρεύματος μέσω των ναυτιλιακών συστημάτων ή του EuroAsia Interconnector, θα βρίσκεται σύντομα στην περιοχή, θέλουν δεν θέλουν, οι εχθροί της ΑΟΖ. Κατά συνέπεια η αλλαγή φάσης είναι αναπόφευκτη.

Το σημαντικό όμως είναι να είμαστε σε αυτό το πλαίσιο με δυναμική. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με στρατηγική πολιτική που δεν εξαρτάται από κομματικούς μηχανισμούς, αλλά που έχει όντως  εμβέλεια εθνική! Έχουμε όλες τις προδιαγραφές για να πετύχουμε το στόχο μας, διότι το όραμα της ΑΟΖ υποστηρίζεται από μια μετα-στρατηγική που παράγει την ικανή στρατηγική για την επίλυση των απαιτήσεων που υπάρχουν. Σε αυτή τη βάση έχει νόημα να παλέψουμε, διότι είναι επί της ουσίας.

Ενώ οι άλλες διαμάχες είναι μόνο για το φαίνεσθαι, δίχως καμία αληθινή και αποτελεσματική επίπτωση για την πατρίδα μας. Αν το αντιληφθούμε όλοι αυτό, τότε θα ξέρουμε πια τη σημασία επί του πρακτέου, ποιος είναι ο ρόλος μας στον αγώνα της ΑΟΖ. Η ουσία είναι μια:  η Ελλάδα θέλει ΑΟΖ. Ας γίνει τώρα με μας !

ΑΟΖ και συμμαχικό πλαίσιο

Γράφει ο Νίκος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Για να ξεπεράσουμε τις εσωτερικές μας δυσκολίες είναι απαραίτητο να βρούμε ένα συμμαχικό πλαίσιο, το οποίο να είναι υπερκομματικό. Αν ενταχθούμε σε μια εσωτερική διαμάχη, για να κερδίσουμε απλώς ποσοστά, το πιο πιθανό είναι να βρεθούμε σε μία κατάσταση ανάλογη με την προηγούμενη. Οι εκλογές, που είναι εκ φύσης ανταγωνιστικές, δεν μπορούν να παραμείνουν σε αυτό το επίπεδο. Το πρόβλημά μας δεν είναι απλώς η οικονομία, η διαφθορά, κλπ. Αυτά υπάρχουν πάντα σε κάθε κοινωνία που δίνει σημασία μόνο στο παρόν.

Το αληθινό πρόβλημα, είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες δεν βλέπουν μέλλον, διότι όλοι οι θεσμοί τους αναγκάζουν να ξεχάσουν το παρελθόν τους. Σπάνιοι είναι αυτοί που αντιστέκονται και αυτό οφείλεται στα οράματά τους. Όποιος δεν έχει όραμα, δεν λειτουργεί στρατηγικά και αντιμετωπίζει αποκλειστικά την καθημερινότητα. Έχει την εντύπωση ότι δεν έχει επιλογές και ότι η ζωή του είναι απλώς ένας μονόδρομος και προσπαθεί μέσω ενός κόμματος να τα καταφέρει λίγο καλύτερα.

Με το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης έχουν αλλάξει τα δεδομένα της καθημερινότητας. Πρώτα απ’ όλα υπάρχει ένα μέτωπο, μια ομάδα κρούσης που θέλει να θεσπίσει την ΑΟΖ ακόμα και αν υπάρχουν εχθροί με μεγάλα συμφέροντα που θέλουν την πατρίδα μας στη μιζέρια. Ύστερα υπάρχουν πολλοί αδιάφοροι που δεν κατανοούν ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της όλης προσπάθειας.

Και βέβαια υπάρχουν και οι εχθροί του φυσικού αερίου, του πετρελαίου, που θέλουν να λειτουργήσουν με εισαγωγές δίχως να αναπτυχθεί η πατρίδα μας. Είναι η πρώτη φορά που στην πολιτική ατζέντα εντάσσεται ένας προβληματισμός τόσο μεγάλης εμβέλειας. Και δεν έχει σχέση με το θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και του ευρώ, αφού είναι ξεκάθαρο ότι και τα δύο τα έχει αποκτήσει και κατακτήσει η πατρίδα μας.

Ενώ η ελληνική ΑΟΖ δεν υπάρχει ακόμα. Δεν είναι ένα σχέδιο, κι αν ήταν, ξέρουμε να αντισταθούμε και σε αυτό. Είναι ένα οικοδόμημα, μια ανοιχτή δομή που προσφέρει πολλαπλές δυνατότητες. Σε αυτές τις εκλογές δεν αποφασίζουμε μόνο για το παρόν, αλλά και για το μέλλον. Η ΑΟΖ δεν είναι απλώς μια μεγάλη ιδέα, είναι μια νέα σκακιέρα. Δεν θα είμαστε πια, οι μικροί παίκτες της Μεσογείου που προσπαθούν να επιβιώσουν χάρη στις μεγάλες δυνάμεις, όπου και να βρίσκονται αυτές. Με την ΑΟΖ, η οντότητά μας αποκτά εμβέλεια και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει στο εξωτερικό.

Έχουμε τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ της Μεσογείου, αλλά επιπλέον η Ανατολική Μεσόγειος, όπως το αποδεικνύει ήδη η Κύπρος και το Ισραήλ, είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές του κόσμου όσον αφορά στο ενεργειακό της υπέδαφος. Μπορεί να έχουμε μερικούς πολιτικούς που δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμα, αλλά είναι απλά θέμα χρόνου!

Δίχως την ΑΟΖ ασχολούμαστε με τοπικές λεπτομέρειες που δεν μπορούν να λύσουν κανένα πρόβλημα σοβαρό. Πρέπει οι πολιτικοί μας να επικεντρωθούν σε αυτό το θέμα και ο πιο εύκολος τρόπος είναι να τους επιλέξουμε εμείς, για να δράσουν άμεσα και αποτελεσματικά για όλη την πατρίδα μας.

ΠΟΙΟ ΕΘΝΟΣ ΝΑ ΛΥΠΑΣΤΕ

«Το Έθνος να λυπάστε, αν …. φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.

 Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι από τη σοδειά του.

 Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το Έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.

Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μεσ’ τα ερείπια του.

Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το Έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο και μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

[Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ, Χαλίλ Γκιμπράν, 1923]

Φωτογραφία

thalamofilakas (η.τ)

Άρθρο-σοκ από Γερμανία:”Στο Βερολίνο συζητούν πραξικόπημα ακόμη και ένοπλη επέμβαση στην Ελλάδα’!

 Το αποκαλυπτικό άρθρο προέρχεται από την ιστοσελίδα German Foreign Policy.Όπως αναφέρει ο συντάκτης-μεταφραστής στο εισαγωγικό του σημείωμα
είναι μια ειδησεογραφική ιστοσελίδα η οποία με την συνεργασία Γερμανών προοδευτικών δημοσιογράφων και Ακαδημαϊκών αποτελεί,όπως λέει, ένα ¨Παρατηρητήριο –  Συστηματικής Παρακολούθησης των διαχρονικών αποικιοκρατικών – ιμπεριαλιστικών στόχων της Εξωτερικής Πολιτικής της Γερμανίας από το 1870 ( 2ο Ράιχ ) μέχρι σήμερα¨.

“Από την πρώτη στιγμή το “G.F.P.” κατήγγειλε την αποικιοκρατική πολιτική της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα με αφορμή την δρομολογούμενη οικονομική κρίση που ¨ξέσπασε ξαφνικά¨ το 2009″,γράφουν.

Το άρθρο αναφέρεται στα μαύρα – Γερμανικά – σενάρια¨ για την Ελλάδα και εξηγεί γιατί  οι φήμες για πραξικόπημα που πάντα ακούγονται από το εξωτερικό δεν είναι και τόσο τυχαίες.Στο άρθρο γίνεται λόγος για πραγματικά εφιαλτικά σενάρια που έχουν να κάνουν ακόμη και με αποστολή ένοπλης επέμβασης στην Ελλάδα και γίνεται άμεση σύνδεση με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης που έφερε το Χίτλερ στην εξουσία.Το περιεχόμενο του άρθρου είναι πραγματικά ανατριχιαστικό!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η Αξία της Δημοκρατίας , Η Γερμανία συζητά για σενάρια βίας στην Ελλάδα 

ΑΘΗΝΑ – ΒΕΡΟΛΙΝΟ ( Αποκλειστικό ρεπορτάζ του “G.F.P.” ) .

Μπροστά στην διεξαγωγή των νέων εκλογών στην Ελλάδα η άρχουσα τάξη της Γερμανίας (deutsche Eliten ) εξετάζει διάφορα σενάρια βίαιων παρεμβάσεων , ώστε να εξασφαλιστεί ο παραπέρα έλεγχος της Αθήνας.

Μεταξύ άλλων συζητιούνται η εγκαθίδρυση – δημιουργία ενός Προτεκτοράτου ( Αποικιακό καθεστώς προστασίας ) , όπως επίσης την πιθανότητα ενός Στρατιωτικού Πραξικόπημα ( Putsch ) και την αποστολή Στρατιωτικών ¨Ειρηνευτικών¨ Δυνάμεων (Schutztruppen ) σε αυτή την χώρα της Νότιο-Ανατολικής Ευρώπης. ¨

Προτεκτοράτο/ Αποικία 

Η άρχουσα τάξη της Γερμανίας , εκείνες οι ηγετικές της   Ελίτ οι οποίες δεν θέλουν να λάβουν υπόψη τους τις προτεινόμενες αλλαγές από τον  P. Krugman και πολλούς άλλους ( εκτός Γερμανίας ) ειδικούς επί των οικονομικών ζητημάτων  , προχωρά ακάθεκτη στην συζήτηση και εξέταση ¨εναλλακτικών σεναρίων βίας¨ για τη λύση του ελληνικού προβλήματος.

Στις αρχές του  μήνα ο διευθυντής του γνωστού ¨Ινστιτούτου Παγκόσμιας Οικονομίας¨ του Αμβούργου , Thomas Straubhaar , δημοσίευσε άρθρο σε μια εφημερίδα με το οποίο ζητούσε να τεθεί η Ελλάδα υπό καθεστώς Κηδεμονίας ( Προτεκτοράτου ) και μάλιστα αυτό να γίνει ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Σύμφωνα με αυτές τις δυνάμεις η Ελλάδα σαν χώρα είναι ένα ¨αποτυχημένο-ανίκανο κράτος¨ ( σημείωση συντάκτη μεταφραστή : ”failed state” ,  , τό οποίο ¨δεν είναι σε θέση να κάνει από μόνο του μια νέα αρχή ¨ . Η Αθήνα χρειάζεται υποστήριξη για την δημιουργία αποτελεσματικών κρατικών δομών¨

Γι ΄αυτούς τους λόγους θα πρέπει να μετατραπεί το Ελληνικό “failed state” σε ένα ¨Ευρωπαϊκό Προτεκτοράτο¨ . ¨Απέναντι σε αυτό το καθήκον καλείται ν΄ανταποκριθεί η Ε.Ε.¨,  δηλώνει ο κ. Straubhaar .

Απόσπασμα :

¨ Η Ε.Ε. θα έπρεπε να υποστηρίξει την Ελλάδα στον εκσυγχρονισμό των κρατικών της δομών σε όλα τα επίπεδα , κυρίως να την ενισχύσει με υπαλλήλους στην δημόσια διοίκηση , εφοριακούς και διαχειριστές ταμειακών υπηρεσιών¨ . 

Από τις εσωτερικές τριβές στην εθνική στρατηγική

Γράφει ο Νικος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Οι εσωτερικές τριβές είναι μόνο για τα κόμματα και τις παρατάξεις, αφήνουν αδιάφορη την πατρίδα. Έχουν νόημα μόνο για τους μικροπολιτικούς που δεν έχουν άλλη εμβέλεια να κάνουν τίποτα παραπάνω κι ο μοναδικός τους στόχος είναι οι εκλογές.

Αν οι ψηφοφόροι πέσουν στην παγίδα τους, τότε δεν πρέπει να περιμένουν τίποτα. Η ανάδειξη των εσωτερικών τριβών σε εθνικά θέματα, είναι γελοίες για όσους ασχολούνται με την στρατηγική.

Επιπλέον, η Ελλάδα έχει αρκετά προβλήματα να λύσει για να τους κάνει τη χάρη να ασχοληθεί με τέτοιες μικρότητες. Αν ένας βουλευτής, αν ένας υπουργός, αν ένας πρωθυπουργός δεν συνειδητοποιήσει ότι είναι ένας υπηρέτης της πατρίδας, τότε δεν τον έχουμε ανάγκη. Μπορεί να γίνει και πολιτικός αλλού, όπου δεν υπάρχουν αληθινά προβλήματα να επιλυθούν με στρατηγική.

Εμείς όμως πρέπει να επικεντρωθούμε στην εθνική στρατηγική. Εκεί έχει νόημα η μαχητικότητα. Και πρέπει να ξέρουν ακριβώς τις θέσεις μας και οι ένοπλες δυνάμεις, αλλιώς εκφυλίζονται, διότι δεν έχουν στόχους. Μια πολιτική δίχως εθνική στρατηγική, δεν είναι καταδικασμένη, αλλά καταδικαστέα, διότι καταστρέφει τα δομικά μας στοιχεία.

Το κριτήριο της εθνικής στρατηγικής είναι απλό και ξεκάθαρο. Όσοι κάνουν εκπτώσεις πάνω σε αυτό το θέμα, είναι λόγω της ανικανότητάς τους να το διεκπεραιώσουν. Δεν έχουν υπόβαθρο και προτιμούν να πουν ότι δεν αξίζει το θέμα. Αυτοί είναι πολλοί βέβαια, αλλά η πατρίδα είναι μία. Αν δεν κατέχουν βασικά στοιχεία την υψηλής στρατηγικής, δεν είναι ανάγκη να μας κουράζουν με τα θέλω τους, διότι είναι στην καλύτερη περίπτωση τοπικά.

Η Ελλάδα ειδικά αυτήν την περίοδο, έχει ανάγκη από μία ολική προσέγγιση, διότι η κρίση έχει ένα γενικό πλαίσιο, το οποίο μάλιστα έχει ένα υπόβαθρο ευρωπαϊκό και όχι μόνο εθνικό. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι σε επίπεδο τακτικής και απλώς επιλογής πολιτικών με περιορισμένες δυνατότητες. Θέματα, όπως είναι η Εθνική Άμυνα, η ελληνική ΑΟΖ χρειάζονται μία εμβέλεια που μόνο σπάνιοι παίχτες έχουν.

Ας τους προσέξουμε λοιπόν κι ας τους δώσουμε την πρέπουσα σημασία.

Πολιτισμός και ΑΟΖ

Γράφει ο Νίκος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Πολλοί μας κατηγορούν, ειδικά αυτήν την περίοδο, ότι δεν είμαστε ικανοί να υποστηρίξουμε τον πολιτισμό μας. Βέβαια δίνουν έμφαση στα οικονομικά μας προβλήματα και παραμερίζουν τα πάντα για να μας απαξιώσουν με ένα πιο αισχρό τρόπο. Μα δεν πρόκειται να το καταφέρουν διότι είμαστε ένας λαός με πολιτισμό που ξέρει ν’ αντιστέκεται ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες.

Επιπλέον, δίνοντας τον αγώνα για την ΑΟΖ, μπορούμε να ενεργοποιήσουμε ένα οπλοστάσιο ηθικού. Οι δικοί μας δεν θα είναι αυτοί που θα κοιτάζουν μόνο τη σύνταξή τους, αφού έχουν γίνει δημόσιοι υπάλληλοι. Έχουμε ανθρώπινο δυναμικό και το αναγνωρίζουμε πολύ καλά και στο εξωτερικό. Και η δημιουργικότητα των δικών μας είναι γνωστή.

Ακόμα και η ανεργία να καταπολεμηθεί με την ΑΟΖ, διότι μια εξόρυξη του τύπου Αφροδίτη αντιπροσωπεύει από μόνη της εκατό χιλιάδες θέσεις εργασίας. Με την πάροδο του χρόνου η ΑΟΖ θα μας απελευθερώσει από τις τοπικές μας ανάγκες και θα μας επιτρέψει να αναδείξουμε επί του πρακτέου την αξία μας, όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε ευρωπαϊκό.

 Διότι το μέγεθος της ΑΟΖ μας, βοηθάει όλο τον ελληνισμό, με την έννοια την ευρύτερη που έδωσε το στοιχείο του ουμανισμού. Με αυτόν τον τρόπο αντιλαμβανόμαστε ότι ακολουθούμε διαχρονικά στοιχεία. Διότι ακόμα και στην αρχαιότητα, ο πολιτισμός των ελεύθερων ανθρώπων βασίζονταν και στην ύπαρξη ενός φυσικού πλούτου, ο οποίος αξιοποιήθηκε μέσω μια στρατηγικής εμβέλειας.

Δίχως αυτήν θα είχαμε καταλήξει να ήμασταν σκλάβοι των άλλων. Ο ελληνικός λαός είναι αντιστασιακός και παλεύει πάντα ενάντια στην σκλαβοσύνη, ακόμα και για τους άλλους λαούς. Ο ελληνισμός δεν είναι εσωστρεφής. Είναι ένα άνοιγμα στους άλλους. Απλώς χρειάζεται και ο ίδιος μια υποστήριξη.

Οι δυνατότητες που έχει η μεγάλη ΑΟΖ δεν έγιναν ακόμα αντιληπτές στην Ελλάδα αλλά ήδη στο εξωτερικό τα μελετούν με μεγάλο ενδιαφέρον. Αν το κατανοήσουμε όλοι μας, τότε θα επινοήσουμε ένα μέλλον καθαρά διαφορετικό από το παρόν της μιζέριας.

Διαχρονικά Νοητικά Σχήματα Στρατηγικής – Ο ρόλος του καθενός

Γράφει ο Νίκος Λυγερός ,στρτηγικός αναλυτής

Διαχρονικά Νοητικά Σχήματα Στρατηγικής

Τα νέα δεδομένα είναι στον τομέα της πολιτικής, ένα καλό υπόβαθρο ανάλυσης διαχρονικών νοητικών σχημάτων στρατηγικής.

Υπάρχει κυριολεκτικά μία επικαιρότητα άλωσης και ο καθένας λέει το κοντό του και το μακρύ του, λες και δεν συμβαίνει τίποτα. Οι περισσότεροι κοιτάζουν πώς να ευνοηθούν και να εκδικηθούν τους πάντες για τα πάντα και βασίζονται πάνω σε ιδέες «νεολαινισμού» σαν να μην υπάρχει μνήμη.

Αλλοι κοιτάζουν τις παρατάξεις τους, πιστεύοντας ότι είναι η πανάκια. Το πρόβλημα σε όλα αυτά τα στοιχεία είναι ότι έχουμε μόνο και μόνο εσωτερικές τριβές που δεν προσφέρουν τίποτα στην πατρίδα μας. Διότι αυτό είναι το μόνο σημαντικό για το μέλλον.

Αν εξαιτίας της σαβούρας του παρελθόντος, αποφασίσουμε να απορρίψουμε τα πάντα, τότε δεν θα μας μείνει τίποτα. Ενώ υπήρχε ολόκληρο Βυζάντιο, οι εσωτερικές διαμάχες των χριστιανών, κατάφεραν να ενισχύσουν τους Οθωμανούς κατακτητές και τίποτα άλλο.

Ακόμη και στα παίγνια υπάρχουν προτεραιότητες κι αν κάποιος δεν είναι ικανός να τις αντιληφθεί, τότε είναι χαμένος από χέρι, ακόμα κι αν έχει βάλει μόνο τα χεράκια του. Ο στρατηγικός στόχος είναι απλός. Η πατρίδα πρέπει να επιζήσει σε πρώτη φάση, για να μπορέσει να πάρει αποτελεσματικές αποφάσεις, ικανές να αλλάξουν τα σημερινά δεδομένα. Οι μάχες στα παρασκήνια έχουν νόημα μόνο και μόνο αν έχουν αποτέλεσμα στη σκηνή.

Η Ελλάδα μπορεί να μην πεθαίνει, όπως λένε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει και να αυτοκτονήσουμε για να το επιβεβαιώσουμε. Όταν κοιτάς μόνο τις μικρότητες και τα κοινωνικά συνθήματα, χάνεσαι μέσα σ’ ένα ανούσιο ταξιακό πόλεμο. Μπορεί να απασχολεί τις κοινωνικές μάζες, αλλά δεν σημαίνει ότι προσφέρουν μέλλον στο λαό μας.

Πρέπει να γίνει μια ανασυγκρότηση, τα παλιά κόμματα να ξεκαθαρίσουν τις θέσεις τους και τα νέα να αποκτήσουν ξεκάθαρες θέσεις, για να ξέρουμε ποια είναι πραγματικά ικανά να ακολουθήσουν μία εθνική στρατηγική που βοηθάει την πατρίδα μας κι όχι μόνο τα τοπικιστικά συμφέροντα τους, αλλιώς μετά την άλωση θα μας μείνουν μόνο μοιρολόγια για μια ξεχασμένη πατρίδα, τη δική μας.

Ο ρόλος του καθενός

Όποιος δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να δώσει μια πραγματική μάχη για την πατρίδα του διότι ήταν πολύ νέος ή πολύ αδιάφορος, τώρα μπορεί να κάνει τα πάντα.

Με το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης υπάρχει ένα ολόκληρο πεδίο δράσης. Υπάρχουν προδότες, υπάρχουν ραγιάδες, υπάρχουν μαχητές ακόμα και ήρωες σαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο.

Μπορεί ο καθένας να παίξει ένα σημαντικό ρόλο και μάλιστα σε πολλαπλό επίπεδο. Επιπλέον είναι ένας τρόπος να αφήσει το στίγμα του στην ιστορία του Ελληνισμού, διότι η έννοια της ΑΟΖ έχει μεγαλύτερη εμβέλεια από μεγάλες ιδέες.

Όποιος γράψει, μεταφράσει, οργανώσει διαλέξεις, πείσει τους δικούς του ότι ολόκληρη η πατρίδα μας παλεύει να αποκτήσει ΑΟΖ, θα μπορεί να λέει μετά ότι ήταν και αυτός σε αυτόν τον αγώνα. Δεν είναι πια ένα παράλογο όνειρο. Η ΑΟΖ έχει τα στοιχεία του οράματος για το οποίο αξίζει να παλεύεις όχι μόνο για σένα αλλά και για τους δικούς σου, και για τους επόμενους.

Σε μια ανθρώπινη ζωή είναι σπάνιες αυτές οι στιγμές. Επιπλέον, μέσω των εκλογών ο καθένας μπορεί να καταλάβει την εμβέλεια του εγχειρήματος και κατά πόσο αγγίζει όλο το έθνος μας. Δεν είναι απλώς ένα χόμπυ που έχει ο καθένας για να πεισθεί ότι υπάρχει μέσα στην κοινωνία. Η ΑΟΖ δεν είναι μόνο για την κοινωνία αυτή, αλλά για τον ελληνικό λαό.

Είναι ένας αγώνας που απαιτεί μια υπέρβαση από τον καθένα για να αντιληφθεί το βάρος του και το βάθος του. Είναι μια κίνηση που έχει μια συνέχεια και είναι επιπλέον εποικοδομητική για όλους μας. Έχουμε τώρα τη δυνατότητα λόγω της επιστήμης, της τεχνογνωσίας και της τεχνικής να πάρουμε την απόφαση να αλλάξουμε ριζικά τα δεδομένα και να ξεφύγουμε από την κοινωνική μιζέρια που καταπιέζει τον λαό μας.

Είναι λοιπόν απόφαση του καθενός να παίξει το ρόλο του για την πατρίδα του και το μέλλον μας. Μπορεί ακόμα και να γίνει προδότης, αν το επιθυμεί, ή ραγιάς έτσι τουλάχιστον να ενισχύσει και τους εχθρούς που θα το έχουν γρήγορα ανάγκη.

Πάλι γέμισα μὲ θάνατο…

Ὀκτώ ἡμέρες… Κι ἀκόμη ὁ θάνατος δὲν λέει νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν σκέψιν μου… Ἀπὸ τὸ εἶναι μου…

Πόσα χρόνια ἄρα γέ νά μετρήσω;

Πόσους νεκρούς;

Πόσο πιά θά μένουν ἄταφα τά πτώματα;

Πόσο πιό δυνατά θά οὐρλιάζουν οἱ νεκροί μας;

Πόσο νά ἀντέξουμε τόσες προδοσίες;

Πόσο γενναῖοι νά γίνουμε γιά νά συγχωρήσουμε;

Ὀκτώ ἡμέρες… Ὀκτῶ ἡμέρες κι ὁ πόνος ἀκόμη ἐδῶ…

Ξεκίνησε πρὶν ἀπὸ τριάντα χρόνια… Παιδάκι ἐγώ, δίπλα ἡ γιαγιὰ Πολυξένη, ἔλεγε, ἔκλαιγε, σφούγγιζε τὰ δάκρυα ἄλλες φορὲς κι ἄλλες πάλι τὰ ἄφηνε νὰ κυλοῦν ἐλεύθερα..

Τότε δὲν καλοκαταλάβαινα. Μὲ κούραζε ἡ γριούλα μας.

Τυφλή, τσακισμένη ἀπὸ τὸ σάκχαρον, κομματιασμένη ἀπὸ τοὺς νεκρούς της….

Τί νά πῇ μία γριά σέ ἕνα παιδί;

Αὐτὴ δὲν ἤξερε νὰ λέῃ παραμύθια.. Μόνον γιὰ θανάτους καὶ σφαγὲς ἤξερε νὰ μιλᾶ…

Καὶ νὰ τὰ δάκρυα.. .Νὰ τὰ «ὤι, ὤι, βάι βάι μανούλα μου….»

Κι ἐμεῖς παιδιά, ἀνόητα, ἄσκεφτα… Ποῦ μυαλό νά κρατήσουμε στήν καρδία μας αὐτά πού μᾶς ἱστοροῦσε;

Βαρυγκωμούσαμε, ἀγανακτούσαμε, θυμώναμε…

Πέρασαν τὰ χρόνια.. Μεγαλώσαμε…

Ἔφυγε καὶ ἡ γιαγιὰ Πολυξένη νὰ πάῃ νὰ βρῇ τοὺς ἀγαπημένους της νεκρούς…

Κι ἐμεῖς ξεχάσαμε… Πετάξαμε ἀπὸ μέσα μας κάθε ἀνάμνησιν, κάθε σκέψιν, κάθε τὶ ποὺ μᾶς ἔδενε μὲ τὸ παρελθόν μας.

Κάποιαν στιγμή, δὲν θυμᾶμαι ἀκριβῶς πότε,  βρέθηκα σὲ μίαν ἐκδήλωσιν γιὰ τὴν ἐπέτειον τῆς 19ης Μαΐου, κάπου στὴν Κρήτη. Κόντεψα στὴν ἀρχὴ νὰ βαρεθῶ, ὥς ποὺ «ἔτυχε» νὰ βρεθῇ δίπλα μου ἔνας γέροντας…

Δὲν μιλοῦσε, μόνον ἔκλαιε. Βουβά, ὅπως ἡ γιαγιὰ Πολυξένη…

Ὅταν ἔπιασαν τὰ παλληκάρια καὶ οἰ κοπελιὲς τοὺς χορούς, τότε ὁ  γέρων ἄφησε τὰ δάκρυα νὰ ξεσπάσουν….

Βρύσες τὰ μάτια του.

Τρόμαξα. Τί νά τοῦ πῶ τοῦ παπποῦ; Ποῦ νά ξέρω ἐγώ τώρα τό γιατί σπαρταράει;

Τοῦ ἔπιασαν τὸ χέρι, μᾶλλον τυπικῶς, παρὰ οὐσιαστικῶς.

Μά τί χέρι ἦταν αὐτό; Τί φωτιά μέ ἔκαψε; Τί μανιασμένη θύελλα μέ συνεπῆρε;

Τότε ξεκίνησα νὰ γεμίζω κι ἐγὼ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὁ γέρων ζοῦσε. Ξεκίνησα νὰ γεμίζω ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἡ γιαγιὰ Πολυξένη μᾶς χάριζε… Ξεκίνησα νὰ γεμίζω μὲ θάνατο!

Καὶ κάθε χρόνο ἀπὸ τότε αὐτὸ κρατᾶ ὅλο καὶ περισσότερο.

Στὴν ἀρχὴ ἦταν ἔνα μὲ δύο εἰκοσιτετράωρα…

Μετὰ τρία.. Μετὰ τέσσερα…

Τώρα δὲν μετριοῦνται πιά.. Δὲν σταματοῦν!

Δὲν ὑπάρχει ἡμέρα μέσα στὴν διάρκεια τοῦ ἔτους, ποὺ νὰ μὴν ταξειδέψῃ τὸ μυαλό μου στὸν Πόντο καὶ στοὺς νεκρούς μας!

Οὔτε μία ἡμέρα!

Καὶ γύρω στὶς 19 Μαΐου, μία τὸ πολὺ ἡμέρα νωρίτερα, ξεκινᾶ ὁ θάνατος νὰ προελαύνῃ μέσα μου!

Εἶμαι ἐκεῖ, νεκρὴ κι ἐγώ, ὅπως τόσες ἄλλες χιλιάδες!

Περνῶ μέσα ἀπὸ τὰ ἄψυχα κορμιά τους, τοὺς ὁμιλῶ, μοῦ ἀπαντοῦν, μοῦ ἐξιστοροῦν τὴν φρικτή τους ἱστορία…

Διαβιῶ ἐκεῖ, μαζύ τους, γιὰ ἡμέρες… Κάθε χρόνο καὶ περισσότερες ἡμέρες…Κάθε χρόνο καὶ περισσότεροι νεκροί! Κάθε χρόνο καὶ περισσότερος θάνατος!;

 Γ Ι Α Τ Ι ;;;;;;;;;;;;

Αὐτὸ τὸ τεράστιο ΓΙΑΤΙ μὲ πνίγει!

Λογικῶς ξέρω τὶς ἀπαντήσεις!

Συναισθηματικῶς ὅμως ἀρνοῦμαι, ἀκόμη καὶ σήμερα, σχεδὸν ἕναν αἰώνα μετά, νὰ δεκτῶ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν πραγματικότητα!

Δὲν ἦταν ἡ μόνη γενοκτονία ποὺ ὑπέστημεν!

Ὄχι βέβαια!

Οι εχθροί της ΑΟΖ

Γράφει ο Νίκος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Οι εχθροί της ΑΟΖ βρίζουν ανθρώπους σαν τον Θ. Καρυώτη, Σ. Κασσίνη, Η. Κονοφάγο, Α. Φώσκολο, διότι αντιλαμβάνονται ότι σιγά σιγά χάνουν την μάχη της ΑΟΖ. Μερικοί από αυτούς τους εχθρούς δουλεύουν χρόνια ενάντια στην ιδέα της ΑΟΖ.

Παλιότερα ήταν από τους πρώτους που έβριζαν τον Τάσο Παπαδόπουλο για την κυπριακή ΑΟΖ, αλλά κι εκεί δεν τους πέρασε. Τους αντιμετωπίσαμε επί του πρακτέου, αναδεικνύοντας της αλήθεια του θέματος. Κι αν χρειάστηκε να κάνουμε και μυστική υπογραφή με το Λίβανο το 2007, δεν είναι τυχαίο.

Οι εχθροί μας δεν ήταν μόνο οι πολιτικοί της Τουρκίας, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Πολλοί από αυτούς υπάρχουν ακόμα και τώρα και συνεχίζουν να λένε τα ίδια. Λένε ότι η ΑΟΖ είναι μία φούσκα, ένα ψέμα. Λένε ότι δεν προσφέρει τίποτα. Λένε ότι ακόμα κι αν έχει νόημα, θα αργήσει να μας προσφέρει κάτι. Λένε ότι τα κοιτάσματα, αν υπάρχουν, είναι τόσο βαθιά που δεν είναι εκμεταλλεύσιμα.

Σημασία δεν έχουν όλα αυτά. Σημασία έχει μόνο και μόνο ο δρόμος που άνοιξε ο Σ. Κασσίνης. Το έργο είναι μόνο στο δια ταύτα. Οι αποδείξεις έρχονται μετά το έργο και το έργο είναι η θέσπιση, η οριοθέτηση, η οικοπεδοποίηση, η ενοικίαση, η γεώτρηση, η εξόρυξη.

Μετά από αυτά οι εχθροί της ΑΟΖ το βουλώνουν και προσπαθούν μάλιστα να δείξουν στους μη ειδικούς ότι συμβάλλουν κιόλας. Εμείς αδιαφορούμε. Διότι όταν δεν είσαι ικανός να κάνεις ούτε μία σωστή υπογραφή σε διακρατικό επίπεδο, δεν είναι ανάγκη να το διατυμπανίζεις επιπλέον. Βέβαια, όταν το λες μόνο στους δικούς σου ραγιάδες, δεν έχεις μεγάλο κόστος, διότι δεν μπορούν καν να το αντιληφθούν.

Ο ελληνικός λαός αγαπάει ήδη την ελληνική ΑΟΖ, διότι έχει καταλάβει τώρα τι σημαίνει απέραντο γαλάζιο. Ξέρει ότι η ελληνική ΑΟΖ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στη Μεσόγειο. Ξέρει ότι το σύμπλεγμα Καστελλόριζου έχει μία ΑΟΖ μεγαλύτερη από την Πελοπόννησο. Ξέρει ότι η ελληνική ΑΟΖ και η κυπριακή ΑΟΖ είναι ενωμένες. Ξέρει ότι η ευρωπαϊκή ΑΟΖ έχει τη μεγαλύτερη ΑΟΖ στον κόσμο.

Κατά συνέπεια, ό,τι και να ακούει ενάντια στο Ευρώ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ελληνική ΑΟΖ, ο αγώνας είναι ξεκάθαρος. Η ΑΟΖ είναι αναγκαία για την πατρίδα μας, διότι είναι το μοναδικό εργαλείο ν’ ανατρέψει τα αρνητικά που μας καταπιέζουν. Έτσι εμείς θα κάνουμε ΑΟΖ το 2012, ακόμα και για τους εχθρούς μας, όπου και να είναι!

 

Η μαχητικότη​τα της ΑΟΖ

Γράφει ο Νίκος Λυγερός , στρατηγικός αναλυτής

Η μαχητικότητα της ΑΟΖ γίνεται όλο και πιο εμφανής με την πάροδο του χρόνου. Την ώρα που όλοι προσπαθούν να σταθούν στα πολιτικά τους πόδια και να κάνουν μίζερες οικονομίες, για να παρουσιασθούν ως άξιοι υποψήφιοι, η έννοια της ΑΟΖ αποκτά μία πραγματική πολιτική οντότητα.

Η ΑΟΖ δεν είναι ένας τρόπος να ενισχύσει την πολιτική αντιπαράθεση. Η ΑΟΖ  δεν σχετίζεται με τα κόμματα, είναι υπερκομματική εκ φύσης. Δεν είναι μία πολιτικάντικη κίνηση, αλλά μία στρατηγική. Γι’ αυτό το λόγο, όλο και μεγαλώνουν οι δυνάμεις που υποστηρίζουν την ΑΟΖ.

Μέσω του ευρωπαϊκού πλαισίου, η ΑΟΖ είναι όλο και πιο ελκυστική, διότι η εν δυνάμει αξιοποίησή της δίνει ήδη πρόσθετη αξία στην πατρίδα μας. Σιγά σιγά αποκτά βέβαια και εχθρούς, διότι η ύπαρξή της και μόνο κατηγορεί την αδράνεια και την απραξία αρκετών ειδημόνων που δεν πρόσφεραν απολύτως τίποτα στην Ελλάδα, την ώρα που είχε τόσο μεγάλες ανάγκες.

Δεν πρόκειται να παρατήσουμε έως να παρθεί η επίσημη απόφαση της θέσπισης της ΑΟΖ, την ώρα της αξιοποίησης την θέλουμε τώρα κι όχι σε χρόνια. Η Ελλάδα έχει ανάγκη μαχητικότητας τώρα. Η ξύλινη γλώσσα είναι για άλλες περιόδους, όπου η κοινωνία ζει και από μόνη της. Οι μαχητές της ΑΟΖ είναι πλέον έτοιμοι, όχι μόνο για να αναδείξουν το θέμα, αλλά να πείσουν και τους ανθρώπους ότι μπορούν να συμμετάσχουν ενεργά σε αυτόν τον αγώνα.

Οι Έλληνες δεν περιμένουν ελεημοσύνη από κανέναν. Το όλο θέμα, είναι απλώς θέμα βούλησης. Θέλουμε την ΑΟΖ εδώ και τώρα, για μας και τους άλλους, αλλά και για τους επόμενους. Κάθε πρόγραμμα, πολιτικό που δεν εμπεριέχει την ΑΟΖ, είναι μόνο και μόνο ρητορικό και πολιτικάντικο.

Διότι μόνο η ΑΟΖ έχει δυνατότητες ν’ αλλάξει τα δεδομένα επί της ουσίας.

 Έτσι αυτές οι εκλογές, αν δεν είναι η μάχη της ΑΟΖ, τότε θα είναι σαν τις προηγούμενες, δίχως καμία αξία. Ο ελληνικός λαός δεν θέλει μόνο ρήτορες πολιτικούς, ο ελληνικός λαός σέβεται τον Σωκράτη και θέλει την αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι ότι η ΑΟΖ είναι το μέλλον της πατρίδας μας.

“Σε 36 μήνες τα πετρέλαια της Κρήτης τελειώνουν την κρίση”!

Μέσα σε 36 μήνες με μία εθνική διαχείριση του όλου προγράμματος, η Ελλάδα μπορεί να βγει από την οικονομική και πτώτιστα κοινωνική κρίση που την μαστίζει, με την αξιοποιηση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που έχουν εντοπιστεί νότια της Κρήτης.

Σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Ηράκλειο με τίτλο «Έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Ελλάδα» που διοργάνωσε η Περιφέρεια Κρήτης και το ΤΕΕ/ΤΑΚ ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης, Αντ.Φώσκολος, τεκμηρίωσε με επιστημονικά δεδομένα ότι τα κοιτάσματα στην Ελλάδα και κυρίως νοτίως της Κρήτης όχι μόνο υπάρχουν, αλλά μάλιστα μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση, σε 36 μήνες!

Στην ημερίδα ο καθηγητής παρουσιάζει τα καινούρια στοιχεία που έχουν προκύψει και τα οποία, μάλιστα, σύμφωνα με τον ίδιο, επιβεβαιώθηκαν από τον πρόεδρο της Κύπρου Δημήτρης Χριστόφια, ο οποίος στη Βιέννη είπε ότι “Από την στιγμή που υπάρχει μεθάνιο και έχουμε φυσαλίδες μεθανίου υπάρχει και πετρέλαιο. “Δεν είναι ειδικός, προφανώς του το επιβεβαίωσαν οι Αμερικάνοι” – είπε ο κ.Φώσκολος.

Το σημαντικότερο απ’όσα είπε είναι ότι “Τα κοιτάσματα δεν είναι σε τόσο μεγάλο βάθος, αλλά πάνω απ’όλα γνωρίζουμε μεσες-άκρες που βρίσκονται. Αυτό σημαίνει ότι από την στιγμή που ξεκινήσουν οι έρευνες μέσα σε ένα χρόνο θα έχουν έχουμε τα πρώτα συγκεκριμένα αποτέλεσματα και από εκεί και πέρα σε 24 μήνες θα έχουμε έναρξη εξορύξεων, αλλά και πάλι αυτό δεν είναι απαραίτητο για να αλλάξει το οικονομικο κλίμα. Μόλις έχουμε ποσότητες υδρογονανθράκων θα αλλάξουν τα πάντα” ειπώθηκε χαρακτηριστικά.

Παραθέτοντας τα επιστημονικά στοιχεία, τα οποία εκτείνονται σε τέσσερις ενότητες, ο καθηγητής ανέφερε ότι πετρέλαιο υπάρχει όπου:

- υπάρχει θερμογενετικό φυσικό αέριο (που υπάρχει στην Κρήτη εδώ και 1,5 εκ. χρόνια). “Δεν είναι δική μου άποψη, αλλά Αμερικάνων που έκαναν έρευνες” – είπε ο κ.Φώσκολος,

- υπάρχουν συγκλίνουσες λιθοσφαιρικές πλάκες
- υπάρχουν ράγες
- υπάρχουν ενεργά ηφαίστεια από όπου βγαίνει φυσικό αέριο,
- υπάρχει τεράστιος όγκος μετρητών στο βυθό

“Η Κρήτη βρίσκεται ακριβώς πάνω σε αυτά, γιατί να αποτελεί παγκόσμια εξαίρεση και να μην έχει πετρέλαιο;” – αναρωτήθηκε ο Αντώνης Φώσκολος, καλώντας τους Έλληνες επιστήμονες να προβληματιστούν. “Είναι δυνατόν να σου αφήνει ένα μπουκέτο λουλούδια έξω από την πόρτα σου κι εσύ να μη ρωτάς γιατί και πως σου τα αφήνει;” – είπε χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Ο ίδιος μιλάει με αριθμούς λέγοντας ότι μία μονάδα υδρογονανθράκων που κοστίζει 3 ευρώ, η Ελλάδα την εισάγει έναντι 11 ευρώ και την πωλεί στον καταναλωτή έναντι 17 ευρώ. Ο καθηγητής, παράλληλα, προχωρά και σε καταγγελίες, παραπέμποντας σε πολιτικά πρόσωπα και τεράστια οικονομικά συμφέροντα που εισάγουν υδρογονάνθρακες και δεν θέλουν η Ελλάδα να βγάλει τα δικά της αποθέματα πετρελαίου.

Οι εκλογές και η οικονομία

Γράφει ο Νίκος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Οι εκλογές είναι σίγουρα ένας στόχος για πολλούς, αλλά δεν μπορούν να είναι το τελικό αποτέλεσμα και στην πραγματικότητα ούτε ένα ενδιάμεσο, εκτός αν αποκτήσουμε ανθεκτική κυβέρνηση.

Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα πρέπει να πείσουμε με οικονομικά κριτήρια ότι η στήριξη της Ελλάδας είναι απαραίτητη, αλλιώς θα έχουμε αναπόφευκτα μεγάλα προβλήματα και άμεσα και σε βάθος χρόνου.

Με άλλα λόγια, αντί να κοιτάζουμε παθητικά τις δημοσκοπήσεις, θεωρώντας ότι ασχολούμαστε με την ουσία, πρέπει να επικεντρωθούμε σε στρατηγικές λύσεις, οι οποίες να προσφέρουν όχι μόνο δυνατότητες αλλά και πειθώ.

Έτσι με ορθολογικό τρόπο καταλήγουμε στο θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Βέβαια σε αυτό το επίπεδο, η θέσπιση είναι μόνο και μόνο το πρώτο στάδιο.

Διότι για τις ξένες κοινοπραξίες σημασία έχουν οι προσφορές με τα οικόπεδα, διότι δίχως αυτές δεν μπορεί ν’ αρχίσει η διαδικασία η οικονομική. Δίχως οικονομικό όφελος, κανείς δεν θα επενδύσει για να κάνει εξορύξεις, γιατί σε πρώτη φάση όλα τα έξοδα είναι δικά του.

Υπάρχει πρώτα η ενοικίαση, η οποία είναι άμεσο όφελος για την χώρα μας και μαζί της και η χρήση σεισμικών χαρτών 2D και μερικές φορές 3D. Μετά υπάρχει η γεώτρηση και ο πολλαπλασιασμός της, για να εντοπισθεί ένα αληθές κοίτασμα και όχι ένα υποθετικό.

Στη συνέχεια, μόνο η εκμετάλλευση δίνει στην εταιρεία ένα τρόπο να έχει όφελος. Κατά συνέπεια, για να έχουμε επενδύσεις τέτοιου τύπου, πρέπει να μειώσουμε όσο το δυνατό περισσότερο αυτό το χρονικό διάστημα και βέβαια να έχουμε και ελκυστικές προσφορές αναδεικνύοντας αντικειμενικά κίνητρα για τις εταιρείες.

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζονται ειδικοί σαν τους Α. Φώσκολο, Η. Κονοφάγο, Σ. Κασσίνη που ξέρουν επί του πρακτέου ποιες είναι οι δυνατότητες σε τεχνικό και επιστημονικό επίπεδο για να αξιοποιήσουμε την αρχική ιδέα του Θ. Καριώτη.

Αν δώσουμε τη δυνατότητα στους ειδικούς που έχουν αποδείξει, όπως ο Σ. Κασσίνης την αξιοπιστία τους εδώ και χρόνια, τότε θα έχουμε πραγματικά αποτελέσματα για την πατρίδα μας, ακόμα και αν οι συνθήκες οι οικονομικές είναι δύσκολες.

Διότι αυτό είναι όραμα για την Ελλάδα, όχι οι εκλογές.

Ισοπέδωσε τον Μιχελάκη ο …Μπαλάφας (ΣΥΡΙΖΑ).

100 χρόνια να προσπαθούσαν, τέτοια επικοινωνιακή επιτυχία δεν θα την κατάφερναν. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, ζητήθηκε από την Συγγρού η άμεση ανάρτηση προσωπογραφίας του Μπαλάφα δίπλα στον επίτιμο, ως… επίτιμος!

olympia

Δεν θα υποχωρήσουμε σε εξωτερικές πιέσεις…. λέει (σήμερα) ο ΣΥΡΙΖΑ…θα υποχωρήσουμε εκουσίως..

Γράφει η Φιλαρέτη

Από το άρθρο που έχει παλαιότερα δημοσιευθεἰ στην εφ. Αυγή  http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=634110

το απόσπασμα

” Με μια ματιά στον χάρτη μπορεί κανείς να καταλάβει ότι μια μονόπλευρη και ολοκληρωτική ηγεμονία δηλαδή της ελληνικής άρχουσας τάξης στο Αιγαίο δεν στηρίζεται σε κανένα δίκαιο. Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Αυτό είναι δεδομένο, λογικό και αναπόφευκτο. Το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη, αλλά μια διεθνής θάλασσα που απλώς τυχαίνει να περιλαμβάνει έναν μεγάλο αριθμό ελληνικών νησιών, χωρίς αυτό να δίνει κάποιο ιδιαίτερο προνόμιο στην ελληνική πλευρά να κυριαρχεί εξ ορισμού (!!) και επί των υπόλοιπων στοιχείων της Φύσης, δηλαδή επί νερού, θάλασσας και υπεδάφους……”

με κάνει να προβληματίζομαι για το είδος της πολιτικής σχετικά με την εθνική κυριαρχία που  θα ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν γίνει κυβέρνηση.

Δεν θα υποχωρήσουμε σε εξωτερικές πιέσεις…. λέει (σήμερα) ο ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας σχετικά τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Κι εγώ ρωτώ: θα υποχωρήσουμε εκουσίως….;

 

Ὅταν βασιλεύῃ ἡ ἀνανδρία!

Ξέρετε σέ ποιόν ἀναφέρονται; Στὸν Θανάση Λαζανᾶ, τὸ παλληκάρι ποὺ δολοφόνησαν οἱ Ἀφγανοὶ στὴν Πάτρα. Μὲ σουγιὰ παρακαλῶ…  Ἕναν σουγιὰ ποὺ δὲν τὸν κουβαλᾶς μαζύ σου ἐὰν δὲν ἔχῃς σὰν στόχο νὰ τὸν χρησιμοποιήσῃς!!!! Χαίρονται τὰ κτήνη! Καμαρώνουν! Θαυμάζουν! Συνεργοί, ἠθικοὶ αὐτουργοί, ἐγκληματίες καὶ οἱ ἴδιοι! Γιὰ ἐτοῦτο!

Αὐτοί οἱ τύποι ἔχουν δικαίωμα ὑπάρξεως; Κάτι σάν τήν Μποφίλιου ἕνα πρᾶγμα; Ἀπό ποῦ κι ὥς ποῦ κρίνουν γιά τήν ἀνθρώπινον ζωή; Μήπως μποροῦν νά ξαναφτιάξουν ἕναν 30χρονο; Μήπως μποροῦν σέ αὐτήν τήν μάνα νά ἐπιστρέψουν τό παιδί της; Μήπως μποροῦν νά δόσουν ἀνάσα σέ ἄψυχα κορμιά; Ποῦ εἶναι ἔνας εἰσαγγελεῦς νά ἀσκήσῃ τά νόμιμα; Μήπως νά συζητήσουμε καί γιά ὑποκίνησιν ἐγκλήματος; Μήπως γιά ἠθικούς αὐτουργούς; Τελικῶς ποιός εἶναι ὑπεύθυνος γιά τίς μαζικές δολοφονίες κατά Ἑλλήνων; Φταίει ὁ κοσμάκης τώρα πού τραβᾶ νά πάρῃ τόν νόμο στά χέρια του;

Ναί, τὸ μεγαλύτερον μερίδιον εὐθύνης τὸ ἔχουμε ἐμεῖς ποὺ δὲν σπάσαμε τὸ σπυρὶ στὴν γέννησίν του! Τώρα τὸ σπυρὶ κακοφόρμισε, ξερνᾶ ποῖον καὶ βρωμᾶ! Καὶ μόνον ἡ Νέμεσις μπορεῖ πλέον νὰ ἐπέμβῃ καὶ νὰ ἀποκαταστήσῃ τὸν Νόμο καὶ τὴν Τάξιν!

Εἶναι ἀνάγκη!

Φιλονόη. (η.τ)

ΑΟΖ και δημιουργία ιστορίας

Γράφει ο Νίκος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Αν δεν αντιληφθούμε ότι με τη θέσπιση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης γράφουμε ιστορία, τότε πώς θα αλλάξουμε την πραγματικότητα που καταπιέζει την πατρίδα μας και δίνει την εντύπωση στο λαό μας ότι δεν έχει πια μέλλον;

Όλες οι περίοδοι ανήκουν στην ιστορία, αλλά σπάνιες είναι αυτές που γράφουν ιστορία. Θέλουμε δεν θέλουμε ανήκουμε σε μία από αυτές τις σπάνιες περιόδους. Απλώς όταν είσαι μέσα, δεν βλέπεις πώς φαίνεσαι από έξω και δεν συνειδητοποιείς ούτε καν την αξία σου.

Την ώρα της πράξης είναι σπανιότατοι οι άνθρωποι που ξέρουν τι κάνουν. Αυτοί ακριβώς είναι οι δημιουργοί της ιστορίας και κανένας άλλος. Οι άλλοι απλώς την ζουν, δίχως όμως να την εμπλουτίσουν με τη δική τους σκέψη.

Η ΑΟΖ μπορεί να είναι αφαιρετική για τους περισσότερους, αλλά θα έχει επιπτώσεις σε όλους, διότι είναι μια προστιθέμενη αξία για την πατρίδα μας. Όλα τα στοιχεία είναι γνωστά, αλλά η αξία τους παραμένει άγνωστη, διότι υπάρχει έλλειψη στρατηγικής αξιοποίησης λόγω έλλειψης επενδυτικής σκέψης, όχι μόνο με την απλή έννοια της οικονομίας, αλλά με την πολυπλοκότητα της στρατηγικής.

Η στρατηγική σκέψη είναι αυτή που αναδεικνύει τα προβλήματα και δείχνει με αυτόν τον τρόπο την επίλυση. Δίχως αυτήν δεν υπάρχει δημιουργία της ιστορίας, αλλά μόνο αναμονή μέσα στο παρόν της κοινωνίας που δεν παράγει μέλλον. Η ΑΟΖ δεν είναι μόνο μια άποψη ούτε μια τάση, είναι πέρα από την ελπίδα του λαού, διότι ως όραμα ανήκει στη μεταστρατηγική και δείχνει τον στόχο της στρατηγική που πρέπει να υλοποιήσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται, για να αλλάξουμε οριστικά τα δεδομένα της πατρίδας μας.

Έχουμε στα χέρια μας το μέλλον της και το μέλλον των παιδιών μας. Και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μας το απαγορεύσει για λόγους πολιτικούς. Και πέρα από τον ραγιαδισμό πρέπει να αντισταθούμε δίνοντας τη μάχη της ΑΟΖ, πριν μας αναγκάσουν να πάμε στα δικαστήρια για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα δικαιώματά μας.

Οι Τούρκοι σκότωσαν τον Ελληνα πιλότο Κώστα Ηλιάκη για μια φωτογραφία; Ατύχημα ή κατάρριψη;

Τι πραγματικά συνέβη το μεσημέρι της 23ης Μαίου 2006 πάνω από την Κάρπαθο; Αγνωστες πτυχές της ιστορίας!

Θυμάστε τις περίφημες αγορές του αιώνα σε πολεμικά αεροσκάφη ; Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, έχουν «χαθεί» πάνω από δυο τέτοιες αγορές από τις πτώσεις αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας, του Στρατού και του Ναυτικού!

Σύμφωνα με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς οι Ελληνες πιλότοι έχουν εκτελέσει πτήσεις συνολικής διάρκειας 1.500.000 ωρών!!! Το συνολικό κόστος σε κάυσιμα θα το βρείτε αν πολλαπλασιάσετε κάθε ώρα τέτοιας πτήσης με 20.000 ευρώ που κοστίζει μέσο όρο η κάθε τέτοια πτήση σε καύσιμα!!!

Σε μια μέρα χωρίς αυξημένη τουρκική προκλητικότητα, κοστίζει στον Ελληνα φορολογούμενο πολίτη, 1.300.000 ευρώ!!! Κόστος αναχαίτισης των τούρκων και εκπαίδευσης των πιλότων μας!

Η ελληνική Πολεμική Αεροπορία, η Αεροπορία Στρατού και η Αεροπορία Ναυτικού έχουν «χάσει» πάνω από 100 αεροσκάφη και ελικόπτερα από το 1990. Από αυτά, σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα, τα δύο μόνο έπεσαν κατά τη διάρκεια αναχαίτισης τουρκικών αεροσκαφών, ενώ αντιθέτως τα υπόλοιπα αποδίδονται σε ανθρώπινο λάθος ή αστοχία υλικού (μηχανική βλάβη). Στο τέλος του κειμένου παταθέτουμε πίνακα με τις απώλειες του ακήρυχτου Ελληνοτουρκικού πολέμου.

Το ένα αφορά στην 18 Ιουνίου 1992, όταν ο Ν. Σιαλμάς σκοτώθηκε πιλοτάροντας ένα Mirage F1CG το οποίο έπεσε στο Αιγαίο κοντά στον Άγιο Ευστράτιο. Το περιστατικό συνέβη μετά από εμπλοκή με τουρκικό F-16 ανώτερων επιδόσεων και κατά την διάρκεια ακραίου ελιγμού.

Το δεύτερο στις 23 Μαίου 2006 ένα F-16 Block 52+ συνετρίβη κοντά στην Κάρπαθο μετά από σύγκρουση με τουρκικό F-16, με αποτέλεσμα τον θάνατο του χειριστή Κ. Ηλιάκη, στον οποίο οφείλεται και το σημερινό αφιέρωμα.

Η τουρκική πολεμική αεροπορία (turk hava kuvetleri) κατά το χρονικό διάστημα 1977 – 2006 έχει χάσει 91 Τούρκοι χειριστές σε 141 δυστυχήματα κατά τα οποία έχουν συντριβεί 146 μαχητικά.

Το γεγονός είναι ότι υπάρχουν κι άλλες περίεργες αναφορές για ατυχήματα που χρεώθηκαν σε «δήθεν μηχανικές βλάβες» αλλά στην πραγματικότητα ήταν αποτέλεσμα σκληρών αερομαχιών («dogfights») ενώ σε κάποιες από αυτές ερευνάται η συμμετοχή πιλότων σε τουρκικά αεροσκάφη, από άλλες χώρες!

Τι συνέβη όμως πραγματικά στην περίπτωση του ήρωα Ηλιάκη;

Επεσε μετά από σύγκρουση ή κατερρίφθη από τουρκικό βλήμα;

Είναι γεγονός ότι τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία «λογάριαζε» πολύ στους υπολογισμούς του ο Ακης Τσοχατζόπουλος σύμφωνα με ο ημερολόγιό του, παρουσιάζουν πάντοτε «ατέλειες» ή «αστοχίες» στις αναφορές τους, ειδικά όταν αυτές διασταυρώνονται με ανεξάρτητες πηγές!

Αλλά ας δούμε μερικές πτυχές του ατυχήματος που δεν έχουν εστιαστεί επαρκώς από τους αναλυτές.

Πριν δέκα χρόνια ακριβώς, είχαμε δημοσιεύσει ένα άρθρο για την «παράνομη» κίνηση της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, να μετασταθμεύει από την 151 μοίρα (aJU) που βρίσκεται στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, πολεμικά αεροσκάφη, στο αεροδρόμιο του Μπαλίκεσίρ, που βρίσκεται απέναντι από τη Λέσβο, σε βάθος 80 χιλιομέτρων. Και την αποκαλέσαμε τότε παράνομη, διότι το αεροδρόμιο αυτό, χρησιμοποιείται από τακτικές ΝΑΤΟΙΚΕΣ δυνάμεις και η χρήση του για παραβιάσεις του FIR Αθηνών, εκθέτει την Συμμαχία και τον σκοπό ύπαρξής της!

Η κίνηση αυτή, είχε γίνει από τους Τούρκους, όχι μόνο στο Μπαλικεσίρ αλλά σε άλλα 4 αεροδρόμια των Μικρασιατικών παραλίων με σκοπό να μειώσουν το οικονομικό κόστος των παραβιάσεων στο ήμισυ!

Ετσι, στις 22 Μαΐου του 2006, την προηγούμενη μέρα του δυστυχήματος, βρισκόταν στο αεροδρόμιο του Μπαλίκεσίρ, δύο F-16 και ένα φωτογραφικό-κατασκοπευτικό RF-4, που ανήκουν στο δυναμικό άλλης μοίρας και μεταστάθμευαν στο Μπαλίκεσίρ! Το μεσημέρι της ίδιας μέρας, απογειώθηκαν, πέρασαν τα παράλια της Μικράς Ασίας και στην κυριολεξία προκάλεσαν όργιο παραβιάσεων και παραβάσεων στο FIR Αθηνών. Το σούρουπο της ίδιας μέρας, προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο του Νταλαμάν απέναντι από τη Ρόδο όπου και διανυκτέρευσαν.

Την Τρίτη 23 Μαΐου στις 12.00 το μεσημέρι απογειώνονται από το Νταλαμάν, εκ νέου τα δύο F-16 και το RF-4, ενώ τούτη τη φορά, μία τουρκική φρεγάτα πλέει στα διεθνή ύδατα ανοιχτά της Κρήτης και δίνει στα αεροσκάφη εντολές για κατασκοπεία σε Καστελόριζο και Κρήτη! Τα ραντάρ της Κρήτης από την προηγούμενη μέρα έχουν εντοπίσει όλες τις μετασταθμεύσεις των τουρκικών πολεμικών και γνώριζαν ήδη ότι οι Τούρκοι θα επιχειρούσαν έξοδο για την συνηθισμένη κατασκοπευτική τους δράση.

Τα τουρκικά μαχητικά κινούνται προς την Κρήτη όχι με βάση κάποιο εκπαιδευτικό σχέδιο, αλλά για να προκαλέσουν την σφοδρή Ελληνική αντίδραση, μιας και ήθελαν να δοκιμάσουν την Ελληνική αεράμυνα, όση ώρα, άλλο ένα Τουρκικό σμήνος θα επιχειρούσε εικονικές βολές στο Καστελόριζο, που από τις αρχές του 2000 είχαν βάλει στο μάτι οι Τούρκοι! Μόνο που αυτή τη φορά, εκτός της συνηθισμένης αυτής πρόκλησης, οι Τούρκοι ήθελαν και κάτι ακόμα που θα το δούμε παρακάτω.

Την ίδια στιγμή δύο ελληνικά F-16 απογειώνονται από την βάση των Χανίων και σε λίγα λεπτά αποκτούν οπτική επαφή διαπιστώνουν ότι το ένα τουρκικό αεροσκάφος είναι κατασκοπευτικό.

Οι Τούρκοι δεν επιχειρούσαν κάποια άσκηση όπως λένε αλλά στην πραγματικότητα ήθελαν να φωτογραφίσουν μια συγκεκριμένη περιοχή του νησιού, στην οποία πίστευαν ότι υπάρχουν εγκατεστημένοι πύραυλοι S-300, αναζητώναςμια απόδειξη η οποία θα εξόργιζε τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ.

Τα τρία τουρκικά πετούν σχεδόν παράλληλα και τα δύο ελληνικά έρχονται από πίσω.

Ο σμηναγός Κ. Ηλιάκης μπαίνει ανάμεσα στο ένα τουρκικό F-16 και το RF-4 για να πάρει τα νούμερά του και να διαπιστώσει τα φωτογραφικά μηχανήματα και τα όπλα που φέρει.