Ν.Λυγερός – 559 χρόνια από την Άλωση, Αθήνα 29/5/12

29η Μαΐου 1453 . Ἱερὴ μνήμη χρέους . Δὲν ξεχνᾶμε .

Π. Αποστόλου: “Ο θόρυβος της πτώσης του Σταυρού αντηχεί παντού και κάνει όλη τη Δύση να ριγήσει”.

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου.

Τότε, Τρίτη 29 Μαΐου 1453, σήμερα πάλι Τρίτη 2012. Εκεί, στα γλαυκά παράλια της Μικράς Ασίας άστραψε η χαραυγή του Ελληνικού πνεύματος και καταύγασε την αιωνιότητα.
Εκεί, το πρώτο φως της ποίησης το εκήβολο. Εκεί, των φιλοσόφων Ελλήνων ο λαμπρός αστερισμός που οι λαμπηδόνες του εξακολουθούνε να λάμπουνε στη φωτοβόλο και άχρονη τροχιά του πνεύματος. Πανάρχαια, βαθύρριζη και αδιάφθορη η ρωμιοσύνη από την εποχή των προελλήνων μέχρι (βίντεο) … σήμερα.
Εκεί, στην κορυφή, στην αγκαλιά του Βοσπόρου στέκει περήφανη η Κωνσταντινούπολη, η Πόλη των πόλεων, η πόλη των δύο κόσμων. Η Πόλη του Βυζαντίου, η Πόλη μας, που ξυπνά και ικανοποιεί τις αισθήσεις μας, η Πόλη που πάντοτε μας σαγηνεύει.

Η Αυτοκρατόρισσα Κωνσταντινούπολη που γεννήθηκε επί Μεγάλου Κωνσταντίνου στο πλαίσιο των σχεδίων του για την ανανέωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και έμελλε να γίνει η Βασιλεύουσα των Ελλήνων.

Η δικιά μας Πόλη, με τις γειτονιές του Πέρα, που ακόμα ακούς Ελληνικά, το Ζάππειο Παρθεναγωγείο, το Ζωγράφειο Γυμνάσιο, τους επτά λόφους, τις ακτές του Βοσπόρου, την Αγιά Σοφιά. Στην Πόλη, όπου και εάν σταθείς, νιώθεις ένα συναίσθημα, το ίδιο πάντα, να διαπερνά την ραχοκοκαλιά σου, το συναίσθημα της μεγαλοπρέπειας του Βυζαντίου. Εκεί όμως που σταματά ο νους σου, είναι όταν στέκεσαι μπροστά στην Αγιά Σοφιά και θαυμάζεις το μεγαλείο της.
Εκεί, τελειώνουν τα λόγια και πλημμυρίζεις όμορφα συναισθήματα. Εκεί, η μηχανή του χρόνου σαν ανεμοστρόβιλος παίρνει το μυαλό σου και το γυρίζει πολύ πίσω, τότε στις 6 Ιανουαρίου του 1449. Αυτή την ημέρα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου  στο κάστρο του Μιστρά, γίνεται η στέψη του τελευταίου Αυτοκράτορα της πόλεως, του Κωνσταντίνου ΙΑ Δραγάση.
Αυτός έμελλε να είναι ο Αυτοκράτορας που θα σήκωνε όλη την ευθύνη και το βάρος των περιστάσεων μιας ήδη κατακρεουργημένης Κωνσταντινούπολης, από τους Φράγκους κατά την πρώτη Άλωση του 1204. Μετά τα ολέθρια αποτελέσματα λοιπόν της 4ης Σταυροφορίας, ο προκάτοχος του Κωνσταντίνου, Ιωάννης Παλαιολόγος, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει κάποια ουσιαστική βοήθεια από την Δύση, με βάση  την ένωση των εκκλησιών, δημιούργησε μεγάλο διχασμό στο λαό και οι άγριες διαμάχες αποδυνάμωσαν το φρόνημα και την αγωνιστική του ετοιμότητα, παραμελώντας την συντήρηση των τειχών.
Αυτά τα απομεινάρια μιας άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας  θα παραλάμβανε ο Παλαιολόγος γνωρίζοντας πόσο δύσκολο έως αδύνατο ήταν να ξαναζωντανέψει τη Βασιλεύουσα και να σωθεί η Αυτοκρατορία.

Όμως, ο Παλαιολόγος είχε αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα, πίστη και συναίσθηση του χρέους του προς την πατρίδα και αποφάσισε να εκτελέσει το θέλημα του Θεού, όποιο και εάν ήταν αυτό.

Θέλημα που οδήγησε στη Δευτέρα 28 Μαΐου 1453.

Μέσα στην κατάμεστη Αγιά Σοφία ο Κωνσταντίνος περιμένει καρτερικά να αφουγκραστούν οι συμμαχητές του την δική του ακλόνητη απόφαση για τον υπέρ πάντων αγώνα. Προσεύχεται στη Μεγαλόχαρη Παναγιά, την Υπέρμαχο Στρατηγό για συναπόφαση «Αποθάνωμεν υπέρ Χριστού Πίστεως και της Πατρίδος ημών».
Και αφού η απόφαση επάρθη και αγαλλιάζει η καρδιά του, με αγέρωχο ύφος αγκαλιάζει έναν-έναν τους στρατιώτες του, ζητώντας ταυτόχρονα συγγνώμη και μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων. Είναι έτοιμος πλέον απέναντι Θεού και ανθρώπων για την τελειωτική μάχη.
Τρίτη 29 Μαΐου 1453. Οι υπερασπιστές της Πόλεως είναι 9.000 Έλληνες Βυζαντινοί και μερικοί ξένοι μισθοφόροι, με 26 πλοία, ενώ οι άπιστοι απαριθμούν 258.000 με 400 πλοία. Η μάχη είναι άνιση και η πολύμηνη τιτανομαχία μιας πολιορκίας λαμβάνει τέλος.

Ο Κωνσταντίνος μάχεται γενναία, άλλοτε φροντίζοντας τους λαβωμένους συντρόφους του, άλλοτε επιβλέποντας την επιδιόρθωση των τειχών και άλλοτε κοιτώντας προς την θάλασσα, προσμένοντας την βοήθεια που του είχε υποσχεθεί ο Πάπας. Το τέλος πλησιάζει, αλλά ο Κωνσταντίνος μένει αγέρωχος και αναφωνεί προς τους συντρόφους του:

«Εάν η Πόλις μου απωλεσθεί, θα απωλεσθώ μαζί της».

Λίγες ώρες αργότερα, πριν την τελική επίθεση, όταν ο πολιορκητής Μεχμέτ του μηνύει να παραδώσει την Πόλη, με αντάλλαγμα να φύγει ελεύθερος με όλα του τα υπάρχοντα και να γίνει αφέντης του Μοριά, εκείνος ως μεγάλος Έλληνας σηκώνει το ανάστημά του, ανάστημα ιερό και θεϊκό και λέει:

«το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουκ εμόν εστίν ούτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη, πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

Η κερκόπορτα ανοίγει. Η άμυνα καταρρέει και ο εχθρός ξεχύνεται   ως πεινασμένο θηρίο και αρχίζει να καταστρέφει και να λεηλατεί. Ορμάει  σε παλάτια και αρχοντικά, σε μοναστήρια και εκκλησιές. Σφαγιάζει και  κακοποιεί άνδρες και γυναικόπαιδα. Αποκαθηλώνει κάθε σύμβολο της Χριστιανικής πίστεως μέχρι και τον Σταυρό που επί χίλια χρόνια δέσποζε στο ψηλότερο σημείο του κάστρου.

Ο θόρυβος της πτώσης του Σταυρού  αντηχεί παντού και κάνει όλη τη Δύση να ριγήσει.

Μια Δύση που ποτέ δεν ανταποκρίθηκε  στην υποσχεθείσα βοήθεια προς την Βασιλεύουσα. Η κερκόπορτα άνοιξε και έκρινε την τύχη του κόσμου και την Ιστορία της Βασιλεύουσας.

29 Μαΐου 1453, μια αποφράδα ημέρα για την Ρωμιοσύνη.

Η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως είναι ιστορικό γεγονός με κοσμοϊστορική σημασία. Είναι ίσως από τις δραματικότερες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΜΑΝΟΥ ΚΟΝΣΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΗΛΙΑΚΗ

Ο νέος πατριωτισμός αποτελεί χρέος τιμής και ευθύνης στη μνήμη του K. Ηλιάκη

ΜΑΝΟΣ Ν. ΚΟΝΣΟΛΑΣ
Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου
Συντονιστής Προγραμμάτος της Νέας Δημοκρατίας στο Νότιο Αιγαίου

Στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τον Κώστα Ηλιάκη στην Κάρπαθο, συμμετείχε ο Επίκουρος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου και εκλεγμένος βουλευτής της Ν.Δ στα Δωδεκάνησα κ. Μάνος Κόνσολας.

Αμέσως μετά το τέλος της τελετής ο κ. Κόνσολας έκανε την ακόλουθη δήλωση.

”Ο Κώστας Ηλιάκης αποτελεί εθνικό σύμβολο αυτοθυσίας και προσφοράς στην πατρίδα.

Σήμερα αναδύεται ένας νέος πατριωτισμός, αναγκαίος σε αυτές τις συνθήκες που ζούμε.

Ο νέος πατριωτισμός προτάσσει τη συνεργασία, τη συνένωση όλων των δημιουργικών δυνάμεων της χώρας, για να υπερβούμε τις δυσκολίες.

Προτάσσει την εθνική ενότητα απέναντι στο διχασμό που πυροδοτούν οι συνθήκες κοινωνικής σύγκρουσης και αναταραχής.

Η κρίση που βιώνουμε σήμερα, μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από αυτούς που επιβουλεύονται την εθνική μας ακεραιότητα και ασφάλεια.

Η απάντηση μας πρέπει να δοθεί με αποφασιστικότητα, σοβαρότητα, θέληση και επάρκεια. Όπως αυτή που επέδειξε ο Υπουργός Εξωτερικών κ. Μολυβιάτης στο θέμα των  Σκοπίων.

Ο Κώστας Ηλιάκης είχε πίστη στις διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού.

Το δικό μας χρέος τιμής και ευθύνης απέναντι στην ηρωική του πράξη είναι να διατηρήσουμε αυτές τις αξίες και να τις μπολιάσουμε με ένα νέο πατριωτισμό.”

Οι Τούρκοι σκότωσαν τον Ελληνα πιλότο Κώστα Ηλιάκη για μια φωτογραφία; Ατύχημα ή κατάρριψη;

Τι πραγματικά συνέβη το μεσημέρι της 23ης Μαίου 2006 πάνω από την Κάρπαθο; Αγνωστες πτυχές της ιστορίας!

Θυμάστε τις περίφημες αγορές του αιώνα σε πολεμικά αεροσκάφη ; Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, έχουν «χαθεί» πάνω από δυο τέτοιες αγορές από τις πτώσεις αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας, του Στρατού και του Ναυτικού!

Σύμφωνα με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς οι Ελληνες πιλότοι έχουν εκτελέσει πτήσεις συνολικής διάρκειας 1.500.000 ωρών!!! Το συνολικό κόστος σε κάυσιμα θα το βρείτε αν πολλαπλασιάσετε κάθε ώρα τέτοιας πτήσης με 20.000 ευρώ που κοστίζει μέσο όρο η κάθε τέτοια πτήση σε καύσιμα!!!

Σε μια μέρα χωρίς αυξημένη τουρκική προκλητικότητα, κοστίζει στον Ελληνα φορολογούμενο πολίτη, 1.300.000 ευρώ!!! Κόστος αναχαίτισης των τούρκων και εκπαίδευσης των πιλότων μας!

Η ελληνική Πολεμική Αεροπορία, η Αεροπορία Στρατού και η Αεροπορία Ναυτικού έχουν «χάσει» πάνω από 100 αεροσκάφη και ελικόπτερα από το 1990. Από αυτά, σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα, τα δύο μόνο έπεσαν κατά τη διάρκεια αναχαίτισης τουρκικών αεροσκαφών, ενώ αντιθέτως τα υπόλοιπα αποδίδονται σε ανθρώπινο λάθος ή αστοχία υλικού (μηχανική βλάβη). Στο τέλος του κειμένου παταθέτουμε πίνακα με τις απώλειες του ακήρυχτου Ελληνοτουρκικού πολέμου.

Το ένα αφορά στην 18 Ιουνίου 1992, όταν ο Ν. Σιαλμάς σκοτώθηκε πιλοτάροντας ένα Mirage F1CG το οποίο έπεσε στο Αιγαίο κοντά στον Άγιο Ευστράτιο. Το περιστατικό συνέβη μετά από εμπλοκή με τουρκικό F-16 ανώτερων επιδόσεων και κατά την διάρκεια ακραίου ελιγμού.

Το δεύτερο στις 23 Μαίου 2006 ένα F-16 Block 52+ συνετρίβη κοντά στην Κάρπαθο μετά από σύγκρουση με τουρκικό F-16, με αποτέλεσμα τον θάνατο του χειριστή Κ. Ηλιάκη, στον οποίο οφείλεται και το σημερινό αφιέρωμα.

Η τουρκική πολεμική αεροπορία (turk hava kuvetleri) κατά το χρονικό διάστημα 1977 – 2006 έχει χάσει 91 Τούρκοι χειριστές σε 141 δυστυχήματα κατά τα οποία έχουν συντριβεί 146 μαχητικά.

Το γεγονός είναι ότι υπάρχουν κι άλλες περίεργες αναφορές για ατυχήματα που χρεώθηκαν σε «δήθεν μηχανικές βλάβες» αλλά στην πραγματικότητα ήταν αποτέλεσμα σκληρών αερομαχιών («dogfights») ενώ σε κάποιες από αυτές ερευνάται η συμμετοχή πιλότων σε τουρκικά αεροσκάφη, από άλλες χώρες!

Τι συνέβη όμως πραγματικά στην περίπτωση του ήρωα Ηλιάκη;

Επεσε μετά από σύγκρουση ή κατερρίφθη από τουρκικό βλήμα;

Είναι γεγονός ότι τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία «λογάριαζε» πολύ στους υπολογισμούς του ο Ακης Τσοχατζόπουλος σύμφωνα με ο ημερολόγιό του, παρουσιάζουν πάντοτε «ατέλειες» ή «αστοχίες» στις αναφορές τους, ειδικά όταν αυτές διασταυρώνονται με ανεξάρτητες πηγές!

Αλλά ας δούμε μερικές πτυχές του ατυχήματος που δεν έχουν εστιαστεί επαρκώς από τους αναλυτές.

Πριν δέκα χρόνια ακριβώς, είχαμε δημοσιεύσει ένα άρθρο για την «παράνομη» κίνηση της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, να μετασταθμεύει από την 151 μοίρα (aJU) που βρίσκεται στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, πολεμικά αεροσκάφη, στο αεροδρόμιο του Μπαλίκεσίρ, που βρίσκεται απέναντι από τη Λέσβο, σε βάθος 80 χιλιομέτρων. Και την αποκαλέσαμε τότε παράνομη, διότι το αεροδρόμιο αυτό, χρησιμοποιείται από τακτικές ΝΑΤΟΙΚΕΣ δυνάμεις και η χρήση του για παραβιάσεις του FIR Αθηνών, εκθέτει την Συμμαχία και τον σκοπό ύπαρξής της!

Η κίνηση αυτή, είχε γίνει από τους Τούρκους, όχι μόνο στο Μπαλικεσίρ αλλά σε άλλα 4 αεροδρόμια των Μικρασιατικών παραλίων με σκοπό να μειώσουν το οικονομικό κόστος των παραβιάσεων στο ήμισυ!

Ετσι, στις 22 Μαΐου του 2006, την προηγούμενη μέρα του δυστυχήματος, βρισκόταν στο αεροδρόμιο του Μπαλίκεσίρ, δύο F-16 και ένα φωτογραφικό-κατασκοπευτικό RF-4, που ανήκουν στο δυναμικό άλλης μοίρας και μεταστάθμευαν στο Μπαλίκεσίρ! Το μεσημέρι της ίδιας μέρας, απογειώθηκαν, πέρασαν τα παράλια της Μικράς Ασίας και στην κυριολεξία προκάλεσαν όργιο παραβιάσεων και παραβάσεων στο FIR Αθηνών. Το σούρουπο της ίδιας μέρας, προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο του Νταλαμάν απέναντι από τη Ρόδο όπου και διανυκτέρευσαν.

Την Τρίτη 23 Μαΐου στις 12.00 το μεσημέρι απογειώνονται από το Νταλαμάν, εκ νέου τα δύο F-16 και το RF-4, ενώ τούτη τη φορά, μία τουρκική φρεγάτα πλέει στα διεθνή ύδατα ανοιχτά της Κρήτης και δίνει στα αεροσκάφη εντολές για κατασκοπεία σε Καστελόριζο και Κρήτη! Τα ραντάρ της Κρήτης από την προηγούμενη μέρα έχουν εντοπίσει όλες τις μετασταθμεύσεις των τουρκικών πολεμικών και γνώριζαν ήδη ότι οι Τούρκοι θα επιχειρούσαν έξοδο για την συνηθισμένη κατασκοπευτική τους δράση.

Τα τουρκικά μαχητικά κινούνται προς την Κρήτη όχι με βάση κάποιο εκπαιδευτικό σχέδιο, αλλά για να προκαλέσουν την σφοδρή Ελληνική αντίδραση, μιας και ήθελαν να δοκιμάσουν την Ελληνική αεράμυνα, όση ώρα, άλλο ένα Τουρκικό σμήνος θα επιχειρούσε εικονικές βολές στο Καστελόριζο, που από τις αρχές του 2000 είχαν βάλει στο μάτι οι Τούρκοι! Μόνο που αυτή τη φορά, εκτός της συνηθισμένης αυτής πρόκλησης, οι Τούρκοι ήθελαν και κάτι ακόμα που θα το δούμε παρακάτω.

Την ίδια στιγμή δύο ελληνικά F-16 απογειώνονται από την βάση των Χανίων και σε λίγα λεπτά αποκτούν οπτική επαφή διαπιστώνουν ότι το ένα τουρκικό αεροσκάφος είναι κατασκοπευτικό.

Οι Τούρκοι δεν επιχειρούσαν κάποια άσκηση όπως λένε αλλά στην πραγματικότητα ήθελαν να φωτογραφίσουν μια συγκεκριμένη περιοχή του νησιού, στην οποία πίστευαν ότι υπάρχουν εγκατεστημένοι πύραυλοι S-300, αναζητώναςμια απόδειξη η οποία θα εξόργιζε τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ.

Τα τρία τουρκικά πετούν σχεδόν παράλληλα και τα δύο ελληνικά έρχονται από πίσω.

Ο σμηναγός Κ. Ηλιάκης μπαίνει ανάμεσα στο ένα τουρκικό F-16 και το RF-4 για να πάρει τα νούμερά του και να διαπιστώσει τα φωτογραφικά μηχανήματα και τα όπλα που φέρει.

Κωνσταντίνος Ηλιάκης … ΑΠΩΝ !!!

Με λίγα λόγια κι ένα τραγούδι !!!

Ενα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του Κώστα της Κρήτης,

του Κώστα της Ελλάδας:

 ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!!

Γράφει ο Γιώργος Αδαλής

Με ένα ηχόραμα, αφιερωμένο στην μνήμη του ήρωα Σμηναγού που κτυπήθηκε στις 23 Μαίου του 2006 πάνω από τον ουρανό της Καρπάθου, εκτελώντας στο ακέραιο την αποστολή που του είχε ανατεθεί, κλείνουμε σήμερα την μέρα μας, με την υπόσχεση να επανέλθουμε στο θέμα αύριο μετά το μνημόσυνο!
Την επιμέλεια του βίντεο είχε ο Υπ/ρχος (Ι) ε.α. Νίκος Ήμελλος η αφήγηση είναι του Κώστα Γιαλήνη, (μερικών από τις εκατοντάδες μαντινάδες) που εκφράζουν τα συναισθήματα μας και γράφτηκαν από εσάς, σαν ένα κερί στην μνήμη του και υπάρχει αναρτημένο στο youtube στην διεύθυνση: http://www.youtube.com/watch?v=V9Sf0IFDQKg.

Ο «αετός» Κώστας Ηλιάκης γεννήθηκε στα Χανιά στις 15 Αυγούστου 1970. Ήταν ο τέταρτος γιος του οδηγού φορτηγού αυτοκινήτου, Ιωάννη και της οικοκυράς Ειρήνης Ηλιάκη. Μαθήτευσε στα δημόσια σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων. Σεμνός, χαμηλών τόνων αλλά παράλληλα μεθοδικός και ψύχραιμος κάτω από οιασδήποτε συνθήκες, έχοντας από την νεαρή του ηλικία αγάπη για το αεροπλάνο, πετυχαίνει το 1989 την είσοδο του στην Σχολή Ικάρων την οποία είχε μόνη επιλογή στο Μηχανογραφικό για την συμμετοχή στις Πανελλήνιες εξετάσεις.
Επιμελής Ίκαρος , ορκίζεται Ανθυποσμηναγός το καλοκαίρι του 1993 και τοποθετείται στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος για να ολοκληρωθεί η πτητική του εκπαίδευση με αεροσκάφη Τ2. Κατόπιν τοποθετήθηκε στην 115 ΠΜ , 340 Mοίρα Βομβαρδισμού στα αεροσκάφη Α7 Corsair. Στην διάρκεια αυτών των ετών φοιτά σε διάφορα Σχολεία της ΠΑ , όπως το σχολείο Όπλων και Τακτικής ( TOP GUN ), αποφοίτησε το Πρόγραμμα Τακτικής Ηγεσίας, συμμετείχε σε κοινές συμμαχικές ασκήσεις εδώ και στο εξωτερικό και λόγω του υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης του διακρινόταν σε όλα τα είδη αποστολών. Αυτά σε συνδυασμό με τις ικανότητες και την ευσυνειδησία του τον καθιστούν έναν από τους ποιο ικανούς επαγγελματίες στον χώρο του και έτσι επιλέχθηκε το 2002 ,να αποτελέσει μέρος του πυρήνα των 10 Ιπταμένων οι οποίοι στάλθηκαν για εκπαίδευση στα νέα F-16 Block 52+ στις ΗΠΑ. Ολοκληρώνει την εκπαίδευση και επιστρέφει στην Ελλάδα, στην 347 Μοίρα στην Αγχίαλο μέχρι να έλθουν τα νέα Αεροπλάνα στην 115 ΠΜ. Μετά από 8 μήνες, τον Ιούνιο του 2003 παίρνει μετάθεση για την 340 Μοίρα, την αγαπημένη του «Αλεπού», όπου αποκτά επιπλέον εμπειρία στην αναχαίτιση, συμμετέχει στον σχεδιασμό και εκτέλεση Επιχειρήσεων την νύκτα και είναι εκπαιδευτής Αέρος στα νέα F-16 Block 52+.
Αργότερα τοποθετήθηκε στην αδελφή μοίρα της 115 ΠΜ, την 343 , από την οποία και ξεκίνησε την διατεταγμένη αποστολή της αναγνώρισης και αναχαίτισης του Τουρκικού κατασκοπευτικού σχηματισμού που είχε εισέλθει στο FIR Αθηνών, πέφτοντας χτυπημένος από τον Τούρκο πιλότο στις 23-5-2006.
Άφησε δύο ανήλικα αγγελούδια, την Μαριλένα και τον Γιάννη.
Ακόμη περισσότερα για αυτόν γνωρίζουν οι συν/φοι του που τον έζησαν από κοντά και συνεργάστηκαν μαζί του στην γή και στον αέρα…. Στη μνήμη του σύγχρονου ήρωα , του Κώστα της Κρήτης, του Κώστα της Ελλάδας, αφιερώνω εκ μέρους όλων των συνεργατών των AegeanTimes, το επόμενο τραγούδι. Και το αφιερώνω ιδιαίτερα στις οικογένειες όλων των παιδιών μας, που έπεσαν στο καθήκον, που σήμερα έχουν περισσότερα ερωτηματικά από ποτέ!!!

.

aegeantimes (mail)

Ν.Λυγερός – 19 Μαΐου, ημέρα εθνικής μνήμης, Αθήνα 2012

Ὁ ἀνύπαρκτος πόλεμος τῆς ἀριστερᾶς μὲ τὸν φασισμό!

Ἐδῶ καὶ λίγες ἡμέρες ἔχουν σκυλιάσει οἱ φερόμενοι ὥς πολέμιοι τοῦ ναζισμοῦ καὶ ἀρλουμπολογοῦν μὲ τόνους ψεύδη, θάβοντας ἀκόμη καὶ τὰ

Ο Μολότωφ (υπογράφοντας), ο Ρίμπεντροπ (με τα μαύρα πίσω από τον Μολότωφ) και ο Στάλιν (δεξιά) στις 23 Αυγούστου 1939

ὀφθαλμοφανή. Οὐσιαστικῶς ὅλη αὐτὴ ἡ λασπολογία, (δὲν ἀθωώνω τοὺς ἄλλους…) εἶναι μία ἀκόμη προσπάθεια φιμώσεως τῆς ἀληθείας καὶ κουκουλώματός της. Μία δῆλα δὴ ἀπὸ τὰ ἴδια ποὺ ἔχουμε ζήσει τόσους καὶ τόσους χρόνους!

Ἡ μεγαλυτέρα τους ἐπίθεσις στρέφεται κατὰ τῶν χρυσαυγιτῶν. Καὶ θὰ συμφωνοῦσα μαζύ τους σὲ ὅλα, μόνο ἐὰν ἦταν δίκαιοι κι ἀντικειμενικοί. Δυστυχῶς, οὔτε δίκαιοι εἶναι, οὔτε ἀντικειμενικοί.

Ἔχουν πιάσει λοιπὸν τὴν ντουντούκα καὶ διατυμπανίζουν παντοῦ τὰ περὶ ἀναβιώσεως τοῦ φασισμοῦ, τοῦ ναζισμοῦ, τοῦ χουντισμοῦ…. Ἀγαπητοί μου, εἶστε ἀμόρφωτοι, ἀνιστόρητοι καὶ ἠλίθιοι! Μία ἀπλῇ ματιὰ στὰ γεγονότα τῆς ἱστορίας θὰ σᾶς πείσῃ γιὰ τὴν μεγίστην πλάνην ποὺ πλανᾶσθε! Θὰ ξεκινήσω μὲ τὸν μύθο ποὺ μᾶς φλομώσατε, κι ἀφορᾷ στὸν πόλεμο τοῦ ναζισμοῦ ἀπὸ τὶς ἀριστερὲς δυνάμεις τοῦ τόπου. Νά πιάσουμε λίγο τόν ἀγαπημένο σας Ζαχαριάδη; Αὐτὸ τὸ «καλόπαιδο» πού αἱματοκύλησε τήν Ἑλλάδα; 

Ἄς ξεκινήσουμε, ἀλλὰ θὰ τὸ κάνουμε μὲ ἀποδείξεις κι ὄχι μὲ κραυγές. 

(Τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ παραθέσω εἶναι ΟΛΑ ἀπὸ κοινῶς ἀποδεκτὲς πηγές! Συνέδρεια, δημοσιεύεις ἐντύπων, βιβλία ΔΙΚΑ σας καὶ δικῶν σας γραφόμενα, ἀκόμη καὶ πρώην δικῶν σας…. Ξέρετε ἐσεῖς καλλίτερα!)

Στὶς  23 Αὐγούστου 1939, ἀπὸ ὅπου καὶ ἡ παραπάνω φωτογραφία, ὑπογράφεται στὴν Μόσχα, τὸ γερμανοσοβιετικὸν σύμφωνον μὴ ἐπιθέσεως. Οἱ Ῥίμπεντροπ (Γερμανία) καὶ Μολότωφ (Σοβιετικὴ Ἔνωσις) ἦταν αὐτοὶ ποὺ οὐσιαστικῶς ἐπέβλεψαν κι ὅρισαν τοὺς ἐπὶ μέρους ὅρους τῆς συμφωνίας. Ἀπὸ τότε καὶ μετά, κάθε ἀντίστασις «Ἑλλήνων» κομμουνιστῶν κατὰ τῶν δυνάμεων τοῦ Ἄξονος παύει. Ἐθεωροῦντο σύμμαχοι οἱ Γερμανοί! Κτυπᾶς τόν σύμμαχο; Δὲν τὸν κτυπᾶς!

Μία ἀκόμη ἀπόδειξις αὐτῶν ποὺ ἰσχυρίζομαι εἶναι ἡ κατάληψις τῆς Ἀνατολικῆς Πολωνίας ἐκ τοῦ Κοκκίνου στρατοῦ στὶς 17 Σεπτεμβρίου 1939. Δῆλα δή, ὁ ἄξων τότε δὲν εἶχε ἀπλῶς συνάψει σύμφωνον μὴ ἐπιθέσεως, ἀλλὰ κατὰ βάσιν μεγάλωσε, ἅπλωσε, συμπεριέλαβε κι ἄλλους συμμάχους, πέραν τῆς Ἰαπωνίας, τῆς Ἰταλίας καὶ τῶν λοιπῶν χωρῶν ποὺ εἶχαν προσχωρήσει στὴν συμμαχία. 

Οὐσιαστικῶς ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, ὅταν μᾶς ἐκήρυξαν τὸν πόλεομον οἱ Ἰταλοί, εἴχαμε  καὶ τὴν Ῥωσσία ἀπέναντι! Τόσο ἁπλᾶ!!!! 

Τότε λοιπὸν ὑπερίσχυσε ὁ πατριωτισμός τους καὶ τὸ ΚΚΕ (ὑπὸ ἔρευναν αὐτό!!!), διὰ χειρὸς Ζαχαριάδου, δημοσιεύει τὴν ἐξῇς ἐπιστολή:

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν πρώτη ἐπιστολὴ Ζαχαριάδου

Πρὸς τὸν λαόν τῆς Ἑλλάδος.

Ὁ φασισμὸς τοῦ Μουσολίνι κτύπησε τὴν Ἑλλάδα πισώπλατα, δολοφονικὰ καὶ ξετσίπωτα, μὲ σκοπὸ νὰ τὴν ὑποδουλώσῃ κι ἐξανδραποδίσῃ. Σήμερα ὅλοι οἱ Ἕλληνες παλεύουμε γιὰ τὴν λευτεριά, τὴν τιμή, τὴν ἐθνική μας ἀνεξαρτησία. 

Ἡ πάλη θὰ εἶναι πολὺ δύσκολη  καὶ πολὺ σκληρή. Μὰ ἕνα ἔθνος ποὺ θέλει νὰ ζήσῃ πρέπει νὰ παλεύῃ, ἀψηφῶντας τοὺς κινδύνους καὶ τὶς θυσίες. 

Ὁ λαὸς τῆς Ἑλλάδος διεξάγει σήμερα ἕναν πόλεμο ἐθνικοαπελευθερωτικόν, ἐνάντια στὸν φασισμὸ τοῦ Μουσολίνι. Δίπλα στὸ κύριο μέτωπο καὶ ὁ ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΣ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝῌ ΦΡΟΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ!!!

Κάθε πράκτορας τοῦ φασισμοῦ πρέπει νὰ ἐξοντωθῇ ἀλύπητα. Στὸν πόλεμο αὐτὸν ποὺ τὸν διευθύνει ἡ κυβέρνησις Μεταξᾶ, ὅλοι μας πρέπει νὰ δόσουμε ὅλες μας τὶς δυνάμεις, δίχως ἐπιφύλαξιν. 

Ἔπαθλον γιὰ τὸν ἐργαζόμενον λαὸ καὶ ἐπιστέγασμα γιὰ τὸν σημερινό του ἀγώνα, πρέπει νὰ εἶναι καὶ θὰ εἶναι, μία καινούρια Ἑλλάδα, τῆς δουλειᾶς, τῆς λευτεριᾶς, λυτρωμένη ἀπὸ κάθε ξενικὴ ἰμπεριαλιστικὴ ἐξάρτησιν, μὲ ἔνα πραγματικὰ παλλαϊκὸ πολιτισμόν.

Ὅλοι στὸν ἀγώνα, ὁ κάθε ἕνας στὴν θέσιν του καὶ ἡ νίκη θὰ εἶναι νίκη τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ λαοῦ της. Οἱ ἐργαζόμενοι ὅλου τοῦ κόσμου στέκουν στὸ πλευρό μας. 

Ἀθῆναι, 31 τοῦ Ὀκτωβρίου 1940.

Νίκος Ζαχαριάδης,

γραμματέας τῆς ΚΕ τοῦ ΚΚΕ. 

(Ἡ ἐπιστολὴ ἀναδημοσιεύθῃ στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1945, στὸν Ῥιζοσπάστη, σελ. 1)(πηγή)

Μετά ὅμως; Τί ἔκανε αὐτός ὁ κερατᾶς ὁ Μεταξᾶς; Συνεκινήθῃ κι ἄνοιξε διάπλατα τίς πόρτες τῶν φυλακῶν ἤ συμπεριεφέρθῃ ὥς νά μήν ἔγινε τίποτα;

Τίποτα δὲν ἔκανε ὁ Μεταξᾶς… Εὑτυχῶς δῆλα δή…

Διότι ὁ πατριωτισμὸς τοῦ Ζαχαριάδου κράτησε μόλις ἐλάχιστα εἰκοσιτετράωρα!!! Τόσο ἰσχυρὸς ἦταν! (Καθῶς φυσικὰ κι ὅλου τοῦ ΚΚΕ!!!)

Μόλις ἔμαθαν οἱ σοβιετικοὶ πὼς ὁ Ζαχαριάδης καὶ τὸ ΚΚΕ ἔλαβαν τέτοιαν στάσιν, τοὺς τράβηξαν τὸ αὐτί, τοὺς ἀπείλησαν μὲ διαγραφὲς καὶ ἀπομονώσεις καὶ λίγες ἡμέρες ἀργότερα, νέα ἐπιστολή καταφθάνει στὸν Ἑλληνικὸ λαό, ποὺ τελικῶς, ἐὰν βασιζόταν στὸ ΚΚΕ, δὲν θὰ μποροῦσε ἀκόμη καὶ σήμερα νὰ καταλάβῃ τὸ ποιὸς ἦταν ὁ ἐχθρός του. (Σήμερα κάτι πάει νὰ γίνῃ… )

 Ὁ Ζαχαριάδης λοιπὸν ξεκινᾶ μίαν ἀλληλογραφία μὲ τὴν Κ.Ε. ἐπιτροπὴ τοῦ ΚΚΕ καὶ τελικῶς, ΚΚΕ καὶ Ζαχαριάδης κάνουν νέες ἐξαγγελίες, βασιζόμενες στὶς πασίγνωστες σὲ ὅλους μας πλέον παγκαλικὲς (κι ὄχι μόνον) κωλοτοῦμπες!

«Ὁπόλεμος αὐτὸς προκλήθηκε ἀπὸ τὴν βασιλομεταξικὴ σπείρα, ποὺ διατάχθηκε ἀπὸ τοὺς Ἐγγλέζους ἰμπεριαλιστές, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχῃ τὴν παραμικρὴ σχέση μὲ τὴν ὑπεράσπιση τῆς πατρίδος μας. Οὔτε εἶναι βέβαια πόλεμος «κατὰ τοῦ φασισμοῦ», ὅπως δήλωσε κυνικὰ ὁ ἀρχιφασίστας Μεταξᾶς, ὁ δήμιος τοῦ λαοῦ μας. Μὰ οὔτε καὶ πόλεμος γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῶν Ἑλληνικῶν μειονοτήτων τῆς Ἀλβανίας ἀπὸ τὸν ζυγὸ τοῦ ἰταλικοῦ φασισμοῦ καὶ τῆς ἀλβανικῆς ἀστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι’  αὐτὸ ὁ πόλεμος αὐτὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἔχῃ καμμίαν σχέση μὲ τὴν ἐλευθερία.»

προκήρυξις ΚΚΕ, 7 Δεκεμβρίου 1940. (Πηγή, ἀπὸ ὅπου «τσίμπησα» τὰ παραπάνω ἀπὸ ἐδῶ, ἐπιστολὲς Ζαχαριάδου ἐδῶ ὅπου καὶ μπορεῖτε νὰ διαβάσετε ὅλα τὰ «μαργαριτάρια» τους!!! Γιὰ τὰ ὁποῖα φυσικὰ καμαρώνουν καὶ τὰ τυπώνουν καὶ σὲ βιβλία!!)

Τρομερὰ καὶ φοβερὰ πράγματα! Τὸ κόμμα ὑπὲρ ἄνω ὅλων!!! Ὁ «πατερούλης» ποὺ κατέσφαξε χιλιάδες ἀθώους, καὶ φυσικὰ ἀρκετὲς χιλιάδες Ἑλλήνων, εἶχε τὸ ἀλάθητον τοῦ πάπα. Τέτοιος πατριωτισμός παρακαλῶ!!! Ὁ σφαγέας μπροστάρης τους!

Τώρα, γιατί ὁ Μεταξᾶς πολεμοῦσε τόν φασισμό, ἄν καί γερμανόφιλος, καλῶ τοὺς ἱστορικοὺς τοῦ ΚΚΕ νὰ μᾶς ἀπαντήσουν. Καὶ τοὺς παρακαλῶ πολὺ νὰ ἀφήσουν ἀπ’ ἔξω ὅλες τὶς γνωστὲς τους ἀηδίες γιὰ ἰμπεριαλισμοὺς καὶ λοιπὲς τρίχες. Αὐτὸς ὁ πόλεμος ἦταν γιὰ ἐμᾶς ἀμυντικός, ὄχι ἐπιθετικός. 

Ἄς δοῦμε ὅμως καὶ κάτι ἀκόμη. 

Τί ἔκαναν ὅμως τά δικά μας τά κ@λόπαιδα; Παρὰ τὶς ἐξαγγελίες, τελικῶς ἐπικρατεῖ ἡ θέσις τῆς Σοβιετικῆς Ἐνώσεως, ὅπως προανέφερα,  καὶ ὁ πόλεμος μεταξὺ Ἰταλίας Ἑλλάδος κρίνεται ὥς πόλεμος ἰμπεριαλιστῶν, ποὺ οὐδόλως ἀφῳροῦσε στοὺς κομμουνιστές. Δῆλα δή, οὐσιαστικῶς, δὲν εἴχαμε νὰ κάνουμε μὲ κάποιους ποὺ θὰ μάχονταν ὑπὲρ βωμῶν κι ἑστιῶν, ἀλλὰ θὰ μάχονταν μόνον ὑπὲρ ἤ κατὰ κόμματος! Τόσο ἁπλᾶ!

Μήπως τελικῶς ἐάν οἱ κομμουνιστές ἦταν σύμμαχοι τῶν Γερμανῶν, καί παρέμεναν ἐντός Ἑλλάδος, θά εἴχαμε ἀκόμη μίαν πληγή νά ἀντιμετωπίσουμε, πέραν τοῦ μετώπου τῆς Ἀλβανίας; Δῆλα δή, μήπως τελικῶς θά εἴχαμε τόν ἐχθρό στά μετόπισθεν; Χμμμμ… Λέτε; 

(Μήπως νά δικαιώσω τόν Μεταξᾶ τελικῶς σήμερα; Μήπως κάτι παραπάνω ἤξερε τότε;)

Αὐτὸ διεφάνῃ ἀκόμη καλλίτερα μετὰ τὴν ἐπικράτησιν τῶν Γερμανῶν. 

Ἀποδείξεις; 

Τί γίνεται ὅμως μέ τούς λοιπούς συμμάχους τῶν συμμάχων τῶν Γερμανῶν, δῆλα δή, τῶν συμμάχων τῆς Σοβιετικῆς ἐνώσεως, δῆλα δή τῶν συμμάχων τῶν κομμουνιστῶν ἐν Ἑλλάδι; 

Άλκιμο Έλυτρο (αφιερωμέν​ο στην Ελληνίδα μάνα)

    Σήμερα γιορτάζει η ΜΑΝΑ!!  

Το παρακάτω ποίημα το απήγγειλα στην γιορτή της γυναίκας 2011, στο Πνευματικό Κέντρου του Δήμου Αθηναίων και είναι αφιερωμένο, πρωτίστως, στην Ελληνίδα ΜΑΝΑ.

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ «ΑΛΚΙΜΟ ΕΛΥΤΡΟ»

            Αγαπητέ αναγνώστη,

            Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ μου μια μικρή εισαγωγή στο ποίημά μου «Άλκιμο Έλυτρο» που ακολουθεί, προκειμένου να γίνει κατανοητή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δύο πραγματικών γεγονότων που περιγράφονται σ’ αυτό, δεδομένου ότι τα συγκεκριμένα γεγονότα αναφέρονται, το μεν ένα, σε ένα πραγματικό περιστατικό που έχει σχέση και με την ιστορία της Κύπρου, το δε άλλο, σε ένα οικογενειακό μου θέμα:

            Τον Σεπτέμβριο του 1974 τοποθετήθηκα από το Γενικό Επιτελείο Στρατού, ως μόνιμος Υπολοχαγός που ήμουν, στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛ.ΔΥ.Κ.) όπου, το πρώτο εξάμηνο, ανάλαβα καθήκοντα Διμοιρίτη, στην πρώτη γραμμή έναντι των Τούρκων.

            Εκεί, παρόλο ότι είχαν τελειώσει, επισήμως, οι εχθροπραξίες, έζησα την πολεμική ατμόσφαιρα, κάποτε, μάλιστα, πολύ έντονα, όπως όταν το βράδυ της 8ης Φεβρουαρίου 1975 περιμέναμε την επίθεση των Τούρκων, που είχαν αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη του αεροδρομίου της Λευκωσίας· ενέργεια που, τελικά, δεν έλαβε χώρα, αφού οι Τούρκοι διαπίστωσαν ότι τους αναμέναμε καλά προετοιμασμένοι, γεγονός που δεν τους έδινε κανένα περιθώρια επιτυχίας.

            Τη νύχτα εκείνη, αλλά και πολλές άλλες πριν και μετά, ένεκα αυτού του περιστατικού ή άλλων παραπλήσιων, όταν όλη η ΕΛ.ΔΥ.Κ. ξενυχτούσε στο χαράκωμα με το χέρι στη σκανδάλη, η γυναίκα μου, Ελένη, η οποία με είχε ακολουθήσει στην Κύπρο, παρ’ όλους τους κινδύνους που εγκυμονούσε αυτή η απόφαση, έγκυος μάλιστα ούσα, στο πρώτο μας παιδί, τα βράδια στο σπίτι, διακόσια μέτρα πίσω απ’ την πρώτη γραμμή, μόνη της, λαγοκοιμόταν ντυμένη κανονικά, σε μια πολυθρόνα, με το γιο μας στην κοιλιά κι ένα τουφέκι αγκαλιά, και με την απόφαση να πουλήσει ακριβά τη ζωή της και την ύπαρξη που έφερε στα σπλάχνα της, αν τυχόν ο εχθρός έσπαγε τη γραμμή αμύνης.

            Ευτυχώς, δεν συνέβη το μοιραίο` μοιραίο για την προσωπική και οικογενειακή μας ζωή, γιατί, κατά τ’ άλλα, εκείνες οι μέρες άφησαν την Κύπρο μας και την Ελλάδα μισερή! Πάντως, αυτό είναι το γεγονός που περιγράφεται στο ποίημα και, ύστερα απ’ όσα αναπτύχθηκαν παραπάνω, ελπίζω να έχει γίνει κατανοητό και να δώσει κάποια πνευματική απόλαυση στον αναγνώστη που θα έχει το μεράκι να το διαβάσει.

            Σαν υστερόγραφο, για να γίνει κατανοητό, ακόμα, ένα σημείο του ποιήματος, θα ήθελα να προσθέσω, σχετικά με τη γυναίκα μου, ότι η φράση που περιέχεται κάπου μέσα σ’ αυτό: «Μα εσύ, πικραμένη κι’ αδικημένη απ’ τους ουρανούς,/ Με το οιδαλέο σου στο βολβό μελάνωμα/ Της απόγνωσης να σπαράζει τις οιμωγές», αναφέρεται στο μελάνωμα χοριοειδούς (χοριοειδής: ο μεσαίος χιτώνας του ματιού) το οποίο την επισκέφτηκε εδώ και λίγα χρόνια και, κατά του οποίου, δίνει με θάρρος, χαμόγελο και αξιοπρέπεια έναν άλλον αγώνα.

            Σ’ αυτή τη γυναίκα και, μέσα από αυτήν, στην Ελληνίδα γυναίκα, σύντροφο, μάνα, αδελφή, κόρη, στην υπόσταση αυτήν που γύρω της περιστρέφεται, ζει, κινείται, παίρνει δύναμη και δρα και προοδεύει και μεγαλουργεί η Ελληνική Οικογένεια και η Εθνική Παιδεία, σ’ αυτήν και στην Κύπρο αφιερώνω το ποίημά μου «Άλκιμο Έλυτρο» («άλκιμο»: που έχει δύναμη και σφρίγος, «έλυτρο»: προστατευτικό περίβλημα).

            Φιλικά,

Ιωάννης Παναγάκος

 

ΑΛΚΙΜΟ ΕΛΥΤΡΟ

(2008)

 

(Αφιερωμένο στην Ελληνίδα μάνα – γυναίκα – σύντροφο – αδελφή – κόρη και στην Κύπρο)

 

Σε είδα να λαγγεύεις τη μοίρα μου

Σε εύκοσμους πύργους βαθυσκαφούς ίριδας,

Την ώρα που ο ήλιος έπινε των καημών τις ανάσες.

Σε άκουσα να τη σμιλεύεις

Με τις κορφάδες των ονείρων σου

Στη χρυσή παλίρροια των σταχυών του Αλωνάρη,

Μ’ ένα παιδιάστικο μαγιάτικο χαμόγελο στα χείλη.

Ένιωσα τον αθέρα της γλαυκής σου σκέψης

Να τη μετουσιώνει σε άυλη ολκή προς το στερέωμα,

Αργυρόλευκη αύρα χιονοσκέπαστων κυμάτων.

Καθορώ τον αρραβώνα μου στο σώμα σου

Μέθεξη ουράνιας στόχασης,

Συνειρμό ακτίνων ζωής,

Εκ πηγής μη αλωμένης, φωτός αιωνίου.

Ατενίζω την αγάπη μας

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΩΣΤΑ

Αυτός ο τεράστιος Έλληνας αθλητής!

Ο «Ντόπερμαν» Βασίλης Γαλούπης θυμάται την επέτειο από την ημέρα γέννησης ενός τεράστιου Έλληνα αθλητή, του Στέλιου Κυριακίδη, τόσο «επίκαιρου» όσο ποτέ, αλλά και τόσο άγνωστου ακόμα και σήμερα.

Στην Πάφο γεννήθηκε, σαν σήμερα. Στις 4 Μαϊου 1910. Πάνω από έναν αιώνα πια. Φτωχόπαιδο ήταν και κάποια στιγμή ξεκίνησε τον αθλητισμό στην Λεμεσό. Του άρεσε να τρέχει από πιτσιρίκι… Κατάφερε, μάλιστα, να πάρει μέρος ως δρομέας με την ελληνική εθνική ομάδα στους ολυμπιακούς αγώνες του 1936!
Αγροτόπαιδο, με έρωτα για τον αθλητισμό και ταλέντο, από το 1934 τα μαζεύει και μετακομίζει στο Χαλάνδρι. Έπιασε δουλειά στην ΔΕΗ (τότε Ηλεκτρική Εταιρεία) και πήγαινε να μετράει τα ρολόγια στα σπίτια του κόσμου για να βγάλει το μεροκάματο.
Τα’ μπλεξε ο πόλεμος μετά. Υπέφερε ο κόσμος. Έτσι κι αυτός, έτσι και η οικογένειά του. Το 1940 έκοψε το τρέξιμο και κοίταξε μόνο να ζήσει.
Πείνα! Έβλεπε τους παλιούς του συναθλητές, εκείνη την μεγάλη ομάδα του 1930, να λιμοκτονούν ή να τους σκοτώνει ο γερμανικός κατοχικός στρατός.
Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, τέλειωσε η Κατοχή, άρχισε η φαγωμάρα του Εμφυλίου. Αδερφός να σκοτώνει αδερφό εκείνα τα μαύρα χρόνια…
Πούλησε τα μισά έπιπλα για να πάει να τρέξει!
Παίρνει την μεγάλη απόφαση το 1946 να ξανατρέξει. Λίγη προπόνηση, ελάχιστο φαγητό από τους γείτονες, δύσκολα χρόνια. Ήθελε να πάει στην Αμερική. Στην Βοστώνη. Στον φημισμένο μαραθώνιο! Ελπίζοντας ότι και μόνο με την παρουσία του θα μπορέσει να ευαισθητοποιήσει τους Αμερικάνους για να βοηθήσουν τον λαό μας που τα περνούσε δύσκολα όσο ποτέ άλλοτε.
Πώς, όμως, να αγοράσει εισιτήριο για την Αμερική; Με τι λεφτά; Μαζεύει και πουλάει τα μισά έπιπλα του σπιτιού. Πιάνει πέντε δραχμές στο χέρι, του δίνουν με τα πολλά και κάμποσα ακόμα από την δουλειά του και πάει και βγάζει αεροπορικό εισιτήριο. Μονό! Δεν είχε λεφτά για «μετ’ επιστροφής».
Μέσα από τα χαλάσματα της Αθήνας, βρήκε το κουράγιο να πετάξει για Αμερική ρισκάροντας τα πάντα. Με μοναδικό σκοπό να… τρέξει! Τίποτα άλλο!
«Θα πεθάνεις στα πρώτα χιλιόμετρα»
Ο πιο δύσκολος μαραθώνιος της εποχής – κι ακόμα φημισμένος – ήταν αυτός της Βοστώνης. Φαβορί ο τεράστιος Άγγλος Κένεθ Μπέιλι και ο Αμερικάνος, νικητής της προηγούμενης χρονιάς, Τζόνι Κέλι. Κι από κοντά ένας Καναδός αθληταράς.
Πριν τον αγώνα όλοι οι αθλητές έπρεπε να περάσουν από γιατρό. Πάει και ο Κυριακίδης, τον εξετάζουν οι Αμερικάνοι και του λένε: «Δεν μπορείς να τρέξεις…».
- Μα, γιατί; Γιατί δεν μπορώ ενώ έκανα τόσο ταξίδι;

2 ΜΑΪΟΥ 1919 ΑΠΟΒΙΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ (video στο τέλος του άρθρου)

Γράφει : ο Δημήτρης Αναγνωστόπουλος

Αποκαλούμε συνεχώς τα όλα γεγονότα για την Μικρά Ασία και ότι αφορά αυτήν ΄΄Μικρασιατική καταστροφή΄΄ Είναι λάθος διότι η καταστροφή ήταν ο επίλογος και το αποτέλεσμα . Το σωστό είναι  ΄΄Μικρασιατική εκστρατεία ”  .Ξεκίνησε με την αποβίβαση του Ελληνικού στρατού στην Σμύρνη την 2α Μαίου 1919 , με  στρατιωτικές επιχειρήσεις για απελευθέρωση των ελληνικών εδαφών της Ιωνίας ,μέχρι την Άγκυρα ,τον διχασμό μας ,εγκατάλειψη του στρατού μας έξω από τη Άγκυρα ,την αθέτηση της συμφωνίας των συμμάχων με εμάς και υπερ της Τουρκίας, την υποχώρηση του στρατού μας  και τελικά ο επίλογος με την εκκένωση Στρατού και ελληνικού πληθυσμού τον Σεπτέμβριο του 1922 (μετά δύοο χρόνια ) από την Σμύρνη με την καταστροφή της από τους Τούρκους και τα όποια δεινά που ακολούθησαν εξοντώσεως του Ελληνικού πληθυσμού .

ΤΑ ΠΡΟ ΤΗΣ ΑΠΟΒΙΒΑΣΕΩΣ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Το πρώτο εξάμηνο του 1917  βρήκε την Ελλάδα διχασμένη με δύο Κυβερνήσεις ,μία στην Αθήνα και μία στη Θεσσαλονίκη * . Η Ιταλία αρχικά  σύμμαχος των Κεντρικών Αυτοκρατοριών ( Αυστρίας ,Γερμανίας ,Ουγγαρίας )  προσεχώρησε  στην ΑΝΤΑΝΤ ( ENTENTE)  και με τη συνθήκη του Αγίου  Ιωάννου της παραχωρήθηκε  η Ιωνία μετά της Σμύρνης .  Ο περιφέρεια των ΑΔΑΝΩΝ  ήταν υπό την κατοχή των Γάλλων . Το ΟΥΡΦΑΣ , ΜΑΡΑΣ και ΑΪΝΤΑΤ από τους  Άγγλους .  Επίσης η ΑΤΤΑΛΕΙΑ και το ΙΚΟΝΙΟ από τους Ιταλούς . Είχε αφοπλιστεί όλος ο Τουρκικός στρατός και οι αποθήκες πυρομαχικών και λοιπών πολεμοφοδίων είχαν σφραγιστεί . Όμως οι Ιταλοί σε  συνδιάσκεψη περί τα τέλη του 1919 διαφώνησαν  στο θέμα του ΦΟΥΜΕ και αποχώρησαν. Τότε με πρωτοβουλία του Αμερικανού Προέδρου Ουϊλσον  και σύμφωνη γνώμη των υπολοίπων πλήν Ιταλών κλήθηκε η Ελλάς να καταλάβει τη Σμύρνη και την πέριξ αυτής περιοχή μέχρι υπογραφής της συνθήκης

Την 24^η Απριλίου η Ιη Μ.Π. του Α΄ΣΣ  είχε το 4^ο ΣΠ  στην αποβάθρα των Ελευθερών (Ν.Πέραμος ) έτοιμο για επιβίβαση  προς  μεταφορά του στην Ουκρανία ( Ήταν εκεί  το Α΄ΣΣ με  τον Στρατηγό  Νίδερ  , ΙΙα ΜΠ και ΧΙΙΙη ΜΠ  υπό Γαλλική Διοίκηση  σε επιχειρήσεις  κατά των Μπολσεβίκων  ) . Η έδρα της Ιης ΜΠ ήταν στην Ελευθερούπολη Καβάλας , Το 1/39 ΣΠ(Ευζώνων ) στη Νικήσιανη , Οι λοιπές (υποστ-ΔΜ ) στο Παληχώρι  και σε κίνηση δύο Μοίρες ΠΒ από Θεσσαλονίκη, προς ενίσχυση . Διοικητής Μεραρχίας ο Σχης  Ζαφειρίου . Την 24^η Απριλίου ακυρώνεται από το Γεν. Στρατηγείο πάσα άλλη διαταγή και διατάσσεται   όπως μέχρι το πρωί της 27 Απριλίου  όλη η Μεραρχία να ευρίσκεται στο Λιμάνι των Ελευθερών για επιβίβαση σε  Πλοία. Γίνεται ένας τιτάνιος αγώνας ώστε να συμπληρωθεί και εξοπλιστεί στη εμπόλεμη σύνθεση και να κινηθεί (πορεία )   στο όρμο των Ελευθερών . Την 27^η έφθασαν στον όρμο το πλοία  Αδριατικός , Συρία, Θεμιστοκλής ,Πατρίς , Καλουτάς, Ατρόμητος,  Ελλήσποντος, κ.λ.π  και άρχισε η επιβίβαση .

Την 28 Απρ ειδοποιείται ο Μέραρχος όπως την 29^η Απρ όλη η Μεραρχία να έχει ετοιμότητα αποπλεύσεως  διότι πάσα καθυστέρηση του επισημάνθηκε  θα έχει ολέθριες συνέπειες για τα Εθνικά συμφέροντα . Το μεσημέρι  της 28^ης του τηλεφώνησε προσωπικώς ο Αρχιστράτηγος  και του μετέφερε εντολή του Προέδρου της Κυβερνήσεως  ότι  να έχει αποπλεύσει την 10^η  πρωινή  της 29^ης Απριλίου  και μάλιστα εάν δεν πρόλαβαν να επιβιβαστούν όλοι να φύγουν μόνο οι μάχιμές μονάδες και οι υπόλοιπες θα έρθουν με άλλα πλοία. Την 23^ην ώραν του είπε θα λάβετε κρυπτογραφημένο τηλεγράφημα στο οποίο θα καθορίζεται η αποστολή σας. Το Τηλεγράφημα έγραφε  …. Πρόεδρος της Κυβερνήσεως  τηλεγραφεί ότι το Ανώτατο Συμβούλιο απεφάσισε αναχώρηση της  Ιης Μεραρχίας  δια… Συνεπώς , άμα  τη  λήψει του παρόντος ,πρέπει να ανακοινώσετε τη παρούσα διαταγή εις επικεφαλής πολεμικών πλοίων και εκκινήσατε το ταχύτερον. Πρόεδρος σας συνοδεύει με την ευχήν του , εις ήν Αρχηγός Στρατού συνενοί  ιδικήν του . Και τη 2^α πρωινή της 30 Απρ  1919 τηλεγραφεί από το Παρίσι ότι η απόφαση πάρθηκε και από το Ανώτατο Συμμαχικό Συμβούλιο και να εκτελεσθεί αμέσως . Στο μεταξύ κατέφθασαν στο λιμένα των Ελευθερών το Αντιτορπιλικό  < Σφενδόνη > και αριθμός Ελλην.

Ποιητικό απόσπασμα από το «Στ’ αχνάρια της ζωής» Β` τόμος

Από το Βάιο Φασούλα

Βάιος Φασούλας

 

…

«Κι άρχισαν το φακέλωμα σ’ όλη  την πολιτεία

φτιάχνοντας ένα λέρωμα, γιομάτο  φαντασία.

Παντού στις πόλεις, στα χωριά, ψάχνανε  τους «ενόχους»

και τους αρπάζαν σαν τα ζα, απλούς, φτωχούς κι αθώους.

Κι οι ένοχοι ήταν πολλοί, ολόκληρη η Ελλάδα

και αριστεροί και δεξιοί, ήταν γι’ αυτούς βραχνάδα.

Παππούδες, παραπαππούδες μ’ άσπρα γένια, μακριά,

γιαγιάδες μ’ ασπροπλεξούδες, γιομάτες μ’ αρχοντιά.

Μητέρες κι αδελφάδες, πεντάμορφες κορφάδες

μες στις αυλές στολίζονταν αρχόντισσες  κυράδες.

Των γέρων τους χτενίζανε τα άσπρα  τους τα γένια

κι οι νεράιδες φέρνανε τα ολόχρυσά τους χτένια.

Ο ήλιος μας ο ξακουστός κι ο κοσμογυρισμένος

πα στα ουράνια γελαστός, ζούσε  ευτυχισμένος.

Η πριγκηπέσα τ’ ουρανού, η αστερολουσμένη

δίπλα στο θρόνο του Θεού, στο  σμάλτο της πνιγμένη.

21η Απριλίου και εθνικισμός

Ἂν καὶ γνωρίζω  ὅτι τὸ ἰστολόγιο  συχνὰ … παρακολουθεῖται ἐπειδὴ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ὑγεία τού(μας) … ἰδιαίτερα ὅταν παρουσιάζονται …ἀνατρεπτικὰ θέματα  ἐντούτοις  σήμερα μὲ τὴν παροῦσα ἀνάρτηση θὰ ξύσουμε κάτι παλιὲς πληγὲς στὸ χῶρο τοῦ Ἐθνικισμοῦ, ἕνα χῶρο ποὺ ποτὲ δὲν ἦταν ἀρεστὸς στὴν …κομματοκρατία καὶ στὸ δυναστικὸ κράτος

Γνωρίζω ἀκόμα ὅτι ἰστολόγιο διαβάζεται καὶ ἀπὸ ἀρκετοὺς  ἐν ἀποστρατείᾳ Ἀξιωματικοὺς  (νεαροὺς τότε) ἐκ τῶν ὁποίων οἱ περισσότεροι κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον θὰ ἦταν ἀνυποψίαστοι  τῶν γεγονότων ποὺ στὸ ἄρθρο ἀναφέρονται , ἐντούτοις προβαίνω στὴν σημερινὴ ἀνάρτηση γιὰ νὰ τὰ (ξανά)διαβάσουν ὅσοι τότε … ἦταν ὑποψιασμένοι  ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γνωρίσουν οἱ νεώτεροι ἐραστὲς τοῦ Ἐθνικισμοῦ  μία σελίδα τῆς ἱστορίας του.

Τὸ ἄρθρο μποροῦν νὰ τὸ διαβάσουν καὶ οἱ ….ἀνυποψίαστοι ,ἂν καὶ τώρα μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια ποὺ πέρασαν ,ποὺ τόσα μάθαμε ,ποὺ κάνουμε τὴν αὐτοκριτική μας ἀλλὰ καὶ ὅλους τους κρίνουμε , ποὺ τὰ μαλλιὰ ἔχουν πέσει ἢ ἀσπρίσει …δὲν δικαιολογεῖται νὰ παραμένουν ἀκόμα ἀνυποψίαστοι 

*Τὸ   ΕΕΛΕΚ εἶναι ἀρχικὰ ἀπὸ τὸ Ἑλληνορθόδοξο Ἐθνικὸ Λαϊκὸ Ἐπαναστατικὸ Κόμμα(Ε.Ε.Λ.Ε.Κ.)

*******************************************************

Κατήντησε η λέξις Εθνικισμός πιπίλα στο στόμα όλου του κόσμου. Ποιού κόσμου; Με ποιο δικαίωμα; Ποιο είναι το παρελθόν όσων σήμερα μιλούν για εθνικισμόν και παρουσιάζονται ως εκφρασταί και υποστηρικταί του!

Μεταξύ των άλλων χρόνια τώρα, ακούμε τους απολογητάς της δικτατορίας να μιλούν και αυτοί για εθνικισμόν. Τίποτε κωμικώτερον.

Η 21^η Απριλίου, η ευνοηθείσα όσον ουδείς ποτέ άλλοτε υπό των καιρών και της τύχης και η αθλίως αυτοκαταργηθείσα εν μέσω φοβερής εθνικής συμφοράς, είχε σχέσιν με το εθνικιστικόν κίνημα όσον η μαϊμού με το φεγγάρι. Η 21^η Απριλίου, ουδέποτε επανάστασις αλλά απλό πραξικόπημα, δεν εμφορείτο υπό ουδεμίας ιδεολογίας, δεν διέθετε απλάς πολιτικάς γνώσεις και δεν είχε καμμίαν ενότητα πολιτικού πιστεύω εις τους ανθρώπους της. Τίμιοι άνθρωποι, αλλά αυτό όχι αρκετόν διά την διοίκησιν ενός τόπου. Το πολιτικόν της αλαλούμ φιλοξενούσε…«Νασερικούς» ή…«Κανταφικούς» αξιωματικούς, αλλά το χειρότερον ήτο οι πράκτορες αξιωματικοί της CIA και χειρότεροι όλων εκείνοι της Intelligence Service.

Η Δικτατορία ευρήκε το “εθνικιστικόν” κίνημα εις μίαν φάσιν συνεχούς αναπτύξεως του και το παρέδωσε εις την επελθούσα μεταπολίτευσιν διαλυμένον, διηρημμένον και πρακτορευόμενον.

Με την επιτυχίαν του Απριλιανού πραξικοπήματος εκλήθη υπό την ηγεσίαν του Ασλανίδη μία εννεαμελής ομάς (Πλεύρης, Σ. Σταυρόπουλος, Δ. Δημόπουλος, Α. Δενδρινός…) για να προτείνουν σχέδιον για οργάνωσιν νεολαίας. Οι προτάσεις δεν έγιναν αποδεκτές και οι «εννέα» απεπέμφθησαν. Η οργανωθείσα αργότερον οργάνωσις των «Αλκίμων» αν και περιλάμβανεν πολλούς εθνικιστάς, ουδεμίαν σχέσιν είχε με το οργανωμένον «εθνικιστικόν» κίνημα.

Τότε αρχίζουν να φαίνονται οι αδυναμίες ο αστισμός και η ακροδεξιά φύσις του Εθν. Κινήματος και της ηγεσίας του. Πρώτος ο Δ. Δημόπουλος, προς έκπληξιν όλων, θα δηλώσει ότι «το κίνημα πρέπει να προχωρήσει στην…“επανάστασιν” διότι η τελευταία εκφράζει πλήρως τις…ιδέες του». Αποπέμπεται αμέσως από τον Κ. Πλεύρη. Θα τοποθετηθεί Γ. Γραμματέας του Υπ. Γεωργίας στην περίοδον όπου επισυνέβη το έγκλημα καταστροφής του «Θρυασίου πεδίου». Ο Πλεύρης όμως αφήνει το κίνημα να ατονίσει βαθμηδόν και προσχωρεί στον Ι. Λαδά, όπου τον ακολουθεί στην Λάρισα, όπου ο τελευταίος τοποθετείται, εις μίαν προσπάθειαν του Δικτάτορος και του στρατηγού Αγγελή να διαλύσουν μία διαφαινόμενη προσπάθεια ορισμένων αξιωματικών προς…«επαναστατικοποίησιν» (Λαδάς, Ντερτίλης, Δαδιώτης), οι οποίοι απετελούν και την… «αριστεράν» πτέρυγα του πραξικοπήματος. Άπαντες οι προαναφερθέντες “εξουδετερώθησαν” διά δόλου. Η μόνη γενναία ενέργεια του Εθνικιστικού Κινήματος παρέμεινε η αναγραφή άρθρου εις την εφημερίδα του με τίτλο «Το Σύνταγμα σοβάς», που ασκούσε δριμεία κριτική κατά του συντάγματος του 1968, που κουκούλωνε τα κακώς κείμενα αντί να τα εξαφανίζει.

Το Εθνικιστικό Κίνημα για άλλους εκ της Δικτατορίας ήτο συμπαθές και ανεκτόν, για άλλους όμως ήταν πονοκέφαλος και μισητόν. Οι άσπονδοι εχθροί του ήσαν οι πράκτορες αξιωματικοί της I. Serviceμε κύριον «γραφείον» τους στην έδρα Τεθωρακισμένων στο Γουδί. Πρώτος στόχος τους η διάσπασις του Εθν. Κινήματος. Ενεργοποιείται η Κ.Υ.Π. και το 1968 αποσχίζεται ομάς εκ του κινήματος η οποία…ιδρύει τους «Αχαιούς» με γραφείο επί της οδού Πειραιώς 10. Αυτό ήταν το πρώτο κτύπημα κατά της μονολιθικής ενότητος και πειθαρχίας του κινήματος. Ήταν η αρχή του Τέλους.

Καλό Ταξίδι Δημήτρη μας

 

ΗΜΕΡΕΣ ΜΝΗΜΗΣ…ΗΜΕΡΕΣ ΧΡΕΟΥΣ…

  

Πολυκλινική Αθηνών, μετά την χορηγηθείσα αμνηστία του Αυγούστου 1973.

Σπύρος Μουστακλής : 17.02.1926 –  28.04.1986 

Αλέκος Παναγούλης :  02.07.1939 –  01.05.1976 

Και οι δύο, όπως και τόσοι άλλοι, αγωνίσθηκαν για οράματα, ανθρώπινες πανάρχαιες γραπτές και άγραφες αξίες και ιδανικά. Με αγώνες, εξορίες, βασανιστήρια…

Με το αίμα τους, να είναι βαμμένο το κόκκινο χαλί πάνω στο οποίο πατούν αυτοί – οι από άλλη πάστα αγύρτες – που μας κάθισαν στο σβέρκο για να βασανίσουν, να προδώσουν,να λεηλατήσουν και ξεπουλήσουν τη χιλιοπονεμένη Πατρίδα… να σβήσουν με το έτσι θέλω από τη μνήμη όλων μας γενναίες πράξεις και θυσίες, σαν αυτές του Σπύρου Μουστακλή και του Αλέκου Παναγούλη… Να μας κάνουν να φοβόμαστε και να δειλιάζουμε ακόμα και να τους σκεφτόμαστε…ή να τους τιμούμε.

Μικροί εμείς, δεν αντέχουμε τη μεγαλοσύνη τους. Μας κάνει να νοιώθουμε άβολα κι ακόμα πιο μικροί. Μας είναι πιο βολικό κι εύκολο να τους καταργούμε, να τους βγάζουμε από τη μνήμη μας.

Ποιος ξέρει; αν τους κρατούσαμε μέσα μας ακόμα ζωντανούς, ίσως να υπήρχε ο κίνδυνος να θελήσει κάποιος από εμάς να τους μιμηθεί και τότε…

Όμως φέτος, είναι η ανάγκη πιο μεγάλη από ποτέ, να τους θυμηθούμε. Και δύο,  είναι οι πιο κατάλληλες ευκαιρίες.

Η πρώτη είναι η 21^η Απριλίου και ώρα 11.30  π.μ. όπου ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967 – 1974, όπως κάθε χρόνο, οργανώνει μια σεμνή τελετή για την 45^η επέτειο από την επιβολή της δικτατορίας της 21^ης Απριλίου 1967 στον ιστορικό χώρο –Μουσείο του πρώην στρατοπέδου ΕΑΤ – ΕΣΑ, στο πάρκο Ελευθερίας. Την τελετή θα χαιρετίσει ο πρόεδρος του ΣΦΕΑ 1967 – 1974, Κύριος Νίκος Τριανταφύλλου και θα ακολουθήσει κατάθεση στεφάνων στην προτομή του Σπύρου Μουστακλή, συμβολική τιμή σε όλους όσους πίστεψαν σε ανώτερα ιδανικά κι έδωσε ο καθένας τους, ότι πολυτιμότερο είχε να προσφέρει γι αυτό τον ιερό σκοπό.

Ας μην αμελήσουμε λοιπόν να ανηφορίσουμε το δρομάκι προς το παλιό κολαστήριο του  ΕΑΤ/ΕΣΑ, εκεί που έλαχε και στο Σπύρο Μουστακλή να βιώσει την πιο βάρβαρη και   ανελέητη συμπεριφορά στυγνών, μισητών και εγκληματικών οργάνων της δικτατορίας, που δεν μπορούσε να ανεχθεί και αντέξει παλληκάρια σαν αυτόν. Ναι,  να ανηφορίσουμε προς αυτόν τον τόπο μαρτυρίου και να προσπαθήσουμε να αφουγκραστούμε  τις κραυγές πόνου και αγωνίας που ακόμη βγαίνουν από τους τοίχους του… Να τιμήσουμε τον Σπύρο Μουστακλή και τον Αλέκο Παναγούλη, αλλά και όλους και όλες που στη διάρκεια της επταετίας υπέφεραν τα πάνδεινα, γιατί τόλμησαν να απαιτήσουν τα διαχρονικά και πανανθρώπινα αγαθά:

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Αλλά και την 1^η Μαϊου το πρωί, ας μην λησμονήσουμε να πάρουμε το δρόμο προς το Α΄ Κοιμητήριο Αθηνών, όπου όπως κάθε χρόνο, τελείται τρισάγιο στον τάφο που αναπαύεται ο Αλέκος  Παναγούλης.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος μιλάει για τον εαυτό του

Πώς περιγράφει ο ίδιος τη συγκλονιστική του πορεία στο τραγούδι και τη ζωή

«Ένα ποτήρι θάνατο» ήπιε σήμερα το πρωί ο σπουδαίος μας τραγουδιστής  Δημήτρης Μητροπάνος και απόψε το βράδυ θα ξενυχτά στη γειτονιά των αγγέλων χορεύοντας το «ζεϊμπέκικο του Αρχάγγελου».
Μια από τις μεγαλύτερες φωνές, που γέννησε τούτος ο τόπος, δεν βρίσκεται πια κοντά μας. Ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο «Μίμης», όπως τον αποκαλούσαν οι δικοί του άνθρωποι, από σήμερα θα τραγουδά σε άλλες γειτονιές, μαζί με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση που του άνοιξε το δρόμο για μια λαμπρή καριέρα, με τον δάσκαλό του και δεύτερο «πατέρα» του όπως τον θεωρούσε τον Γιώργο Ζαμπέτα, αλλά και τον μεγάλο Στέλιο Καζαντζίδη.
Η ζωή του Δημήτρη Μητροπάνου, όμως, δεν ήταν πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα. Τα παιδικά του χρόνια πολύ δύσκολα και γεμάτα βάσανα και δυστυχίες. Χωρίς πατέρα και με τη μάνα του να παλεύει να μεγαλώσει μόνη της την οικογένεια. Γι’ αυτό και ο ίδιος, όπως είχε δηλώσει, η οικογένεια του ήταν το παν.
«Η σούστα πήγαινε μπροστά και ο μάγκας τοίχο τοίχο», τραγούδησε, όμως ο ίδιος πότε δεν πήγε τοίχο τοίχο, «άναβε πάντα φωτιές στις γειτονιές», τραβώντας μπροστά για να στηρίξει την οικογένεια του και να βρει «του κόσμου το λεκέ».
Οι μουσικές σπουδές, πολυτέλεια. Ο Θεός, όμως, του είχε δώσει αυτό το μοναδικό χάρισμα, μια μοναδική φωνή, που έπειτα από χρόνια θα μιλούσε για αυτή όλη η Ελλάδα.
Ο Δημήτρης Μητροπάνος γεννήθηκε στην Αγία Μονή, μια συνοικία έξω από τα Τρίκαλα.
«Μεγάλωσα με την μητέρα μου και την αδελφή μου, ενώ έως τα 16 μου στα χαρτιά γραφόμουν ως “ορφανός” από πατέρα καθώς η οικογένεια νόμιζε ότι ο πατέρας μου είχε σκοτωθεί στο αντάρτικο.
Τελικά έφθασε στην οικογένεια ένα γράμμα που έλεγε ότι ζει και είναι στη Ρουμανία. Έτσι γνώρισα το πατέρα μου στα 29, όμως εγώ θεωρούσα πατέρα μου τον αδερφό της μάνας μου.
Τα καλοκαίρια δούλευα για να βοηθήσω τα οικονομικά της οικογένειάς μου, πρώτα ως σερβιτόρος στην ταβέρνα ενός θείου και μετά σε κορδέλες που έκοβαν ξύλα», δήλωνε σε συνέντευξή του συγκινημένος ο Δ. Μητροπάνος.
Τα χρόνια περνούσαν και ο νεαρός Δημήτρης είχε ένα όνειρο, το οποίο πίστευε πως δεν ήταν και τόσο ακατόρθωτο, να τραγουδήσει.
Ένας αδελφός της μητέρας του, κομμουνιστής, επιστρέφει από την φυλακή, αλλά δεν μένει στα Τρίκαλα. Κατεβαίνει στην Αθήνα. Μαζί του παίρνει και τον ανιψιό του που κατέβηκε στην πρωτεύουσα έχοντας στις αποσκευές του τα τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη.
Ο θείος του Δημήτρη Μητροπάνου εργαζόταν στην Ένωση Συνεταιρισμών Εργοληπτών Ραφτών Ελλάδας κι ένα βράδυ η εταιρεία έκανε ένα γλέντι στο «Πλακιώτικο Σαλόνι» όπου τραγουδούσε ο Μπιθικώτσης. Όταν τελείωσε το πρόγραμμα έβαλαν τον Δημήτρη να πει ένα τραγούδι.
«Εσύ πρέπει να γίνεις τραγουδιστής, έλα να σε πάω στην Κολούμπια», του ‘πε ο Μπιθικώτσης και ο νεαρός Δημήτρης χαμογέλασε.
Όντως έτσι έγινε και στην εταιρεία, ο Τάκης Λαμπρόπουλος, «παρέδωσε» τον Δημήτρη Μητροπάνο στον Γιώργο Ζαμπέτα, ουσιαστικά για να τον εκπαιδεύσει.
«Έτσι βρίσκομαι να δουλεύω με τον Zαμπέτα στα “Ξημερώματα”. Δουλεύω μέχρι τις δωδεκάμισι και μετά φεύγω γιατί το πρωί πρέπει να πάω σχολείο».
Από τη Νεολαία Λαμπράκη ο Δημήτρης Μητροπάνος γνωρίζεται με τον Μίκη Θεοδωράκη σε συναυλία του οποίου τραγούδησε για πρώτη φορά την Μεγάλη Δευτέρα του 1966, τον ακολουθεί σε περιοδεία στην Κύπρο το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, ενώ αρχίζει και γίνεται γνωστός στο φοιτητικό και νεανικό κοινό των μπουάτ.
Η Κολούμπια τού κάνει συμβόλαιο για ένα χρόνο και ηχογραφεί δύο μόνο τραγούδια τα οποία δεν κυκλοφόρησαν ποτέ.
Αυτή ήταν η αρχή μιας λαμπρής καριέρας, μιας καριέρας που σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι.
Γνώρισε τη φτώχεια και την βιοπάλη, γνώρισε την αγάπη και έμεινε σταθερός στις αξίες του, πάντα με επίκεντρο την οικογένεια.
«Ένα λαχείο είναι η ζωή, ας είναι κι αμορτί… Λουλούδια για τον χάροντα, μπουζούκι και κιθάρα, κι ένα ανοιχτό περίπτερο να πάρουμε τσιγάρα».

 

newsbomb

ΕΤΣΙ ΕΦΤΙΑΞΕ Ο ΜΕΤΑΞΑΣ ΤΑ ΟΧΥΡΑ ΣΤΟ ΡΟΥΠΕΛ ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ

Η οχύρωση πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Η Οχύρωση ξεκίνησε την περίοδο 1913-1914 μετά από εισήγηση του Ι.Μεταξά Αντισυνταγματάρχη τότε του Μηχανικού και διευθυντή της Β’ Επιτελικής Διευθύνσεως, για τη δημιουργία μιας οχυρωτικής γραμμής. Τα οχυρά που κατασκευάστηκαν ήταν εννέα: ΡΟΥΠΕΛ, ΦΑΙΑ ΠΕΤΡΑ, ΠΕΡΙΘΩΡΙ, ΛΙΣΣΕ, ΤΟΥΛΟΥΜΠΑΡ, ΠΑΡΑΝΕΣΤΙΟ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, ΔΟΒΑ ΤΕΠΕ. Τέλος οχυρώθηκε η Καβάλα ως δεύτερη τοποθεσία άμυνας.

Το ΡΟΥΠΕΛ ήταν ένα μετρίου μεγέθους έργο, με ελαφρά σκεπάσματα για τη φρουρά και την αποθήκευση υλικού. Είχε περίμετρο 2-3 χιλιόμετρα για την καλύτερη προστασία των πυροβόλων. Στην διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το ΡΟΥΠΕΛ καταλήφθηκε από γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις. Το Οχυρό κρατήθηκε μέχρι το τέλος του πολέμου, το ζήτημα της οχύρωσης τέθηκε σε στερεότερη βάσει την δεκαετία του 1930.

Τι ήταν το οχυρό; Η οχύρωση είναι απαραίτητη για την ισχυρή αμυντική τοποθεσία. Με τον όρο Οχυρό εννοούνταν ένα σύνολο από επιφανειακά και υπόγεια έργα, κατασκευασμένα από οπλισμένο σκυρόδερμα (μπετόν αρμέ), που συνδέονταν μεταξύ τους με υπόγειες στοές και αποτελούσαν ένα ενιαίο σύνολο. Σκοπός των οχυρών ήταν να εμποδίσουν τη διέλευση από εχθρικών τμημάτων από σημαντικές οδεύσεις για όσο το δυνατό μεγαλύτερο διάστημα. Τα επιφανειακά έργα, που ονομάζονται ενεργητικά σκέπαστρα, είχαν προορισμό την προστασία των οργάνων πυρός και μέσων παρατήρησης. Τα ενεργητικά σκέπαστρα διακρίνονται με ορισμένους τύπους π.χ. πολυβολεία, ολμοβολεία, βομβιδοβολεία, παρατηρητήρια, σκέπαστρα προβολέων, σκέπαστρα οπτικών σταθμών κ.α.

Ένα από τα σημαντικότερα ενεργητικά σκέπαστρα ήταν τα πυροβολεία που διακρίνοντας στης εξής κατηγορίες: πλαγιοφύλαξης, αντιαεροπορικά, αντιαρματικά, και αντιαρματικά περιπολίας (ενεργητικά σκέπαστρα έξω από το κύριο συγκρότημα των οχυρών).

Τα οχυρά διέθεταν υπόγεια καταφύγια για την ασφαλείς διαβίωση της φρουράς, ακόμα υπήρχαν διοικητήρια, θάλαμοι οπλιτών και αξιωματικών, τηλεφωνικά κέντρα, σταθμοί ασυρμάτου, μαγειρεία, αποθήκες (τροφίμων, καυσίμων, πυρομαχικών, κ.λ.π) που εξασφάλιζαν την αυτάρκεια των οχυρών για 10 μέρες, δεξαμενές νερού, αποχωρητήρια, μηχανοστάσια, σταθμοί πρώτων βοηθειών στοές επικοινωνίας κ.λ.π.

Σκοποί οχύρωσης – Τελική διάταξη γραμμής

Στον Μεσοπόλεμο, η οχυρωματική εργασία άνηκε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού (ΓΕΣ), η εργασία έγινε σε δύο περιόδους.

Στην πρώτη περίοδο η οχύρωση είχε αμυντικό προσανατολισμό με κύριο σκοπό την απόκρουση αιφνιδιαστικής επίθεσης. Στην πρώτη περίοδο ο αριθμός των οχυρών ήταν 15.

Στην δεύτερη περίοδο σχηματοποιήθηκε η οριστική μορφή των οχυρών που έγινε μετά την ανάληψη της αρχηγίας του ΓΕΣ από τον Αλέξανδρο Παπάγο. Σύμφωνα με τις αποφάσεις του, σκοπός της οχυρωμένης τοποθεσίας εκτός από τα καθήκοντα που είχαν στην πρώτη περίοδο, ήταν και η δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν τα οχυρά ως τοποθεσία αντίστασης ολόκληρης της Στρατιάς και ως ορμητήριο για την ανάληψη επιθετικής πρωτοβουλίας προς τη Βουλγαρία. Ο αριθμός των κατασκευασμένων οχυρών αυξήθηκε σε 24 και για τα περισσότερα ορίστηκε αντοχή σε βολή πυροβολικού διάμετρος 220 χιλ. 

Η Γερμανική Επίθεση κατά της Ελλάδας 61 χρόνια πρίν

Εκδηλώθηκε στις 5:15 το πρωί της 6ης Απριλίου 1941 στα οχυρά της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας, 45 λεπτά πριν από την προβλεπόμενη ώρα στη γερμανική διακοίνωση που είχε επιδοθεί νωρίτερα στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή από τον γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα πρίγκηπα Έρμπαχ. Επιδίδοντας το τελεσίγραφο, ο Έρμπαχ τόνισε στον Κορυζή ότι ο πόλεμος δεν στρεφόταν κατά της Ελλάδας, αλλά κατά της Αγγλίας, που είχε σπεύσει προς βοήθεια της χώρας μας με 62.000 άνδρες και μεγάλη αεροπορική δύναμη. Ο Κορυζής είπε το δεύτερο ΟΧΙ, αυτή τη φορά στην ιταμή ναζιστική πρόκληση. Η γερμανική επίθεση κατά της Ελλάδας αποτελεί συνέχεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, που ξεκίνησε την 28η Οκτωβρίου 1940 με την ιταλική επίθεση στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Η γερμανική επίθεση είχε την κωδική ονομασία Μαρίτα και η εντολή για τη σχεδίασή της είχε δοθεί από τον Χίτλερ στις 13 Δεκεμβρίου 1940. Στόχος του γερμανού δικτάτορα ήταν η βοήθεια προς τον σύμμαχό του Μουσολίνι που ήταν στριμωγμένος από τους Έλληνες στην Αλβανία και η εξασφάλιση των νώτων του ενόψει της επικείμενης επίθεσής του στη Ρωσία (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα). Το σχέδιο Μαρίταδεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα, αλλά και τη Γιουγκοσλαβία, τις μόνες χώρες των Βαλκανίων μαζί με την Τουρκία που δεν είχαν συμμαχήσει με τον Άξονα. Τον διμέτωπο αγώνα κατά της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας ανέλαβε η γερμανική 12η Στρατιά υπό τον στρατάρχη Λιστ, ο οποίος είχε στη διάθεσή του 680.000 άνδρες, 1.200 τανκς και 700 .. αεροπλάνα. Η χώρα μας παρέταξε 70.000 άνδρες στα οχυρά των ελληνοβουλγαρικών συνόρων με επικεφαλής τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μπακόπουλο, καθώς ο κύριος όγκος του ελληνικού στρατού μαχόταν τους Ιταλούς στην Αλβανία. Οι αγγλικές δυνάμεις έλεγχαν τον άξονα Τεμπών – Βερμίου, όμως το κέντρο του μετώπου ήταν ασθενές και η Θεσσαλονίκη ανοχύρωτη πόλη.

Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στο μέτωπο της ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης κατά μήκος της λεγόμενης Γραμμής Μεταξά, ενός φιλόδοξου οχυρωματικού έργου στα πρότυπα της Γραμμής Μαζινό, που είχε κατασκευαστεί με πρωτοβουλία του Ιωάννη Μεταξά ως ασπίδα αποτροπής του βουλγαρικού κινδύνου. Ταυτόχρονα, γερμανικά αεροσκάφη βομβάρδισαν τον Πειραιά και τις ακτές έως τον Ναύσταθμο, προκαλώντας ανθρώπινα θύματα και τεράστιες ζημιές.

Διά χειρός ηρώων ΕΟΚΑ!

Μικρό μνημόσυνο στην ανεπανάληπτη θυσία και στον ηρωισμό τους – Ακατάβλητη πίστη στον Θεό και στην Ελλάδα ήταν οι πανίσχυρες κινητήριες δυνάμεις, που θωράκιζαν τους αγωνιστές στις μάχες, στα βασανιστήρια ή όταν ανέβαιναν στο ικρίωμα

Του Σάββα Ιακωβίδη

Θα ’πρεπε κάθε Κυριακή, στις εκκλησιές μας, να διαβάζεται και μια περικοπή από τα γράμματα που άφησαν οι ήρωές μας
Το έπος του 1955-59 είναι ανεπανάληπτο! Είναι η πιο λαμπρή και ένδοξη σελίδα της σύγχρονης Ιστορίας της Κύπρου. Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ανεπανάληπτος επειδή διεξήχθη από μοναδικούς και αξεπέραστους ανθρώπους και πατριώτες. Με επικεφαλής τον Μακάριο και τον Διγενή, τα παιδιά της ΕΟΚΑ έδειξαν απαράμιλλη αυτοθυσία, πίστη, ήθος, καρτερικότητα, αντοχές, δύναμη και αποφασιστικότητα. Όταν ο κυπριακός Ελληνισμός είδε και απόειδε ότι με πρεσβείες, υπομνήματα και παρακάλια δεν μπορούσε να αποκτήσει τα δίκαιά του και να ενωθεί με τη Μητέρα Ελλάδα, πήρε τα όπλα ως η μόνη διέξοδος που του απέμεινε, για να υπερασπίσει την τιμή, την αξιοπρέπεια και την Ιστορία του και να διεκδικήσει την ελευθερία του.

Σήμερα, 1η του Απρίλη, οι γαλανόλευκες ας εκδιπλωθούν στον αέρα. Και υπό την σκιάν τους ας περάσουν οι στρατιές των μαχητών, των αγωνιστών, των ηρώων, των απλών και αφανών Ελλήνων Κυπρίων, που αποφάσισαν με το αίμα τους να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό. Σήμερα, οι μορφές των αγίων ηρώων της ΕΟΚΑ φτερουγίζουν ανάμεσά μας. Και από τα Φυλακισμένα Μνήματα ακούονται βροντερές ιαχές: «Θάρρος, αδέλφια, ατρόμητοι»! «Γεια σας, αδέλφια! Να συνεχιστεί ο αγώνας! Ζήτω η Ελλάς!». Από τα βουνά και τα λαγκάδια, από τα κρησφύγετα και τις οπές της γης, από τις Κεντρικές Φυλακές, τις Πλάτρες και τον Πενταδάκτυλο, από το Δίκωμο και το Λιοπέτρι, μέχρι τον Μαχαιρά, αντιλαλούν καθάριες οι προσταγές των αγωνιστών και των ηρώων μας: Την ελευθερία μας, δεν θα μας την δώσει κανείς. Κερδίζεται με ασταμάτητο αγώνα, ακόμα και με αίμα.

Ένα έπος ψυχής!

Ο αγώνας των παλληκαριών της ΕΟΚΑ ήταν μια άνιση αναμέτρηση ανάμεσα στη δύναμη των Άγγλων και την ελληνική και χριστιανική ψυχή των Κυπρίων. Στην κορύφωση του αγώνα, οι αποικιοκράτες διατηρούσαν στο νησί γύρω στους 40.000 στρατιώτες. Πόσοι ήταν οι αγωνιστές; Μερικές εκατοντάδες αλλά συμπαραστατούμενοι και βοηθούμενοι και ενισχυόμενοι από όλον τον λαό. Ήταν τιμή και πατριωτικό καθήκον, όλοι να συμμετέχουν στον αγώνα, ο καθένας με τον τρόπο του και με τις δυνατότητές του. Ανεξάρτητα από την έκβαση του αγώνα -και δεν είναι του παρόντος να κάνουμε ιστορική και πολιτική ανάλυση- εκείνο που πρέπει να επισημανθεί και να υπογραμμιστεί είναι ότι μέσα από τα αίματα και τα δάκρυα, μέσα από τις κακουχίες, τα «κέρφιου» και τις στερήσεις, μέσα από τα βασανιστήρια και τις συλλήψεις, τους ηρωισμούς και τις αυτοθυσίες, η ψυχή των Ελλήνων ήταν εκείνη που βγήκε νικήτρια σε έναν αγώνα άνισο, αλλά ωραίο και μοναδικό.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν ένα απίστευτο έπος ψυχής, όχι μόνο παλληκαριάς και αυτοθυσίας. Μέσα από τον αγώνα μεγαλούργησε, αποθεώθηκε και έλαμψε η ελληνική και χριστιανική ψυχή των Ελλήνων της Κύπρου. Μέσα από τους αιώνες και υπό το σκότος δουλείας και κατατρεγμών, οι Έλληνες της Κύπρου δεν ήξεραν ούτε από όπλα ούτε από πόλεμο ούτε από μάχες. Οι Κύπριοι ήσαν κατά πλειοψηφία ταπεινοί αγρότες με χαρακτηριστικά τη μετριοπάθεια, την εργατικότητα και τη σύνεση. Πέρα από κάποιες εξεγέρσεις εναντίον κατά καιρούς δυναστών, δεν είχαν αγωνιστική παράδοση.

Αγωνιστές γαλουχημένοι στα νάματα της πίστης και της Ελλάδας

Πώς, λοιπόν, αυτοί οι άβγαλτοι και απόλεμοι, ήρεμοι Κύπριοι αίφνης έμαθαν να αγωνίζονται και να θυσιάζονται; Αναζητήσατε την ΟΧΕΝ και τους δασκάλους. Μερικοί φλογεροί ιερωμένοι, όπως ο μ. Παπάσταυρος Παπαγαθαγγέλου και πολλοί δάσκαλοι και καθηγητές ανέλαβαν στους ώμους τους το βαρύ φορτίο να ενσταλάξουν στις ψυχές των νέων μας την πίστη στον Θεό και την αγάπη στην Ελλάδα μας. Ο όρκος της Επιτροπής Αγώνα, που υπογράφτηκε μυστικά στην Αθήνα, στις 7/3/1953, διά του οποίου ο κυπριακός Ελληνισμός θα αξίωνε Ένωση με την Ελλάδα, άρχιζε κατά το πρότυπο των ορκωμοσιών του ’21: