Πώς η Ελλάδα θα μπορούσε να νικήσει την Wall Street

Για τους τοκογλύφους της Wall Street δεν είναι το ελληνικό χρέος σημαντικό αλλά οι συνέπειες μιας ελληνικής χρεοκοπίας, που θα μπορούσε να μεταδωθεί και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η “μόλυνση. Και στον  φόβο τους αυτό θα μπορούσε να ποντάρει η Ελλάδα και να αντιστρέψει το παιχνίδι εις βάρος τους

Προοίμιο

Η Ελλάδα πάει κατα κρημνού, αλλα οι Έλληνες ασχολούνται με τις εκλογές. Έβλεπα – και άκουγα – χθές βράδυ στις ειδήσεις της ΝΕΤ την εκφωνήτρια και τους δημοσιογράφους, πολιτικούς και ειδικούς του σταθμού που την περιστοιχίζουν και το μόνο που τους χαρακτηρίζει, όλους, είναι η αγνωσία και η φλυαρία, να φλυαρούν για εκλογές, για τα κόμματα που ανασυντάσονται ή δημιουργούνται και για τον αγώνα που κάνουν όλοι για να σωθεί η Ελλάδα. Και είπα: Όχι, μ’ αυτούς και μ’ αυτά δεν θα σωθεί ποτέ.

Μα αυτό είναι το ελληνικό πρόβλημα χριστιανοί μου, οι εκλογές και τα κόμματα; Όταν η κατάρρευση της χώρας, παρα τα οικονομικά πακέτα που πάνε κατ’ ευθείαν στους τοκογλύφους για αποπληρωμή τόκων, είναι αναπόφευχτη; Δεν θάπρεπε αυτό που απασχολεί την κοινή γνώμη να είναι το πώς θα μπορέσει η χώρα μας να απελευθερωθεί απο τα πλοκάμια του πολύποδα, που κοντεύει να την πνίξει;

Και πως να σωθεί, θα ρωτούσαν οι πολιτικοί και οι κονδυλοφόροι και παπαγάλοι των ΜΜΕ που τους υπηρετούν; Ποιός άλλος τρόπος απο τα δάνεια και τα μνημόνια υπάρχει;

Ναί υπάρχει, όχι ένας, αλλά πολλοί. Μερικούς έχω δημοσιεύσει σ’ αυτή την ιστοσελίδα. Και σήμερα σας παρουσιάζω έναν ακόμη. Διαβάστε προσεκτικά.

Εμμανουήλ Σαρίδης

Original: How Greece Could Take Down Wall Street

της Ellen Brown Μετάφραση: Εμμανουήλ Σαρίδης

 

Σ’ ένα άρθρο με τον τίτλο “Ακόμη κανένα τέλος με το ‘”too big to fail” – πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν’”, έγραφε ο William Greider στην εφημερίδα “The Nation” της 15. Φεβρουαρίου 2012:

Οι κυνικοί της οικονομικής αγοράς υπέθεταν συνεχώς, ότι ο Dodd-Frank όχι μόνο δεν τελείωσε να είναι “πολύ μεγάλος για να καταρρεύσει” αλλά, αντίθετα, δημιούργησε ένα μαγικό κόσμο προστατευόμενων τραπεζών με την ένδειξη “συστημικά σημαντικές”, που δεν επιτρέπεται να αποτύχουν, ανεξάρτητα απο το πόσο άσχημα συμπεριφέρονται.

Αυτό μπορεί να είναι έτσι, αλλά υπάρχει και ένα κάποιο μέγεθος κακής συμπεριφοράς, που ο ίδιος ο θείος Σαμ δεν έχει τα αποθεματικά κεφάλαια για να το εγγυηθεί: Τα 32 τρισεκατομμύρια δολάρια στην αγορά των credit default swaps – (CDS), τις συμφωνίες ανταλλαγής κινδύνου αθέτησης. 32.000.000.000 δολάρια είναι περισσότερο από το διπλάσιο του αμερικανικού ΑΕΠ και περισσότερο από το διπλάσιο του εθνικού χρέους.

Τα CDS είναι μια μορφή παράγωγων που λαμβάνονται από τους επενδυτές ως ασφάλιση για την περίπτωση αθέτησης των πληρωμών. Σύμφωνα με τον Comptroller of the Currency, τον ελεγκτή του νομίσματος των ΗΠΑ, σχεδόν το 95% της συνολικής έκθεσης του τραπεζικού κλάδου για συμβάσεις παραγώγων κατέχεται από τις πέντε μεγαλύτερες τράπεζες: Τις JPMorgan Chase, Citigroup, Bank of America, HSBC και Goldman Sachs.

Η αγορά των CDS είναι ανεξέλεγκτη, και δεν υπάρχει καμία εγγύηση, ότι ο “ασφαλιστής” έχει πραγματικά τα κεφάλαια για να τα πληρώσει. Τα CDS μοιάζουν περισσότερο με στοιχήματα, και μια μεγάλη απώλεια σ’ αυτό το καζίνο θα μπορούσε να κάνει το σπίτι αυτό άνω κάτω.

Θα μπορούσε βέβαια, εκτός πια αν το καζίνο είναι στημένο. Το αν ένα “πιστωτικό γεγονός” είναι “προκαθορισμένο” προκαλώντας ένα κέρδος, αυτό καθορίζεται από το International Swaps and Derivatives Association (ISDA), το Συμβούλιο Διεθνών Συμβάσεων Ανταλλαγών και Παραγώγων (ISDA), και φαίνεται, ότι το ISDA ανήκει σε μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες και τα hedge funds του κόσμου. Αυτό σημαίνει, ότι το ίδρυμα το ίδιο αποφασίζει, πότε θα πληρώσει. 

Ένα άδειο μυαλό όλο γεννά

Αν δεν την ψάχνεις, το μυαλό δουλεύει αυτόματα!! Κι αυτό που ανακαλύπτει δουλεύοντας μόνο του είναι η ρίζα.

Η ζωή είναι απρόβλεπτη, παράλογη, έξω από κάθε έλεγχο. Ο άνθρωπος πασχίζει να την ορίσει για να αισθάνεται ασφαλής. Μα αν το σκεφτείς, επειδή προσπαθεί να την ορίσει παθαίνει τα ταράκουλα. Επειδή την ορίζει και η ζωή στο πολύ εύκολο τού τα γκρεμίζει, του φέρνει πλήγμα (του δημιουργεί πρόβλημα).

Αν αποδεχτώ το μοιραίον της, αν τίποτα δεν θέλω να ορίσω, αν περιμένω τα πάντα να μου συμβούν, τότε δεν θα παραξενευτώ από τίποτα. Τότε θα ρέω μαζί της. Αν ρέω μαζί με την ζωή -ΜΟΝΟ τότε- η ενέργειά μου είναι ελεύθερη. Μόνο η ενέργεια που είναι ελεύθερη φέρνει αποτελέσματα -μπορεί και βουνά να κινήσει, να κάνει τη γη να γυρνάει αλλιώς!!!

(Το δίκαιο θα επικρατήσει, θα την αλλάξουμε την κουραδοκατάσταση, θα μεγαλουργήσει ο άνθρωπος στον πλανήτη επειδή…. το θέλουμε -λίγοι μεν αλλά- ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!!!!!!!! Την ενέργεια αυτών που το θέλουν πάρα πολύ δεν τη σταματάει τίποτα!!! Φεύγει αυτούσια, βουνά μετακινεί.)

Στεφανία Λυγερού

Εικόνα

Π. ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ 24-2-2012

Δικαιοκρατία αντί Δημοκρατίας …. δηλαδή Δικαίωμα λόγου να έχουν μόνον οι δίκαιοι

Γράφει: η Στεφανία Λυγερού

Διάβασα ένα κείμενο το οποίο με έβαλε σε σκέψεις*. Ο Έλληνας, σαν λαός,ζητάει πολλά, γι’ αυτό τρώγεται συνεχώς με τα ρούχα του. Γκρινιάζει, είναι μόνιμα ανικανοποίητος γιατί ψάχνει να βάλει τελεία. Ψάχνει να βρει το τέλειον.

Επίσης όσες λέξεις κι αν εφεύρει, ποτέ δεν θα του είναι αρκετές, εξ ου κι η ανάγκη δημιουργίας νέων.

Και πάμε στο δια ταύτα.. η δημοκρατία τότε που ανακαλύφθηκε ήταν το τέλειον. Σήμερα, που δοκιμάστηκε, φάνηκε ότι είναι ατελής. Γιατί η δημοκρατία από μόνη της (ακόμα κι αν υφίσταται -δεν αναφέρομαι δηλ. στο σήμερα) δεν εγγυάται το Δίκαιον. Άλλη λέξη, καινούργια πρέπει να εφεύρουμε, τη Δικαιοκρατία!!  Δικαίωμα λόγου δηλ. να έχουν μόνον οι δίκαιοι.

Το δίκαιο το αντιλαμβάνεται κι ένα παιδί, δίκαιος μπορεί να είναι κι ένας αμόρφωτος γεροβοσκός που ζει μόνος στα βουνά. Το δίκαιο όλοι το φέρουμε ΜΕΣΑ ΜΑΣ, δεν είναι προνόμιο των ολίγων. Αρκεί να στραφούμε κατά εκεί και όλοι δίκαιοι μπορούμε να γίνουμε. Και αν σαν τέτοιοι μόνο θα έχουμε δικαίωμα λόγου,όλα τα αποτελέσματα δίκαια θα είναι.

(Έψαξα σε λεξικά να βρω την ερμηνεία του δίκαιος για να την θέσω, και τις βρήκα όλες λειψές, οπότε δίνω τη δική μου. Δίκαιος είναι αυτός που επεξεργάζεται με ανοιχτό οπτικό το καθε τί, όχι υπό την στείρα, περιορισμένη οπτική γωνία τη δική του. Κάτι, πολύ σημαντικό επίσης που χαρακτηρίζει τον δίκαιο άνθρωπο είναι τα όρια. Είναι γνώστης των ορίων «Τα δικαιώματά σου σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικά μου».)

 

Υπογράφων

ο Ελληνικός λαός

(Ο λαός θα το φέρει, σ’ αυτόν όλα τα εύσημα. Και δεν θα το φέρει επειδή κάποιος θα του το ορίσει, η ανάγκη -να βάλει τελεία- θα τον κάνει να το φέρει,και θα το φέρει μπαστακωτικά.)

 

Υ.Γ. Δεν έχει κάτι παραπάνω από όλους τους υπόλοιπους λαούς, μόνο μεγαλύτερο βάθος ψυχής. Δεν γίνεται το μέσα του να το κάνει καλά, τη συνείδησή του να σιγήσει. Τι φταίει γι’ αυτό; Να πεις ο αγέρας ο θαλασσινός, τα βουνά κιοι πεδιάδες της, ο ανοιχτός ορίζοντας, τα όλο ζωή χώματά της. Η Ελλάδα σε κάνειΈλληνα πάντως. Σε κάνει βαθύ.

 

*…Δημοκρατία ακόμα είναι να κάνεις ότι λένε οι πιο πολλοί. Στο σχολείο μουδεν έχουμε δημοκρατία γιατί ενώ είμαστε 25 παιδιά στην τάξη, κάνουμε πάντα αυτόπου θέλει η δασκάλα μας. Στο σπίτι μας πάλι έχουμε δημοκρατία. Κάνουμε πάντααυτό που θέλουμε ο αδελφός μου, η μαμά μου κι εγώ.

Είμαστε πιο πολλοί απ’ τον μπαμπά μου. Είμαστε λαός. Και ο μπαμπάς είναι έναςκαλός κυβερνήτης που μας ακούει. Και στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία και στοσπίτι έχουμε δημοκρατία και θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι αν εκτός απόδημοκρατία, ο μπαμπάς είχε και δουλειά….

 

Μεσογειακές ΑΟΖ

Γράφει :ο καθηγητής Νίκος Λυγερός,στρατηγικός αναλυτής

Όταν εξετάζουμε σε συνδυασμό το πλαίσιο της Μεσογείου και το πλαίσιο της ΑΟΖ, αντιλαμβανόμαστε ότι αλλάζουν επί της ουσίας οι συσχετισμοί των χωρών. Λόγω των αποστάσεων, η επιρροή της ΑΟΖ είναι σημαντική πάνω στα μεγέθη των κρατών.

Έτσι κράτη που θεωρούνται παραδοσιακά μεγάλα, ακόμα και αν είναι παράκτια μπορεί να έχουν μια σχετικά μικρή ΑΟΖ. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου τύπου είναι η Αλγερία. Και είναι οι Βαλεάρες της Ισπανίας που ελαχιστοποιούν αυτό το εμβαδόν της αλγερικής ΑΟΖ.

Από την άλλη, υπάρχουν κράτη που θεωρούνται παραδοσιακά μικρά αλλά που έχουν μια τεράστια ΑΟΖ. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της περίπτωσης είναι η Ελλάδα.

Όπως το αναδείξαμε σε προηγούμενο άρθρο, υπό τον περιορισμό της Μεσογείου, η πατρίδα μας έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ μετά εκείνης της Ιταλίας. Κατά συνέπεια με αυτές τις τροποποιήσεις αν επανεξετάσουμε τον χάρτη των μεσογειακών ΑΟΖ και τον συνδέσουμε με τον χάρτη των χώρων, τότε αντιλαμβανόμαστε την εξαιρετική σημασία που έχει το θέμα για την Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες χώρες, και πόσο μεγάλη αξία έχει η ΑΟΖ της και για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτή η τροποποίηση της μεσογειακής γεωγραφίας έχει βέβαια άμεση σχέση και εφαρμογή με τα θέματα της αλιείας, αλλά μπορούμε ήδη να φανταστούμε τι επιπτώσεις έχει με το θέμα του αερίου και του πετρελαίου.

Αν θυμηθούμε ότι η γαλλική εταιρεία πετρελαίων μελετά την περιοχή της Αιγύπτου από το 1911. Αν υπολογίσουμε τις δυνατότητες τις Αλγερίας και όλο το σύνολο των αγωγών που την ενώνει με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν εξετάσουμε τα κοιτάσματα που βρέθηκαν τον Ιανουάριο 2009, Ταμάρ τον Δεκέμβριο 2010, Λεβιάθαν, τον Δεκέμβριο 2011, Αφροδίτη και τον Φεβρουάριο 2012, Τανίν στις ΑΟΖ του Ισραήλ και της Κύπρου. Αν έχουμε στο μυαλό μας την ανακοίνωση της Nobel που είπε ότι το κυπριακό κοίτασμα είναι ένα από τα καλύτερα του κόσμου. Τότε μπορούμε να αντιληφθούμε ότι δεν είναι υπερβολή να θεωρήσουμε τη Μεσόγειο ως τη Μέση-Ανατολή του εικοστού πρώτου αιώνα.

Σε αυτό το μεγάλο παίγνιο, η Ελλάδα είναι ένας ισχυρός παίκτης τουλάχιστον στο πλαίσιο των δυνατοτήτων. Και αυτό είναι ανεξάρτητο από κάθε πολιτική βούληση. Βέβαια αν η τελευταία δεν έχει μια εθνική εμβέλεια, μπορεί όλη αυτή η δυνατότητα να μετατραπεί σε ανικανότητα.

Με άλλα λόγια το πλαίσιο (δηλαδή το Δίκαιο της θάλασσας) και το πεδίο (δηλαδή η θέση μας στην Ανατολική Μεσόγειο) είναι θετικότατα. Απλώς πρέπει να τα υποστηρίξουμε και με το πεδίο δράσης, το οποίο εξαρτάται άμεσα από τις επιλογές των κυβερνήσεών μας. Η τεχνογνωσία και η στρατηγική είναι τα εργαλεία μας κι έχουμε αποδείξει πόσο αποτελεσματικά είναι.

Πρέπει όμως να έχουμε και τους ανάλογους πολιτικούς για να πάρουν την τελική απόφαση. Κατά συνέπεια, τώρα ο λαός μας ξέρει ποιος είναι ο ρόλος του στις εκλογές αν θέλει πραγματικά να αποκτήσει η Ελλάδα την ΑΟΖ που δικαιούται.

Μέχρι που θα πέσει το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα;

Η δημοσιονομική προσαρμογή η οποία έχει επιβληθεί από τους Ευρωπαίους “εταίρους” συνεχίζεται. Τι αντίκτυπο έχει όμως αυτή στο βιοτικό επίπεδο;

Το παραπάνω γράφημα* (κάντε κλικ πάνω του για να το δείτε σε μεγέθυνση – σε περίπτωση προβλήματος στο άνοιγμα κάντε δεξί κλικ και επιλέξτε άνοιγμα σε νέο παράθυρο ή καρτέλα) αποτυπώνει την πραγματικότητα και προβλέπει μέχρι που θα φτάσουμε. Σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι η πτώση δεν έχει ολοκληρώσει ούτε το μισό της διαδρομής της. Θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια ακόμη εκτός και αν κάποιο απρόβλεπτο γεγονός σταματήσει την πορεία αυτή. Με βάση τα σημερινά όμως δεδομένα το σχέδιο αποτυπώνεται ξεκάθαρα. Απολαύστε το!

*Τα ποσά στο γράφημα είναι σε χιλιάδες δολάρια.

.

Επίκεντρο (η.τ)

Ευαισθησίες πολιτικών…κάφρων

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΟΙ  πολιτικοί μας  επιμένουν. Σύσσωμοι, με…λύσσα και ομοθυμαδόν. Για την ηθική  τους, μη τους στοιχίσει  τον παράδεισο-εκλογές  έρχονται. Δεν ησυχάζουν, δεν κοιμούνται κι όσο δεν βρεθεί ο «δράστης», δεν  θα’ χουν λυτρωμό. «Να βρεθεί και να τελειώνουμε. Να τον…κρεμάσουμε και καθαρίσαμε. Φεύγει το εμπόδιο από μπροστά μας, ξεβάφουμε τον λεκέ , ξανά λευκοί και αναμάρτητοι και η ζωή συνεχίζεται. Η ζωή των πολιτών που υποφέρουν, μαζί της και η δικιά μας, κοινοβουλευτική και άνετη, βουτηγμένη στα προνόμια και με την μετακοινοβουλευτική εξασφάλιση εαυτών και απογόνων. Έτσι νομίζουν και η ελπίδα θεριεύει, μαζί της και η αγωνία.

ΤΟΥΣ  είδαμε ξεσηκωμένους για την πολιτική ηθική τους και  να χτυπούν χέρια  και πόδια, πάμε λίγο πριν και τους βλέπουμε να νομοθετούν. Με τα συμβούλια και επιτροπές, τις υπερωρίες και τα «κατεπείγοντα». Βλέπουμε, λοιπόν, ήσυχους, ήρεμους και απροβλημάτιστους βουλευτές και υπουργούς σε ρόλο νομοθέτη,  και τους…θαυμάζουμε. Δεν είχαν κάτι να χωρίσουν, δεν φωνασκούσαν, δεν διχογνωμούσαν. Κι ούτε στον κόπο έμπαιναν να μας ενημερώσουν. Για τα πολλά και πονηρά που’ γίνανε θεσμός και νόμος απαράβατος.

ΓΥΡΙΖΩ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Αγορά χρόνου, όχι λύσης

Tου Σταύρου Λυγερού

Ο ελληνικός λαός έχει για τα καλά εισέλθει στον δρόμο που επέλεξαν γι’ αυτόν, αφενός η τρόικα κι αφετέρου η άρχουσα τάξη. Είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Εάν το νέο πρόγραμμα αποτύχει, η Ελλάδα θα καταστεί για δεκαετίες έρμαιο των δανειστών της. Μπορεί η κυβέρνηση Παπαδήμου να μην το λέει, αλλά η χώρα έχει παραιτηθεί από την ασυλία που –σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο– απολαμβάνει κάθε κυρίαρχο κράτος έναντι όσων κατέχουν ομόλογα. Με άλλα λόγια, το ελληνικό χρέος είναι πια καθ’ ολοκληρίαν ουσιαστικά ενυπόθηκο.

Ο κυβερνητικός συνασπισμός αποφεύγει όλο αυτό το διάστημα να στηρίξει θετικά την κρίσιμη πολιτική επιλογή του. Απέφυγε επιμελώς να δώσει τεκμηριωμένες διαβεβαιώσεις ότι το νέο πακέτο (PSI, νέα δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο) μπορεί να ξαναστήσει την οικονομία στα πόδια της. Ολη η προπαγανδιστική δύναμη πυρός των υποστηρικτών του νέου Μνημονίου χρησιμοποιήθηκε για να πείσει την κοινή γνώμη ότι η άρνηση του νέου πακέτου θα ισοδυναμούσε με καταστροφή. Στο πλαίσιο αυτής της εκστρατείας περίσσεψαν η άκρατη κινδυνολογία, οι αντιαισθητικές υπερβολές, οι μισές αλήθειες, αλλά και τα εξόφθαλμα ψεύδη.

Η κυρίαρχη ρητορική περί μονοδρόμου, όμως, έχει μία βάση. Οχι, επειδή αντικειμενικά δεν υπάρχει άλλος δρόμος σε σχέση με το εθνικό συμφέρον, αλλά επειδή είναι μονοδρομισμένοι αυτοί που βρίσκονται στο τιμόνι της χώρας. Προϋπόθεση για να αποδώσει μια πολιτική είναι αυτοί που την εφαρμόζουν να την πιστεύουν και να είναι διατεθειμένοι να την προωθήσουν, χειριζόμενοι δημιουργικά τα όποια προβλήματα ανακύπτουν. Η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν έχει κρύψει ότι τη μόνη πολιτική που μπορεί να υπηρετήσει είναι η πολιτική του Μνημονίου. Ακόμα και εάν υποχρεωνόταν από τις εξελίξεις να εφαρμόσει μια άλλη πολιτική, το πιθανότερο είναι ότι με τη στάση της θα επέφερε την καταστροφή που είχε προαναγγείλει.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ!..

“..Ειναι εξαιρετικα δυσκολο καποιος να βλεπει να εκτιμουν κατι δημοσια και να το καταφρονει ως αχρηστο στην ιδιωτικη του ζωη.Ετσι προσαρμοζονται οι συνηθειες του εκαστοτε ατομου,απο τις δραστηριοτητες και τις αντιληψεις της δημοσιας ζωης.

.”ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ Λυσανδρος(Βιοι Παραλληλοι)

Πραγματι ειναι πολυ δυσκολο να ξεφυγεις απο τα κοινωνικα κατεστημενα και τις γενικοτερες εμπειριες που σου εχουν χαρακτει σε ολη σου την υπαρξη.Ειδικα σημερα,οπου η ραγδαια εξελιξη της τεχνολογιας επιφερει αναλογη ηθικη οπισθοδρομηση,ειναι σχεδον ακατορθωτο να ζησεις “ελευθερα”.Περα ομως απο αυτην την κατασταση υπαρχει μια σταση ζωης και μια αντιληπτικοτητα που κεντριζει τις ανωτερες φυσεις και κανει καποιους ανθρωπους να νοιωθουν “ζωντανοι”.
Ο δυσβατος δρομος του Μαχητη Ανθρωπου που εχει μαθει στην ζωη του να μην εγκαταλειπει και να επιδιωκει τα δυσκολα που θα του δωσουν δοξα και τιμη,ειναι αυτος που χαριζει στην ανθρωποτητα δυνατες και ξεχωριστες προσωπικοτητες και που δινει μια αισθηση νοηματος στην ζωη.
Πλησιαζει τους Θεους οποιος ξεπερνα τα ορια της φθαρτης του υποστασης!Ο πραγματικος εχθρος του πολεμιστη ειναι η τρυφηλοτητα και η διαφθορα.Οσο ενας ανθρωπος δεν συμβιβαζεται με εναν πιο εφησυχασμενο και χαλαρο τροπο ζωης και οσο απαρνιεται την εμπορικη θεαση της ζωης που επιφερει πλαδαροτητα,αδυναμια και αποβλακωση,εχει ισχυρες πιθανοτητες να ζησει ελευθερος σε μια αξιοπρεπης ζωη.Ο δυσκολος δρομος της αρετης και αυτος ο τροπος ζωης ειναι η ασπιδα που προστατευει την αξιοπρεπεια στην υπαρξη μας.
Ο θανατος μας εχει ηδη συμβει.Εμεις απλα βαδιζουμε μεσα στον χρονο για να τον συναντησουμε.Το ποτε θα γινει το γνωριζουν μονο οι Θεοι.Το πως θα πεθανουμε ομως ειναι επιλογη μας και απο το πως πεθανε κανεις μπορουμε να συμπερανουμε και το πως εζησε.(Στοχαζομενος στο πως θα πεθανω εμαθα το πως να ζω..Λ.Ντα Βιντσι)
Ο αυτοσκοπος της τερψης της ψυχης οδηγει στην τρυφη και στον ακαρπο ευδαιμονισμο,ο οποιος δεν λυτρωνει απο τον φοβο του θανατου.Αντιθετως,η προσκολληση στην ζωη,μας ενισχυει τον φοβο του Θανατου,και μας οδηγει σε μια ζωη ανεντιμη στην οποια θα κανουμε οποιαδηποτε αδικια και καθε ειδους κακια προκειμενου να εξασφαλισουμε την ανεση μας και την καλοπεραση,και οσο γινεται να αποφυγουμε να δωσουμε την ζωη μας ακομα και αν αυτη ειναι επαισχυντη.Προτιμουμε ευκολα δηλαδη μια απαισια ζωη υποδουλωμενη στην “ακρατεια¨ της ακολασιας,παρα μια ζωη αξιοπρεπη και εναν θανατο ανταξιο της!
Η μεγαλυτερη ελευθερια που μπορει να βιωση ο ανθρωπος ειναι να μην φοβαται τον θανατο.Και ειναι λογικο αφου πως μπορει να ειναι ελευθερος και ευτυχισμενος ο φοβισμενος.Ηττημενος στην ζωη,τι αξια εχει να νικησεις μια μαχη?Ηττημενος απο τον εαυτο σου,τι αξια εχει να νικησεις οποιοδηποτε αντιπαλο?(ο μεγαλυτερος εχθρος ειναι ο εαυτος σου-Μ.Ουεσιμπα)Ο πονος θα ερθει΄οσο περισσοτερο προετοιμασμενος εισαι τοσο αξιοπρεπεστερα θα τον αντιμετωπισεις!

Το προσωπείο ….των προφίλ

Ώρα για προβληματισμό και όχι για…ερωτήσεις ή αντιπαραθέσεις ! ;

Διευκρινίζουμε ότι αυτό το άρθρο δεν είναι για… ‘ ευαίσθητους ’ και εφησυχασμένους… ανθρώπους

**************************************************************************

Η μάσκα

….σερφάροντας στην λαοθάλασσα του διαδικτύου

θα συναντήσεις πολλά προφίλ πορτραίτα μάσκες και περσόνες ανωνύμων και επωνύμων

όπως και στην καθημερινή ζωή.

Υποκρισία επιδείξη ωραιοπάθεια ναρκισσισμό φλυαρία σοβαροφάνεια πεζότητα κοινοτυπία εκκεντρικότητα ανοησία γλοιωδία κακεντρέχεια υβρεολογία ρηχότητα προγονοπληξία αμάθεια ημιμάθεια δειλία θεοκρατεία αθεϊα θεοσοφία κομματολαγνεία εμπορία αλλά …και επικοινωνία αλήθεια φιλοσοφία ουσία σοβαρότητα τρυφερότητα έρευνα ευφυία γνώση γενναιότητα ωραιότητα χιούμορ πρωτοτυπία καλοσύνη ευγένεια .

Η υιοθέτηση της μάσκας είναι αποτέλεσμα. της κοινωνικής διαμόρφωσης και των στεγανών της. Το άτομο για να επιβιώσει με το λιγότερο ενεργειακό κόστος στις συναλλαγές του και τις κοινωνικές και εργασιακές σχέσεις του «φορά» την μάσκα του και τις περισσότερες φορές ασφυκτιά κάτω από αυτήν.

Εκείνο που αναπτύσσεται σε αντίποδα της κοινωνικής περσόνας είναι η σκιά. Όσο περισσότερο τονίζεται ένα χαρακτηριστικό τόσο το αντίθετο του ζωντανεύει. Έτσι η σκιά του Οδυσσέα είναι οι μνηστήρες και οι κυρίαρχοι των νησιών που εξερεύνησε ,του Αχιλλέα ο Αγαμέμνων και Έκτωρ και του Μενέλαου ο Πάρις.

Η εκτόνωση της σκιάς και η σμίλευση της μάσκας σημειοδοτείται από την παρουσία του Διόνυσου στην γέννηση της τραγωδίας των Βάκχων και ιχνηλατείται ιστορικά στην τελετουργική γιορτή του καρναβαλιού.

Για το λόγον αυτόν φοβούνται τον Διόνυσο τις αποκριές και το καρναβάλι οι θλιβεροί θεοκρατικοί εξουσιαστές;

Διότι τρέμουν μήπως αποκαλυφθεί η μαύρη σκιά τους και αυτό που ξέρουν για τον εαυτό τους.

Ο αγέλαστος Πενθέας τρομοκρατείται στην παρουσία της μεταμόρφωσης του Διόνυσου και στο πανηγύρι για την χαρά

δύο ήλιους στον ουρανό ορά. όταν από την εξουσία ξεψυχά.

Τι είναι ο άνθρωπος πίσω από την μάσκα του;

Αυτό που πιστεύει ο ίδιος για τον εαυτό του;

Αυτό που νομίζουν οι άλλοι για αυτόν;

Αυτό που γίνεται στην διάρκεια μιας πορείας και μιας αλληλεπίδρασης;

Ή όλα αυτά μαζί;

Ιδέ ο άνθρωπος και ιδού η απορία!

.

Εξαιρετικό κείμενο το είδα και σας το μετέφερα από το  iparea