Νομιμότητα​, Ηθική, Οικονομική Επικράτηση και Εθνική Εξαθλίωση

Γράφει: η Ελένη Γεωργοπούλου -Αθανασούλη

Ο οικονομικός εκβιασμός (μας από την Ευρώπη των ισχυρών) δεν είναι πολιτικό μέσον. Και η οικονομική επικράτηση δεν είναι πολιτική. Είναι ίσως η οδός που ξεκλειδώνει αντιστάσεις. Είναι όμως ανήθικη. Τι είναι λιγότερο ή περισσότερο ανήθικο, δεν έχει σημασία.

Έστω ότι  το να πιέζεις κάποιον, ακόμη και με την εξόντωσή του, για να συμμορφωθεί στις απαιτήσεις σου, δεν είναι ανήθικο.

Το να εξοντώνεις όμως κάποιον κυριολεκτικά, σε ατομική και εθνική κλίμακα για να επικρατήσεις οικονομικά και πολιτικά, είναι έγκλημα πολέμου που τελείταισε καιρό ειρήνης. Το να απαιτείς επί πλέον και το ακατάκριτο /αδίωκτο, σημαίνει ότι θεωρείς θεμιτό το  έγκλημα  και δη το καθ’ έξιν. 

Η διακυβέρνηση της Χώρας θα πρέπει να μας γεμίζει περηφάνεια, όταν μας κάνει να αισθανόμαστε ασφάλεια, όταν καλύπτει πλήρως τιςανάγκες των πολιτών και όταν μπορεί να μας λύνει τα προβλήματά μας.

Συνεπώς,

• κινήσεις των πολιτικών μας ανδρών (και γυναικών) όπως εξαγωγή κεφαλαίων συναγμένων μετά κό(λ)πων και “μόχθων“, ή
•  ανεπάρκεια στην φύλαξη των Ελλήνων πολιτών και των δικαίων αυτών (βομβιστική απόπειρα στο Μετρό, ληστεία στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας),
•  ανικανότητα στην κάλυψη των αναγκών μας  (έλλειψη ελέγχου της αυθαιρεσίας και αισχροκέρδειας επαγγελματικών ομάδων έναντι του κοινωνικού  υνόλου), ή
•  ανικανότητα στη λύση των προβλημάτων μας (περιορισμοί στις παροχές υγείας, παιδείας)μας οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η δημόσια διοίκηση της χώρας, είναι μάλλον άχρηστη. 

Και βεβαίως, δεν αιτιώμεθα τον πρωθυπουργό της χώρας,τραπεζίτης είναι ο άνθρωπος. Καλά την κάνει τη δουλειά του.

Το ζήτημα είναι γιατί ο Ελληνικός λαός πληρώνει και εκπροσωπείται από πολιτικούς, αφού δεν υφίσταται ούτε πολιτική δράση, ούτε πολιτική εκπροσώπηση.

Κανείς στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο δεν μιλάει για ανάπτυξη, για αλλαγή του σκηνικού, για τελείωμα αυτής της φάσης.Αυτό για το οποίο μιλάμε είναι: Πότε θα ξαναβγούμε στις αγορές (για δανεικά). 

Οἱ μαθητὲς καὶ τὰ μνημο(ύ)νια!!!

Μὴν ἀκούσω τὴν φράσι: «κάθε ἀντίδρασις εἶναι γιὰ καλό» διότι θὰ γυρίσῃ τὸ μάτι μου ἀκόμη περισσότερο. Κάθε ἀντίδρασις; Εἶναι ἡ ἀντίδρασις τῶν μαθητῶν  συνειδητοποιημένη; Εἶναι οἱ μαθητές πρόσωπα μέ πολιτική σκέψι καί ἀντίληψι; Εἶναι αὐτά τά παιδιά, πού ἔως ἐχθές τό βράδυ ἔκαναν μπαρότσαρκες, προβληματισμένα; Ἢ μήπως εἶναι εὐκολομεταχείριστα θύματα τῶν τραγικῶν τους δασκάλων; Προσώπων δῆλα δή πού οὐδέποτε ἐξέφρασαν ἀντιρρήσεις γιά τήν παιδεία, τήν διαστρέβλωσιν τῆς ἱστορίας μας καὶ τὴν ἐκχώρησι ἐθνικῆς κυριαρχίας.

Οἱ δάσκαλοι!!! Χά! Νά καγχάσω! Οἱ δάσκαλοι ποὺ ἐμπρὸς στὸν μισθουλᾶκο τους ξέχασαν τὰ πάντα! Ἀπὸ ἦθος, ἀξίες, ἀρχὲς ἔως καὶ Πατρίδα! Χά! Καὶ τώρα αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, ποὺ πρῶτοι μᾶς ξεπούλησαν, κατεβάζουν παιδιὰ στοὺς δρόμους! Χά! Σὰν δὲν ντρέπονται! Οἱ Πατριδέμποροι!

Μαθητὲς στὸν δρόμο! Μποῦγιο! Παιδιὰ ποὺ ἔχασαν μίας ἡμέρα μάθημα καὶ κάνουν χαβαλὲ στοὺς δρόμους μὲ προτροπὴ τῶν δασκάλων! Χά! Καί πότε ἔγιναν αὐτά τά παιδιά πολῖτες καί δέν τό ἤξερα;

Ἡ ἀνάγκη, ἡ βία καὶ οἱ δύσκολες συνθῆκες διαβιώσεως εἶναι λόγοι σοβαροὶ γιὰ νὰ ὠριμάσῃ κάποιος καὶ νὰ ἀφήσῃ βιαίως τὴν ἐφηβεία, περνῶντας στὴν ἐνηλικίωσι. Ἀλλά ποιό παιδί σήμερα ἔχει βιαστεῖ; Ποιό παιδί σήμερα ἔχει ζοριστεῖ; Ποιό παιδί .ἔχει προβληματιστεῖ;

Ἐν τάξει, πῆρα φόρα καὶ μάλλον κακῶς πράττω. Σίγουρα δὲν εἶναι ἔτσι ὅλα τὰ παιδιά. Μὲ καμμίαν δύναμι. Ἀλλὰ πάρα πολλὰ εἶναι ἔτσι! Σίγουρα ὅλο καὶ περισσότερα παιδιὰ ζοῦν αὐτὸ ποὺ λέγεται καταπάτησις τῶν δικαιωμάτων τους καὶ τῆς σκέψεώς τους. Ἀλλὰ αὐτὰ τὰ παιδιὰ δὲν βρίσκονται στοὺς δρόμους γιὰ τσᾶρκες, ἀλλὰ σὲ κάποιο γιαπὶ καὶ πασχίζουν νὰ βγάλουν ἕνα μεροκάματο μήπως καὶ ζήσουν. Δὲν καῖνε, δὲν μουτζώνουν σὲ ἐθνικὲς ἐορτές, δὲν σπᾶνε… Σέβονται! Αὐτὰ τὰ παιδιὰ ἔζησαν ἔξαφνα σὲ μίαν κατάστασιν τέτοια ποὺ τὰ ὑποχρέωσε νὰ ἐνηλικιωθοῦν ἀπότομα. Τόσο ἀπότομα ποὺ τρόμαξαν!

Θὰ ξαναφέρω τὸ παράδειγμα τοῦ Παλληκαρίδου. Αὐτὸς μάλλιστα. Ἔνοιωσε στὸ πετσί του τὴν σκλαβιά, σηκώθηκε ἕνα πρωΐ καὶ βάδισε ὑπερήφανος γιὰ τὸν θάνατο. Ἀλλά πῶς; Σαχλαμαρίζοντας ἢ ὡς ποιητής; Ὥς ἥρως; Ὥς ἄντρας ὤριμος; Μέ μπούγιο ἢ ὠραῖος ὣς Ἕλλην;

Δὲν θέλω νὰ ἀπαξιώσω ὅλα τὰ νέα παιδιά. Θὰ ἦταν ἄδικο. Ἀπαξιώνω ὅμως ὅλα τὰ παιδάκια ποὺ μιμοῦνται, ἀναπαράγουν ἀκρίτως συμπεριφορὲς ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται καὶ τελικῶς φαντάζουν ὅλα αὐτά,  ὡς ξένα κι ἐπίκτητα χαρακτηριστικὰ στὴν πραγματικότητά τους.

Ἀρνοῦμαι νὰ δεκτῶ ὡς μέρος τῆς ἐπαναστάσεως τὶς ἐφηβικές τους πράξεις. Τὴν ἐπανάστασιν αὐτὴν τὴν κάνουν (καὶ θὰ ἐπιτύχουν) συνειδητοποιημένοι πολῖτες. Ὄχι ἔφηβοι ποὺ ἀγανάκτησαν δίχως νὰ γνωρίζουν τὸ τὶ σημαίνει πόνος. Δίχως νὰ ἔχουν κερδίσει κανένα εὐρόπουλο ἔως σήμερα. Δίχως νὰ ἔχουν νοιαστεῖ γιὰ τίποτα περισσότερο παρὰ μόνον γιὰ τὸ χαρτζιλίκι τους καὶ τὴν σύνδεσι στὸ διαδίκτυο!

Η ιστορία της Ελλάδας θα επιστρέψει στα πάτρια ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ!!

Μια απορία.. αυτοί που στα μουσεία της χώρας τους επιδεικνύουν καμαρωτά την ιστορία της Ελλάδας, δεν ντρέπονται;

This slideshow requires JavaScript.

Είναι το ίδιο γελοίο αν είχαμε πάρει στύλους από το Κολοσσαίο της Ρώμης και τους μοστράραμε σε ένα δικό μας μουσείο, επιδεικνύοντάς τους στους τουρίστες που επισκέπτονταν τη χώρα μας. Ακόμα πιο γελοίο αν μοστράραμε κομμάτια σίδερο από τον πύργο του Άιφελ. Το άκρον άωτον του γελοίου αν μοστράραμε τούβλα από το Άουσβιτς (έχει άλλη ιστορία να επιδείξει η Γερμανία;)

Επειδή δεν ντρέπονται -οι βάρβαροι, απολίτιστοι δεν διαθέτουν αιδώ-, η ιστορία της Ελλάδας θα επιστρέψει στα πάτρια ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ!

Και όλοι αυτοί που επειδή δεν έχουν δική τους και τόσο θαυμάζουν την ελληνική, αναγκαστικά θα ‘ρχονται εδώ, και θα πληρώνουν αδρά* για τον σκοπό αυτό.

Στεφανία Λυγερού

*Είναι τουλάχιστον ανήθικο να πληρώνει ο Έλληνας για να δει την ιστορία των προγόνων του. Δεν έχω πληρώσει σε κανένα μουσείο της χώρας, κάνοντας-τι άλλο;- φασαρία!

(Όταν το άδικο επικρατεί, το δίκαιο φέρνεται  μπαστακωτικά -με το στανιό).

Καθοδόν προς τις κάλπες (8ο )

-Αποκριάτικο  αφιέρωμα-

Σαρακοστιανά  μενού μέσω της κοινοβουλευτικής δικτατορίας!

ΟΧΙ στον αποδεκατισμό και παράδοση της Χώρας μας, ΝΑΙ στη συνέχεια, στη δημοκρατία, στις αξίες του λαού μας και στο διώξιμο όλων αυτών των παράλογων θεατρίνων, λογοπαικτών και επικίνδυνων… δημοκρατών της σημερινής κυβέρνησης.

Από τον επαναπατριζόμενο ΠολίτηΒάιο Φασούλα

Βάιος Φασούλας

Η Ελλάδα, δυστυχώς και αλίμονο σ’ αυτόν που δεν το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα, ζει στον αστερισμό του made in Πασοκικού χάους, το οποίο μαζί με ειδικευμένους «σκαπανείς» της Νέας Δημοκρατίας, στο χιλιοβομβαρδισμένο στρατόπεδο συγκέντρωσης…, (έτσι πρέπει να λέγετε η Ελλάδα σήμερα αφού, μέσω ποταπών, βρώμικων και φασιστικών πολιτικών επιλογών μαζί με τους άνεργους, τους άστεγους, τους επαίτες, τους αρρώστους, τους συνταξιούχους και άλλους Πολίτες της βρέθηκε μαντρωμένη και πισώπλατα μαχαιρωμένη…) στρώνουν νάρκες, οι οποίες, οι ίδιες αυτές νάρκες κάποια στιγμή θα τα τινάξουν όλα στον αέρα και οι πρώτοι που θα διαμελισθούν θα είναι οι ίδιοι.

      Δεν υπάρχει πιο ωραίο και όμορφο όσο πικρό και άσχημο από το να αγαπάς δυο πράγματα, να βρίσκεσαι μεταξύ σφύρας και άκμονος και να σφυρηλατείσαι εσαεί το μάταιο. Να γίνεσαι πότε δέκτης και πότε πομπός, να βομβίζεις απ’ το στριφογύρισμα και να περιφέρεσαι ανάμεσα από ηλεκτρονικά μαγνητικά πεδία όπως ο μαγνήτης και το μέταλλο και να εγκλωβίζεσαι όταν οι δικές σου συχνότητες αποπροσανατολίζονται από εκείνες που εκπέμπουν τα υπό διάλυση ΜΜΑποβλάκωσης με προεξάρχοντα τα κανάλια και τους καναλάρχες τους…,(κι αυτοί θα δουν πως η αχλάδα πίσω την έχει την ουρά…,)και οι κάτοχοι των εδράνων της κοινοβουλευτικής δικτατορίας, όπως τη χαρακτηρίζουν οι ελεύθεροι Πολίτες. Αυτό το «οξύμωρο», τετράπτυχο «ωραίο και όμορφο – πικρό και άσχημο» έχει να κάνει με την ιστορία αυτής της πατρίδας, με την παράδοσή της στα χέρια των βαρβάρων ή τη συνέχιση της ύπαρξής της ανά τον κόσμο και τους αιώνες.

      Με  άλλα λόγια, κοντός ψαλμός αλληλούια! Μονόδρομος λοιπόν έχει καταστεί πλέον και μία και μόνον επιλογή υπάρχει για την Ελλάδα: ΟΧΙ στον αποδεκατισμό και παράδοση της Χώρας μας, ΝΑΙ στη συνέχεια, στη δημοκρατία, στις αξίες του λαού μας και στο διώξιμο όλων αυτών των παράλογων θεατρίνων, λογοπαικτών και επικίνδυνων… δημοκρατών της σημερινής κυβέρνησης.

             Σ’ αυτή την κυβέρνηση σκιών,  κυβέρνηση τροϊκανών φαντασμάτων, κυβέρνηση μειοψηφίας και μη αναγνωρίσιμη από το λαό, δυστυχώς εντάσσονται όλες οι σκιές των σοσιαλαλχημιστών που «προπαρασκεύασαν» και μετέτρεψαν τους γαλάζιους ελληνικούς ουρανούς σε γκρίζους. Μια απ’ αυτές τις σκιές μεγάλων διαστάσεων είναι και αυτή που πρόσφατα ακούσαμε μέσω στόματος του υπουργού και αντιπροέδρου της Βουλής κ. Βενιζέλο να παίζει με τον αφέντη λόγο και απευθυνόμενος προς τους Πολίτες να λέει, με ένα ύφος πότε του κακόμοιρου, πότε του αλαζόνα και αυταρχικού και άλλοτε του πραγματικού υπηρέτη του κεφαλαίου, στην προσπάθειά του λοιπόν να πείσει τους Πολίτες βραχυκυκλώνεται ο ίδιος στο πολυπλόκαμο λογοπαίγνιό του. Όσο και αν τα αποκριάτικα ευτράπελα του κ. Βενιζέλου είναι καθημερινά που ούτε πείθουν ούτε διασκεδάζουν, σημασία έχει ότι έχει χάσει το παιχνίδι και έχει απολέσει την προσωπικότητά του. Κρίμα! Πάραυτα, καλά να είναι, είπε την καλή κουβέντα ότι… νοιάζεται και ότι, από το δικό του μαχαίρι σφαγμένους φορολογούμενους, τους λυπάται και τους σκέφτεται και πως οι θυσίες τους (μας) δε θα πάνε χαμένες. Δε θα πούμε ότι ο κ. υπουργός είναι ψεύτης και μεγάλος λογοπαίκτης γιατί θα αδικήσουμε τους… ειλικρινείς συνεργάτες και συντρόφους του. Όμως θα θέλαμε να ξέρουμε δυο πράγματα: Ποιος είναι ο μισθός του κ. υπουργού, αν έχει παιδιά και αν τα παιδιά του πηγαίνουν σχολείο, αν στο σχολείο υπάρχει πετρέλαιο και αν έχουν μαζί τους κάτι να φάνε. Μη μας πει ο κ. υπουργός και μας κάνει να τρελαθούμε πως όλα γίνονται για να σώσουμε την Ελλάδα.

Το…φαινόμενο Παναγιωταρέα

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΝΑ  θυμηθούμε το (Σημιτικό) ΠΑΣΟΚ, στην εποχή  της εξαλλαγής  του. Με ρυθμούς ρυθμισμένα αργούς και πονηρία…σημιτική. Δεν χρειάζονται  παραδείγματα και  επιχειρήματα-το αποτέλεσμα είναι χειροπιαστό. Αύριο συνεργάζονται ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και δεν είναι περίεργο, ούτε κακό, για τα σημερινά δεδομένα. Να μάθουν τα κόμματα να συνεργάζονται (εδώ που φτάσαμε) κι ας παρατήσουν τα ψευδεπίγραφα ιδεολογικά και τις κορώνες.

ΘΑ  πάμε στο θέμα μας  και δεν είναι  προσωπικό. Έχει να κάνει με την πολυθεσία και το δημόσιο συμφέρον. Δεν μας ενοχλεί η πολυπραγμοσύνη της κας Παναγιωταρέα, το φρόνημα και οι γνωριμίες της, η σχέση της με τον γνωστό καθηγητή, ούτε το λευκό της…τσουλούφι. Έχει την ευφυία της, την αγωνιστικότητα και το πείσμα της, ωστόσο, μας τα…χαλάει η πολυθεσία της και τα 8.000 ευρώ το μήνα, ως προέδρου μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας. Λειτούργησε σαν το τελευταίο άχυρο της καμήλας η αποκάλυψη από αρμόδια πηγή και δεν της τα χαλαλίζουμε. Ούτε και την (όποια) αντιμισθία της ως καθηγήτριας στο ΑΠΘ, τότε που το δημόσιο πλήρωνε τα αλέ-ρετούρ της αυθημερόν (Αθήνα-Θεσσαλονίκη). Για «μάθημα» (δημοσιογραφίας) στο ΑΠΘ, που τον χρόνο του ροκάνιζε άγρια το κινητό στο αυτί της.

Νησιά και παράκτιο κράτος

Γράφει: ο καθηγητής Νίκος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Μέσα στο πλαίσιο του Δικαίου της θάλασσας και του πεδίου της ΑΟΖ, βρίσκουμε συχνά το νοητικό σχήμα που ακολουθεί: Νησιά και παράκτιο κράτος.

Πριν εξετάσουμε το θέμα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι δεν προβλέπεται δεδικασμένο με τη συμφωνία. Απλώς, η μελέτη των περιπτώσεων δίνει μια γενική τάση, η οποία μπορεί ν’ αποτελέσει και καθοδήγηση για μια διαπραγματευτική ομάδα, ακόμα κι αν στην τελική, κάθε διμερή συμφωνία είναι μια νέα υπόθεση που δεν εξαρτάται νομικά από κανένα προηγούμενο.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, το παράδειγμα που εξετάζουμε είναι σημαντικό για δύο λόγους αντικειμενικούς. Ο πρώτος είναι ότι αυτή η περίπτωση εμφανίζεται συχνά πάνω στην υδρόγειο. Ο δεύτερος λόγος είναι παρέμβαση της έννοιας της ακτογραμμής μέσα στο πεδίο δράσης της μέσης γραμμής. Και ο προβληματισμός είναι απλός. Η πιο κλασσική περίπτωση είναι να έχουμε ένα κράτος με μια μεγάλη ακτογραμμή σε σχέση με αυτήν των νησιών  που βρίσκονται απέναντί του. Και τότε το παράκτιο κράτος θα επιθυμούσε να μην χρησιμοποιήσει τον κανόνα της μέσης γραμμής για τον καθορισμό των ορίων των δύο ΑΟΖ.

Μια τέτοια περίπτωση υπήρξε με την Αίγυπτο και την Κύπρο, αλλά τελικά λόγω της Σαουδικής Αραβίας, που θα είχε κι αυτή το πλεονέκτημα της μεγαλύτερης ακτογραμμής, η Αίγυπτος αποδέχθηκε να γίνει χρήση της μέσης γραμμής. Αυτή η απόφαση εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο της θεωρίας παιγνίων σε εφαρμογή σε μια διπλωματική διαπραγμάτευση. Και η ορθολογική απόφαση της Αιγύπτου αποτελεί γνήσιο παράδειγμα της δύναμης αυτής της θεωρίας,  όταν έχουμε πολλούς παίκτες, ακόμα κι αν σε θεωρητικό πλαίσιο, η υπογραφή γίνεται αποκλειστικά μεταξύ δύο κρατών.

Η ίδια περίπτωση εξανάγκασε τη Βενεζουέλα να μην υπογράψει τη Συνθήκη Montego Bay, λόγω της ύπαρξης νησιών στο θαλάσσιο χώρο που βρίσκεται σε μικρή απόσταση.

Στην περίπτωση της Ελλάδας έχουμε δύο μεγάλες περιπτώσεις, το Καστελλόριζο ως σύμπλεγμα και την Τουρκία, αλλά επίσης, και τη Γαύδο με τη Λιβύη.

Η αναλογία μας, όμως, αφορά μια άλλη περίπτωση που αποδεικνύει με αποτελεσματικό τρόπο το πλαίσιο του προβλήματος με άλλες δύο χώρες, συγκεκριμένα την Ισπανία και την Αλγερία. Πιο αναλυτικά, η Ισπανία εμπεριέχει τα νησιά  Βαλεάρες που βρίσκονται απέναντι στην Αλγερία. Για να κατανοήσουμε καλύτερα τη σημαντικότητα των νησιών, παρουσιάζουμε δύο χάρτες.

Ο πρώτος είναι κλασσικός και δείχνει τον καθορισμό της μέσης γραμμής  για τις δύο ΑΟΖ. ….>>>

<<<……Ο δεύτερος, που έχει περισσότερο ενδιαφέρον για το νοητικό μας σχήμα, είναι τεχνητός αφού θεωρεί ότι οι Βαλεάρες  λειτουργούν ανεξάρτητα από την Ισπανία.

Με άλλα λόγια, κάνουμε τους υπολογισμούς με τα διαγράμματα Voronoi, θεωρώντας ότι υπάρχουν τρία κράτη, η Ισπανία, οι Βαλεάρες και η Αλγερία. Με αυτόν τον τρόπο επινοούμε πραγματικά την αξία των νησιών που εμποδίζουν την επέκταση της επιρροής του παράκτιου κράτους.

Βλέπουμε ότι το μέγεθος της ΑΟΖ των νησιών είναι τεράστιο σε σχέση με το ίδιο τους το εμβαδόν και είναι μεγάλη ακόμα και σε σχέση με την ΑΟΖ της Ισπανίας. Αυτή η περίπτωση είναι απόλυτα γνωστή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατά συνέπεια δεν υπάρχει μια ειδική ανάγκη για να τους εξηγήσουμε το όφελος που δημιουργούν το Καστελλόριζο και η Γαύδος και για εκείνη.

Βίντεο περί χρεωκοπίας: προπαγάνδα ή πιθανό σενάριο;

Μετά από προτροπή αναγνώστη, προκειμένου να αναθερμανθεί ο διάλογος για το νέο Μνημόνιο και την πιθανή χρεωκοπία, αναπαράγουμε ένα βίντεο με μία μαρτυρία για τη χρεωκοπία της Πολωνίας στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει έντονη πόλωση στη θέαση του βίντεο. Προπαγάνδα ή πιθανό σενάριο;
.

antibaro

Προσθέτω και το σχόλιο αναγνώστη που δημοσιεύτηκε στην ίδια ανάρτηση για την πληρέστερη ενημέρωσή σας .